1. ) ASNIDA AZMA @ HAJAR BINTI ABDULLAH v Centre Side Express Sdn Bhd (JA-A52NCvC-369-12/2023)

Plaintif – plaintif adalah rakan kongsi sebuah perniagaan yang dulu dikenali bersama sebagai HS Iman Management. Perkongsian tersebut menjalankan servis wakil pengangkutan, membekal peralatan pejabat, pengurusan agen penghantaran dan kontrak buruh.

Defendan merupakan pelanggan plaintif yang menggunakan perkhidmatan plaintif sebagai agen pelepasan kastam (‘custom clearance’) di Johor mulai tahun 2016 sehingga Ogos 2018.

Keterangan SP1 yang mewakili plaintif ialah SP1 pernah bekerja dengan defendan sebagai pengurus operasi sebelum meletakkan jawatan pada tahun 2016.

Pada tahun 2016 juga defendan telah melantik plaintif sebagai ‘runner’ defendan dalam menguruskan pelepasan lori-lori defendan di sempadan Malaysia-Singapura.

5.

6.

SP1 mendakwa defendan membuat bayaran bagi perkhidmatan-perkhidmatan yang diberikan pada tahun 2016 namun pada tahun 2017 defendan mula melengah-lengahkan bayaran kepada plaintif.

Pada 5 Oktober 2018, Plaintif telah menghantar e-mel kepada defendan setelah mendapat tahu Defendan telah memberhentikan kontrak bersama Plaintif tanpa memaklumkan kepada plaintif terlebih dahulu (rujuk m/s 33-35 Ikatan B).

Plaintif menuntut daripada defendan bayaran tertunggak perkhidmatan yang telah diberikan oleh plaintif mulai November 2017 sehingga 2018.

Walaupun plaintif telah mengadakan perbincangan bersemuka dengan pengarah defendan dan komunikasi melalui emel menuntut pembayaran tertunggak, defendan masih enggan berbuat demikian. Oleh yang demikian plaintif membawa tindakan ini terhadap defendan.

Tuntutan plaintif-plaintif disokong oleh invois-invois (m/s 36 – 45 Ikatan B), nota-nota kredit (m/s 46 – 48 Ikatan B), Daily Movement of Truck (“DMT”) (m/s 49 – 118 Ikatan B) dan Penyata Akaun (m/s 35 Ikatan C) bagi membuktikan jumlah

Plaintif telah menghantar inbois-inbois dan nota-nota kredit tersebut di pejabat perniagaan defendan Centre Side Express Sdn Bhd No. 10 & 10A Medan Istana Bandar Ipoh Perak dan terdapat pengakuan penerimaan oleh pihak defendan.

Selain itu plaintif juga telah menyerahkan dokumen-dokumen berkenaan melalui emel-emel kepada defendan (m/s 18 – 35 Ikatan B) dan juga semasa pertemuan antara SP1 dan Dato’Lal (pengarah defendan) dan SD2.

Defendan sedar dan maklum tuntutan plaintif kerana kerja-kerja pelepasan kastam tersebut dibuat atas permintaan defendan sendiri. Alasan dokumen tidak lengkap adalah helah defendan sendiri enggan membayar tuntutan plaintif.

Pendaftaran perniagaan perkongsian plaintif telah luput pada 2.4.2019. Tindakan ini dibawa oleh plaintif pada 5.2.2024. Plaintif mempunyai locus untuk membawa tindakan ini kerana tuntutan adalah untuk kerja-kerja yang dilaksanakan semasa pendaftaran perkongsian masih berkuatkuasa dan plaintif-plaintif merupakan pihak-pihak yang terlibat di dalam perniagaan tersebut.

Plaintif pertama bukanlah rakan kongsi perniagaan plaintif semasa tindakan ini dimulakan kerana plaintif pertama telah menarik diri daripada perkongsian pada 22.5.2017 (rujuk Carian SSM m/s 4 Ikatan B). Oleh itu adalah jelas plaintif pertama tiada locus untuk membawa tindakan ini terhadap defendan.

Memandangkan pendaftaran perkongsian plaintif telah luput pada 2.4.2019, maka plaintif tiada locus untuk membawa tindakan ini seperti yang diperuntukkan di bawah seksyen 8(1) Registration of Business Act 1956 (Revised 1978) (Akta 197).

