1. ) Alkhateeb Yunes Abdulrahman Qaid (L) (Yemen) (BA-45A-50-03/2022)

Dalam kes ini, Tertuduh Pertama, Alkhateeb Yunes Abdulrahman Qaid dan Tertuduh Kedua, Waseem Akram telah bersama-sama dituduh di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (“ADB 1952”) dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan kerana telah mengedar 5868.7- gram dadah jenis cannabis.

Pertuduhan terhadap Tertuduh-Tertuduh adalah seperti berikut: “Bahawa kamu secara bersama-sama pada 23/07/2021 pada jam lebih kurang 6.15 petang di tepi jalan Persiaran Golf and Country Club, 40150, Shah Alam, Selangor, di dalam Daerah Petaling, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan, telah didapati mengedar dadah berbahaya iaitu sejumlah berat 5868.7-gram jenis Cannabis. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama dan dibaca bersama

Tertuduh-Tertuduh mengaku tidak bersalah bagi pertuduhan tersebut dan telah dibicarakan.

Sepanjang perbicaraan kes Pendakwaan, pihak Pendakwaan telah memanggil 7 orang saksi Pendakwaan iaitu; SP1 Sjn D. Zaidan bin Othman Jurugambar SP2 L/Kpl Mohd Hafizi bin Mohd Alias

Di akhir kes Pendakwaan, Mahkamah ini berpuas hati bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan setiap satu elemen kesalahan bagi pertuduhan tersebut. Tertuduh-Tertuduh kemudiannya telah dipanggil untuk membela diri.

Tertuduh-Tertuduh kemudiannya telah diarahkan untuk membela diri dan Tertuduh-Tertuduh telah memilih untuk memberi keterangan bersumpah di kandang saksi selepas tiga pilihan membela diri diterangkan kepada mereka. Tiada saksi-saksi pembelaan dipanggil di peringkat ini.

Di akhir kes pembelaan, Mahkamah mendapati bahawa pihak pembelaan bagi Kedua-dua Tertuduh telah berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah dalam kes ini. SP3 Dr Nur Nazihah binti Md Shahari Ahli Kimia SP4 Insp. Mohd Rashshidy bin Ab Rahman @ Ab Rahim Pegawai Serbuan (Pengadu) SP5 Muhamad Firdaus bin Said Abdul Halim Saksi awam SP6 Nur Shafiq bin Zulkifli Saksi Awam SP7 Insp Siti Aminah binti Ahmad Pegawai Penyiasat Mahkamah juga memutuskan bahawa pihak Pendakwaan juga telah gagal membuktikan elemen milikan, kawalan, jagaan dan pengetahuan terhadap barang kes tersebut pada tahap melampaui keraguan munasabah.

Sehubungan itu, Mahkamah dengan ini memutuskan bahawa Tertuduh-Tertuduh dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan yang dikenakan terhadap mereka.

Berdasarkan versi pihak Pendakwaan, pada 23.07.2021, jam lebih kurang 6.15 petang, berdasarkan maklumat yang telah diterima, SP4 (Pengadu /Pegawai Serbuan) bersama pasukannya telah melakukan pemerhatian lebih kurang 15 minit di tepi jalan Persiaran Golf, Saujana Golf & Country Club, Shah Alam.

Dalam pemerhatian tersebut, Pengadu tersebut melihat sebuah kereta jenis Honda City no. pendaftaran VED 6990 masuk ke kawasan pemerhatian dan kemudian, beliau melihat seorang lelaki (Tertuduh Pertama) keluar daripada tempat pemandu kereta manakala seorang lagi lelaki (Tertuduh Kedua), telah keluar daripada tempat duduk penumpang hadapan, dan kemudiannya berdiri di tepi jalan.

Pengadu bersama-sama pasukan serbuan kemudiannya telah menghampiri Kedua-dua Tertuduh sambil memperkenalkan diri sebagai polis. Kedua-dua Tertuduh kemudiannya telah bertindak melarikan diri.

Pengadu bersama-sama pasukan serbuan telah mengejar kedua-dua Tertuduh. Pengadu telah berjaya menangkap Tertuduh pertama setelah berlaku pergelutan dan pada masa yang sama, Tertuduh Pertama telah mencampakkan dengan tangannya, satu alat kawalan jauh berlogo Honda berserta anak kunci ke atas tanah tempat beliau ditangkap. Pengadu kemudiannya telah membuat pemeriksaan terhadap Tertuduh Pertama dan telah merampas satu rangkai anak kunci daripada poket hadapan sebelah kanan seluar yang dipakai oleh Tertuduh Pertama, manakala pasukan serbuan yang lain telah berjaya menangkap Tertuduh Kedua.

Kedua-dua Tertuduh kemudiannya dibawa ke kereta Honda City berwarna merah no. pendaftaran VED 6990 tersebut yang diletakkan di tepi jalan. Dengan menggunakan alat kawalan jauh yang dirampas daripada Tertuduh Pertama, pengadu telah berjaya membuka pintu kereta dan pengadu telah menjalankan pemeriksaan di dalam kereta tersebut dan hasil pemeriksaan telah menjumpai satu (1) beg galas berwarna merah bertulisan Shell Helix di atas tempat duduk penumpang belakang sebelah kanan kereta tersebut.

Pengadu kemudiannya telah membuat pemeriksaan ke atas beg tersebut dan mendapati kandungan beg tersebut adalah enam (6) ketulan mampat dedaun kering yang dibaluti plastik lutsinar dan kertas aluminium warna kekuningan yang disyaki dadah jenis Ganja (Cannabis) anggaran berat 6125 gram. Pemeriksaan lanjut di dalam kereta tersebut telah menemukan di dalam ruangan arm rest kereta tersebut, satu (1) kad pelajar Segi College, satu (1) dokumen International Driving Permit dan satu (1) kad Immigration Student Pass atas Nama Tertuduh pertama. Pengadu telah merampas kesemua barang kes dan telah membuat penangkapan ke atas kedua-dua Tertuduh untuk tindakan selanjutnya.

Pengadu kemudiannya telah membuat Laporan Polis Bukit Jelutong /4975/21.

Selepas itu, pengadu telah menyerahkan semua barang kes dan Kedua-dua Tertuduh kepada Pegawai Penyiasat kes iaitu lnsp. Siti Aminah binti Ahmad (SP7) pada 24 Julai 2021, lebih kurang pukul 1.30 pagi. Kesemua barang kes adalah dalam kawalan pengadu sebelum kesemuanya diserahkan kepada

Barang-barang kes tersebut kemudiannya telah dihantar ke Jabatan Kimia Petaling Jaya oleh SP7 pada 16 Ogos 2021 pada pukul 2.12 petang dan diterima oleh Dr. Nur Nazihah bt Md Shahari (SP3 Ahli Kimia). SP3 menyatakan dalam keterangan di Mahkamah telah menerima satu kotak bertanda “SA” dan bermeterai “PDRM 963” iaitu kotak berlabel “SA” dalam keadaan berseal dan baik.

Pada 20 September 2021, Jabatan Kimia Malaysia (JKM) telah mengeluarkan Laporan di bawah seksyen 399 Kanun Tatacara Jenayah (KTJ) bagi no. makmal 21-FR-B-14406. Laporan Kimia tersebut mengesahkan bahawa berat bersih (6) ketulan mampat mengandungi bahan tumbuhan tersebut ialah sejumlah 5868.7gram dan bahan tumbuhan tersebut ialah "Cannabis". Cannabis adalah seperti yang ditakrifkan di bawah s. 2 ADB 1952 dan merupakan dadah berbahaya yang disenaraikan dalam Jadual Pertama ADB 1952.

Dalam konteks pengedaran dadah, adalah wajar diingatkan bahawa pihak Pendakwaan, hendaklah membuktikan di akhir kes Pendakwaan bahawa;

Barang kes yang dirampas adalah dadah yang termasuk dalam Akta Dadah Berbahaya;

Tertuduh mempunyai milikan, kawalan dan jagaan eksklusif serta pengetahuan terhadap dadahdadah berbahaya yang dirampas;

Tertuduh mengedar dadah tersebut; dan

Tertuduh-Tertuduh mempunyai niat bersama mengikut seksyen 34 Kanun Keseksaan. Dapatan Mahkamah Di peringkat Pendakwaan

Undang-undang adalah jelas bahawa pihak Pendakwaan mesti membuktikan elemen-elemen dibawah seksyen 39B ADB 1952, bahawa barang yang dirampas adalah dadah berbahaya, bahawa Tertuduh-Tertuduh mempunyai jagaan dan kawalan ke atasnya, bahawa Tertuduh-Tertuduh mempunyai pengetahuan terhadap dadah tersebut dan bahawa mereka berkongsi niat yang sama untuk mengedarnya.

