Abdul Farouk bin Mohd Salleh v Pengakwa Raya (R-05(M)-277-07/2017 Didengar Bersama R-05(M)-279-07/2017)

Abdul Farouk bin Mohd Salleh

Umar bin Ramli] Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 2 KORUM: AHMADI HAJI ASNAWI, HMR ABDUL RAHMAN SEBLI, HMR KAMARDIN HASHIM, HMR PENGHAKIMAN MAHKAMAH [1] Ini adalah rayuan Perayu-Perayu terhadap sabitan dan hukuman gantung di leher sehingga mati yang dijatuhkan oleh Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Kangar (‘hakim bicara’) atas kesalahan memperedarkan dadah berbahaya di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya, 1952 (‘Akta’). [2] Pertuduhan terhadap Perayu-Perayu adalah seperti berikut: “Bahawa kamu bersama-sama pada 29.09.2015 jam lebih kurang 11.05 pagi di sebuah rumah No. 21, Jalan Raja Syed Alwi, Seberang Tambang, di dalam Daerah Kangar, di dalam Negeri Perlis, telah mengedar dadah berbahaya seberat 17.7 gram (13.1 gram Heroin dan 4.6 gram Monoacetylmorphines), dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama dan dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan.” [3] Kami telah mendengar rayuan Perayu-Perayu pada 1.11.2018. Kami menolak rayuan Perayu-Perayu dan mengesahkan sabitan dan hukuman hakim bicara. Kami sekarang memberikan alasan penolakan rayuan Perayu-Perayu. Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 3 Kes pendakwaan [4] Kes pendakwaan secara ringkasnya adalah seperti berikut. Bertindak atas maklumat, pada 29.9.2015 jam 11.05 pagi, ASP Meor Azmi Bin Shamsuddin (SP4) dari Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik, IPK Perlis bersama satu pasukan polis telah membuat serbuan di sebuah rumah di alamat No. 21, Jalan Raja Syed Alwi, Seberang Tambang, Kangar (‘rumah tersebut’). [5] Sebaik sampai di rumah tersebut, SP4 melihat pintu rumah tersebut dalam keadaan terbuka. SP4 bersama anggota pasukannya, termasuk Detektif Korporal Kathiresan a/l Subramaniam (SP5) terus masuk ke dalam rumah tersebut dan mendapati Perayu-Perayu sedang duduk bersila menghadap antara satu sama dengan yang lain di ruang tamu rumah tersebut. SP4 menjumpai di atas lantai di hadapan Perayu-Perayu, dua paket plastik besar (P11A dan P11B) dan satu paket aluminium foil (P10). SP4 membuat pemeriksaan terhadap barang-barang kes tersebut dan mendapati di dalam P10, P11A dan P11B di dalam setiap satunya mengandungi ketulan-ketulan berwarna putih kotor yang disyaki dadah berbahaya. SP4 turut menemui satu beg berwarna merah dan berzip (P13), apabila diperiksa, di dalamnya mengandungi paket-paket plastik kosong pelbagai saiz, satu sealer (P12) dan satu alat penimbang (P14). [6] Kesemua barang-barang kes telah ditemui berada dalam jarak yang dekat dengan Perayu-Perayu. Semua barang kes tersebut telah dirampas dan dibawa balik ke IPK Kangar bersama Perayu-Perayu untuk tindakan lanjut. Setelah proses dokumentasi selesai, barang-barang kes dan 2 tangkapan telah diserahkan oleh SP4 kepada pegawai penyiasat, ASP Zaiyadur Rashad Bin Hassan (SP7). Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 4 [7] Pada 4.10.2015, SP7 telah menyerahkan kesemua barang kes P10, P11A dan P11B kepada ahli kimia, Encik Yathindra a/l Marimuthu (SP6) untuk dianalisis. SP6 mengesahkan hasil analisis yang beliau jalankan terhadap bahan ketulan berwarna putih kotor yang terdapat dalam P10, P11A dan P11B mengandungi dadah berbahaya jenis Heroin seberat 13.1 gram dan juga dadah berbahaya jenis Monoacetylmorphines seberat 4.6 gram. SP6 turut mengesahkan Heroin dan Monoacetylmorphines tersenarai di bawah Jadual Pertama, Akta. SP6 telah menyediakan satu laporan kimia di P16. [8] Hasil siasatan yang dijalankan oleh SP7, rumah tersebut telah disewa oleh seorang perempuan Melayu bernama Fatimah Binti Ahmad. Pihak pendakwaan telah mengemukakan rakaman percakapan penama tersebut dan telah diterima masuk oleh hakim bicara sebagai sebahagian keterangan pihak pendakwaan (P19) melalui seksyen 32(1) Akta Keterangan, 1950. Dapatan hakim bicara di akhir kes pendakwaan [9] Di akhir kes pendakwaan, hakim bicara telah berpuas hati atas penilaian maksimum bahawa pihak pendakwaan telah berjaya mewujudkan satu kes prima facie terhadap kedua-dua Perayu atas pertuduhan. Hakim bicara berpuas hati elemen-elemen pertuduhan seperti berikut telah berjaya dibuktikan:

