1. ) Alvin Raj A/L Andrew Roy (BA-45A-19-02/2022)

Dalam kes ini, Tertuduh Pertama, Alvin Raj A/L Andrew Joy dan Tertuduh Kedua, Mithra A/P R. Selvakumar telah bersama-sama dituduh di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (ADB 1952) dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan kerana telah mengedar 270.2 gram dadah jenis methamphetamine.

Pertuduhan Pindaan terhadap Tertuduh-Tertuduh adalah seperti berikut: “Bahawa kamu pada 22 Mei 2021, lebih kurang pukul 6.45 petang, di tepi jalan berhampiran Kuil Sri Renganathar, Jalan Bulatan Ikram-UNITEN, Kawasan Institusi Bangi, dalam Daerah Sepang, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan, telah didapati mengedar dadah berbahaya iaitu Methamphetamine seberat 270.2 gram. Oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama dan dibaca bersama-sama seksyen 34 Kanun Keseksaan.

Tertuduh-Tertuduh mengaku tidak bersalah bagi pertuduhan tersebut dan telah dibicarakan.

Sepanjang perbicaraan kes Pendakwaan, pihak Pendakwaan telah memanggil 7 orang saksi Pendakwaan iaitu; SP1 L/Kpl Muhamad Hazeem bin Alias Jurugambar SP2 L/KPL/D Siti Nurbalkis binti Ideris Jurustor SP3 Abd Rahim bin Ismail Ahli Kimia SP4 Isma Mazni bin Ismail Saksi awam SP5 Pradesh a/l Ganeson Saksi awam SP6 Insp. Suhaini binti Nik Hassan Pegawai Penyiasat Insp. Mohd Amel Husni bin Mohd Supian Pegawai Serbuan (Pengadu)

Pada 22.05.2021, jam lebih kurang 4.00 petang, berdasarkan maklumat yang telah diterima, SP7 (pegawai serbuan) telah mengumpulkan pasukan serbuan beliau yang terdiri daripada 12 orang anggota untuk menjalankan satu taklimat untuk menjalankan satu operasi serbuan pada hari tersebut.

Pasukan serbuan telah diarahkan untuk pergi ke lokasi jalan berhampiran Kuil Sri Renganathar, Jalan Bulatan Ikram-UNITEN, Kawasan Institusi Bangi, dalam Daerah Sepang, dalam Negeri Selangor Darul Ehsan.

SP7 dan pasukan beliau telah kemudian ke lokasi tersebut dan telah sampai ke sana pada jam lebih kurang 6.30 petang. SP7 ketika itu memandu Proton Wira bersama 2 orang lagi anggota dan jarak sudut pemerhatian beliau adalah 50-meter dari Kuil Sri Renganathar.

8.

Pada ketika itu, kedua-dua Tertuduh berada di dalam kereta tersebut, dalam posisi statik dan mereka berada dalam kedudukan tersebut dalam masa 2 minit. SP7 kemudiannya memutuskan untuk berhenti dan memeriksa Tertuduh-Tertuduh.

SP7 yang berada di dalam kenderaan beliau kemudiannya memandu lebih dekat dengan Tertuduh-Tertuduh manakala anggota-anggota lain berada di dalam kenderaan masing-masing. SP7 kemudiannya mewujudkan satu halangan menggunakan kenderaan Perodua Wira beliau di hadapan kenderaan Tertuduh-Tertuduh manakala anggota-anggota lain mewujudkan halangan-halangan di belakang bagi mengelakkan Tertuduh-Tertuduh daripada melarikan diri.

SP7 kemudiannya menuju ke arah kenderaan Perodua Axia tersebut dan semasa pemandu Perodua Axia menurunkan tingkap kenderaan tersebut, SP7 menjerit ‘Polis’ dan terus menunjukkan kepada Tertuduh-Tertuduh kad kuasa polis beliau.

Pemandu Perodua Axia kemudiannya terus menaikkan tingkap dan telah memandu secara agresif dengan melanggar kenderaan hadapan dan terus memasuki lebuhraya. Setelah itu, dia memecut kenderaan tersebut. Namun sejurus kemudian, kenderaan tersebut tiba-tiba hilang kawalan dan terbabas ke bahu jalan di bahagian kiri lebuh raya dan akhirnya terjunam ke dalam parit.

Pada ketika itu, SP7 dan pasukannya masing-masing keluar daripada kenderaan dan bergegas menuju ke arah Tertuduh-Tertuduh untuk melihat apa yang telah berlaku kepada mereka dan sekiranya mereka memerlukan bantuan.

Kedua-dua tertuduh terperangkap di dalam Perodua Axia dan pintu kenderaan tersebut tidak dapat dibuka kerana tersekat. SP7 dan pasukannya berjaya membantu mengeluarkan Tertuduh-Tertuduh daripada Perodua Axia melalui tingkap kereta bahagian kiri kenderaan tersebut. Tertuduh-Tertuduh kelihatan panik tetapi tidak mengalami sebarang kecederaan.

SP7 dan pasukannya menjalankan pemeriksaan fizikal ke atas tubuh badan Tertuduh-Tertuduh dan tidak menemui sebarang bahan yang boleh mengaitkan mereka dengan kesalahan.

SP7 kemudian memaklumkan kepada Tertuduh-Tertuduh bahawa beliau dan pasukannya akan menjalankan pemeriksaan terhadap kenderaan tersebut. Mereka diminta untuk menyaksikan pemeriksaan kenderaan tersebut.

Semasa pemeriksaan fizikal di bahagian ‘glove compartment’ pada “dash-board” kenderaan tersebut, SP7 menemui barang-barang tersebut; a) 1 beg plastik hitam mengandungi 20 peket lutsinar mengandungi syabu (anggaran berat 260.90 gram); dan b) 1 beg plastik hitam mengandungi 10 peket lutsinar mengandungi syabu (anggaran berat 127 gram)

Turut ditemui oleh SP7 di tempat duduk penumpang bahagian hadapan adalah satu beg silang berjenama Coach yang di dalamnya terdapat kad pengenalan Tertuduh Pertama dan satu beg tangan Itali berwarna hitam berjenama Fila Biella yang mana di dalamnya mengandungi kad pengenalan Tertuduh Kedua.

Tertuduh-Tertuduh kemudiannya dibawa ke IPD Sepang untuk siasatan. SP7 juga telah membuat satu laporan polis berkenaan kejadian tersebut dan telah menyerahkan Tertuduh-Tertuduh dan barang-barang kes kepada pegawai penyiasat, SP6.

Barang kes disyaki dadah telah dihantar ke Jabatan Kimia untuk dianalisa dan hasil analisa oleh Ahli Kimia mendapati 30 paket lutsinar yang dirampas adalah dadah jenis methamphetamine merupakan dadah berbahaya jenis methamphetamine sebanyak 270.2 gram.

Dalam konteks pengedaran dadah, adalah wajar diingatkan bahawa pihak Pendakwaan, hendaklah membuktikan di akhir kes Pendakwaan bahawa;

Barang kes yang dirampas adalah dadah yang termasuk dalam Akta Dadah Berbahaya;

Tertuduh-tertuduh mempunyai jagaan, kawalan dan milikan terhadap dadah tersebut;

Tertuduh-tertuduh mempunyai pengetahuan berkenaan dadah tersebut; dan

Tertuduh-Tertuduh secara bersesama telah mengedar dadah tersebut. HUJAHAN PIHAK PENDAKWAAN Elemen pertama, identiti barang kes.

Berdasarkan keterangan SP3 (Ahli Kimia), beliau mengesahkan bahawa selepas analisa, kesemua 30 paket lutsinar yang dirampas adalah dadah jenis methamphetamine yang mempunyai berat bersih sebanyak 270.2 gram. Dadah jenis methamphetamine disenaraikan dalam jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. Laporan kimia telah dikeluarkan oleh SP3 sepertimana ekshibit P27. Oleh itu, elemen pertama telah terbukti. Elemen kedua, isu jagaan, kawalan dan milikan terhadap dadah yang ditemui di dalam kenderaan Perodua Axia tersebut. Close proximity

Pihak Pendakwaan berhujah bahawa kedua-dua Tertuduh mempunyai jagaan, kawalan dan milikan terhadap dadah tersebut.