Tuntutan plaintif tidak disokong oleh dokumen-dokumen yang lengkap seperti borang kastam dan perjanjian bertulis di antara plaintif dan defendan selain tiada bukti penerimaan inbois-inbois dan nota kredit yang dirujuk oleh plaintif di dalam kes ini.

Penyata akaun plaintif yang merekodkan keberhutangan defendan adalah tidak lengkap dan tidak benar dan tidak boleh dipercayai kerana tidak mengandungi butiran lengkap pembayaran yang telah dibuat oleh defendan.

Plaintif juga gagal mengemukakan saksi-saksi material yang menyediakan dokumen-dokumen yang dirujuk di dalam kes ini. SP1 tidak mempunyai pengetahuan penuh tentang dokumen-dokumen yang dirujuk oleh plaintif dalam kes ini. Analisa dan Dapatan Mahkamah 21. Isu-isu yang perlu diputuskan dalam kes ini berdasarkan keterangan yang dikemukakan ialah seperti berikut: i. Sama plaintif-plaintif mempunyai locus untuk membawa tindakan ini; ii. Sama ada plaintif-plaintif telah membuktikan kesnya terhadap defendan. Locus standi plaintif-plaintif

Carian Suruhanjaya Syarikat Malaysia bertarikh 06.07.2024 bagi plaintif (m/s 4 Ikatan B) menunjukkan Plaintif Pertama telah menarik diri sebagai Rakan Kongsi pada 22.05.2017, iaitu 6 tahun sebelum tindakan ini dimulakan.

Tuntutan bayaran tertunggak oleh plaintif berdasarkan dokumen-dokumen yang dikemukakan i.e. emel-emel, inbois-inbois, DMT dan lain-lain adalah untuk kerja-kerja yang dilaksanakan mulai September 2017 yang mana pada masa itu Plaintif pertama telah meninggalkan perkongsian tersebut.

SP1 juga gagal menafikan bahawa plaintif pertama bukan lagi rakan kongsi plaintif semasa tindakan ini dimulakan.

Mahkamah memutuskan plaintif pertama tiada locus untuk membawa tindakan ini terhadap defendan.

Plaintif-plaintif membawa tindakan ini di atas nama perkongsian HS Iman Management. Adalah tidak dipertikaikan bahawa pendaftaran perkongsian ini telah luput pada 2.4.2019.

Mahkamah merujuk kepada Section 8 (1) Registration of Business Act 1956 (Revised 1978) – Act 197 yang memperuntukkan:

So long as the prescribed particulars in respect of any person who is or who claims to be an associate of any business are not recorded in the register, no right of such person under or arising out of any contract made or entered into by or on behalf of such person in relation to such business shall be enforceable by suit or other legal proceeding either in the name of such business or in his individual name or otherwise: Provided that –

such person may apply to the High Court for relief against the disability imposed by this section and such court, on being satisfied that the default was accidental or due to inadvertence or to fraud on such person or to some other sufficient cause or that on other grounds it is just and equitable to grant relief, may grant such relief, either generally or in relation to any particular contract, as to the court may seem just, on condition that the costs of the application be paid by such person (unless the court otherwise orders) and on such other conditions, if any, as the court may impose; but such relief shall not be granted except on such service and such publication of notice of the application as the court may order, nor shall relief be given in respect of any contract if any party to the contract proves to the satisfaction of the court that, if this Act had been complied with, such party would not have entered into the contract;

Mahkamah merujuk kepada kes Arci Enterprise v Selinsing Mining Sdn Bhd & 0rs [2007] 1 CLJ 12 di mana fakta kes menunjukkan plaintif, sebuah perkongsian telah membawa tindakan terhadap defendan namun pendaftaran perkongsian plaintif telah dibatalkan oleh Pendaftar Perniagaan kerana dua daripada rakan kongsi plaintif telah didapati bankrap.

Defendan memfailkan permohonan untuk membatalkan tindakan plaintif atas alasan tindakan plaintif bertentangan dengan seksyen 8(1) Akta 197 dan permohonan defendan dibenarkan oleh Mahkamah Tinggi.