(a) Dadah berbahaya jenis Heroin dan Monoacetylmorphines yang dirampas dan dipertuduhkan seperti tersenarai di bawah Jadual Pertama, Akta dibuktikan melalui keterangan SP6. Hakim bicara menerima kepakaran dan analisis yang telah dilakukan oleh SP6 Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 5 mengenai identiti barang kes dadah yang dipertuduhkan. Hakim bicara juga mendapati tiada putus dalam rantaian keterangan mengenai barang kes dadah. Hakim bicara bergantung kepada keputusan dalam kes Khoo Hii Chiang v. PP [1994] 2 CLJ 151, Chu Tak Fai v. PP [2006] 4 CLJ 931; [2007] 1 MLJ 201, Hasbala Mohd Sarong v. PP [2013] 6 CLJ 945 dan Gunalan Ramachandran v. PP [2004] 4 CLJ 551.

(b) Dadah-dadah yang dipertuduhkan berada dalam kawalan dan jagaan Perayu-Perayu yang ditemui dalam keadaan duduk bersila menghadap satu sama lain dan dadah-dadah yang dipertuduhkan berada berdekatan di hadapan Perayu-Perayu. Selanjutnya, hakim bicara mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta untuk elemen pengetahuan Perayu-Perayu terhadap dadah-dadah yang dipertuduhkan. Hakim bicara berpegang kepada keputusan dalam kes Chan Pean Leon v. PP [1956] 1 LNS 17; [1956] MLJ 237, PP v. Danish Madhavan [2009] 2 CLJ 209; [2009] 2 MLJ 194 dan PP v. Karim Ab Jabar [2008] 5 CLJ 173.

(c) Dengan berpegang kepada keputusan dalam kes PP v. Chia Leong Foo [2000] 4 CLJ 649; [2000] 6 MLJ 705, hakim bicara mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 37(da)(iiia) Akta untuk pembuktian elemen pengedaran. Perayu-Perayu dianggap sehingga dibuktikan sebaliknya bahawa mereka telah melakukan kesalahan mengedar dadah-dadah berbahaya yang dipertuduhkan pada masa, tarikh dan tempat yang dinyatakan dalam pertuduhan. Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 6

(d) Untuk elemen niat bersama, hakim bicara mendapati kehadiran Perayu-Perayu di rumah tersebut menghadap barang-barang kes dadah-dadah yang dipertuduhkan, sealer, alat penimbang dan juga paket-paket plastik lut sinar kosong pelbagai saiz menunjukkan satu persepakatan hasil satu perancangan awal Perayu-Perayu untuk melakukan aktiviti pengedaran dadah berbahaya secara niat bersama bagi maksud seksyen 34 Kanun Keseksaan. Hakim bicara berpegang kepada keputusan dalam kes Mohamad Zul Shahril Suhaimi v. PP & Another Appeal [2017] 1 LNS 285 mengenai elemen niat bersama. [10] Hakim bicara turut menerima keterangan melalui percakapan yang diberikan oleh penama Fatimah Binti Ahmad (P19) bahawa pada masa yang material hanya Perayu-Perayu berada di rumah tersebut bersama-sama dadah-dadah yang dipertuduhkan yang berada berdekatan Perayu-Perayu. [11] Setelah berpuas hati satu kes prima facie telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan, Perayu-Perayu telah diperintahkan untuk membela diri atas pertuduhan yang dihadapkan. Berdasarkan kepada keterangan yang dikemukakan, kami mendapati keputusan hakim bicara adalah betul apabila memanggil Perayu-Perayu untuk membela diri. Pembelaan Perayu-Perayu [12] Perayu-Perayu telah memilih memberi keterangan membela diri secara bersumpah. Perayu-Perayu dalam pembelaannya menyatakan secara ringkasnya seperti berikut: Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 7

(a) pada hari kejadian, 29.9.2015 lebih kurang jam 11.00 pagi Perayu Pertama telah menerima satu panggilan telefon dari isteri kepada kawannya bernama Fatimah meminta tolong untuk meminjam motosikalnya kerana mahu pergi ke klinik untuk pemeriksaan perut;

(b) Perayu Pertama pergi ke rumah Fatimah bersama Perayu Kedua;

(c) sebaik sampai di rumah tersebut, Perayu Pertama menyerahkan motosikalnya kepada Fatimah dan menunggu di pintu masuk rumah. Manakala Perayu Kedua telah pergi ke dapur rumah untuk minum;

(d) lebih kurang 3-5 minit kemudian, polis datang dan menangkap mereka. Pegawai polis memberitahu ada dadah dalam rumah tersebut di ruang tamu; dan