Ini adalah berdasarkan fakta bahawa SP7 (pegawai serbuan) telah menjalankan satu pemerhatian di jalan berhampiran Kuil Sri Reganathar. Melalui pemerhatian, SP7 telah melihat dengan mata sendiri bahawa hanya Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua sahaja yang berada di dalam kenderaan tersebut. Tiada orang lain selain mereka di dalam kenderaan tersebut.

Pihak Pendakwaan berhujah bahawa dadah yang dijumpai semasa pemeriksaan adalah di dalam “glove compartment” di “dash-board” kenderaan tersebut. Melalui gambar-gambar kenderaan yang telah dikemukakan kepada Mahkamah, gambar-gambar tersebut menunjukkan bahawa “dash-board” tersebut berada di hadapan kenderaan tersebut di mana kedua-dua Tertuduh duduk di hadapan kenderaan iaitu masing-masing di bahagian pemandu dan penumpang. Ia juga harus diambil kira bahawa ‘glove compartment’ tersebut adalah tidak berkunci dan tidak mempunyai kunci.

Berdasarkan faktor-faktor tersebut, kedua-dua tertuduh mempunyai ‘close proximity’ dengan lokasi dadah dijumpai. Oleh itu, melihat kepada ‘close proximity’ di antara lokasi dadah tersebut dijumpai dan kedudukan Tertuduh-Tertuduh di dalam kereta, pihak Pendakwaan berhujah bahawa dalam keadaan tersebut, mustahil untuk Tertuduh-Tertuduh tidak mengetahui berkenaan dadah tersebut.

Berkaiatan close proximity Pendakwaan merujuk kepada kes PP v Foo Jua Eng [1995] 1 LNS 137;[1965] CLJU 137, Raja Azlan Shah J, memutuskan seperti berikut: “ With regard to the mental element, the learned Magistrate rightly directed his mind that knowledge or consciousness would depend on the surrounding circumstances. However, he failed to direct his mind adequately on the facts. He directed his mind to the circumstance when the respondent tried to close the door on PW1. But he failed to consider the other circumstance which, taken together, may well be that the element of possession was proved. That circumstance is the physical proximity of the respondent to the exhibit in question.”

Oleh yang demikian, berdasarkan fakta bahawa hanya Tertuduh-Tertuduh sahaja yang berada di dalam kenderaan tersebut semasa serbuan oleh Polis dan juga tiada orang lain yang datang ke arah kenderaan tersebut setelah cubaan melarikan diri oleh Tertuduh-Tertuduh, ia menguatkan lagi hujahan Pendakwaan bahawa Tertuduh-Tertuduh mempunyai jagaan, kawalan dan milikan terhadap dadah tersebut. Ketiga; Tertuduh-Tertuduh mempunyai pengetahuan berkenaan dadah tersebut. Tingkah laku Tertuduh-Tertuduh semasa serbuan

Melalui keterangan SP7, SP7 menyatakan bahawa Tertuduh-Tertuduh telah membuat cubaan untuk melarikan diri selepas SP7 menunjukkan kad kuasa beliau kepada mereka. Cubaan melarikan diri tersebut hanya gagal kerana kenderaan dinaiki Tertuduh-Tertuduh terbabas dan terjatuh ke dalam parit. Rujukan kepada kes Khairuddin bin Hassan v PP [2010] 7 CLJ 129 yang mana Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut:- “… Based on the elements of the conduct of the appellant and his proximity to the recovered drugs, coupled with his failure to give satisfactory explanation, he was in mens rea possessions of the drugs.”

Pihak Pendakwaan berhujah bahawa keterangan SP7 adalah terang lagi jelas, boleh dipercayai dan bukan pemikiran terkemudian (afterthought) memandangkan kejadian tersebut berlaku di depan mata SP7 sendiri.

Pihak Pendakwaan juga berhujah bahawa jika Tertuduh-Tertuduh tidak mempunyai pengetahuan bahawa terdapat dadah di dalam glove compartment di dash-board kenderaan tersebut, Tertuduh-Tertuduh tidak akan terfikir untuk membuat cubaan melarikan diri. Mereka tidak akan membuat cubaan tersebut sekiranya mereka tidak mengetahui terdapat dadah atau barang terlarang di dalam kenderaan tersebut.

Pihak Pendakwaan juga mengambil kira kedudukan dadah tersebut berdekatan dengan Tertuduh-Tertuduh di dalam kenderaan tersebut. Memandangkan kedudukan kedua-dua Tertuduh begitu dekat dengan dadah tersebut, maka boleh disimpulkan keduanya mempunyai pengetahuan tentang dadah tersebut. Elemen keempat: Tertuduh-Tertuduh mengedar dadah tersebut

Berdasarkan hujahan untuk elemen-elemen sebelum ini, pihak Pendakwaan berjaya membuktikan bahawa Tertuduh-Tertuduh mempunyai ‘actual possession’ terhadap dadah tersebut. Oleh itu, anggapan di bawah seksyen 37(da) ADB 1952 adalah terpakai dalam menentukan elemen ini. Konklusi pihak Pendakwaan

Oleh yang demikian, pihak Pendakwaan berhujah bahawa pihak Pendakwaan, di akhir kes Pendakwaan telah berjaya membuktikan bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan setiap satu elemen kesalahan bagi pertuduhan tersebut. Oleh itu, pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie ke atas tertuduh. Hujahan peguambela Tertuduh Pertama Niat bersama di antara Tertuduh Pertama dan Kedua di bawah

Berdasarkan pembacaan keseluruhan pernyataan saksi dan juga keterangan yang diberikan oleh SP7, pihak Pembelaan berhujah bahawa tiada mana-mana keterangan SP7 yang menunjukkan terdapat pertemuan pemikiran yang menjurus kepada kedua-dua Tertuduh secara bersama-sama melakukan elemen pemilikan dan juga pengedaran.

Dalam kes Mahkamah Rayuan Emery Shazmal Abd Malek v PP (2016) 9 CLJ 644 Kamardin CJA menyatakan seperi berikut:- “There must be a hard evidence to show that all of the accused person had pre arranged minds or plans to traffic and possesed the druga and poison and they were present at the said house as confederates. We agree that there was no hard and compelling evidence to show common intention of all the accused persons in this case.”

Fakta bahawa kedua-dua Tertuduh menaiki kereta yang sama, hadir ke tempat kejadian bersama dan dadah dijumpai di dalam kotak “dash-board” yang tertutup adalah tidak mencukupi untuk membuktikan bahawa Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua mempunyai niat bersama.

SP7 dalam kes ini, telah gagal untuk menjalankan siasatan lebih lanjut berkenaan niat bersama antara Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua.

SP6 (pegawai penyiasat) juga sepatutnya melakukan siasatan terhadap rampasan telefon bimbit yang dilakukan oleh pegawai serbuan. Penyiasatan ke atas telefon bimbit yang dirampas adalah penting memandangkan kemungkinan wujudnya perbincangan yang menjurus kepada perlakuan niat bersama diantara Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua ataupun terdapatnya pihak ketiga untuk melakukan pengedaran dadah. Elemen pertama, identiti barang kes.

Isu ini tidak dipertikaikan oleh kedua-dua pihak berdasarkan keterangan SP3 (Ahli Kimia) dan laporan kimia telah dikeluarkan oleh SP3 seperti ekshibit P27. Elemen kedua, isu jagaan, kawalan dan milikan terhadap dadah yang ditemui di dalam kenderaan Perodua Axia tersebut

Pihak Pembelaan tidak menafikan bahawa keterangan SP3 (Ahli Kimia), SP4 (saksi awam) dan SP5 (saksi awam) adalah kredibel dan boleh dipercayai. Namun begitu, keterangan SP6 (pengawai penyiasat) dan SP7 (pegawai serbuan) adalah amat lemah, goyah dan menimbulkan tanda tanya terhadap keseluruhan kes Pendakwaan.

Pihak Pembelaan menyatakan bahawa adalah jelas bahawa pihak SP7 cuma menunggu di tempat kejadian dan tiada pemantauan yang dibuat oleh mereka. Ini adalah kerana kereta Perodua Axia yang digunakan oleh kedua-dua tertuduh hanya berhenti sahaja di depan kuil tersebut.