Elemen pertama: barang kes adalah dadah yang termasuk dalam senarai ADB 1952. Tidak ada pertikaian bahawa bahan dadah yang dijumpai di dalam beg galas berwarna merah bertulisan Shell Helix (P12) adalah dadah yang tersenarai dibawah Jadual Pertama ADB

Analisa telah dijalankan oleh SP3 iaitu Ahli Kimia sepertimana ekshibit P21 yang mengesahkan barang kes tersebut adalah dadah berbahaya jenis Cannabis yang berat bersih sejumlah 5868.7 gram.

Rantaian jagaan dadah juga tidak terputus bermula dari SP4 kepada SP7 sehinggalah dadah dianalisa oleh SP3.

Elemen Kedua dan ketiga iaitu milikan, kawalan, jagaan dan pengetahuan. Pihak Pendakwaan dalam kes ini bergantung kepada nexus pemerhatian yang dibuat terhadap Kedua-dua Tertuduh oleh SP4 dan pasukannya sebelum tangkapan.

SP4 nampak Tertuduh Pertama keluar dari tempat duduk pemandu kereta Honda City tersebut bersama dengan alat kawalan jauh kereta. Tertuduh Kedua pula dilihat keluar dari kereta Honda City melalui pintu hadapan tempat duduk penumpang. Hanya Kedua-dua Tertuduh sahaja yang berada di dalam kenderaan tersebut semasa kejadian.

Mahkamah memberi perhatian bahawa kereta Honda City yang dinaiki kedua-dua Tertuduh telah diperhatikan oleh SP4 dan anggota pasukan sebelum tangkapan dibuat dan beg galas Shell (P12) yang dijumpai di tempat duduk penumpang belakang sebelah kanan kereta yang mengandungi dadah dijumpai sejurus setelah tangkapan dibuat.

Mahkamah juga mengambil kira bahawa terdapatnya dokumen-dokumen seperti satu (1) kad pelajar Segi College, satu (1) dokumen International Driving Permit dan satu (1) kad Immigration Student Pass atas nama Al khateeb Yunes Abdul Rahman Qaid. Dokumen penyewaan kereta (P 34) yang mana Tertuduh pertama sebagai penyewa kereta Honda City tersebut adalah juga satu fakta yang perlu diberi perhatian oleh Mahkamah pada peringkat Pendakwaan.

Mahkamah juga mengambil kira versi cerita Pendakwaan bahawa semasa serbuan dibuat, Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua telah melarikan diri semasa anggota memperkenalkan diri sebagai anggota polis. Sejurus kemudian, Tertuduh Pertama telah berjaya ditangkap oleh anggota setelah pergelutan berlaku dan pada masa itu juga, SP4 nampak Tertuduh Pertama telah mencampakkan dengan tangan kanannya alat kawalan jauh berlogo Honda berserta anak kunci ke atas tanah tempat Tertuduh Pertama ditangkap. Melalui pemeriksaan badan terhadap Tertuduh Pertama, SP4 telah merampas 5 anak kunci dari poket hadapan sebelah kanan seluar yang dipakai oleh Tertuduh Pertama. Manakala anggota lain juga telah berjaya menangkap Tertuduh Kedua setelah berlaku pergelutan.

Mengambil kira perlakuan Kedua-dua Tertuduh yang cuba melarikan diri, cara dadah disimpan di dalam bag galas warna merah bertulisan Shell Helix, berat dadah cannabis sejumlah 5868.7-gram dan dadah dijumpai di tempat duduk penumpang belakang sebelah kanan kereta yang dinaiki oleh Kedua-dua Tertuduh, ini sudah mencukupi untuk membuktikan elemen milikan, kawalan, jagaan dan pengetahuan terhadap kedua-dua Tertuduh.

Elemen keempat: pengedaran dadah. Mahkamah mendapati bahawa kedua-dua Tertuduh telah memiliki mempunyai kawalan, jagaan dan pengetahuan terhadap dadah tersebut dari fakta yang dikemukakan oleh pihak Pendakwaan pada peringkat ini. Oleh itu, anggapan dibawah seksyen 37 (da) ADB 1952 adalah terpakai dan adalah tertakluk kepada seksyen 2 definisi pengedaran dengan mengambil kira jumlah dadah cannabis adalah berjumlah 5868.7 gram;

Oleh itu, Mahkamah mendapati bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap kedua-dua Tertuduh dibawah seksyen yang dipertuduhkan dalam P2 dan Mahkamah menggunapakai anggapan dibawah seksyen 37(da) ADB 1952 dan dibaca bersama seksyen 2 untuk tujuan pengedaran.

Tertuduh-Tertuduh telah dipanggil untuk membela diri dengan 3 pilihan diberikan. Tertuduh-Tertuduh memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah dari kandang saksi. Peringkat Pembelaan Hujahan Peguambela Tertuduh Pertama 28. Peguambela terpelajar bagi Tertuduh Pertama berhujah bahawa pembelaan Tertuduh Pertama bukannya satu rekaan, penafian kosong dan keterangan fikir semula. Oleh itu, ianya telah berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap keseluruhan kes ini. Sepanjang peringkat pembelaan ini, pihak Pendakwaan telah gagal untuk mencabar versi cerita Tertuduh Pertama.

Peguambela Tertuduh Pertama berhujah bahawa semasa balas Tertuduh Pertama, pihak Pendakwaan telah gagal untuk mencabar keterangan Tertuduh Pertama. Tiada soalan-soalan ditanyakan oleh Pendakwaan bagi mencabar keterangan/versi cerita Tertuduh dan yang paling penting, tiada apa-apa soalan yang mencabar keterangan Tertuduh Pertama untuk menunjukkan bahawa versi cerita Tertuduh Pertama hanyalah rekaan Tertuduh Pertama semata-mata.

Peguambela Tertuduh Pertama juga berhujah bahawa pihak Pendakwaan juga telah gagal untuk membawa apa-apa keterangan penyangkalan (rebuttal evidence) untuk mengakas versi cerita Tertuduh Pertama.

Oleh yang demikian, memandangkan terdapat dua versi yang bertentangan, maka dihujahkan bahawa berlandaskan prinsip undang-undang yang mantap, Mahkamah yang mulia ini perlu menerima dan memberi keutamaan kepada versi yang memihak kepada pembelaan Tertuduh. Pembelaan merujuk kepada kes Mohamed Abdullah Ang Swee Kang V PP

2 MLJ 29 dimana Mahkamah menegaskan bahawa jika wujud dua versi keterangan yang bercanggah, versi yang menyebelahi Tertuduh mestilah diberi keutamaan, kerana beban pembuktian sentiasa terletak pada pihak Pendakwaan. Isu : Penyewaan kereta Honda City

Semasa pemeriksaan utama di kandang saksi, Tertuduh Pertama telah memberikan keterangan secara bersumpah dan menceritakan bagaimana dia boleh menyewa kereta Honda City tersebut. Versi Tertuduh Pertama adalah seperti berikut; i. Berdasarkan Penyata Saksi Tertuduh Pertama, secara ringkasnya, Tertuduh Pertama telah menyewa kereta Honda City tersebut pada 22 Julai 2021 dari seorang kenalannya bernama Mohammad memandangkan kenderaan dia berjenama Gen-2 telah mengalami kerosakan dan telah dihantar ke bengkel pada hari yang sama, 22 Julai 2021 dan dijangka siap pada 26 Julai 2021. ii. Tertuduh Pertama telah meminjam kenderaan tersebut selama 5 hari bermula 22 Julai 2021 sehingga 26 Julai 2021 dengan bayaran sebanyak RM120 sehari. iii. Pemilik kenderaan tersebut, Mohammad telah menghantar Honda City tersebut pada Tertuduh Pertama pada pukul 2.00 petang pada 22 Julai 2021. iv. Ini bukan kali pertama Tertuduh Pertama meminjam kenderaan tersebut daripada kenalan tersebut.

Peguambela Tertuduh Pertama berhujah bahawa semasa pemeriksaan balas Tertuduh Pertama, pihak Pendakwaan telah gagal untuk mencabar keterangan Tertuduh Pertama.