(e) mereka terkejut dan menafikan dadah-dadah itu milik mereka. [13] Setelah meneliti dan memperhalusi keterangan membela diri Perayu-Perayu, hakim bicara telah menolak pembelaan Perayu-Perayu sebagai satu pembelaan pemikiran terkemudian (afterthought). Hakim bicara mendapati pembelaan Perayu-Perayu bahawa mereka berada di rumah tersebut oleh kerana Fatimah telah menelefon kerana mahu meminjam motosikal Perayu Pertama tidak pernah dicadangkan (put) kepada saksi-saksi pendakwaan. Hakim bicara mempercayai keterangan SP4 dan tiada alasan untuk SP4 bercakap bohong apabila SP4 menyatakan semasa serbuan dilakukan, dia melihat Perayu-Perayu sedang duduk bersila di atas lantai di ruang tamu menghadap dadah-Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 8 dadah yang dipertuduhkan serta lain-lain barang kes termasuk alat penimbang digital, sealer dan paket plastik lut sinar kosong pelbagai saiz. Hakim bicara menolak keterangan Perayu Pertama bahawa dia sedang berdiri di pintu rumah dan Perayu Kedua berada di dapur untuk minum. [14] Hakim bicara turut menolak keterangan Perayu-Perayu yang menafikan pengetahuan terhadap dadah-dadah yang dipertuduhkan. Akhirnya, hakim bicara mendapati pembelaan Perayu-Perayu telah gagal untuk menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Perayu-Perayu juga didapati telah gagal untuk mematahkan anggapan pengetahuan dan milikan di bawah seksyen 37(d) dan anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da)(iiia) Akta atas imbangan kebarangkalian. Sebaliknya, hakim bicara mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan pertuduhan terhadap Perayu-Preayu melampaui sebarang keraguan yang munasabah. Perayu-Perayu didapati bersalah dan disabitkan atas pertuduhan. [15] Kami petik penghakiman hakim bicara dalam mensabitkan Perayu-Perayu di akhir perbicaraan di muka surat 35-39, Rekod Rayuan Jilid 1 seperti berikut: “42. Sebaik disaring nas-nas yang dirujuk sebelum ini, tertuduh hanya perlu menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan dan mengemukakan keterangan di atas beban imbangan kebarangkalian untuk mematahkan anggapan pengedaran di bawah s.37(da) Akta itu. Ini jelas diputuskan di dalam kes Mahkamah Agong, Mohamad Radhi Bin Yaakob v. PP [1991] 1 CLJ Rep 311; [1991] 3 CLJ 2073; [1991] 3 MLJ 169 di mana YA Mohamed Azmi HMA menyatakan seperti berikut: Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 9 “It is a well-established principle of Malaysian criminal law that the general burden of proof lies throughout the trial on the prosecution to prove beyond reasonable doubt the guilt of the accused for the offence with which he is charged. There is no similar burden placed on the acused to prove his innocence. He is presumed innocent until proven guilty. To earn an acquittal, his duty is merely to cast a reasonable doubt in the prosecution case. In the course of the prosecution case, the prosecution may of course rely on available statutory presumptions to prove one or more of the essential ingredients of the charge. When that occurs, the particular burden of proof as opposed to the general burden, shifts to the defence to rebut such presumptions on the balance of probabilities which from the defence point of view is heavier than the burden of casting a reasonable doubt, but it is certainly lighter than the burden of the prosecution to prove beyond reasonable doubt.” (penekanan oleh pihak saya)

Berbekalkan prinsip undang-undang yang diputuskan dalam nas duluan, saya akan meneliti pembelaan Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 secara terperinci. Pembelaan buat pertama kalinya menimbulkan cerita kehadiran Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 ke rumah yang disewa oleh Fatimah pada hari kejadian. Fatimah kononnya ingin meminjam motorsikal Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 sekadar mengikut Tertuduh 1 yang dianggap sebagai abang angkatnya. Sebaik Fatimah meninggalkan rumah tersebut dengan menaiki motorsikal yang dipinjam, SP:4 dan pasukannya sampai di rumah tersebut. Saya bersetuju dengan hujahan TPR yang terpelajar versi ini tidak pernah dikemukakan sepanjang kes pendakwaan. Pembelaan berpeluang untuk mengemukakan cerita Fatimah meminjam motorsikal Tertuduh 1 kepada saksi-saksi pendakwaan terutamanya SP:4, SP:5 dan SP:7. Kegagalan pihak pembelaan ini bolehlah dikatakan sebagai “after thought”. Saya merujuk kes Megat Halim Megat Omar v. PP [2009] 1 CLJ 154 yang memutuskan seperti berikut: Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 10 “[63] Although in our criminal jurisprudence, there is no burden on an accused person to prove his innocence but merely for him to raise a reasonable doubt as to his guilt, it is trite that his defence should be put to the prosecution at an early stage during the prosecution case. Failure to do so may move the trial court to dismiss a particular line of defence as an afterthought, or a recent invention as happened in this case.”