Ini adalah jelas bahawa pasukan pegawai serbuan bukanlah membuat satu pemantauan yang cukup untuk menunjukkan satu kawalan dan jagaan oleh Tertuduh Pertama memandangkan jangka masa di antara kenderaan Perodua Axia berhenti berhampiran Kuil Sri Renganathar dan serbuan oleh SP7 terhadap kenderaan Perodua Axia tersebut adalah pendek.

Ini membawa kepada satu konklusi bahawa pasukan serbuan hanya menunggu kedatangan Tertuduh-Tertuduh tersebut dan bukan membuat pemantauan berdasarkan maklumat yang diterima. Pasukan serbuan seharusnya membuat satu pemantauan yang cukup untuk menunjukkan bahawa Tertuduh Pertama serta Tertuduh Kedua mempunyai kawalan dan jagaan terhadap dadah tersebut. Isu ‘close proximity’ lokasi dadah tersebut dengan Tertuduh Pertama

Pihak Pembelaan berhujah bahawa ‘physical proximity’ tidak mencukupi membuktikan bahawa Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua mempunyai kawalan, jagaan, milikan serta pengetahuan terhadap dadah tersebut.

Keterangan SP6 (pegawai penyiasat) hanya tertumpu kepada perjalanan barang kes semata-mata dan mempunyai kelemahan-kelemahan seperti berikut; a. Rakaman percakapan Tertuduh Kedua melalui pernyataan beramaran yang jelas menunjukkan bahawa Tertuduh Kedua adalah seorang “innocent bystander”. b. Siasatan adalah tidak menyeluruh dan berat sebelah dan siasatan hanya untuk membuktikan bahawa Tertuduh Kedua berniat bersama melakukan pengedaran dadah. c. Gagal mengesan individu bernama Xeno Cravier. d. Gagal mengemukakan kenderaan Perodua Axia asal dan ditunjukkan di Mahkamah walaupun dicabar oleh Peguambela sewaktu disoal balas. Elemen ketiga; Pengetahuan

Berkenaan keterangan SP6 (pegawai penyiasat), pihak Pembelaan berhujah bahawa tiada apapun keterangan daripada SP6 yang boleh menunjukkan Tertuduh Pertama mempunyai pengetahuan akan dadah tersebut secara terus atau pun secara tersirat dalam keterangannya.

Tiada satupun keterangan oleh SP7 yang menyatakan bahawa Tertuduh Pertama ada melakukan perbuatan-perbuatan seperti melarikan diri, cubaan melarikan diri, bergelut, meronta-ronta untuk melepaskan diri dan sebagainya semasa tangkapan yang boleh ditakrifkan sebagai satu indikasi bahawa Tertuduh-Tertuduh mempunyai pengetahuan. Isu berkenaan kegagalan untuk memanggil anggota serbuan yang membuat tangkapan terhadap Tertuduh Pertama

Melalui repot tangkapan (ekshibit P36), pihak Pembelaan berhujah bahawa SP7 bukanlah pegawai yang menangkap Tertuduh Pertama. Ini adalah kerana dalam repot tangkapan SP7 hanya mengarahkan anggotanya untuk menangkap.

Pihak Pembelaan menyatakan bahawa SP7 cuma layak memberi keterangan tentang tahanan yang dibuat olehnya terhadap Tertuduh Pertama tetapi bukan berkenaan cara tangkapan yang dibuat terhadap Tertuduh Pertama. Ini adalah kerana tangkapan telah dibuat oleh anggota serbuan yang lain setelah mendapat arahan dari SP7 melalui walkie talkie dan setelah tangkapan dibuat. SP7 hanya melakukan satu tahanan yang sah bukan tangkapan.

Anggota serbuan yang menangkap Tertuduh Pertama seharusnya dipanggil untuk memberi keterangan untuk menjelaskan kepada Mahkamah reaksi Tertuduh Pertama ketika tangkapan berlaku.

Akibat daripada kegagalan pihak Pendakwaan mengemukakan saksi-saksi yang menangkap Tertuduh Pertama, maka pihak Pembelaan menggunapakai seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950, dimana ia boleh dinyatakan disini kegagalan memanggil saksi-saksi yang melakukan tangkapan adalah bertujuan untuk menutup kelemahan kes pihak Pendakwaan. Hujahan pihak Pembelaan Tertuduh Kedua Niat bersama di antara Tertuduh Pertama dan Kedua di bawah

Pihak Pembelaan berhujah bahawa tiada sebarang keterangan niat bersama wujud, sama ada secara langsung dan/atau secara inferens, kecuali Tertuduh Kedua hanyalah merupakan seorang penumpang di dalam kereta Perodua Axia tersebut.

Pihak Pembelaan turut berhujah bahawa kandungan terperinci telefon bimbit Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua (sama ada dari log-log panggilan, mesej dan/atau aplikasi “WhatsApp”), boleh memberi keterangan yang kukuh terhadap elemen niat bersama dan elemen pengedaran dadah.

Dalam kes ini, satu telefon bimbit jenama Iphone berwarna pink model A1687 telah dihantar ke makmal forensik pada 19.08.2021. (ekshibit IDD-25.) Laporan pemeriksaan Unit Siasatan Jenayah Komputer telah disediakan oleh Insp. Yip Chang Ching bertarikh 07.09.2021, di mana semua perbualan aplikasi “WhatsApp” bersuara telah diekstrak. Namun, ianya tidak dikemukakan di Mahkamah Yang Mulia ini.

Oleh itu, adalah menjadi hujahan pihak Pembelaan bahawa tiada sebarang bukti wujud, di dalam perbualan, aplikasi “WhatsApp” bersuara tersebut, berhubung dengan keterangan niat bersama dan pengedaran dadah berbahaya.

Pada masa yang sama, pihak pembelaaan turut berhujah bahawa Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai terhadap pihak Pendakwaan kerana perbualan aplikasi “WhatsApp” bersuara yang telah diekstrak tersebut, jika dikemukakan, ianya berpihak kepada pihak Pembelaan dan bukannya pihak Pendakwaan. Elemen pertama, identiti barang kes.

Pihak kami turut berhujah bahawa barang-barang kes yang dijumpai dalam kes ini, yang dinyatakan sebagai dadah jenis Methamphetamine, tidak dipertikaikan. Elemen kedua, isu jagaan, kawalan dan milikan terhadap dadah yang ditemui di dalam kenderaan Perodua Axia tersebut.

Pihak Pembelaan berhujah bahawa wujud percanggahan keterangan berhubung dengan posisi sama ada “dash-board” berada dalam keadaan berkunci atau tidak. SP1, ketika di soal-balas, memberi keterangan bahawa “dash-board” tersebut, berkemungkinan telah dipecah buka semasa SP1 mengambil gambar kereta Perodua Axia tersebut, pada keesokan hari.

Malah, SP1 juga memberi keterangan bahawa tiada gambar diambil untuk menunjukkan “dash-board” tersebut berada di dalam keadaan tidak berkunci, iaitu ianya boleh berfungsi tanpa sebarang kunci. Elemen ketiga; pengetahuan

Percakapan amaran Tertuduh Kedua telah dikemukakan sebagai ekshibit D-41, melalui SP6 (pegawai penyiasat). Tertuduh Kedua telah menyatakan bahawa dia tidak tahu tentang kewujudan dadah berbahaya tersebut di dalam kereta Perodua Axia tersebut, sebelum Tertuduh Kedua ditangkap oleh pihak Polis.

Malah Tertuduh Kedua, dalam D-41 tersebut, telah menyatakan bahawa penyewa kereta Perodua Axia tersebut ialah seorang lelaki India bernama “Xeno Cravier”. Tertuduh Kedua hanya dimaklumkan oleh Tertuduh Pertama berhubung dengan penama Xeno Cravier tersebut.

Tertuduh Kedua turut memaklumkan bahawa dia tidak memeriksa kereta tersebut semasa menaiki dan/atau berada di dalam kereta tersebut. Ini adalah kerana kereta Perodua Axia tersebut adalah kereta kepunyaan orang lain.