Peguambela Tertuduh Pertama juga berhujah bahawa pihak Pendakwaan juga telah gagal untuk membawa apa-apa keterangan penyangkalan (rebuttal evidence) untuk mengakas versi cerita Tertuduh Pertama, sedangkan pihak Pendakwaan mempunyai peluang untuk berbuat demikian. Tanpa memanggil saksi-saksi yang berkaitan dengan penyewaan kereta Honda City tersebut terutamanya daripada syarikat True Asia Holiday, terdapatnya kelompangan dalam kes Pendakwaan.

Pihak pembelaan juga berhasrat mengimbau kembali kes pihak Pendakwaan di mana semasa kes Pendakwaan, pihak Pendakwaan telah gagal untuk melengkapkan rantaian keterangan berkenaan dengan isu akses kereta, isu kawalan kereta dan isu tempoh penggunaan kereta apabila gagal untuk memanggil orang yang menyediakan ekshibit P34 (dokumen sewaaan kereta) iaitu wakil syarikat True Asia Holiday iaitu Al Sanea Naseem Hamid Ahmed Mohammed (“Al Sanea”), yang merupakan rakan kongsi kepada Hizam Qaida Ali Mokbel (“Hizam Qaida”) bagi Syarikat True Holidays yang mana Al Sanea juga kononnya merupakan penyerah kereta bagi tujuan sewa tersebut dan percakapannya telah dirakam oleh SP7 /Pegawai Penyiasat. P34 hanya dikemukakan kepada Mahkamah melalui Pegawai Penyiasat sahaja.

Oleh itu, peguambela berhujah bahawa pihak Pendakwaan seharusnya memanggil Al Sanea untuk memberikan keterangan penyangkalan (rebuttal evidence) untuk mengakas pembelaan Tertuduh Pertama lebih-lebih lagi apabila P34 menyatakan tarikh penyewaan yang bertentangan dengan versi cerita pembelaan Tertuduh Pertama.

Oleh itu, kegagalan untuk memanggil Al Sanea dan juga beberapa saksi lain iaitu Hizam Qaid dan juga “Kak Syah” sepertimana yang dinyatakan dalam keterangan SP7 telah mengundang pemakaian seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950.

Kegagalan dari pihak pembelaan untuk membantah kebolehterimaan P34 semasa pengemukaan dokumen tersebut melalui SP7 bukanlah satu halangan untuk pihak Pembelaan membangkitkan isu kebolehterimaan bukti tersebut di peringkat hujahan dan untuk Mahkamah menilai kebolehterimaan bukti tersebut sepertimana dinyatakan dalam kes Noliana Bte Sulaiman V. Public Prosecutor [2001] 1 Clj 36; [2000] 4 Mlj.752. Isu: Identiti Yusuf, pemilik sebenar beg merah (P12) yang mana dadah dijumpai

Tertuduh Pertama juga telah, semasa memberi keterangan membangkitkan berkenaan pertemuan Tertuduh Pertama dengan seorang individu bernama ‘Yusuf’ pada hari kejadian di mana, melalui Penyata Saksi secara ringkas menyatakan seperti berikut; i. Pada 23 Julai 2021 iaitu tarikh di mana Tertuduh Pertama ditangkap, Tertuduh Pertama telah berjumpa dengan seorang individu bernama Yusuf di Restoran Nasi Arab Yemen, restoran yang sering dikunjunginya. ii. Yusuf merupakan kenalan kepada kenalannya dan mereka telah berjumpa beberapa kali dan mereka mempunyai nombor telefon masing-masing. iii. Semasa mereka berbual pada hari tersebut, Yusuf telah bertanyakan kepada Tertuduh Pertama sama ada dia boleh menumpang Tertuduh Pertama atau tidak memandangkan mereka berdua menuju ke destinasi yang sama dan Tertuduh Pertama membenarkan Yusuf menumpangnya dengan syarat bahawa Yusuf juga turut membayar bersama duit petrol. iv. Tertuduh Pertama menyatakan bahawa sepanjang menjamu selera, Yusuf sentiasa memegang dan bermain dengan telefon bimbitnya dan kelihatan runsing. Yusuf membawa bersama beg merah (P12) yang sentiasa di sisinya. v. Tertuduh Kedua hadir di restoran tersebut selepas dihantar oleh teman wanitanya dan setibanya Tertuduh Kedua di sana, Tertuduh Pertama memaklumkan bahawa Yusuf berhasrat untuk menumpang kenderaan mereka memandangkan dia juga akan menuju ke destinasi yang sama. vi. Di dalam kereta Honda City, Tertuduh Pertama adalah pemandu kenderaan tersebut manakala Tertuduh Kedua duduk di bahagian hadapan penumpang. Yusuf duduk di sebelah kiri bahagian belakang tempat duduk penumpang bersama beg merah.

Pihak pembelaan berhujah bahawa watak Yusuf bukanlah satu watak rekaan yang direka-reka memandangkan nama ‘Yusuf’ ini telah ditimbulkan dan dicadangkan oleh pihak pembelaan sejak kes Pendakwaan lagi terutamanya kepada pegawai serbuan (SP4) dan pegawai penyiasat (SP7).

Walaupun cadangan tersebut tidak dipersetujui oleh SP4 dan sebahagiannya beliau mengatakan beliau tidak ingat, namun begitu, apabila ditanyakan lebih lanjut, SP4 bersetuju bahawa beliau tidak mengingati jawapan cerita Tertuduh-Tertuduh kerana beliau sendiri tidak mencatat apa yang telah diperkatakan oleh Tertuduh-Tertuduh dan beliau juga bersetuju bahawa jika ianya dicatat, semestinya beliau akan mengingati cerita Tertuduh-Tertuduh.

Kegagalan SP4 untuk mengingati atau sekurang-kurangnya mencatat cerita Tertuduh-Tertuduh telah menimbulkan keraguan yang munasabah dan oleh yang demikian, faedah keraguan ini perlulah diberikan kepada Tertuduh-Tertuduh. Isu : Beg merah (P12) kepunyaan Yusuf dijumpai di dalam kereta

Berkenaan bagaimana beg merah (P12) tersebut boleh berada di dalam kenderaan tersebut semasa serbuan, melalui penyata saksi secara ringkas menyatakan seperti berikut; i. Lebih kurang daripada 5.50 petang, kenderaan Honda City telah masuk ke Jalan Golf dan Tertuduh Pertama bertanya kepada Yusuf di mana dia mahu diturunkan dan Yusuf menyatakan untuk memandu secara perlahan dan berhenti bila dia suruh. ii. Selepas 2 hingga 3 minit, Yusuf meminta Tertuduh Pertama berhentikan kenderaan di tepi jalan. Yusuf kemudiannya keluar secara tergesa-tergesa. iii. Selepas menurunkan Yusuf, Kedua-dua Tertuduh meneruskan perjalanan ke Hijauan Condo yang terletak lebih kurang 3 km daripada tempat mereka menurunkan Yusuf. iv. Selang 2 hingga 3 minit, Yusuf menghubungi Tertuduh Pertama dan dia bertanyakan di mana mereka berada dan Tertuduh Pertama memaklumkan lokasi mereka. v. Yusuf menyatakan bahawa dia tertinggal beg dia dan apabila Tertuduh Kedua menoleh ke belakang, Tertuduh Kedua melihat bahawa Yusuf benar-benar tertinggal begnya di belakang. vi. Yusuf kemudiannya menyuruh Tertuduh Pertama untuk memberhentikan kenderaan di ‘junction’ sebelum memasuki terowong menuju ke Kondo Hijauan. vii. Yusuf memaklumkan bahawa dia akan mengambil beg tersebut. viii. Tertuduh Pertama kemudiannya memberhentikan kenderaan di sebelah kiri jalan, sebelum ‘junction’ terowong menuju Kondo Hijauan. ix. Tertuduh Pertama memberhentikan kenderaan tersebut di situ untuk menunggu Yusuf kerana terdapat beberapa kenderaan lain yang memberhentikan kenderaan di situ. Tindakan Tertuduh Pertama melarikan diri semasa serbuan

Berkenaan tindakan Tertuduh Pertama melarikan diri sewaktu serbuan SP4 melalui penyata saksi secara ringkas menyatakan seperti berikut; i. Semasa serbuan, Kedua-dua Tertuduh berada di luar kenderaan, menunggu kedatangan Yusuf. ii. Tertuduh tiba-tiba melihat lebih daripada 10 orang keluar daripada kenderaan-kenderaan yang telah tersedia berhenti di sana dan kesemuanya menuju ke arah mereka. iii. Pada saat itu, mereka ketakutan dengan situasi tersebut dan merasakan bahawa mereka akan dirompak. Oleh sebab itu, reaksi spontan Tertuduh Pertama adalah untuk melarikan diri untuk menyelamatkan dirinya. Tertuduh Pertama melihat Tertuduh Kedua juga melarikan diri dalam situasi tersebut. iv. Semasa melarikan diri, salah seorang daripada mereka yang mengejar telah menjerit, “stop we are police”. Apabila mendengar perkataan tersebut, Tertuduh Pertama berhenti melarikan diri dan kemudiannya ditahan oleh 4 anggota polis lelaki. v. Tertuduh Pertama menyatakan semasa tangkapan, tiada pergelutan berlaku dan dia telah memberikan kerjasama dengan polis. vi. Semasa tangkapan tersebut, anggota polis telah membuat ‘body search’ terhadap Tertuduh Pertama dan telah merampas kunci rumah dia yang tersimpan di dalam poket seluar yang dia pakai. vii. Tertuduh Pertama juga melihat salah seorang anggota polis mengutip kunci Honda City yang telah jatuh ke atas tanah dan dia menyatakan bahawa dia tidak sedar kunci tersebut telah terjatuh dan kemungkinan ianya terjatuh semasa Tertuduh Pertama melarikan diri.