Pembelaan dalam usahanya untuk menafikan pemilikan dan pengetahuannya berkaitan dadah [P10, P11A dan B] dalam pembelaannya mengemukakan versi yang amat berbeza sekali dengan kes pendakwaan. Mengikut keterangan Tertuduh 1, semasa SP:4 membuat pemeriksaan dia berdiri di hadapan pintu rumah hadapan dan bukannya duduk bersila atas lantai sebagaimana keterangan SP:4. Begitu juga Tertuduh 2 dalam pembelaannya menyatakan pada masa SP:4 membuat serbuan, Tertuduh 2 berada di bahagian dapur untuk minum air dan bukannya duduk bersila di atas lantai ruang tamu sebagaimana keterangan SP:4. Saya telah meneliti semula keterangan saksi-saksi pendakwaan khasnya SP:4 yang mengetuai pasukan serbuan pada tarikh, masa dan tempat yang dinyatakan dalam pertuduhan pindaan. Keterangan SP:4 secara nyata melihat Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 duduk bersila atas lantai di ruang tamu di mana barang kes dadah berada di hadapannya. Saya berpendapat tiada alasan untuk SP:4 berbohong di Mahkamah semata-mata untuk mengaitkan Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 dengan pertuduhan mengedar dadah di bawah s.39B(1) Akta itu. Saya berpendapat tiada alasan untuk tidak mempercayai keterangan SP:4 berkaitan aspek ini.

Saya turut meneliti pembelaan Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 berkaitan penemuan barang kes dadah oleh SP:4. Seolah-olah mereka tidak mengetahui kewujudan barang kes yang ditemui oleh SP:4 di atas lantai. Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 dalam pembelaannya menyatakan SP:4 bukannya menemui barang kes dadah di atas lantai sebaliknya Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 11 menyatakan selepas SP:4 menemui barang kes dadah barulah menunjukkan barang kes dadah kepada mereka. Saya berpendapat keterangan SP:4 diterima oleh Mahkamah berkaitan penemuan barang kes dadah oleh SP:4.

Pembelaan turut menimbulkan versi Fatimah yang kononnya meminjam motorsikal Tertuduh 1 sebelum SP:4 dan pasukannya membuat serbuan ke dalam rumah tersebut. Saya berpendapat pembelaan ini tidak berjaya mematahkan anggapan s.37 (d) Akta itu. Keterangan yang kukuh ialah barang kes dadah secara jelas berada di hadapan Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 dan mustahil untuk dikaitkan dengan Fatimah yang menyewa rumah tersebut. Saya berpendapat kedudukan Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 berdekatan dengan barang kes dadah [P10 dan P11A dan B], mereka berpeluang untuk mengetahui isi kandungannya dadah yang dibungkus dalam foil aluminium dan dua paket plastik merupakan dadah yang menjadi teras pertuduhan. Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 boleh membukanya untuk mengetahui isi kandungannya. Saya telah pun memutuskan anggapan s.37 (d) Akta itu terpakai terhadap Tertuduh 1 dan Tertuduh 2. Saya turut menimbangkan kehadiran plastik pelbagai saiz yang kosong, sealer dan alat penimbang ia ada kaitannya dengan dadah yang dijumpai oleh SP:4. Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 gagal memberikan penjelasan kehadiran barang kes tersebut bersama dadah yang dijumpai oleh SP:4 semasa serbuan.

Pihak pendakwa telah membuktikan melampaui keraguan yang munasabah Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 mempunyai pemilikan ke atas dadah [P10 dan P11 A dan B]. Saya berpendapat tiada alasan munasabah (plausible ground) untuk menyatakan dadah tersebut bukan kepunyaan Tertuduh 1 dan Tertuduh 2.

Saya berpendapat keterangan Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 tidak menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan terhadap Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 mempunyai pemilikan Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 12 ke atas dadah tersebut. Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 gagal untuk mematahkan di atas imbangan kebarangkalian anggapan di bawah seksyen 37(da)(iiia) Akta itu iaitu Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 hendaklah dianggap mengedar dadah tersebut. Pihak pendakwa telah membuktikan melampaui keraguan yang munasabah bahawa Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 secara niat bersama mengedar dadah tersebut.” [16] Oleh yang demikian, Perayu-Perayu telah disabitkan dan dijatuhkan hukuman gantung di leher sehingga mati oleh hakim bicara. Justeru rayuan Perayu-Perayu di hadapan kami. Rayuan Perayu-Perayu [17] Di hadapan kami, peguam bela Perayu-Perayu telah membangkitkan dua alasan utama dalam hujahannya untuk kami membenarkan rayuan Perayu-Perayu. Dua alasan rayuan tersebut ialah seperti berikut:

(a) kegagalan untuk memanggil Fatimah Binti Ahmad telah mencalarkan kes pendakwaan; dan

