Agensi Pekerjaan Kawasama (M) Sdn Bhd v Lee Shi Ving (JA-23CY-2-11/2020)

Content

1 DALAM MAHKAMAH TINGGI MALAYA DI JOHOR BAHRU DALAM NEGERI JOHOR, MALAYSIA

Preamble

Menurut Plaintif-Plaintif hantaran yang dibuat oleh Defendan tersebut adalah fitnah bagi menggambarkan Plaintif Pertama sebagai agensi yang tidak boleh dipercayai dan terlibat dalam aktiviti berunsur fraud dan penipuan. [7] Walaupun hantaran ini telah dipadan tidak lama selepas itu, namun pada 9.1.2020 pukul 9.34 malam Defendan sekali lagi telah membuat hantaran seperti di bawah di platform yang sama. [8] Plaintif-Plaintif mendakwa kedua-dua hantaran yang dibuat oleh Defendan merupakan fitnah bagi menjatuhkan imej dan maruah mereka. [9] Bagaimanapun, Defendan menegaskan bahawa kedua-dua hantaran itu bukanlah fitnah. Sebaliknya ia merupakan fakta dan bertujuan minta bantuan pengguna facebook yang mengenali Plaintif Kedua agar memintanya menghubungi Defendan dan menyelesaikan hutang berkenaan. [10] Dalam menentukan sama ada hantaran yang dibuat oleh Defendan merupakan fitnah atau sebaliknya, saya suka merujuk kepada kes Tun Datuk Pertinggi Haji Abdul Rahman Ya'kub v. Bre Sdn Bhd & Ors [1995] 1 LNS 304, [1996] 1 MLJ 393 di mana Richard Malanjum HMT (pada masa itu) menetapkan bahawa dalam menilai pernyataan yang dikatakan mengandungi fitnah, mahkamah perlu menilai perkataan tersebut secara keseluruhan dan mengikut konteksnya. Beliau menyatakan – With respect, I must say that in doing what the learned counsel did, he failed to apply the correct test as discussed earlier on in this judgment in construing the words complained of. It is not confined to strict literal meanings of the words complained of, but extends to any reference or implication from which persons can reasonably draw. Further, the words complained of must be considered as a whole, bearing in mind, inter alia, the context in which they were used (see Gatley on Libel and Slander (8th Ed) para 102 at p 102 and Institute of Commercial Management United Kingdom v New Straits Times Press (Malaysia) Bhd [1993] 1 MLJ 408 ). In the case of Capital and Counties Bank v Henty (1882) 7 App Cas 741, at p 745 Lord Selborne LC said this: The test according to the authorities is whether, under the circumstances in which the writing was published, a reasonable man to whom the publication was made would be likely to understand it in a libellous sense. [11] Begitu juga dalam kes Chok Foo Choo v. The China Press Bhd [1999] 1 CLJ 461 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa tugas mahkamah adalah menentukan sama ada perkataan yang diadukan adalah mengandungi unsur fitnah atau sebaliknya. Selepas Mahkamah memutuskan perkataan tersebut mengandungi fitnah, tugas selanjutnya adalah menentukan sama ada perkataan itu benar-benar memfitnah. Gopal Sri Ram HMR (pada masa itu) menyebut – "It cannot, I think, be doubted that the first task of a court, in action for defamation, is to determine whether the words complained of are capable of bearing a defamatory meaning. And it is beyond argument that this is in essence a question of law that turns upon the construction of the words published. As Lord Morris put it in Jones v. Skelton [1963] 3 All ER 952 at p. 958: The ordinary and natural meaning of words may be either the literal meaning or it may be an implied or inferred or an indirect meaning: any meaning that does not require the support of extrinsic facts passing beyond general knowledge but is a meaning which is capable of being detected in the language used can be a part of the ordinary and natural meaning of words (see Lewis v. Daily Telegraph Ltd [1963] 2 All ER 151). The ordinary and natural meaning may therefore include any implication or inference which a reasonable reader, guided not by any special but only by general knowledge and not fettered by any strict legal rules of construction, would draw from the words. The test of reasonableness guides and directs the court in its function of deciding whether it is open to a jury in any particular case to hold that reasonable persons would understand the words complained of in a defamatory sense. In my judgment, the test which is to be applied lies in