Peguambela sekali lagi menghujahkan bahawa pihak Pendakwaan telah gagal untuk melaksanakan tanggungjawab mereka untuk membuktikan melampaui keraguan yang munasabah terhadap Tertuduh-Tertuduh sejak kes Pendakwaan dan kes pembelaan.

Jika melihat kepada keterangan Tertuduh-Tertuduh, Kedua-dua keterangan Tertuduh saling menyokong antara satu sama lain dan ini menunjukkan bahawa kejadian tersebut benar-benar berlaku seperti keterangan mereka.

Yang paling penting adalah sewaktu kes Pendakwaan, SP7 bersetuju bahawa Kedua-dua Tertuduh telah memberikan satu keterangan awal bahawa sememangnya kedua-dua Tertuduh telah memberitahu secara berasingan sewaktu siasatan bahawa mereka berdua tidak mempunyai pengetahuan tentang isi kandungan beg P12 dan mereka berdua tiada kaitan dengan beg P12 serta beg tersebut bukanlah milik mereka berdua. Ini disokong dengan keterangan bahawa tiadanya barang milik peribadi kedua-dua Tertuduh dalam beg

Dalam keadaan ini, SP7 yang telah sejak awal mengetahui bahawa kedua-dua Tertuduh telah memberikan pembelaan awal bahawa mereka tidak mempunyai kaitan dengan beg P12 tersebut tidak pernah menyiasat lebih lanjut tentang siapakah pemilik asal beg P12. Barang peribadi milik Tertuduh Pertama dijumpai di dalam

Berkenaan barang peribadi milik Tertuduh Pertama iaitu kad pelajar SEGI, permit memandu antarabangsa dan kad pelajar berada di dalam armrest kereta Honda City tersebut, Penyata Saksi Tertuduh Pertama secara ringkas menyatakan seperti berikut; i. Dokumen-dokumen tersebut merupakan dokumen pengenalan diri yang sentiasa dibawa olehnya terutama semasa memandu. Penjelasan telah diberikan perkara ini tetapi telah diabaikan.

Pihak Pembelaan berhujah bahawa penjelasan Tertuduh Pertama itu adalah munasabah memandangkan Tertuduh Pertama adalah warganegara Yamen dan belajar di Malaysia, sudah tentu jika dia memandu kenderaan, dia perlu membawa sekali dokumen-dokumen tersebut bersamanya. Jika Tertuduh Pertama tidak membawa dokumen tersebut, jika ditahan oleh pihak polis Trafik atau JPJ, ianya akan menimbulkan kesusahan kepada Tertuduh Pertama.

Pihak pembelaan juga berhujah bahawa hanya kerana dokumen-dokumen tersebut berada di dalam kereta Honda City tersebut dan dirampas oleh SP4, ianya bukan konklusif untuk menyatakan bahawa Tertuduh Pertama mempunyai milikan, kawalan dan jagaan terhadap dadah-dadah berbahaya tersebut.

Oleh itu, secara keseluruhannya, adalah dihujahkan bahawa Tertuduh Pertama telah berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pihak Pendakwaan. Tertuduh Pertama juga melalui keterangannya telah berjaya mematahkan segala anggapan statutori dibawah Seksyen 37(d) mahupun Seksyen 37(da).

Dalam kes ini, Tertuduh Kedua menyatakan bahawa adalah jelas bahawa fakta menyatakan bahawa beg P12 dijumpai ditempat duduk penumpang belakang sebelah kanan kereta Honda City No Pendaftaran VED 6990 yang disewa oleh Tertuduh Pertama. Tiada keterangan secara bergambar yang dikemukakan oleh Pendakwaan yang menunjukkan dadah dijumpai di tempat duduk penumpang belakang sebelah kanan kereta tersebut. Gambar-gambar secara real time semasa dadah dijumpai adalah sangat membantu kes Pendakwaan. Fakta ini perlu dibuktikan melampaui keraguan yang munasabah terutama dalam kes pengedaran dadah. Kegagalan pegawai penyiasat berbuat demikian akan menjejaskan kes Pendakwaan.

Tertuduh Kedua juga menyatakan bahawa keterangan yang menyatakan bahawa dadah dijumpai di tempat duduk penumpang belakang sebelah kanan adalah berdasarkan keterangan SP4 semata-mata dan bukannya keterangan secara real time. Ini diikuti dengan penyerahan borang serah terima barang kes (P29) kepada Pegawai Penyiasat (SP7) yang dibuat di Pejabat Narkotik IPD Shah Alam pada pukul 01.30hrs. Keterangan berkaitan dengan tempat penemuan beg P12 masih tidak inklusif dan meyakinkan.

Tiada keterangan yang menunjukkan Tertuduh Kedua terlibat dengan pertukaran hak milik kereta, penyewaan, dan pergerakan fizikal kereta Honda City tersebut.

Tertuduh Kedua juga menyangkal sepenuhnya tentang elemen milikan, kawalan, jagaan dan pengetahuan tentang beg P12 tersebut.

Pihak Pendakwaan hanya menyatakan bahawa Tertuduh Kedua berada di dalam kereta dan berada berdekatan dengan beg P12. Disebabkan beg P12 berada di tempat duduk belakang penumpang sebelah kanan yang mana Tertuduh Kedua berada boleh dianggapkan bahawa Tertuduh Kedua mempunyai kawalan, milikan dan jagaan terhadap dadah tersebut dan Pihak Pendakwaan menggunapakai seksyen 34 Kanun Kesesaan untuk mengkaitkan Kedua-dua Tertuduh dengan beg P12 tersebut dengan anggapan pengetahuan.

Pihak pembelaan berhujah bahawa tiada barang peribadi Tertuduh Kedua yang dijumpai didalam beg P12 atau di dalam kereta tersebut selain beliau berada didalam kereta tersebut.

Tertuduh Kedua menyatakan bahawa seramai 20 orang berpakaian preman bertumpu ditempat kejadian yang menyebabkan dia ketakutan dan lari dan dia telah berhenti apabila SP4 menyatakan mereka polis. Pihak Pendakwaan tidak boleh membuat anggapan bahawa tindakan Tertuduh Kedua melarikan diri menjurus kepada dia mempunyai pengetahuan bahawa beg P12 mengandungi dadah.

Berkenaan orang yang bernama Yusuf, Tertuduh Pertama dengan jelas menyatakan kepada SP4 dan SP7 bahawa Yusuf telah menumpang kereta Honda City dan apabila dia meminta Tertuduh pertama berhenti, Yusuf telah turun dari kereta dan telah tertinggal beg P12 tersebut. Yusuf telah menelefon Tertuduh Pertama dan menyuruh Tertuduh Pertama untuk berhenti di junction untuk dia mengambil beg tersebut. Tiada siasatan dibuat oleh SP7 berkaitan watak Yusuf, walaupun menurut Tertuduh Pertama, dia telah diberitahu tentang Yusuf tersebut dari awal tangkapan kepada SP4 dan pegawai penyiasat.

Pihak pembelaan berhujah bahawa dalam kes jenayah, bukanlah menjadi tanggungjawab pembelaan untuk memanggil saksi. Tertuduh Kedua dalam pemeriksaan balas telah menyatakan bahawa beliau adalah pelajar kejuruteraan dan pernah beberapa kali melihat Yusuf di Segi Universiti.