(b) kegagalan hakim bicara membuat dapatan jelas sama ada pemilikan dadah terhadap Perayu-Perayu berasaskan kepada keterangan langsung (actual possession) atau anggapan pemilikan (presumed possession). [18] Berkaitan dengan alasan (a), peguam bela terpelajar menghujahkan bahawa hakim bicara telah terkhilaf apabila menerima masuk percakapan Fatimah Binti Ahmad (P19) sebagai keterangan. Peguam bela berhujah bahawa keperluan di bawah seksyen 32(1)(i) Akta Keterangan 1950 telah gagal dipenuhi oleh pihak pendakwaan. Tanpa keterangan Fatimah Binti Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 13 Ahmad melalui P19, akan wujud satu kelompongan (gap) dalam kes pendakwaan. [19] Peguam bela terpelajar turut menghujahkan bahawa fakta Perayu-Perayu berada berdekatan (close proximity) dengan dadah-dadah yang dipertuduhkan semata-mata tanpa lain keterangan tidak mencukupi untuk mensabitkan Perayu-Perayu atas pertuduhan. Dihujahkan tiada keterangan menunjukkan berapa lama Perayu-Perayu telah berada di rumah tersebut sebelum ketibaan pihak polis. Keterangan SP4 telah dicabar dan Perayu-Perayu telah menjelaskan kenapa mereka berada di rumah tersebut. [20] Peguam bela terpelajar turut menghujahkan bahawa hakim bicara telah terkhilaf apabila bergantung kepada kes Karim Ab Jabar, supra, sedangkan fakta dalam kes itu berbeza. Dalam kes itu, berlaku satu pergelutan antara tertuduh dengan pegawai serbuan dan dalam kes itu juga faktanya menunjukkan pemilik berdaftar kereta yang dipandu oleh tertuduh gagal dikesan walaupun berbagai usaha telah dilakukan oleh pihak polis. [21] Sebaliknya, peguam bela terpelajar menghujahkan bahawa kes terhadap Perayu-Perayu mempunyai persamaan dari segi faktanya dengan kes Gunalan a/l Ramachandran & 2 Ors v. PR [2006] 2 AMR

Dalam kes itu, Perayu-Perayu didapati duduk di atas lantai dan terdapat barang kes dadah serta peralatan menghisap dadah di atas lantai bersama Perayu-Perayu. Antara sebab pembebasan Perayu-Perayu dalam kes itu adalah kerana kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggil 10 orang lain yang turut mendiami premis yang diserbu. Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 14 [22] Peguam bela terpelajar seterusnya merujuk kepada Penghakiman Abdul Aziz Mohamed, HMP dalam kes PP v. Denish Madhavan [2009] 2 CLJ 209 di mana prinsip jagaan dan kawalan hendaklah berbentuk secara eksklusif dengan menidakkan akses oleh orang lain atau pihak ketiga. Dalam kes di hadapan kami, dihujahkan bahawa pihak pendakwaan telah gagal menidakkan akses oleh Fatimah Binti Ahmad ke atas dadah-dadah yang dipertuduhkan. [23] Mengenai isu (b), peguam bela terpelajar menghujahkan bahawa hakim bicara tidak jelas dalam dapatannya mengenai isu milikan. Dalam dapatan hakim bicara di muka surat 91, Rekod Rayuan Jilid 2, beliau menggunakan anggapan di bawah seksyen 37(d) dan 37(da)(iiia) Akta. Begitu juga di muka surat 25, Rekod Rayuan Jilid 1 di perenggan 25 penghakiman bertulisnya hakim bicara mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta. Di perenggan 46 penghakimannya, hakim bicara mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta dan di perenggan 48 beliau mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 37(da)(iiia) Akta. Peguam bela menghujahkan hakim bicara terkhilaf apabila mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta apabila keterangan menunjukkan bahawa Perayu-Perayu bukanlah penghuni (occupier) dalam rumah tersebut. Dapatan kami [24] Bantahan utama peguam bela terpelajar adalah terhadap penerimaan masuk percakapan di bawah seksyen 112 Kanun Acara Jenayah (KAJ) dari penama Fatimah Binti Ahmad (Fatimah). Alasan bantahan oleh peguam bela adalah bahawa pra-syarat di bawah seksyen Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 15 32(1)(i) Akta Keterangan, 1950 (AK 1950) telah gagal dipenuhi oleh pihak pendakwaan. Seksyen 32(1)(i) AK 1950 memperuntukkan seperti berikut: “Hal yang dalamnya pernyataan mengenai fakta berkaitan oleh orang yang sudah mati atau yang tidak dapat ditemui, dsb., adalah berkaitan

(1) Pernyataan, bertulis atau lisan, mengenai fakta berkaitan yang dibuat oleh seseorang yang sudah mati atau yang tidak dapat ditemui, atau yang sudah menjadi tidak berupaya untuk memberikan keterangan, atau yang kehadirannya tidak dapat didapatkan tanpa kelengahan atau perbelanjaan yang pada pendapat Mahkamah tidak munasabah dalam hal keadaan kes itu, dengan sendirinya fakta berkaitan dalam hal yang berikut:

(i) Apabila pernyataan itu dibuat dalam perjalanan, atau bagi maksud, suatu penyiasatan atau siasatan mengenai suatu kesalahan di bawah atau menurut kuasa mana-mana undang-undang bertulis; dan” [25] Pra-syarat yang disebutkan bawah seksyen 32(1) AK 1950 sangat jelas, iaitu, bahawa sama ada saksi itu sudah mati atau tidak dapat ditemui atau tidak berupaya untuk memberi keterangan atau kehadirannya tidak dapat diperolehi dengan tanpa kelengahan atau memerlukan perbelanjaan yang tidak munasabah. Peruntukan itu bagaimanapun pada pandangan kami memberikan kuasa budi bicara kepada Mahkamah untuk sama ada menerima mahu pun menolak rakaman percakapan seseorang saksi sedemikian. [26] Peguam bela terpelajar menghujahkan bahawa usaha dan tindakan yang telah diambil oleh pihak polis untuk mengesan Fatimah tidak Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 16 bersungguh-sungguh dan hanya sambil lewa. Pihak polis dikatakan telah gagal untuk mengambil usaha dan tindakan yang berikut:

(a) gagal mengambil tindakan untuk mengesan alamat terkini Fatimah dari Jabatan Kerajaan yang berkaitan;

(b) gagal mengesan alamat terkini Fatimah dari syarikat-syarikat telekomunikasi;

(c) gagal membebaskan Fatimah di bawah bon untuk menjamin kehadiran Fatimah selaras dengan seksyen 35 KAJ;

(d) gagal menerbitkan sebarang notis dalam akhbar tempatan memanggil Fatimah supaya menghadirkan dirinya untuk perbicaraan; dan

(e) gagal memanggil Lans Koperal Ismail Bin Din untuk memberi keterangan tentang usaha dan tindakannya untuk menyerahkan sapina kepada Fatimah. [27] Dapat kami perhatikan bahawa penerimaan masuk P19 tidak dicabar oleh peguam bela Perayu-Perayu di peringkat perbicaraan di hadapan hakim bicara. Bagaimanapun, peguam bela terpelajar menghujahkan ianya tidak melepaskan peranan dan tugas Mahkamah untuk memastikan dan berpuas hati bahawa pra-syarat di bawah seksyen 32(1) Akta 1950 telah dipenuhi. Dihujahkan, hakim bicara dengan sepintas lalu telah menerima masuk P19 sebagai keterangan dan tindakan ini telah memprejudiskan Perayu-Perayu. Peguam bela berpegang kepada nas-nas Kobra Taba Seidali v. PP [2014] 2 CLJ 12, Ho Tze Kean v. PP & Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 17 Another Appeal [2018] 2 MLJ 721 dan Thivasalim a/l Abdul Majeed v. PP [2014] 3 MLJ 124. [28] Kami telah meneliti rekod rayuan dan kami sebulat suara tidak bersetuju dengan penghujahan peguam bela terpelajar mengenai isu penerimaan masuk P19 oleh hakim bicara dalam kes ini. Kami merujuk kepada keterangan berkaitan usaha dan tindakan yang telah dilakukan oleh pihak polis untuk mengesan Fatimah. Untuk itu kami merujuk kepada keterangan SP7 di muka surat 80-83, Rekod Rayuan, Jilid 2 seperti berikut: “S: Berkenaan dengan kedudukan Fatimah pula, ada kamu siasat di mana Fatimah? Selepas kejadian tempoh hari, selepas saya memanggil untuk mengambil statement, selepas daripada itu, saya cuba berhubung dengan Fatimah dan tidak dihubungi. Dan saya cuba mencari dan bertanya kepada jiran-jiran. Mereka semua tidak tahu sebab Fatimah meninggalkan rumah itu tanpa memberikan notis. Ada apa-apa usaha lain yang kamu buat untuk mengesan Fatimah? Ya, ada. Saya meminta bantuan daripada Detektif IPD Kangar untuk cuba mengesan Fatimah di Kuala Perlis dan Sungai Baru serta Kangar. Dan Fatimah gagal dikesan. Dalam siasatan kamu, Fatimah ini sudah berkahwin atau belum? Fatimah sudah berkahwin. Semasa kejadian suami Fatimah berada di dalam penjara. Adakah Fatimah mempunyai anak? Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 18 Ya, Fatimah mempunyai anak. Semasa tangkapan dilakukan, Fatimah masih di dalam pantang. Apa lagi usaha yang kamu lakukan untuk mengesan Fatimah? Ya, ada. Saya telah meminta Koperal Ismail untuk cuba mengesan Fatimah. Dan saya juga memberi maklumat-maklumat apa yang saya tahu, tetap gagal dikesan. Ada kamu semak dengan sanak-saudara? Ada, tetapi semuanya tidak tahu. Berkenaan dengan sapina kepada Fatimah ini, adakah kamu tahu sama ada sapina pernah diserahkan atau pun tidak? Sapinah telah dikeluarkan dan tidak dapat diserahkan sebab Fatimah gagal dikesan. Ada kamu diserahkan dengan ID berkenaan dengan cubaan penyerahan sapina kepada Fatimah? Ya, ada. Kalau saya rujuk ID dan sapina tersebut, boleh kamu camkan? Ya, saya boleh camkan. Saya mohon rujuk saksi kepada tiga ID dan dua sapina. Adakah itu merupakan ID-ID yang diserahkan kepada kamu dalam usaha penyerahan sapina kepada saksi iaitu Fatimah? Ya, betul. - Saya kemukakan ID dan sapina tersebut sebagai eksibit pihak pendakwaan. Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 19 Mahkamah: - ID dan sapina ditandakan sebagai eksibit “P18 A-C”. Selain carian di Perlis, ada buat carian Fatimah di tempat-tempat lain? Ya, ada. Saya mohon kerjasama daripada KBND Langkawi untuk cuba mengesan Fatimah sebab last maklumat saya terima Fatimah berada di Langkawi tetapi gagal juga. - Pada peringkat ini pihak pendakwaan berhasrat untuk menggunapakai peruntukan s.32(1) (i) Akta Keterangan dan tertakluk kepada mungkin atas pihak peguam. Dan jika ada bantahan, pihak-pihak boleh berhujah pada akhir kes pendakwaan nanti. Kamu ada beritahu yang kamu ada rekod statement daripada Fatimah? Ya, ada rekod statement daripada Fatimah. Kalau saya rujuk statement tersebut adakah kamu boleh camkan? Ya, saya boleh camkan. Satu rakaman percakapan dirujuk kepada saksi? Ya, betul dan mempunyai tandatangan saya sendiri. Kalau rujuk kepada Fatimah ini, ada nombor telefon Fatimah di bahagian maklumat, ada kamu cuba menelefon nombor ini? Ya, saya ada cuba menelefon nombor tersebut tetapi tidak dapat dihubungi. Adakah alamat ini alamat yang sama seperti mana alamat rumah kejadian? Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 20 Ya, betul. Adakah Fatimah menurunkan tandatangan pada setiap helaian muka surat rakaman percakapan beliau? Ya, ada. Adakah percakapan beramaran dibacakan kepada Fatimah di bawah s.112? Ya, ada. Adakah setelah rakaman percakapan diambil, keterangan ini dibacakan semula dan diakui oleh Fatimah? Ya, ada. - Daripada peringkat ini pihak pendakwaan mengemukakan keterangan rakaman percakapan ini sebagai eksibit pihak pendakwaan. Mahkamah: - Keterangan rakaman percakapan Fatimah ditandakan sebagai eksibit “P19.” [29] Mengenai isu kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggil Fatimah sebagai saksi dan penerimaan masuk percakapan P19, hakim bicara telah mempertimbangkan bantahan peguam bela di muka surat 30- 32, Rekod Rayuan, Jilid 1, penghakiman hakim bicara tersebut seperti berikut: “36. Mahkamah akan menyentuh isu kegagalan pihak pendakwaan memanggil Fatimah yang dibangkitkan oleh pembelaan dan dihujahkan menimbulkan ketidakadilan terhadap pembelaan. Pendakwaan telah mengemukakan “Percakapan Dalam Pemeriksaan” [P19] saksi yang Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 21 bernama Fatimah Binti Ahmad bergantung kepada peruntukan s.32 (1) Akta Keterangan 1950. Saya telah meneliti usaha-usaha yang dilakukan oleh Pegawai Penyiasat [SP:7] untuk mengesan saksi ini bagi membolehkan hadir ke Mahkamah. SP:7 telah mengemukakan Investigation Diary dan sepina [P18 A, B dan C]. SP:7 telah bertanyakan saudara mara Fatimah namun tidak mengetahui dimana Fatimah berada. Saya juga telah meneliti pemeriksaan balas yang dilakukan oleh pembelaan, nampaknya pihaknya tidak begitu serius mempertikaikan usaha-usaha yang telah dilakukan oleh SP:7. Sehubungan itu saya membenarkan “Percakapan Dalam Pemeriksaan” dijadikan eksibit P19. Saya telah meneliti kandungan P19, ia sekadar mengesahkan Fatimah yang menyewa rumah dengan bayaran RM270.00 sebulan. Fatimah baru menyewa 12 hari sebelum SP:4 membuat serbuan dimana dadah dijumpai di atas lantai rumah berkenaan berdekatan Tertuduh 1 dan Tertuduh 2. Saya telah meneliti P19, Fatimah telah meninggalkan rumah pada hari kejadian seawal 9.30 pagi untuk ke Klinik Kuala Perlis. Saya berpendapat apa yang penting semasa SP:4 membuat serbuan hanya Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 berada di dalam rumah tersebut dan tiada orang lainnya. Tambahan pula, barang kes dadah berada di hadapan Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 yang sedang duduk bersila atas lantai di ruang tamu rumah berkenaan.” [30] Kami telah berpeluang meneliti rekod rayuan dan kami bersetuju dengan dapatan dan keputusan hakim bicara menerima masuk P19 sebagai keterangan melalui seksyen 32(1)(i) AK 1950. Kami tidak mendapati sebarang kekhilafan oleh hakim bicara dalam membuat dapatan dan keputusan yang tersebut. Fakta dan keadaan kes di hadapan kami dapat dibezakan dengan tiga nas yang dirujuk oleh peguam bela terpelajar. Dalam kes Kobra Taba Seidali, penama Maryam tidak dipanggil dan percakapan Maryam gagal dikemukakan ke mahkamah. Dalam kes Ho Tze Kean, isteri perayu bernama Virgie Tesara Calsena Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 22 gagal dipanggil ke mahkamah dan pengemukaan rakaman percakapan penama itu ditolak oleh hakim bicara kerana usaha untuk memanggil penama itu sebagai saksi hanya satu kali cubaan untuk menyerahkan sapina di alamat rumah kediaman penama itu. Manakala dalam kes Thivasalim a/l Abdul Majeed, hakim bicara gagal membuat sebarang dapatan mengenai permohonan pihak pendakwaan untuk mengemukakan rakaman percakapan penama Azli. [31] Peguam bela terpelajar turut menghujahkan bahawa sekiranya pun P19 diterima masuk