Keterangan ikut keadaan dalam kes ini hanya menunjukkan bahawa Tertuduh Kedua merupakan seorang penumpang di dalam kereta Perodua Axia yang dipandu oleh Tertuduh Pertama. Malah, Tertuduh Kedua turut menyatakan bahawa dia tidak menyaksikan pemeriksaan kereta Perodua Axia oleh SP7 pada hari kejadian. Tertuduh Kedua telah dikeluarkan dari parit tersebut dan berada di atas, semasa pihak Polis membuat pemeriksaan.

Pihak Pembelaan berhujah bahawa pihak Pendakwaan juga gagal mengemukakan sebarang keterangan untuk membuktikan bahawa Tertuduh Kedua mempunyai pengetahuan berhubung dengan dadah berbahaya yang dijumpai dalam “dash-board” kereta Perodua Axia tersebut. Kegagalan Pendakwaan untuk memanggil Xeno Cravier sebagai saksi Pendakwaan untuk membawa keterangan yang mengecualikan kemungkinan individu lain (Xeno Cravier) mempunyai akses kepada kereta Perodua Axia.

SP-5 telah memberikan keterangan bahawa Xeno Cravier telah menyewa kereta Perodua Axia, tersebut pada 30.04.2021 sehingga 30.05.2021. (Ekshibit P-35). Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua telah ditahan pada 22.05.2021.

Pihak Pembelaan berhujah bahawa Xeno Cravier merupakan seorang saksi yang amat penting di dalam kes ini. Ini adalah kerana kereta Perodua Axia tersebut telah berada dalam simpanan dan/atau kegunaan Xeno Cravier sejak 30.04.2021 [tarikh sewaan].

Xeno Cravier, sebagai penyewa kereta Perodua Axia tersebut, boleh mencerahkan lagi keterangan pihak Pendakwaan, berhubung dengan fakta siapakah yang telah menggunakan kereta Perodua Axia tersebut pada masa kejadian atau sejurus sebelum kejadian berlaku. Malah, Xeno Cravier juga boleh memberi keterangan berhubung dengan fakta berapa kunci pendua kereta Perodua Axia tersebut wujud.

Pihak Pembelaan juga turut berhujah bahawa Xeno Cravier boleh memberi keterangan yang tepat sama ada “dash-board” kereta Perodua Axia tersebut mempunyai kunci untuk membuka dan menutup “dash-board” tersebut.

Pihak Pembelaan berhujah bahawa beban untuk mengemukakan keterangan bahawa kereta Perodua Axia tersebut tidak diakses oleh Xeno Cravier atau mana-mana individu lain selain daripada Xeno Cravier pada bila-bila masa sebelum jam 6.45 petang pada 22.05.2021, dipikul oleh pihak Pendakwaan.

Oleh itu, kegagalan pihak Pendakwaan berbuat sedemikian telah mewujudkan satu jurang dalam kes Pendakwaan dan membawa kepada satu kesimpulan bahawa Tertuduh Kedua tidak boleh disimpulkan sebagai mempunyai milikan dan / atau pengetahuan terhadap dadah berbahaya yang dijumpai di dalam “dash-board” kereta Perodua Axia tersebut.

Justeru itu, Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 adalah terpakai dalam kes ini atas kegagalan memanggil Xeno Cravier sebagai saksi Pendakwaan.

Pihak Pembelaan juga berhujah dengan mengatakan terdapat satu jurang yang besar di dalam kes Pendakwaan kerana tiada keterangan diberikan untuk menunjukkan kereta Perodua Axia tersebut tidak boleh diakses oleh sesiapa yang lain. Fakta ini adalah amat penting untuk membuktikan elemen kawalan dan jagaan dadah berbahaya tersebut. Dadah berbahaya berada dalam keadaan tersorok dan dilindungi oleh plastik hitam yang tidak lutsinar.

Pihak Pembelaan berhujah bahawa dadah berbahaya dalam kes ini berada dalam keadaan tersorok. Ia berada di dalam dashboard yang berkemungkinannya berkunci. Pihak Pendakwaan gagal kemukakan sebarang bukti berhubung dengan fakta ini, kecuali apa yang dimaklumkan oleh SP7 bahawa ia tidak berkunci. Tiada sebarang keterangan sokongan wujud berhubung dengan fakta ini.

Tertuduh Kedua selaku penumpang di dalam kereta Perodua Axia tersebut, telah menyatakan bahawa dia tidak memeriksa “dash-board” kereta tersebut kerana ia dimiliki oleh individu lain. Konsep “Willful-blindness” tidak terpakai bagi Tertuduh Kedua.

Pihak Pembelaan berhujah bahawa konsep “willful-blindness” adalah tidak terpakai terhadap Tertuduh Kedua. Sebagai seorang penumpang dalam kereta yang telah disewa oleh Xeno Cravier, tiada sebarang unsur ‘mengesyaki’ (“suspicious”) wujud untuk Tertuduh Kedua membuat sebarang inquiri, di dalam kes ini. Isu-Isu lain.

Kegagalan untuk SP7 untuk mengemukakan gambar-gambar yang diambil oleh SP7 semasa serbuan tersebut. Gambar-gambar yang diambil oleh SP7 tersebut boleh menunjukkan dengan tepat dan jelas kedudukan kereta di dalam parit. Ia juga boleh menunjukkan sama ada “dash-board” kereta Perodua Axia tersebut berada dalam keadaan berkunci atau pun tidak. Ia juga boleh menunjukkan secara tepat dan jelas di manakah dadah berbahaya di dalam kereta Perodua Axia tersebut dijumpai.

Pihak Pembelaan juga berhujah bahawa memandangkan terdapat individu lain yang mempunyai akses kepada kenderaan Perodua Axia tersebut. Oleh itu, identiti pemilik dadah yang sebenar di dalam kes ini menjadi persoalan. Oleh itu, bukti forensik dan DNA menjadi amat penting di dalam kes ini. Malangnya, tiada sebarang bukti dan/atau keterangan DNA “fingerprinting” dikemukakan di sini.

Tiada keterangan DNA yang mengaitkan Tertuduh Kedua dengan dadah yang dijumpai di dalam “dash-board” kenderaan dan tiadanya bukti forensik dan DNA didalam kes ini. Mahkamah merujuk kepada kes Public Prosecutor V Mansor Md. Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233 yang memutuskan bahawa “ …….Where the identity of a culprit is in question or is required to be proved, fingerprint evidence will be of great significance and value.”

Pendakwaan juga gagal untuk mengemukakan kereta Perodua Axia tersebut sebagai barang kes semasa perbicaraan kes ini. Fakta ini adalah amat penting untuk Mahkamah Yang Mulia ini membuat dapatan sama ada “dash-board” tersebut boleh dikunci atau pun tidak. Ia juga boleh menunjukkan sama ada “dash-board” tersebut telah dipecah-buka atau pun tidak. Keterangan SP7 sahaja adalah tidak memadai untuk membuktikan fakta ini.

Siasatan SP6 sebagai Pegawai Penyiasat juga adalah diragukan di mana SP6 tidak membuat siasatan dan hanya mengasaskan siasatan berdasarkan “penceritaan” SP7. SP7 gagal untuk mengesan penama bernama Xeno Cravier iaitu penyewa kereta tersebut. Nama Xeno Cravier telah disebut oleh Tertuduh Kedua dalam percakapan amaran 2 hari selepas tangkapan dibuat.

Rumusan yang dibuat oleh SP6 yang menyatakan bahawa kedua-dua Tertuduh mempunyai pengetahuan terhadap dadah yang dijumpai di dash-board hadapan hanya kerana mereka berada di dalam kereta sejak awal lagi dan kedudukan mereka yang sangat dekat dengan dadah adalah pramatang.

Pihak Pembelaan juga berhujah bahawa tingkah laku Tertuduh Pertama dalam meneruskan pemanduan kereta Perodua Axia tersebut tidak boleh dikaitkan sebagai tingkah laku Tertuduh Kedua, bersangkutkan kepada fakta bahawa Tertuduh Kedua hanya merupakan seorang penumpang sahaja dalam kereta Perodua Axia tersebut.