Tertuduh Kedua merujuk kepada hujahan pihak Pendakwaan jelas menganggap Kedua-dua Tertuduh mempunyai jagaan dan kawalan terhadap dadah tersebut. Kedekatan Kedua-dua Tertuduh dengan dadah telah dibuktikan dengan dadah berada di belakang tempat duduk penumpang sebelah kanan kereta yang dipandu oleh Tertuduh pertama dan Tertuduh Kedua sebagai penumpang. Mere proximity tidak cukup untuk membuktikan bahawa Tertuduh-Tertuduh mempunyai jagaan dan kawalan terhadap dadah atau mempunyai niat untuk mengedarkannya.

Oleh itu, secara keseluruhannya, adalah dihujahkan bahawa Tertuduh Kedua telah berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pihak Pendakwaan. Tertuduh Kedua juga melalui keterangannya telah berjaya mematahkan segala anggapan statutori dibawah Seksyen 37(d) mahupun Seksyen 37(da). Hujahan pihak Pendakwaan

Pihak Pendakwaan berhujah bahawa tiada bukti yang dikemukakan selain keterangan Tertuduh-Tertuduh bahawa Yusuf benar-benar wujud. Yusuf juga tidak dipanggil untuk memberi keterangan untuk menyokong keterangan Tertuduh Pertama. Semasa pemeriksaan balas Tertuduh Pertama, Tertuduh Pertama tidak dapat memberikan kepada Mahkamah nama penuh Yusuf dan alamat beliau. Ini jelas menunjukkan bahawa Yusuf hanyalah satu watak yang direka-reka sahaja. Tiada bukti menunjukkan bahawa Yusuf benar-benar wujud.

Dalam keterangan Tertuduh Pertama, Tertuduh Pertama menyatakan bahawa kenderaan Gen2 telah diberikan oleh keluarganya untuk kegunaan harian. Namun, pihak pembelaan gagal untuk memanggil mana-mana ahli keluarga untuk menyokong versi tertiuduh tersebut untuk membuktikan keterangan Tertuduh adalah keterangan yang kredibel.

Berkenaan versi Tertuduh menyatakan bahawa kunci alat kawalan jauh Honda City terjatuh dan bukan dibuang oleh Tertuduh pertama, tiada saksi dipanggil untuk menyokong keterangan Tertuduh tersebut. Oleh itu, versi cerita Pendakwaan bahawa Tertuduh Pertama mencampakkan kunci tersebut kerana dia ketakutan kerana dia tahu bahawa dia membawa barang salah adalah tidak tercabar.

Dari keterangan Tertuduh Pertama, fakta bahawa P12, beg Shell merah tersebut berada di dalam kenderaannya tidak pernah dibantah. Kedua-dua Tertuduh hanya meletakkan kesalahan kepada wakta rekaan, Yusuf dalam meletakkan beg tersebut ke dalam Honda City tetapi tidak pernah menafikan bahawa beg tersebut memang berada di dalam kenderaan tersebut.

Keterangan Tertuduh Kedua juga tidak memperincikan butiran berkenaan Yusuf melainkan Yusuf menumpang kenderaan tersebut.

Oleh itu, pihak Pendakwaan berhujah bahawa pembelaan Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua hanyalah satu pemikiran terkemudian.

Pihak Pendakwaan berhujah bahawa Mahkamah harus mengambil kira berat Cannabis yang dijumpai iaitu sebanyak 5868.7 gram. Pihak Pendakwaan menggunapakai hujahan semasa peringkat Pendakwaan terdahulu bahawa Mahkamah seharusnya mengambil judicial notice berkenaan bau Cannabis dalam jumlah sedemikian yang berada di belakang tempat duduk Honda City yang dinaiki oleh tertudh pertama dan Kedua.

Jarak perjalanan di antara tempat mereka dikatakan beredar dengan Hijauan Condo adalah dalam linkungan 36km iaitu dalam masa 40 minit. Oleh itu, pihak Pendakwaan berhujah bahawa Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua seharusnya dapat menghidu dan mempunyai pengetahuan bahawa barang di dalam beg P12 bukanlah barang yang biasa.

Seterusnya, pihak Pendakwaan turut berhujah bahawa penafian Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua adalah penafian kosong semata-mata dengan mengambil kira kedudukan dadah tersebut dengan kedudukan Kedua-dua Tertuduh di dalam kenderaan tersebut.

Telah dibuktikan di Mahkamah bahawa tiada sesiapa yang berada di dalam kenderaan tersebut atau menghampiri kenderaan tersebut semasa pemerhatian dilakukan oleh pasukan serbuan. Jika benar Yusuf itu wujud dan dalam perjalanan untuk mengambil beg tersebut, pasti pihak serbuan dapat menjejaki Yusuf ini.

Oleh itu, pihak Pendakwaan menegaskan bahawa pembelaan Tertuduh-Tertuduh hanyalah pemikiran terkemudian sahaja dan sosok Yusuf hanyalah rekaan semata-mata.

Tertuduh-Tertuduh juga tidak memanggil mana-mana saksi untuk menyokong dakwaan mereka bahawa mereka dalam perjalanan ke rumah terbuka Hari raya. Oleh itu, pihak Pendakwaan kekal dengan hujahan pihak Pendakwaan bahawa Tertuduh-Tertuduh untuk menghantar dadah yang terkandung di dalam beg P12 dan lokasi tersebut adalah Kondo Hijauan.

Pihak Pendakwaan juga berhujah bahawa tiada keterangan lain diberikan oleh Tertuduh-Tertuduh berkenaan sebab kenapa mereka berada di lokasi tersebut pada waktu tersebut. Berdasarkan gambar-gambar yang telah dikemukakan di Mahkamah, lokasi tersebut bukanlah satu tempat perniagaan atau tempat berkumpul. Tempat tesebut adalah satu tempat yang terpencil yang sesuai untuk dijadikan tempat penghantaran dadah. Justeru, ini menjelaskan perwatakan Tertuduh-Tertuduh yang takut dan mahu menjatuhkan kunci dan melarikan diri apabila ditahan polis.

Oleh yang demikian, pihak Pendakwaan dengan rendah diri berhujah bahawa Tertuduh-Tertuduh telah gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes Pendakwaan ini dan oleh itu, Tertuduh-Tertuduh wajar disabitkan sepertimana pertuduhan terhadap mereka. Analisa dan dapatan Mahkamah di peringkat pembelaan

Di akhir kes pembelaan, beban pada Tertuduh hanyalah untuk menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes Pendakwaan. Beban pembuktian pihak Pendakwaan pula adalah untuk membuktikan kesalahan Tertuduh pada tahap tanpa keraguan munasabah. Prinsip ini jelas termaktub dalam seksyen 182A KTJ yang memperuntukkan bahawa diakhir perbicaraan, Mahkamah mesti mempertimbangkan keseluruhan keterangan dan menentukan sama ada pihak Pendakwaan telah memenuhi beban ini. Sekiranya pihak Pendakwaan gagal berbuat demikian, Mahkamah mesti melepaskan dan membebaskan Tertuduh.

Dalam kes Mat v PP [1963] 29 MLJ 263, Suffian H (pada ketika itu) menekankan bahawa beban membuktikan kesalahan terletak pada pihak Pendakwaan. Jika keseluruhan bukti meletakkan Mahkamah dalam keadaan ragu-ragu, maka beban itu telah gagal dipenuhi. Seperti yang diputuskan dalam PP v Saimin & Ors [1971] 2 MLJ 16, keraguan munasabah mestilah berdasarkan pada bukti dan bukan imaginasi atau sangkaan.

Adalah menjadi undang-undang mantap bahawa dalam kes pengedaran dadah, pihak Pendakwaan memikul beban untuk membuktikan elemen-elemen dibawah pertuduhan tersebut.