the question: do the words published in their natural and ordinary meaning impute to the plaintiff any dishonourable or discreditable conduct or motives or a lack of integrity on his part? If the question invites an affirmative response, then the words complained of are defamatory. (See,JB Jeyaratnam v. Goh Chok Tong [1989] CLJU 34; [1989] 1 LNS 34[1985] 3 MLJ 334.) Richard Malanjum J, in an admirable judgment in Tun Datuk Patinggi Hj Abdul-Rahman Ya'kub v. Bre Sdn Bhd & Ors [1995] CLJU 304; [1995] 1 LNS 304;[1996] 1 MLJ 393 collected and reviewed the relevant authorities upon this branch of the subject and I would, with respect, expressly approve the approach adopted by him. Having decided whether the words complained of are capable of being a defamatory meaning, the next step in the enquiry is for a court to ascertain whether the words complained of are in fact defamatory. This is a question of fact dependent upon the circumstances of a particular case." [12] Berbalik kepada kes di hadapan saya, fakta yang melatari kes ini perlulah diteliti bagi menentukan sama ada perkataan yang terdapat dalam kedua-dua hantaran yang dibuat oleh Defendan benar-benar mengandungi unsur fitnah atau tidak. [13] Berdasarkan kepada keterangan yang dikemukakan di mahkamah ini, pada 16.11.2019, Defendan telah meminta Plaintif Ketiga untuk membekalkan seorang pembantu rumah kepadanya. Ekoran itu, Plaintif Pertama telah bersetuju untuk membekalkan seorang pembantu rumah warga Indonesia kepada Defendan dengan mengenakan yuran berjumlah RM15,600.00. [14] Pada hari yang sama, Defendan telah membuat bayaran bagi yuran tersebut sebanyak RM10,000.00 dan baki sebanyak RM5,600.00 telah dibayar pada keesokannya (17.11.2019). Defendan juga telah membayar wang tambahan sebanyak RM1,400.00 kepada Plaintif Ketiga bagi membolehkan Plaintif Ketiga memberikan latihan berkaitan tugas dan tanggungjawab sebagai pembantu rumah kepada pembantu rumah tersebut. [15] Pada hari yang sama, seorang pembantu rumah yang bernama Rosita Dewi telah datang ke Malaysia dari Indonesia dan terus menjalani latihan berkaitan dengan tugasnya yang dikendalikan oleh Plaintif Ketiga. [16] Selepas 10 hari menjalani latihan, pada 28.11.2019, Rosita Dewi telah dihantar kepada Defendan. [17] Pada 11.12.2019, Defendan telah membuat aduan kepada Plaintif Ketiga mengenai kualiti kerja Rosita Dewi yang dikatakan tidak memuaskan dan mahu memulangkannya kepada Plaintif Ketiga. [18] Pada 14.12.2019 Defendan telah memulangkan kembali Rosita Dewi kepada Plaintif-Plaintif atas alasan pembantu rumah tersebut dikatakan mencuri barangan Defendan. Ekoran itu, Plaintif Ketiga telah memulangkan wang Defendan sebanyak RM7,500.00 secara tunai manakala baki sebanyak RM8,000.00 dibayar dalam bentuk post-dated cheque yang dikeluarkan oleh syarikat bernama “JL cleaning Training” (bukan dari Plaintif Pertama). Oleh kerana pada cek tersebut hanya terdapat satu tandatangan sahaja, maka menurut Plaintif Ketiga, beliau telah meminta Defendan untuk datang kembali ke pejabat untuk mendapatkan tandatangan Plaintif Kedua (SP1) sebagai penandatangan kedua. [19] Plaintif Ketiga menegaskan bahawa pada 15.12.2019 pekerja Plaintif Pertama telah beberapa kali cuba menghubungi Defendan untuk meminta beliau datang ke pejabat Plaintif Pertama bagi membolehkan cek tersebut ditandatangani oleh Plaintif Kedua, namun tidak berjaya. [20] Bagaimanapun, menurut Defendan pula, semasa perbincangan dengan Plaintif Ketiga pada 14.12.2019, Defendan menegaskan bahawa beliau tidak bersetuju dengan pembayaran baki wang melalui post-dated cheque. Namun beliau akhirnya bersetuju untuk menerima cek tersebut sebagai bukti bahawa Plaintif Pertama berhutang dengannya sebanyak RM8,000.00 dan meminta Plaintif-Plaintif menyelesaikan hutang tersebut sebelum 16.12.2019 memandangkan beliau memerlukan wang tersebut untuk membayar yuran bagi mendapatkan pembantu rumah yang baru. [21] Oleh kerana Plaintif Ketiga memaklumkan bahawa perkara mengenai pembayaran baki yuran selepas ini akan diuruskan sepenuhnya oleh Plaintif Kedua, Defendan telah cuba menghubungi Plaintif Kedua melalui aplikasi Whatsapp dan telefon pada 16.12.2019 bagi mendapatkan kembali