sebagai sebahagian keterangan kes pendakwaan, hakim bicara telah gagal untuk mengingatkan dirinya tentang bahayanya sabitan terhadap Perayu-Perayu dengan hanya bergantung kepada P19 yang tidak disokong oleh mana-mana keterangan bebas. Oleh itu dihujahkan bahawa P19 tidak wajar diberi nilai keberatan keterangan yang cukup untuk mensabitkan Perayu-Perayu. Peguam bela berpegang kepada keputusan dalam kes PP v. Mohd Jamil Bin Yahya & Anor [1993] 3 MLJ 702, Abdullah Zawawi v. PP [1985] 2 MLJ 16, Ibrahim Mohamad & Anor v. PP [2011] 4 CLJ 113 dan Thivasalim a/l Abdul Majeed v. PP (supra). [32] Kami tidak bersetuju dengan hujahan peguam bela terpelajar bahawa P19 perlukan kepada keterangan sokongan. Tidak ada keterangan kukuh menunjukkan penama Fatimah seorang rakan jenayah dan yang mewajarkan P19 perlukan kepada keterangan sokongan. Pada pandangan kami P19 boleh diterima oleh hakim bicara sebagai keterangan walaupun tanpa keterangan sokongan. Isu yang timbul hanyalah tentang keberatan keterangan P19 yang harus dinilaikan oleh hakim bicara. Setelah membuat pertimbangan sewajarnya, hakim bicara tidak terkhilaf Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 23 dalam penilaiannya terhadap P19. Hakim bicara juga membuat dapatan bahawa ada keterangan lain yang kredibel dan cukup untuk mensabitkan Perayu-Perayu atas pertuduhan. Kami mendapati tiada sebarang kekhilafan telah dilakukan oleh hakim bicara dalam dapatan dan keputusannya yang memerlukan campur tangan kami di peringkat rayuan ini. Masa serbuan dan tangkapan, Fatimah tiada di rumah tersebut. Hanya Perayu-Perayu berada di ruang tamu duduk bersila menghadap dadah-dadah yang dipertuduhkan. Keterangan itu cukup kukuh dan tanpa P19 kes prima facie telah dapat dibuktikan terhadap Perayu-Perayu. Pembelaan Perayu-Perayu hanya menyatakan mereka tidak tahu kewujudan barang kes dadah telah ditolak oleh hakim bicara sebagai satu pemikiran yang terkemudian kerana tidak pernah dicadangkan pada peringkat kes pendakwaan. [33] Kami sekarang pergi kepada alasan rayuan di (b), alasan rayuan berasaskan kepada dakwaan bahawa hakim bicara tidak jelas dalam dapatannya sama ada pemilikan terus (direct possession) atau anggapan pemilikan (presumed possession). Kami telah meneliti dapatan hakim bicara yang terkandung dalam penghakiman bertulisnya dan nota prosiding, dan kami mendapati tidak terdapat sebarang kekeliruan di pihak hakim bicara seperti didakwa oleh peguam bela terpelajar. Jelas kepada kami bahawa untuk elemen milikan, hakim bicara telah mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta setelah berpuas hati Perayu-Perayu dibuktikan mempunyai kawalan dan jagaan ke atas dadah-dadah berbahaya yang dipertuduhkan. [34] Kami perhatikan, hakim bicara telah mengguna pakai dua anggapan serentak, iaitu anggapan pemilikan di bawah seksyen 37(d) Akta dan juga Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 24 anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da)(iiia) Akta. Kami tidak mendapati bahawa hakim bicara telah melanggar prinsip yang telah diputuskan dalam kes Muhammed Hassan v. PP [1998] 2 CLJ 170 oleh kerana pertuduhan terhadap Perayu-Perayu selepas kuat kuasa seksyen 37A yang baru melalui Akta A1457/2014 pada 15.2.2014 yang membenarkan pemakaian lebih dari satu anggapan di bawah Akta. Kesimpulan [35] Berdasarkan alasan-alasan yang kami nyatakan di atas, kami dengan sebulat suara mendapati sabitan terhadap Perayu-Perayu adalah selamat dan disokong oleh keterangan yang mencukupi dan kredibel. Kami juga mendapati tiada merit dalam rayuan Perayu-Perayu. Oleh itu rayuan Perayu-Perayu ditolak. Sabitan dan hukuman Mahkamah Tinggi disahkan dan dikekalkan. Bertarikh: 30 November 2018 t.t. (KAMARDIN BIN HASHIM) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Rayuan Jenayah No: R-05(M)-277-07/2017 & R-05(M)-279-07/2017 25 Peguam Cara Bagi Pihak Perayu-Perayu: Hisyam Teh Poh Teik Tetuan Teh Poh Teik & Co Suite 11.08, Tingkat 11 Menara TJB No. 9, Jalan Syed Mohd Mufti 80000 Johor Bahru JOHOR Bagi Pihak Responden: Mohamad Faizal Bin Mohamad Fedder Muhammad Azmi Bin Mashud Timbalan-Timbalan Pendakwa Raya Bahagian Perbicaraan dan Rayuan Jabatan Peguam Negara PUTRAJAYA