Pihak Pembelaan juga ingin membawa perhatian Mahkamah bahawa tiada barang peribadi Tertuduh Kedua mahupun Tertuduh Pertama dijumpai di dalam “dashboard” ataupun di dalam beg plastik berwarna hitam yang mengandungi dadah berbahaya tersebut ekshibit P28 dan P30. Isu berkenaan maklumat yang diterima oleh SP7 oleh pemberi maklumat berkenaan kegiatan pengedaran dadah di tepi jalan kuil Sri Renganathar.

Pihak Pembelaan berhujah bahawa maklumat yang SP7 telah ulangi ketika taklimat diberikan adalah keterangan dengar cakap (“hearsay”) dan keterangan ini secara langsung memprejudiskan Tertuduh Kedua dan Tertuduh Pertama.

Pihak Pembelaan berhujah maklumat yang diterima oleh SP7 dari seorang lelaki India tersebut, berhubung dengan aktiviti pengedaran dadah oleh satu lelaki India di dalam kereta Perodua Axia itu harus ditolak oleh Mahkamah Yang Mulia ini kerana ianya adalah bersifat “hearsay” dan “prejudicial” terhadap terhadap Tertuduh Kedua dan Tertuduh Pertama. Konklusi pihak Pembelaan Tertuduh Kedua

Oleh yang demikian, pihak Pembelaan berhujah bahawa pihak Pendakwaan gagal membuktikan satu kes prima facie ke atas Tertuduh-Tertuduh atas kegagalan pihak Pendakwaan membuktikan bahawa Tertuduh-Tertuduh mempunyai jagaan, kawalan dan milikan serta mempunyai pengetahuan terhadap dadah yang ditemui di dalam kenderaan Perodua Axia tersebut.

Setelah Mahkamah mendengar keterangan saksi-saksi Pendakwaan seramai 7 orang dan setelah membuat penilaian maksima kepada keterangan-keterangan tersebut, dan membaca hujahan bertulis pihak-pihak dan juga lisan, berikut adalah dapatan mahkamah. Elemen pertama, identiti barang kes.

Keterangan SP3 (Ahli Kimia) mengesahkan bahawa selepas analisa dibuat, kesemua 30 paket lutsinar yang dirampas adalah dadah jenis methamphetamine yang disenaraikan dalam jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. Berat bersih dadah berjumlah 270.2 gram. Laporan kimia telah dikeluarkan oleh SP3 seperti ekshibit P27. Tiada pertikaian oleh pihak –pihak berkenaan elemen ini. Elemen kedua, isu jagaan, kawalan dan milikan serta pengetahuan terhadap dadah yang ditemui di dalam kenderaan Perodua Axia tersebut. Mahkamah akan analisa secara bersama elemen yang membabitkan kedua-dua tertuduh kecuali diasingkan.

Pihak Pendakwaan menyatakan bahawa kedua-dua Tertuduh mempunyai jagaan, kawalan dan milikan terhadap dadah- dadah tersebut berdasarkan nexus pemerhatian SP7 dengan matanya sendiri dijalan berhampiran Kuil Sri Reganathar. Pada ketika itu hanya Tertuduh Pertama dan kedua sahaja yang berada di dalam kereta Perodua Axia tersebut. Close proximity dan isu dashboard

Pihak Pendakwaan juga menyatakan bahawa dadah-dadah (P29 dan P31) yang dijumpai di dalam glove compartment di dashboard kenderaan Perodua Axia seperti gambar-gambar dalam ekshibit P7(1-6) adalah memadai disebabkan dashboard berada dihadapan dimana kedua-dua Tertuduh berada, masing-masing di bahagian pemandu dan penumpang. Pihak Pendakwaan menyatakan bahawa dashboard tersebut tidak berkunci dan mengambil kira kedua-dua tertuduh mempunyai close proximity dengan lokasi dadah adalah mustahil mereka tidak mengetahui wujudnya dadah tersebut.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan Pembelaan bahawa close proximity dengan dadah yang dijumpai berdekatan dengan kedua-dua tertuduh tidak mencukupi untuk membuktikan kedua-dua tertuduh mempunyai kawalan, jagaan, milikan serta pengetahuan tentang dadah tersebut. Mahkamah Rayuan dalam kes Low Thiam Teck V Public Prosecutor [2015] 3 MLJ 134 memutuskan seperti berikut: “(2) Physical proximity to the drugs per se was insufficient to prove possession without proof of knowledge. Except for the evidence of proximity, there was nothing in Low’s or Tin’s conduct at the time of their arrest upon which a prima facie inference could be made that Low had knowledge of the drugs. In the circumstances, there was no possession. The trial judge’s basis for inferring knowledge based on Low’s conduct was insupportable (see paras 24–25).”

Berkaitan dashboard tersebut, Tertuduh Kedua dalam rakaman percakapan (D41) menyatakan bahawa dia tidak memeriksa dashboard tersebut disebabkan kereta Perodua Axia adalah kereta kepunyaan orang lain dan beliau tidak tahu akan kewujudan dadah didalam dashboard tersebut.

Terdapatnya percanggahan keterangan diantara pihak-pihak berkaitan isu dashboard ini. Keterangan SP7 menyatakan bahawa dadah dijumpai didalam dashboard kereta Perodua Axia tersebut. Pihak peguambela telah mencadangkan bahawa dashboard tersebut berkunci dan SP7 telah memecahkan dashboard tersebut untuk mengeluarkan dadah berbahaya tersebut. Mengikut keterangan semasa soalan balas Tertuduh Kedua, SP1 jurugambar menyatakan seperti berikut: - PB: Kalau macam itu, saya pohon kamu merujuk ke gambar My lady P7(5) dimana lihat pintu dalam keadaan terbuka dan dashboard dalam keadaan terbuka. SP1: Betul. PB:Jadi kita tak tahu sama ada dashboard itu telah dipecah buka, betul? Sila rujuk gambar itu? SP1: Betul Yang Arif.

Mahkamah juga merujuk kepada keterangan SP7 dalam PSP7 di perenggan 16 dan 17 seperti berikut: - “16. Saya kemudian bacakan kata-kata amaran dibawah seksyen 37A(1)(B) ADB dan jelaskan hak mereka untuk berdiam diri atau memberi apa-apa keterangan. Saya terangkan kepada suspek-suspek saya akan membuat pemeriksaan kereta dan saya arahkan kedua-dua saspek untuk saksikan pemeriksaan tersebut.

Hasil pemeriksaan saya telah menjumpai didalam bahagian laci dash board hadapan:

Paket plastik warna hitam mengandungi (20) peket plastik lutsinar masing-masing berisi bahan disyaki dadah syabu (AB:260.90 gram)

Paket plastik warna hitam mengandungi (10) peket plastik lutsinar masing-masing berisi bahan disyakki dadah syabu (AB:127.0 gram) (Jumlah (30) peket plastik lutsinar berisi bahan disyakki dadah syabu AB:387.90 gram)

Repot Polis SP7 ekshibit P36 tidak menyebut tentang bagaimana SP7 menjumpai dadah di dalam dashboard tersebut secara terperinci. Tidak disebut sama ada dashboard berkunci atau tidak. Hanya disebutkan seperti berikut semasa soal balas oleh peguambela Tertuduh Pertama: - “ PB :Dalam kes ini telah jumpa dadah dalam dashboard? : Betul. : Dashboard telah diumpil oleh tuan untuk ambil? :Bukan secara paksa. :Bagaimana jumpa? :Buka dashboard dan jumpa, terus nampak bungkusan. :Selepas masuk kereta melalui cermin, adakah ini pertama kali tuan buka selepas masuk melalui tingkap? :Tidak, Yang Arif sebelum membuka laci dashboard ini, saya memerhatikan secara overall periksa dan suruh diaorang tengok apa saya nak periksa dan apa saya nak check. Sebelum saya check, saya periksa dahulu kawasan yang boleh nampak ini. :Selepas itu tuan jumpa 2 plastik hitam? :Betul Yang Arif. :2 beg ini bukan transparent? :Setuju Yang Arif.