Mahkamah telah mendengar keterangan Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua serta telah menilai semula keterangan oleh semua saksi-saksi Pendakwaan. Mahkamah mendapati bahawa terdapatnya keraguan yang munasabah yang ditimbulkan oleh pihak pembelaan. Mahkamah juga mendapati bahawa keterangan yang diberikan oleh pihak pembelaan bukanlah satu keterangan afterthought atau penafian semata-mata seperti yang dikatakan oleh pihak Pendakwaan. Elemen pertama: Barang kes yang dirampas adalah dadah yang termasuk dalam Akta Dadah Berbahaya 1950

Berkenaan dadah yang dijumpai di dalam beg merah P12. Mahkamah merujuk kepada keterangan SP3 Ahli Kimia yang mana dalam laporan beliau bertarikh 20.9.2021 (P21), beliau jelas menyatakan bahawa keempat-empat keputusan ujian yang telah beliau jalankan mencapai keputusan yang konklusif bahawa kesemua bahan tumbuhan tersebut adalah “Cannabis” seperti yang ditakrifkan dalam seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952. Dengan itu, elemen ini adalah terbukti. Elemen Kedua: Bahawa Tertuduh-Tertuduh mempunyai milikan, jagaan dan kawalan terhadap dadah tersebut; Pembelaan Tertuduh pertama

Terlebih dahulu Mahkamah ingin merujuk kepada isu yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan terutama oleh peguambela Tertuduh Pertama berkaitan penyewaan kereta Honda City. Penyewaan kenderaan tersebut adalah bermula dari 22.7.2021 sehingga 26.7.2021 sepertimana yang dikatakan oleh Tertuduh Pertama manakala dalam P34 menunjukkan tarikh sewaan adalah bermula dari 19.7.2021. Tertuduh pertama tidak mengakui bahawa tandatangan P34 adalah tandatangannya dan berkenaan isu ini, tiada sebarang penyangkalan dibuat oleh pihak Pendakwaan.

Berkenaan isu ini, Mahkamah mendapati bahawa adalah perlu bagi pihak Pendakwaan memanggil mana-mana saksi dari True Asia Holidays untuk menerangkan tentang perbezaan tarikh yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan.

Mahkamah juga ingin mengetengahkan berkenaan tandatangan Tertuduh Pertama yang konon dikatakan oleh pihak Pendakwaan milik Tertuduh Pertama dalam dokumen P34. Jika diteliti, walaupun dengan mata kasar, tandatangan tersebut adalah sangat berlainan dengan tandatangan dalam PSD1. Oleh itu, Mahkamah perlu mengambil judicial notice berkenaan perkara ini.

Berdasarkan keterangan SP7, SP7 mengakui bahawa dokumen P34 telah diperolehi daripada Al Sanae yang dikatakan rakan kongsi kepada Hizam Qaid. SP7 mempercayai akan keterangan saksi SP5 dan SP6. Mahkamah mendapati bahawa keterangan Al Sanae kepada SP7 tidak memadai untuk menjelaskan mengenai transaksi sewaan kereta Honda City tersebut.

Timbul juga satu persoalan setelah Mahkamah meneliti dokumen D36(A-D) di mana dalam dokumen tersebut, nature of business syarikat True Asia Holidays Sdn Bhd adalah “Travel & Tour Agent” dan bukannya penyewaan kereta. Perkara ini sepatutnya diperjelaskan oleh pihak Pendakwaan supaya tiadanya timbul keraguan berkenaan dokumen P34.

Mahkamah juga meneliti dokumen P32 iaitu Perjanjian Sewa Beli kereta sambung bayar di antara SP5 dan pembeli, Hizam Qaid. Menurut SP7, beliau menerima dokumen P32 daripada SP6. SP7 dalam keterangannya di Mahkamah bersetuju bahawa sepatutnya beliau mengambil keterangan Hizam Qaid tetapi pada masa itu SP7 telah dimaklumkan oleh rakan kongsinya, Al Sanae bahawa Hizam Qaid telah balik ke Yaman. Oleh itu tiada keterangan diambil dari Hizam Qaid.

SP7 juga telah menerima dokumen Suruhanjaya Syarikat Malaysia (SSM) D36(A-D) iaitu perakuan pendaftaran perkongsian liabiliti terhad, dokumen perjanjian sewa kereta antara Syarikat True Holidays dengan penyewa bernama Yunes Abdulrahman Qaid Al –Khateeb dan dokumen booking “ticket flight” atas penama Hizam Qaid Ali Mokbel daripada Al Sanae. Walaubagaimanapun tiada siasatan lanjut berkenaan fakta ini.

SP7 juga ada menyebut tentang dokumen booking “ticket flight” tetapi tidak pernah diserahkan atau dimaklumkan kepada pihak pembelaan, walaupun dinyatakan dalam kertas siasatan. Mahkamah mendapati bahawa SP7 hanya menerima dan mempercayai keterangan yang diberikan oleh Al Sanae tanpa siasatan lebih lanjut.

Perlu juga diberi penekanan bahawa dalam dokumen D36 (A-D) tiadanya nama Al Sanae mahupun Hizam Qaid sebagai rakan kongsi dalam syarikat True Asia Holidays Sdn Bhd (nama baru Alladeen Holidays Sdn Bhd). Mahkamah mendapati bahawa SP7 tidak sepatutnya menerima “112 statement” mereka semata-mata tanpa membuat siasatan menyeluruh berkenaan isu penyewaan kereta tersebut.

SP4 juga ada menyatakan bahawa urusan jual beli kereta kepada Hizam Qaid telah diuruskan oleh pihak syarikat dan seorang wanita yang dikenali sebagai “Kak Syah” dan orang yang boleh mengesahkan tentang urusan sewa beli hanyalah wakil pihak syarikat atau Kak Syah. Namun begitu, Kak Syah atau wakil pihak syarikat yang dimaksudkan ini tidak pernah disiasat oleh Pegawai Penyiasat (SP7).

Versi Tertuduh Pertama sepatutnya disangkal oleh pihak Pendakwaan dengan memanggil saksi-saksi yang berkaitan dengan penyewaan tersebut memandangkan keterangan SP5 dan SP6 jelas tidak mencukupi. Fakta ini telah menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes Pendakwaan apabila terdapatnya 2 versi yang berlainan berkenaan tarikh penyewaan tersebut dan lebih-lebih lagi apabila perkara ini tidak pernah disangkal oleh pihak Pendakwaan sepanjang kes ini dibicarakan.

SP7 juga semasa memberi keterangan di Mahkamah bersetuju bahawa Al Sanae dan Hizam Qaid sepatutnya dipanggil sebagai saksi dalam kes ini. SP7 menyatakan beliau tidak mengambil tindakan seterusnya disebabkan telah berpindah ke tempat lain dan kes ini telah diambil alih oleh pegawai penyiasat warisan.

Memandangkan fakta ini ditimbulkan semula semasa pembelaan. Mahkamah mendapati bahawa ini bukanlah satu alasan yang boleh diterima dan tanpa kehadiran Kedua-duanya sebagai saksi, ia telah mengakibatkan Mahkamah terpaksa menggunapakai anggapan dibawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950.

Mahkamah Persekutuan dalam kes Amri Ibrahim & Anor V PP [2017] 1 CLJ 617 menjelaskan seksyen 114 (g) seperti berikut: “[57] The power of the court to draw an adverse inference under s. 114(g) of the Evidence act 1950 is discretionary. It depends on the circumstances of the case and particularly in cases where the material witnesses are not produced (see Lau Song Seng v PP[1998] 1SLR 663]. The scope of s.114(g) has been explained by the Supreme Court in Munusamy Vengadasalam V PP[1987]1 MLJ 492 at p.494: “…It is essential to appreciate the scope of section 114(g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure or obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for non-production of not just any witness but an important and material witness to the case”. Walaupun pada asasnya pihak Pendakwaan mempunyai hak untuk menentukan saksi-saksi yang perlu dipanggil, namun saksi material dan yang perlu untuk merungkaikan naratif pihak Pendakwaan perlulah dipanggil tanpa pengecualian. Kegagalan melaksanakan budibicara tersebut mengundang Mahkamah ini untuk menggunakan andaian bertentangan dan melepaskan OKT (rujuk: Ti

Al Sanea, Hizam Qaid dan Kak Syah merupakan saksi-saksi yang sangat material dan penting untuk menjelaskan fakta yang sebenar berkenaan sewaan kereta di mana dadah tersebut dijumpai. Al Sanea perlu dipanggil sebagai saksi untuk membuktikan bahawa Tertuduh Pertama memang menyewa kereta tersebut dari Hizam Qaid dan beliau juga boleh menjelaskan berkenaan tempoh sewaan kenderaan tersebut.