Plaintif merayu ke Mahkamah Rayuan di mana YA Gopal Sri Ram (HMR pada masa itu) memutuskan: “[12] Section 8(1) of the Act is in pari materia with s. 8(1) of the UK Registration of Business Names Act 1916. The effect of the equipollent section was discussed by Lord President Normand in Anderson v. Balnagown Estates Co. [1939] SC 168. His Lordship said: The suggestion was made that, when the action was raised in the name of John and Francis Anderson, it was fundamentally null under section 8 of the Registration of Business Names Act, 1916. I entirely disagree. Section 8 is concerned with rights under contracts, and, when it applies, it does not make contract null ab initio because the Courts may grant relief. The important thing is that the contract founded was entered into between Mr. Ian Pitman and Messrs John and Francis Anderson when there had been no default, and that the instance as amended is unexceptionable. For this reason the Lord Ordinary's interlocutor ought to be affirmed. [13] Lord Moncrieff added; At the time the action was raised this firm, as regards registration, is said to have stood in this position-that a partner had died and on his death the firm had been dissolved, with a resulting obligation on the surviving partners to register the death in order to bring the particulars up to date by the Registration of Business Names Act, 1916. Assuming that, so long as the particulars so required for registration had not been notified, the rights of the firm would have remained unenforceable by action as provided in section 8 of that statute, that single circumstance would not make this present action a nullity, seeing that any such default on the part of the firm is by the same action rendered capable of cure. [14] It is therefore clear that non-registration or invalid registration or default in registration does not make a contract entered into by a partner void ab initio. However no suit may be brought by a partner to enforce such a contract unless he has first obtained relief from the High Court in accordance with the proviso to s. 8(1). But in the present case it is not a partner who is suing in the name of the plaintiff firm. It is the firm itself. Accordingly, on the present facts, the revocation of the firm's registration deprived the plaintiff standing to continue with the action against the defendants.”

Berdasarkan kes di atas, kontrak yang dimasuki oleh sesuatu perkongsian tidaklah void ab initio sekiranya pendaftaran perkongsian tersebut cacat atau terbatal. Namun perkongsian tersebut atau mana-mana rakan kongsi dalam perkongsian tidak dibenarkan untuk meneruskan mana-mana tindakan untuk menguatkuasakan kontrak tersebut melainkan relief di bawah proviso seksyen 8(1) Akta 197 diperolehi terlebih dahulu.

Prosedur yang perlu diambil bagi melepaskan diri daripada halangan dalam seksyen 8(1) Akta 197 tersebut ditunjukkan dalam kes Chiang Ee Hang & 1 Lagi v Green Enhancement Sdn Bhd & 1 Lagi [2022] 1 LNS 902. Fakta kes ini adalah plaintif-plaintif merupakan rakan kongsi kepada perkongsian Mail Magna yang ingin menuntut hutang terhadap defendan yang diberikan oleh perkongsian tersebut. Oleh kerana pendaftaran perkongsian telah luput maka plaintif-plaintf memfailkan Saman Pemula di Mahkamah Tinggi seperti peruntukan seksyen 8(1) tersebut. Mahkamah Tinggi membenarkan permohonan plaintif-plaintif dan memutuskan: “[20] The Plaintiffs aver that their application to renew the registration of Mail Magna was rejected by the Registrar of Businesses. Since the Plaintiffs chose not to appeal against the refusal of the Registrar, the Plaintiffs are deemed to have accepted the decision and Mail Magna is no longer able to carry on business. Thus, the present application is solely for the purpose of allowing the Plaintiffs to file a suit against the Defendants in their own names instead of under the name of Mail Magna to collect the outstanding debts from the Defendants. This application is not for the purpose of allowing Mail Magna to continue carrying on its business after expiry of its registration. If that was the intention, then it follows that the only avenue open to the Plaintiffs was to appeal against the refusal of the Registrar to review the registration of Mail Magna. … CONCLUSION [25] For the above reasons I allow the Plaintiffs’ application to use their own names to commence legal proceedings to recover the loans which they alleged were granted to the Defendants subject to them paying costs of RM4,000 to the Defendants.”