Mahkamah juga merujuk kepada rakaman percakapan Tertuduh Kedua yang menyatakan seperti berikut: - : Siapakah pemilik kereta tersebut? : Saya juga tidak tahu, dan Alvin bagitahu saya dia ambil kereta tersebut dari seorang lelaki India nama Xeno Cravier. : Bagaimana keadaan kereta tersebut ketika kamu terima dari Xeno Cavier? : Saya tidak periksa hanya barang saya dan Alvin sahaja ada di dalam kereta ini. : Adakah kamu periksa dalam dashboard dalam kereta tersebut? : Tidak saya tidak periksa sebab kereta orang. : Bagaimana pegawai Polis menjumpai barang kes (Dadah). : Saya tidak tahu sebab semasa pemeriksaan yang dibuat didalam parit hanya ada Alvin sahaja. Saya sudah berada diatas. : Adakah kamu tahu tentang kewujudan barang kes (dadah) itu sebelum ditangkap. : Saya tidak tahu. : Kenapa kamu cuba melarikan diri? : Sebab panik kerana beberapa kereta berhenti dengan tiba-tiba sebab itu Alvin terus pandu kereta tetapi dilanggar dari belakang hingga kereta dibawa terbabas masuk ke dalam longkang. Saya tidak tahu mereka Polis. : Adakah kamu menghisap dadah? : Tidak saya tidak pernah menghisab dadah. Saya juga tidak merokok.

Mengambil kira keterangan diatas, Mahkamah berpendapat bahawa dashboard pada masa itu tidak berkunci. Ini adalah jelas dari keterangan SP7 diatas yang menyatakan; “Buka dashboard dan jumpa, terus nampak bungkusan”. Gambar P7 (5) dan P7(6) yang menunjukkan dashboard terbuka diambil oleh SP1 sehari selepas kejadian iaitu pada 23.5.2021. Tiada keterangan oleh SP7 bahawa semasa beliau membuat pemeriksaan kereta sama ada dashboard pada masa itu berkunci dan menjadi kesukaran untuk beliau membuka dashboard tersebut.

Adalah menjadi kebiasaan dalam kes dadah tiadanya gambar realtime diambil oleh pegawai serbuan akan kedudukan dadah tersebut semasa kejadian. Berdasarkan keterangan diatas. Mahkamah mendapati tiada keterangan yang menunjukkan bahawa dashboard tersebut berkunci.

Walaupun isu sama ada dashboard berkunci atau tidak adalah penting, Mahkamah mendapati apa yang pihak Pendakwaan perlu buktikan adalah sama ada kedua-dua tertuduh mempunyai milikan, kawalan dan pengetahuan tentang dadah yang berada dalam dashboard tersebut yang mana malangnya, tidak dibuktikan.

Pihak Pendakwaan tidak boleh bergantung kepada close proximity Tertuduh-Tertuduh dengan dadah yang berada dalam dashboard yang tertutup untuk membuktikan kes Pendakwaan.

Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Romi Amora Bin Amir v Public Prosecutor [2011] 4MLJ 571 dimana diputuskan seperti berikut:- “[18] Making a statement that the appellant had possession of P9, just because it was under the driver seat and that he was the sole driver of the taxi, was a bare statement without more. Unless knowledge is proved, an item however close to a person, could just be milesaway. The same argument applies pertaining to the handing over of the vehicle to the appellant by PW3 prior to the arrest. Handing over does not carry with it the knowledge of the complete items that goes with the vehicle especially the hidden ones. The last finding that P9 could be seen from the outside by the naked eye was confusing, as we were unsure whether the learned judge meant to say of the package, which was the content of the plastic bag, or the drugs. Having perused the grounds of judgment In its entirety, together with the notes of proceedings, we found nothing to indicate that the cannabis could be seen by the naked eye. This has to be about the only conclusion we could arrive at as PW5 had clearly stated that the cannabis could not be seen or known to be cannabis by a man on the street. His testimony reads as follows: Setuju eksh P9 berbalut plastik dan kertas timah. Ia dibalut dengan selotape kuning. Setuju tak boleh nampak dari luar. Setuju jika orang biasa melihat ketulan dan daun mampat itu, dia tidak tahu ianya adalah cannabis. [19] With the benefit of the doubt given to the appellant it must mean that only the package could be seen. With the finding of knowledge being founded on direct evidence, and no evidence of the appellant knowing of the presence drugs having been established conclusively, (and in fact the reverse held true), we were satisfied that the prosecution had failed to establish the ingredient of possession. In Warner v Metropolitan Police Commissioner [1968] 2 All ER 356, Their Lordships had remarked: If there is some momentary custody of a thing without any knowledge or means of knowledge of what the thing is or contains then, ordinarily, I would suppose thatthere would not be possession.”

Berkaitan dengan elemen “Willful-blindness”. Mahkamah mendapati bahawa ianya tidak terpakai terhadap Tertuduh Kedua.

Tertuduh Kedua adalah seorang penumpang di dalam kereta Perodua Axia tersebut Tiada sebarang unsur wujud untuk Tertuduh Kedua mengesyaki sesuatu yang tidak betul di dalam dashboard tersebut. Dalam keterangan 112 Tertuduh Kedua, dia menyatakan tidak memeriksa dashboard kerana kereta kepunyaan orang lain dan dia tidak tahu akan wujudnya dadah di dalam dashboard tersebut.

Dalam kes Mahkamah Persekutuan dalam kes Pendakwa Raya V Herlina Purnama Sari [2016] MLJU 1824 memutuskan seperti berikut: - “[44] Wilful blindness necessarily entails an element of deliberate action. If the person concerned has a clear reason to be suspicious that something is amiss but then embarks on a deliberate decision not to make further inquiries in order to avoid confirming what the actual situation is, then such a decision is necessarily a deliberate one. The key threshold element in the doctrine of wilful blindness itself is that of suspicion followed by (and coupled with) a deliberate decision not to make further investigations. Whether the doctrine of wilful blindness should be applied to any particular case would be dependent on the relevant inferences to be drawn by the trial judge from all the facts and circumstances of the particular case, giving due weight, where necessary, to the credibility of the witnesses. (see PP v Tan Kok An [1995] 4 MLRH 256) [45] The concept of ‘wilful blindness’ had been discussed in a number of local cases but it seems to have had its genesis in the dissenting judgment of Yong Pung How CJ (Singapore) in the case of Public Prosecutor v Hla Win [1995] 2 SLR 424. The doctrine of ‘wilful blindness’ can be summarised to be applicable to a situation where the circumstances are such as to raise suspicion sufficient for a reasonable person to be put on inquiry as to the legitimacy of aparticular transaction. To put it another way, if the circumstances are such as to arouse suspicion, then it is incumbent on a person to make the necessary inquiries in order to satisfy himself as to the genuineness of what was informed to him. Should he fail to embark upon this course of action, then he will be guilty of ‘wilful blindness’. In other words he is then taken to know the true situation. He then cannot be said to have either rebutted the presumption of knowledge or have raised a reasonable doubt as to his knowledge of the situation.”

Prinsip “willful-blindness” adalah tidak terpakai terhadap Tertuduh Kedua. Sebagai seorang penumpang dalam kereta yang telah disewa oleh Xeno Cravier, tiada sebarang unsur ‘mengesyaki’ (“suspicious”) wujud untuk Tertuduh Kedua untuk membuat sebarang inquiri di dalam kes ini. Pemantauan oleh SP7 dan perlakuan kedua-dua tertuduh.

Pihak Pembelaan menyatakan bahawa keterangan SP3, SP4 dan SP5 adalah kredible dan boleh dipercayai. Walaubagaimanapun keterangan SP6 dan SP7 telah menimbulkan tandatanya. Pertama SP7 tidak melakukan pemantauan yang secukupnya. SP7 hanya menunggu kehadiran kereta yang dipandu oleh Tertuduh Pertama dan terus bertindak menahan kereta Perodua Axia dengan membuat halangan dibahagian hadapan dan belakang (rujuk rajah kasar P39).

108.

Selain dari keterangan SP7 dalam P36 yang menyatakan Tertuduh Pertama bertindak secara agresif, tiada keterangan lain yang menunjukkan kedua-dua tertuduh bertindak cuba melarikan diri semasa tangkapan dibuat. Ketidakhadiran saksi.