Berkenaan cap jari pula, perenggan 16 Penyata Saksi SP7 dinyatakan seperti berikut; “Hasil proses penimbunan cap jari tersebut didapati berjaya menimbulkan (4) kesan cap jari pada permukaan balutan plastik lutsinar didalamnya terdapat balutan aluminium warna kuning yang mengandungi ketulan mampat dedaun kering disyaki ganja ditandakan sebagai BJ/4975/21 (A), (A1), (A2) dan (A3), walaubagaimanapun pada 29.7.2021 SP7 telah menerima laporan keputusan pemeriksaan perbandingan cap jari dari anggota bantuan teknik / fotografi (D6C) Pendaftaran Penjenayah Malaysia & Singapura, Jabatan Siasatan Jenayah, PDRM Bukit Aman bertarikh 28.7.2021 yang menyatakan bahawa hasil pemeriksaan terhadap 4 kesan cap jari tersebut didapati tidak boleh dibuat perbandingan kerana tidak cukup sifat”.

Memandangkan keputusan cap jari adalah negatif, ia adalah sukar bagi Mahkamah ini untuk membuat anggapan bahawa kedua-dua Tertuduh mempunyai milikan, kawalan dan pengetahuan berkenaan dadah yang berada di dalam beg P12 tersebut. Oleh itu, timbulnya keraguan yang munasabah terhadap kes pihak Pendakwaan.

Berkenaan karakter Yusuf yang ditimbulkan oleh kedua-dua Tertuduh. Pihak Pendakwaan menyatakan bahawa karakter ini adalah rekaan semata-mata yang diwujudkan oleh pihak pembelaan.

Mahkamah telah mendengar keterangan Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua berkenaan seseorang bernama “Yusuf”. Kedua-dua Tertuduh telah menyatakan semasa pembelaan bahawa karakter Yusuf ini telah dimaklumkan oleh mereka kepada SP4 dan SP7 sejak awal lagi.

Karakter Yusuf ini telah menimbulkan satu tanda tanya dalam kes ini dan Mahkamah tidak boleh mengenepikan pembelaan ini. Perkara ini tidak sepatutnya dianggap remeh dan pihak Pendakwaan tidak sepatutnya menganggap ini adalah afterthought. Terdapat kemungkinan Yusuf adalah orang yang memberi maklumat kepada pihak Polis. Bagi mengelak keraguan seumpama ini, penyiasatan yang lebih teliti sepatutnya dibuat oleh SP7 mahupun pegawai penyiasat warisan.

103.

Dari restoran tersebut, ketiga-tiga mereka iaitu Tertuduh Pertama, Yusuf dan Tertuduh Kedua telah menaiki Honda City dan bergerak menuju ke arah Kondo Hijauan dan perjalanan ini telah memakan masa 40 minit memandangkan jaraknya adalah 36 km. Tertuduh pertama telah memberhentikan Yusuf ditepi jalan kawasan kondo.

105.

Yusuf kemudiannya mengarahkan Tertuduh Pertama untuk menunggu di tepi jalan sebelum terowong ke arah Kondo Hijauan. Tertuduh Pertama telah memberhentikan kereta Honda City disebelah kiri junction sebelum memasuki terowong. Kedua-duanya telah keluar dari kereta dan menunggu Yusuf ditepi jalan tersebut dan seterusnya berlakulah tangkapan.

Dari fakta diatas, Mahkamah mendapati bahawa walaupun SP7 menyatakan bahawa rakaman percakapan tidak menyebut akan nama ini, tetapi siasatan menyeluruh perlu dibuat oleh SP7 memandangkan Kedua-dua Tertuduh telah memaklumkan berkenaan watak Yusuf kepada SP4 dan SP7 dari awal lagi. Lebih-lebih lagi keduanya telah memberi keterangan kepada pihak Polis bahawa beg P12 bukanlah milik mereka dan tiada pengetahuan tentang isi kandungan beg tersebut. Siasatan patut dibuat berkenaan fakta ini.

Mahkamah merujuk kes Mahkamah Rayuan Bunya Jalong v PP [2015] 5 CLJ 893 yang menytakan seperti berikut: - “The duty of the investigators is to investigate the facts and to collect all the evidence. The police as investigators are public officers. Their concern must be to investigate the facts without fear and favour, so that all wrongdoers may be brought to justice. The completed investigation, compiled in the investigation papers is referred to the Public Prosecutor if an offence is disclosed. A completed investigation is one that includes investigation of the defences that emerged from the investigation. This includes such gaps or weaknesses emerging from the statements of witnesses and of defences from the statement of the accused person. Such investigations may eliminate the gaps or weaknesses, and provide substance to be tested against defences when raised. This is important as it ensures that if charges are to be preferred, there are no gaps or weak links in the prosecution case in the way of asuccessful prosecution.”

Mahkamah setelah mendengar keterangan yang diberikan oleh Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua berkenaan karakter Yusuf mendapati terdapatnya keraguan yang munasabah ditimbulkan oleh pihak Pembelaan dan fakta ini telah gagal diakas oleh pihak Pendakwaan. Telefon bimbit yang dirampas tidak disiasat

Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa mengikut P30, Borang Senarai Geledah, terdapat 3 telefon bimbit yang dirampas. Walaubagaimanapun, mengikut SP7, ketiga-tiga telefon bimbit tersebut tidak dihantar ke forensik untuk siasatan lanjut kerana menurut pandangan SP7, ianya tidak membantu siasatan.

Mahkamah berpendapat bahawa siasatan terhadap telefon bimbit tersebut adalah satu keperluan dalam kes ini setelah mengambil kira fakta dalam kes ini. Terdapat 1 telefon bimbit Tertuduh Kedua (ekshibit P16) dan 2 telefon bimbit Tertuduh Pertama (ekshibit P17 dan P18). Mahkamah berpendapat bahawa fakta berkaitan telefon bimbit adalah penting memandangkan Tertuduh Pertama dalam keterangannya menyatakan bahawa Yusuf telah menelefonnya untuk mengambil beg P12 yang tertinggal di dalam kereta Honda City tersebut.

Keterangan berkaitan telefon bimbit ini juga penting bagi memastikan sama ada terdapatnya percakapan diantara Yusuf dan Tertuduh Pertama sepertimana dalam pembelaan Tertuduh Pertama. Panggilan jika ada atau tiada dari telefon bimbit Tertuduh Pertama adalah penting.

Melalui keterangan SP4, SP4 menyatakan bahawa Jalan Persiaran Golf ini adalah satu jalan sehala yang panjang dan luas sejauh 2-3 km. Persoalan juga timbul bagaimanakah SP4 setelah mendapat maklumat boleh menunggu betul-betul di tepi jalan sepertimana gambar P5 selama 15 minit sebelum ketibaaan kereta Honda City.

Bila kereta Tertuduh masuk ke kawasan pemerhatian, SP4 nampak Tertuduh Pertama keluar dari tempat pemandu dan Tertuduh Kedua keluar dari pintu penumpang hadapan sebelah pemandu dan kemudiannya mereka berdiri di tepi jalan. Seterusnya SP4 dengan anggota menghampiri Tertuduh-Tertuduh dan berlakunya tangkapan dan tindakan-tindakan selanjutnya. Isu sama ada Yusuf yang memberikan maklumat telah menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes Pendakwaan.

Mahkamah juga telah memberi pertimbangan terhadap pembelaan Tertuduh-Tertuduh berkaitan keterangan SP4 dalam P31. Pelbagai persoalan bermain diminda. Dari siapakah maklumat diterima dan setepat itu? Adakah maklumat diterima dari Yusuf ataupun orang awam? Terdapat keraguan tentang fakta ini.

Barang-barang peribadi Tertuduh Pertama yang dijumpai di dalam kereta Honda City tersebut tidak dengan sendirinya menunjukkan Tertuduh Pertama mempunyai milikan, kawalan dan jagaan secara eksklusif terhadap dadah dalam beg P12 tersebut. Barang peribadi yang dirampas dari Tertuduh Pertama adalah barang yang kebiasaannya ada pada seorang pelajar antarabangsa untuk menunjukkan identitinya.

Jika dilihat pada keterangan dalam Penyata Saksi Tertuduh pertama (PSD1), Tertuduh Pertama dapat memberikan kronologi yang jelas bagaimana dia berjumpa dengan Yusuf dan dia juga menyatakan bahawa beg P12 tersebut adalah kepunyaan Yusuf. Tertuduh Pertama juga dapat menerangkan dalam PSD1 kronologi beserta timeline sebelum tangkapan dibuat terhadap dia dan Tertuduh Kedua.

Tertuduh Pertama juga menyatakan bahawa dia terkejut apabila anggota polis menyatakan bahawa di dalam beg merah P12 tersebut terdapat dadah jenis Cannabis. Tertuduh Pertama juga cuba menyatakan kepada anggota Polis bahawa mereka berada disitu kerana mereka dalam perjalanan ke rumah kawan di Kondo Hijauan untuk menghadiri rumah terbuka dan tujuan Kedua-dua Tertuduh berada ditepi jalan adalah untuk menunggu Yusuf mengambil beg P12 tersebut.