wang tersebut, namun Plaintif Kedua langsung tidak dapat dihubungi. [22] Disebabkan Plaintif-plaintif tidak membuat bayaran tersebut pada hari berkenaan iaitu 16.12.2019, Defendan telah membuat hantaran pertama sebagaimana dipaparkan dalam perenggan [5] di atas. [23] Defendan mendakwa hantaran tersebut bertujuan bagi mendapatkan bantuan pengguna Facebook yang mengenali Plaintif Kedua untuk memintanya menghubungi Defendan. [24] Disebabkan Plaintif Kedua masih tidak menghubungi Defendan dan gagal membayar baki yuran tersebut, pada 9.1.2020 pukul 9.34 malam, sekali lagi Defendan membuat hantaran seperti dipaparkan di perenggan [7] di atas. [25] Saya telah meneliti keseluruhan kandungan yang terdapat dalam hantaran pertama yang dimuat naik oleh Defendan dan mendapati kesemua fakta yang dinyatakan dalam hantaran tersebut adalah betul berdasarkan kepada keterangan yang dikemukakan di mahkamah. Perkara seperti jumlah bayaran yang dibuat oleh Defendan, tempoh perkhidmatan pembantu rumah tersebut dengan Defendan serta tindakan Defendan yang telah cuba menghubungi Plaintif Kedua, adalah sahih. [26] Selain itu ayat “who know [sic] this person, please tell him to contact me”, pada pandangan saya adalah jelas meminta bantuan pengguna Facebook yang mengenali Plaintif Kedua agar memintanya menghubungi Defendan. Apa yang pelik adalah Plaintif Kedua mengakui membaca hantaran tersebut, namun tidak berusaha menghubungi Defendan. Sebaliknya dengan sengaja membiarkan Defendan tertunggu-tunggu kalau kalau ada pengguna Facebook menjumpai Plaintif Kedua dan memberitahu beliau agar menghubungi Defendan. [27] Selain itu saya juga mendapati keterangan bahawa Plaintif Pertama masih belum menjelaskan wang sebanyak RM8,000.00 adalah betul di mana Plaintif-plaintif mengakui bahawa wang tersebut masih belum dijelaskan sehingga hari perbicaraan. Tiada alasan yang memuaskan dikemukakan ke mahkamah mengapa pembayaran ini tidak dibuat oleh Plaintif-plaintif. [28] Bagi hantaran kedua pula, saya mendapati hantaran ini dibuat selepas 3 minggu pembantu rumah dipulangkan kepada Plaintif Pertama sedangkan bayaran masih belum dijelaskan oleh Plaintif-plaintif. Dalam hantaran kali ini, Defendan mengulangi fakta yang dinyatakan dalam hantaran pertama dan bertanyakan Plaintif Ketiga bilakah wang baki hutang Plaintif Pertama boleh diselesaikan. Ayat “… and until now still not received any proof of remittance for the balance (emoji) money earned by the employer are hard money, 8000 ringgit is not a small amount, hope you understand, have to be responsible in doing business, then only can continue the good reputation…” pada pandangan saya adalah luahan hati Defendan yang mengharapkan Plaintif Pertama segera menjelaskan hutang Defendan. [29] Secara keseluruhannya saya berpandangan dakwaan Plaintif-plaintif bahawa kedua-dua hantaran yang dibuat oleh Defendan menggambarkan Plaintif-plaintif melakukan aktiviti menipu, memutar belit dan jahat, adalah tidak berasas. Begitu juga dengan dakwaan Plaintif-plaintif bahawa hantaran Defendan tersebut berniat jahat. Pada pandangan saya, dakwaan tersebut adalah keterlaluan. Sebaliknya hantaran tersebut hanyalah meminta Plaintif-plaintif memulangkan semula wang RM8,000.00 sebagaimana yang dipersetujui. Apa yang dinyatakan Defendan adalah merupakan fakta yang betul. Sehingga hari perbicaraan, wang tersebut masih belum dikembalikan oleh Plaintif-plaintif. [30] Berdasarkan kepada alasan di atas, saya menolak dakwaan Plaintif-Plaintif yang mengatakan kedua-dua hantaran tersebut bersifat memfitnah. Pernyataan dalam kedua-dua hantaran merujuk kepada Plaintif-Plaintif dan telah diterbitkan kepada pihak ketiga [31] Mengenai elemen kedua dan ketiga dalam kes saman fitnah iaitu sama ada pernyataan dalam kedua-dua hantaran yang dibuat oleh Defendan merujuk kepada Plaintif-Plaintif dan telah diterbitkan kepada pihak ketiga, saya mendapati fakta ini tidak dipertikaikan oleh Defendan. Oleh yang demikian, bagi kedua-dua elemen ini, ia dipenuhi. Pembelaan justifikasi oleh Defendan [32] Dalam perenggan 31 Pernyataan Pembelaan, Defendan telah memplidkan pembelaan justifikasi dengan menyatakan sebagaimana yang berikut: BUTIR-BUTIR JUSTIFIKASI