Anggota Polis yang membuat tangkapan terhadap Tertuduh Pertama tidak dipanggil untuk memberi keterangan. Mahkamah berpendapat bahawa dengan keterangan anggota tangkapan, ia akan dapat membantu Mahkamah menentukan bagaimana reaksi Tertuduh Pertama semasa tangkapan, sama ada dia merasa cemas, atau ingin melarikan diri, atau terdapatnya pergelutan dengan pegawai tangkapan. SP7 setuju bahawa dalam repot beliau, P36, tidak dinyatakan bahawa kedua-dua Tertuduh panik seperti dalam PSP7 diperenggan 14. Perlakuan-perlakuan ini dapat menentukan sama ada Tertuduh Pertama mahupun Tertuduh Kedua mempunyai pengetahuan terhadap dadah yang dijumpai di dalam kereta Perodua Axia tersebut.

Mahkamah mendapati kegagalan Pendakwaan memanggil saksi-saksi yang menangkap Tertuduh Pertama menyebabkan terdapatnya kelompangan terhadap kes Pendakwaan. Oleh itu seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 adalah terpakai. Penama bernama Xeno Cravier.

Tertuduh Kedua dalam percakapan dalam pemeriksaan (D41) menyatakan dia tidak tahu siapa pemilik kereta tersebut dan Tertuduh Pertama memberitahu bahawa dia mengambil kereta tersebut dari seorang lelaki India bernama Xeno Cravier. Tertuduh Kedua juga menyatakan bahawa dia tidak memeriksa kereta tersebut semasa menerima dari Xeno Cravier.

Kegagalan SP6 menyiasat tentang penama bernama Xeno Cravier iaitu penyewa kereta Axia tersebut dari tarikh 31.3.2021 hingga 30.4.2021 dan pelanjutan sehingga 30.5.2021, walaupun nama ini telah disebut oleh Tertuduh Kedua sejak beliau ditangkap lagi menunjukkan bahawa siasatan yang lengkap tidak dilakukan.

SP5 menyatakan bahawa berdasarkan rekod sewaan kereta perodua Axia tersebut pada 22.5.2021, kereta tersebut disewa oleh seorang lelaki India bernama Xeno Cravier. Dia telah menyewa mulai 30.4.2021 sehingga 30.5.2021 dan dia telahpun membuat pembayaran penuh sebanyak RM1650. SP5 juga menyatakan bahawa Xeno Cravier adalah pelanggan tetap syarikat mereka dan selalu menyewa kereta dalam tempoh yang lama dari syarikat mereka iaitu Awjan Hanako Empire.

Jika dirujuk kepada P34, SP4 adalah pemilik kereta tersebut dan mengikut P35, penyewa kereta Perodua Axia tersebut adalah Xeno Cravier. Mengikut SP5, pada mulanya Xeno Cravier menyewa kenderaan NDD 4000 dan memandangkan kereta tersebut memerlukan servis, kenderaan tersebut terpaksa diambil balik oleh syarikat dan diganti dengan kereta Perodua Axia yang disewa oleh Xeno Cravier untuk 1 bulan mulai 30.4 .2021 sehingga 30.5 .2021. Oleh itu, semasa tangkapan pada 22.5.202, kereta Perodua Axia masih dalam sewaan Xeno Cravier.

Persoalan yang timbul adalah, bilakah kereta Perodua Axia diambil oleh Tertuduh Pertama dari Xeno Cravier? Mahkamah mendapati adalah menjadi tanggungjawab Pendakwaan untuk membawa keterangan yang mengecualikan kemungkinan individu lain mempunyai akses kepada kereta Perodua Axia tersebut.

Tiada keterangan yang menunjukkan bila kereta tersebut diserahkan kepada Tertuduh Pertama. Kelompangan fakta ini menyebabkan Mahkamah boleh membuat inferens bahawa Xeno Cravier merupakan salah seorang yang mempunyai akses kepada kereta tersebut. Tiada keterangan oleh SP6 bahawa terdapatnya keterangan diambil daripada Xeno Cravier.

Mahkamah mendapati bahawa penama Xeno Cravier adalah wujud dan bukan satu karakter rekaan. Tiada sebab beliau tidak dipanggil untuk memberi keterangan untuk mengisi kelompangan dalam kes Pendakwaan ini.

Keterangan Xeno Cravier adalah penting dan ini dipersetujui oleh SP6 sendiri. Mahkamah merujuk kepada keterangan SP6 semasa soal balas oleh peguambela seperti berikut: - PB : Saya katakan Xeno Cravier adalah saksi penting dalam kes ini. SP6 : Setuju. : Setuju dengan saya, walaupun Xeno Cravier ini seorang saksi yang penting, tapi beliau tidak dibawa kepada mahkamah untuk jadi saksi didalam kes ini? SP6 : Setuju. : Sebab Xeno Cravier ini tidak dikemukakan di mahkamah ini, jadi siasatan puan adalah cacat sehingga kini? SP6 : Tidak setuju YA.

Mahkamah merujuk kepada kes Rosli bin Yusof v Public Prosecutor [2021] 4 MLJ 479 diputuskan seperti berikut:- “……The obligation to call witnesses is sometime expressed in terms of prosecution’s duty to call “material witnesses” . In this context, “material” has a wide meaning and evidence which is admissible and capable of influencing the court’s assessment of guilt or otherwise is capable of being material (see Dyers V R(2002) 210 CLR 285:[2002]HCA 45 at [11] : Rv Manning [2017] QCA 23 at (19). Unless there is a good reason for not calling the witnesses, prosecutors should call all eye-witnesses to the events constituting the alleged offence.”

Penama Xeno Cravier yang merupakan penyewa kereta Perodua Axia tersebut boleh mencerahkan keterangan Pendakwaan berhubung fakta siapakah yang menggunakan kereta tersebut semasa kejadian atau sejurus sebelum kejadian.

Penama Xeno Cravier juga boleh menjelaskan sama ada terdapat kunci pendua kereta Perodua Axia tersebut. Beliau juga boleh memberi keterangan yang tepat sama ada dashboard kereta tersebut mempunyai kunci dan boleh dikuncikan atau sebaliknya.

Mahkamah juga mendapati bahawa tiadanya usaha yang bersungguh oleh SP6 untuk mengesan Xeno Cravier. Melalui keterangan SP6, cubaan hanyalah setakat menelefon dan pergi ke rumah beliau dan mendapati ketiadaan beliau di rumah seperti alamat tertera dalam kad pengenalan tidak boleh dianggap sebagai satu usaha yang bersungguh untuk mengesan Xeno Cravier.

Kegagalan pihak Pendakwaan memanggil Xeno Cravier yang merupakan seorang saksi penting, yang mana saksi Pendakwaan sendiri bersetuju berkenaan ini telah menyebabkan seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 adalah terpakai.

Tiada siasatan yang efektif dibuat oleh SP6 dalam kes Pendakwaan ini. Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Agung India dalam Sasi Thomas v State and Ors[2006] 12 SCC 421 seperti berikut:- “Proper and fair investigation on the part of the investigating officer is the backbone of the rule of law. A proper and effective investigation into a serious offence and particularly in a case where there is no direct evidence assumes great significance as collection of adequate materials to prove the circumstancial evidence becomes essential. Unfortunately, the appellant has not been treated fairly”

Wujudnya jurang dalam kes Pendakwaan kerana tiadanya keterangan oleh saksi Pendakwaan untuk menunjukkan kereta Perodua Axia tersebut tidak boleh diakses oleh sesiapa kecuali Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua sahaja. Fakta ini penting bagi kes Pendakwaan untuk menunjukkan hanya kedua-dua Tertuduh yang mempunyai jagaan, kawalan dan milikan terhadap dadah tersebut.

Mahkamah juga mendapati SP6 gagal melakukan siasatan yang lengkap dan hanya bergantung kepada SP7. SP6 menyatakan siasatan beliau adalah berasaskan P36 iaitu laporan maklumat pertama yang dibuat oleh SP7. Adalah jelas SP6 gagal untuk menunjukkan satu jagaan dan kawalan yang dibuat oleh kedua-dua tertuduh. SP7 dan SP6 juga telah gagal menunjukkan satu niat bersama telah berlaku diantara Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua untuk melakukan satu pengedaran dadah yang menyalahi seksyen 39B ADB 1952.