Mahkamah juga mengambil judicial notice bahawa Tertuduh Pertama juga dalam keterangannya menyatakan bahawa semasa pemeriksaan air kencing dibuat keatas mereka, keputusan adalah negatif.

SP4 semasa soal balas oleh peguam Tertuduh Pertama menyatakan bahawa beliau tidak mencatit apa-apa yang dikatakan oleh Tertuduh Pertama pada masa kejadian. Mahkamah mendapati fakta-fakta dari mula pemerhatian sehinggalah tangkapan Tertuduh dan kenyataan yang dibuat perlu disiasat untuk mengelak keraguan.

Berdasarkan keterangan Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua, Mahkamah juga mendapati bahawa penama bernama Yusuf bukanlah rekaan semata-mata dan afterthought seperti yang dikatakan pihak Pendakwaan. Ini setelah mengambil kira fakta yang diberikan semasa kes pembelaan. Mahkamah mendapati terdapatnya keraguan yang munasabah terhadap kes Pendakwaan yang ditimbulkan oleh Pembelaan. Pembelaan Tertuduh Kedua.

Tertuduh Kedua menyatakan bahawa elemen jagaan, milikan, kawalan dan pengetahuan tidak pernah terbukti terhadap Tertuduh Kedua.

Pihak Pendakwaan menyatakan bahawa pembelaan Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua adalah afterthought. Pihak Pendakwaan menyatakan bahawa Kedua-dua Tertuduh pada masa kejadian berada di dalam kereta Honda City yang mana dadah dijumpai di dalam beg P12 yang diletakkan di tempat duduk belakang penumpang sebelah kanan. Oleh itu, pihak Pendakwaan menyatakan bahawa Kedua-duanya mempunyai jagaan, kawalan dan milikan terhadap dadah tersebut.

Pihak pembelaan pula menyatakan bahawa Tertuduh Kedua hanyalah seorang penumpang didalam kereta tersebut dan mere physical proximity tidak membuktikan Tertuduh Kedua mempunyai milikan, jagaan, kawalan atau pengetahuan terhadap dadah didalam beg P12 tersebut.

Adalah menjadi undang-undang mantap bahawa mere physical proximity tidak cukup untuk membuktikan bahawa Tertuduh mempunyai pengetahuan terhadap dadah tersebut. (rujuk Public Prosecutor v Lim Lian Chen [1992] 1AMR)

Tiada keterangan oleh pihak Pendakwaan bahawa Tertuduh Kedua mempunyai pengetahuan tentang dadah yang berada di dalam beg P12 tersebut. Jikapun pihak Pendakwaan menyatakan bahawa dengan berat sebanyak 5868.7gram Cannabis, Mahkamah boleh mengambil judicial notice akan terdapatnya bau cannabis dari tempat duduk belakang kereta Honda City tersebut. SP4 menyatakan bahawa terdapatnya bau ganja semasa serbuan dibuat, namun demikian, mengikut kes PP v Masana & Anor (2011) 10 CLJ 639 di mana diputuskan bahawa walaupun terdapat bau ganja yang kuat, sesiapa sahaja yang tidak biasa dengan bau tersebut tidak akan mengetahui bahawa bau tersebut datangnya daripada bau ganja.

SP4 dan SP7 bersetuju dengan cadangan tersebut dan tiada keterangan yang menunjukkan bahawa Tertuduh-Tertuduh sememangnya biasa dengan bau ganja sehingga menyebabkan mereka mempunyai pengetahuan bahawa bau yang konon dikatakan kuat adalah datangnya dari beg P12. Bau dadah cannabis tersebut tidak membuktikan bahawa Tertuduh Kedua mahupun Tertuduh Pertama mempunyai pengetahuan bahawa beg P12 mengandungi dadah.

Tertuduh Kedua juga membawa pembelaan bahawa tiadanya gambar real time yang diambil untuk menunjukkan beg P12 yang mengandungi dadah telah dijumpai di tempat duduk belakang penumpang sebelah kanan. Mahkamah juga berpandangan bahawa dengan gambar real time barang kes, ia dapat membantu pihak Pendakwaan untuk membuktikan tempat dadah dijumpai tanpa keraguan.

Tertuduh Kedua dalam keterangannya juga menyatakan bahawa dia pernah melihat Yusuf di Segi University. Tertuduh Kedua adalah pelajar dalam bidang kejuruteraan di universiti tersebut pada masa material dan menyatakan kepada Mahkamah tujuan dia datang ke Malaysia adalah untuk belajar dan memperoleh ijazah kejuruteraan. Mahkamah mendapati bahawa siasatan patut dibuat berkaitan karakter Yusuf ini bagi mengelakkan keraguan.

Mahkamah juga mengambil kira bahawa Kedua-dua Tertuduh telah memberi keterangan secara konsisten bahawa Keduanya tidak mempunyai kaitan dengan beg P12 tersebut kepada SP7 dari awal lagi dan tiada siasatan lanjut dibuat untuk mendapatkan keterangan lanjut dari pihak-pihak yang berkaitan. Dalam kes Zaidah bt Ismail v Inspektor Rabiatul Adawiyah bt Mohd Noor & Ors [2021] MLJU 2019, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa pegawai penyiasat hendaklah “objectively analyse the facts to make proper and valid judgment”.

Mahkamah berpendapat bahawa sama ada wujud keterlibatan pihak ketiga atau tidak, jika fakta ini ditimbulkan oleh pihak Pembelaan, perkara ini seharusnya tidak dianggap remeh dan perlu disiasat oleh Pegawai Penyiasat mahupun Pegawai Penyiasat Warisan supaya tiada keraguan terhadap kes Pendakwaan.

Mengambilkira analisa diatas, Mahkamah mendapati bahawa pihak Pendakwaan telah gagal membuktikan bahawa Kedua-dua Tertuduh mempunyai milikan, jagaan dan kawalan serta pengetahuan terhadap dadah didalam beg P2 tersebut.

Sudah menjadi undang-undang mantap bahawa kesalahan utama iaitu pengedaran dadah mesti dibuktikan terlebih dahulu oleh pihak Pendakwaan sebelum Mahkamah ini boleh mengatakan bahawa Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua mempunyai niat bersama untuk melakukan jenayah pengedaran dadah.

Mahkamah juga mengambil pendekatan dalam kes ini bahawa memiliki dadah sejumlah 5868.7-gram tidak dengan sendirinya membuktikan pengedaran dadah.

Dari keterangan SP7 dalam PSP7, apa yang jelas adalah pegawai penyiasat memang telah dapat menunjukkan dengan baik kronologi pengendalian barang kes tetapi siasatan tentang sama ada Tertuduh-Tertuduh mempunyai kawalan, milikan, jagaan dan pengetahuan berkaitan beg merah P12, masih terdapatnya kelompangan dan keraguan yang munasabah yang telah ditimbulkan oleh pihak Pembelaan.

Berdasarkan analisa diatas secara keseluruhan, Mahkamah mendapati pihak pembelaan telah berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes Pendakwaan. Oleh itu, Kedua-dua Tertuduh, Alkhateeb Yunes Abdulrahman Qaid dan Waseem Akram adalah dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan seperti P2. . LATIFAH BT HJ MOHD TAHAR HAKIM MAHKAMAH TINGGI JENAYAH 4

26.10.2025 Peguam bagi pihak Perayu :Puan Parvin Hameedah Natchiar Timbalan Pendakwa Raya Selangor Peguam bagi pihak Responden : Dato Amirul Ridzuan bersama Pertama Puan Athirah Shafique The law Office of Amirul & Athirah Peguam bagi pihak Responden : Encik Christopher Joseph Kedua bersama Encik S. Selvarajah Tertuan Christopher Joseph & Associates Senarai rujukan kes/ Akta

Mat v PP [1963] 29 MLJ 263

PP v Saimin & Ors [1971] 2 MLJ 16

Amri Ibrahim & Anor V PP [2017] 1 CLJ 617

Jalong v PP [2015] 5 CLJ 893

Public Prosecutor v Lim Lian Chen [1992] 1AMR

PP v Masana & Anor (2011) 10 CLJ 639

Zaidah bt Ismail v Inspektor Rabiatul Adawiyah bt Mohd Noor &

Ors [2021] MLJU 2019

Seksyen 39B Akta Dadah Berbahaya 1952

Seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1952