Dalam kes PP v Badrulshambin Baharon (1987) 2 MLRH 541, (1988) 2 MLJ 585, Lim Beng Choon J telah memutuskan seperti berikut:- “ … I believe it is well settled at least by our Courts that to establish possession by an accused person of any dangerous drugs or to impute to him possession of the said drugs it must be first to shown that he had knowledge of the drug which were found to be in his possession.”

Dalam PSP7 pegawai penyiasat, tiada fakta atau indikasi yang menunjukkan bahawa Tertuduh Pertama mahupun Tertuduh Kedua mempunyai pengetahuan tentang dadah yang berada dalam dashboard tersebut. Selain dari close proximity dan keduanya berada ditempat kejadian, tiada keterangan lain yang dikemukakan bagi membuktikan kedua-dua Tertuduh yang mempunyai jagaan, kawalan dan milikan terhadap dadah tersebut.

Dalam kes PP V Mohd Radzi bin Abu Bakar (2006) 1 CLJ 457 diputuskan seperti berikut:- “Pemilikan harus mempunyai ciri-ciri kawalan dan jagaan dan pengetahuan akan barang-barang yang dimilikinya. Kawalan atau jagaan membawa maksud mempunyai penjagaan dan pengawalan atas barang tersebut. Seterusnya, pengetahuannya akan sifat barang yang berada dalam pengawalan dan jagaan itu menunjukkan pemilikan keatas barang tersebut. Dengan itu pemilikkan keatas barang tersebut apabila seseorang dalam keadaan mempunyai kuasa untuk menguruskan barang itu sebagai pemunya dengan mengecualikan orang lain.”

Dalam kes PP v Abdul Razak Termizi (2011) 4 MLJ 76 CA diputuskan seperti berikut: “The physical proximity of the accused persons to the package per se insufficient to established possession. The prosecution has the duty to prove exclusive control and custody of the chattel, and also knowledge of its contents by the appellants by additional evidence. The prosecution has failed to do so.”

Berpandukan nas diatas, adalah jelas bahawa tanpa pembuktian berkenaan kawalan dan jagaan serta pengetahuan, kedekatan dengan dadah (close proximity) tersebut bukanlah membuktikan pemilikan dimata undang-undang.

Pihak Pendakwaan membuktikan kes dengan mengambil kira nexus seperti berikut:- a) Hanya Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua berada dalam kereta Perodua Axia tersebut semasa kejadian; b) Hanya keduanya sahaja berada di tempat kejadian sepanjang pemerhatian oleh anggota dibuat; c) Dadah dijumpai dalam dashboard kereta yang dinaiki oleh kedua-dua Tertuduh; d) Dadah dijumpai di dalam dashboard kereta dimana kedua-dua Tertuduh berada; e) Mengambil kira close proximity kedua-dua Tertuduh dengan dadah yang dijumpai di dalam dashboard di hadapan tempat kereta sebelah kanan penumpang; dan f) Tertuduh Pertama adalah pemandu dan bertindak secara agresif cuba melarikan diri semasa kejadian.

Pertuduhan pindaan seperti P2(A) jelas menyatakan bahawa kedua-dua Tertuduh telah melakukan satu kesalahan pengedaran dadah berbahaya iaitu methamphetamine seberat 270.2-gram dengan niat bersama seperti yang diperuntukan oleh seksyen 34 Kanun Keseksaan. Mahkamah mendapati bahawa pihak Pendakwaan tidak berjaya membuktikan terdapatnya niat bersama Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua untuk melakukan jenayah pengedaran dadah. Tertuduh Kedua hanyalah penumpang didalam kereta Perodua Axia tersebut yang dipandu oleh Tertuduh Pertama. Keterangan yang ada hanyalah kedua-dua berada di dalam kereta tersebut pada masa kejadian. Tiada keterangan yang mengaitkan keduanya secara niat bersama untuk mengedar dadah.

Terdapatnya telefon bimbit kedua-dua Tertuduh iaitu P17, P18, P19 dan P23. Walau bagaimanapun hanya satu telefon bimbit jenama Iphone berwarna pink model A1687 telah dihantar ke makmal forensik pada 19.08.2021 (IDD-25). Laporan pemeriksaan Unit Siasatan Jenayah Komputer telah disediakan oleh Insp. Yip Chang Ching bertarikh 07.09.2021, di mana semua perbualan aplikasi “WhatsApp” bersuara telah diekstrak. Namun, ianya tidak dikemukakan di Mahkamah Yang Mulia ini.

Keterangan dari telefon bimbit kedua-dua Tertuduh adalah sangat membantu untuk pihak Pendakwaan membuktikan jika terdapatnya niat bersama diantara Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua untuk memperedarkan dadah tersebut.

Mahkamah merujuk kes Public Prosecutor V Hasbi Bin M Kusin & Anor [2008] 7 Mlj 331 seperti berikut: - “(10) There was no evidence of either prior concert or pre-planning act together that could be gleaned from the circumstances surrounding the incident. Nor was any attempt made during the course of submissions to highlight any evidence or inference that could be drawn of such ‘common intention’. The only act in respect of which the two accused persons could be said to have acted in unity was the act of being on the motorcycle and riding into the petrol station. In the absence of any further evidence being adduced by the prosecution to evidence any element of acting in concert or pre-planning to act together, the element of ‘common intention’ was not proved. The prosecution had therefore failed to prove an essential ingredient of the offence at the prima facie stage(see para 105). [105] The definition of ‘common intention’ for the purposes of this case therefore requires some act of prior concert or pre-planning to act together which should precede the act constituting the offence, namely trafficking of the cannabis. It is a question of fact to be inferred from the circumstances of the incident. In the instant case there was no evidence of either prior concert or pre-planning to act together that could be gleaned from the circumstances surrounding the incident. Nor was any attempt made during the course of submissions to highlight any evidence or inference that could be drawn of such ‘common intention’. The only act in respect of which the two accused persons can be said to have acted in unity is the act of being on the motorcycle and riding into the petrol station. In the absence of any further evidence being adduced by the prosecution to evidence any element of acting in concert or preplanning to act together, the element of ‘common intention’ is not proved. The prosecution has therefore failed to prove an essential ingredient of the offence at the prima facie stage.

Dalam kes ini, walaupun pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan identiti dadah tersebut, namun begitu, pihak Pendakwaan telah gagal untuk membuktikan secara prima facie bahawa Tertuduh-Tertuduh mempunyai jagaan, kawalan dan milikan serta pengetahuan berkenaan dadah tersebut. Pihak Pendakwaan juga gagal membuktikan niat bersama kedua-dua Tertuduh untuk mengedar dadah.

Oleh itu, kedua-dua Tertuduh dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan sepertimana dalam P2(A) tanpa dipanggil untuk membela diri. LATIFAH HJ MOHD TAHAR HAKIM MAHKAMAH TINGGI JENAYAH 4 MAHKAMAH TINGGI SHAH ALAM SELANGOR DARUL EHSAN 30 OKTOBER 2025 Peguam bagi pihak Perayu : Puan Parvin Hameedah Natchiar Timbalan Pendakwa Raya Selangor Peguam bagi pihak Responden : Encik Adi Zulkarnain pertama Tetuan Adi Zulkarnain Peguam bagi pihak Responden : Encik Sivakumar Kedua Tetuan Chambers of Siva Senarai rujukan kes/ Akta

Low Thiam Teck V Public Prosecutor [2015] 3 MLJ 134 2. Romi Amora Bin Amir v Public Prosecutor [2011] 4MLJ 571 3. Pendakwa Raya V Herlina Purnama Sari [2016] MLJU 1824 4. Rosli bin Yusof v Public Prosecutor [2021] 4 MLJ 479 5. Sasi Thomas v State and Ors [2006] 12 SCC 421 6. PP v Badrulshambin Baharon (1987) 2 MLRH 541, (1988) 2 MLJ 585 7. PP V Mohd Radzi bin Abu Bakar (2006) 1 CLJ 457 8. PP v Abdul Razak Termizi (2011) 4 MLJ 76 CA

Public Prosecutor V Hasbi Bin M Kusin & Anor [2008] 7 MLJ

Seksyen 39B Akta Dadah Berbahaya 1952

Seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 12. Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1952