Kedua-dua kes di atas adalah jelas bahawa mana-mana individu yang beramal sebagai rakan kongsi dalam satu perkongsian yang telah dibatalkan / luput dihalang daripada membawa apa-apa tindakan atas namanya sendiri dan/atau nama perkongsian untuk menguatkuasakan apa-apa kontrak perkongsian melainkan telah mendapat pelepasan di bawah seksyen 8(1) Akta 197 tersebut.

Plaintif-plaintif yang membawa tindakan ini atas nama-nama mereka sendiri dalam kes ini bagi menguatkuasakan kontrak yang dimasuki antara perkongsian dan defendan.

Oleh kerana pendaftaran perkongsian HS Iman Management telah luput plaintif-plaintif tidak mempunyai locus standi untuk membawa tindakan ini terhadap defendan melainkan plaintif-plaintif mendapatkan relif di bawah proviso seksyen 8(1) Akta 197.

Alasan ini sudah mencukupi untuk Mahkamah menolak tuntutan plaintif-plaintif terhadap defendan dalam kes ini. Sama ada plaintif telah membuktikan kes-kesnya terhadap defendan

Plaintif mendakwa terdapat Perjanjian bertulis yang dimasuki oleh kedua-dua pihak berkenaan perlantikan plaintif sebagai ejen pelepasan kastam defendan namun tidak dapat mengemukakan perjanjian tersebut.

Namun begitu isu perlantikan plaintif sebagai ejen pelepasan kastam bukanlah satu isu yang dipertikaikan di sini.

Defendan tidak menafikan plaintif pernah menjadi ejen pelepasan kastam pihaknya. Defendan hanya mempertikaikan perkhidmatan-perkhidmatan yang dituntut oleh plaintif melalui tuntutannya di sini.

Oleh yang demikian, setakat kegagalan plaintif mengemukakan perjanjian bertulis sendiri itu tidaklah memudaratkan tuntutan plaintif.

Plaintif bergantung kepada dokumen-dokumen berikut bagi membuktikan kesnya terhadap defendan: i. Inbois-inbois ii. Jadual pergerakan lori (DMR); iii. Penyata akaun iv. Emel-emel di antara kedua-dua pihak

Berdasarkan keterangan SP1 dan dokumen-dokumen yang dikemukakan Mahkamah mendapati plaintif gagal membuktikan tuntutannya atas sebab-sebab berikut: i. Inbois-inbois tidak konsisten dengan Penyata Akaun • Tuntutan plaintif ialah untuk jumlah RM218,423.75 seperti dalam perenggan 43(a) Penyata Tuntutan plaintif. • Inbois-inbois Jan 2018 – Okt 2018 (m/s 36 – 45 Ikatan B) bagi kerja-kerja yang didakwa dilakukan kesemuanya berjumlah RM235,600.00. • Manakala Nota Kredit yang dikeluarkan oleh plaintif dalam tempoh tersebut berjumlah RM3,700.00. • Setelah ditolak dengan Nota Kredit, jumlah tertunggak berdasarkan inbois-inbois ialah RM231,900.00 • Penyata Akaun bertarikh 5.10.2018 menunjukkan baki hutang RM218,423.75 (m/s 35 Ikatan B). • Penyata Akaun plaintif tidak menyenaraikan semua inbois-inbois yang dikemukakan di m/s 36 – 45 Ikatan B dan juga tidak mencatatkan beberapa bayaran yang telah dibuat oleh defendan. • SP1 tidak dapat menjelaskan mengapa bayaran defendan tidak dicatitkan di dalam Penyata Akaun tersebut (m/s 21 – 22 Nota Keterangan). ii. Tiada borang kastam dikemukakan • Keterangan SP1 ialah setiap lori-lori yang melalui pelepasan kastam perlu dibekalkan dengan borang kastam. • Pemandu lori defendan akan menyerahkan sesalinan borang kastam kepada plaintif bagi tujuan pelepasan. • Pada pendapat Mahkamah borang kastam ini merupakan bukti utama menunjukkan plaintif telah menjalankan kerja-kerja yang dituntutnya. • Memandangkan plaintif sendiri mempunyai akses kepada borang kastam tersebut, plaintif sepatutnya mengemukakan borang kastam tersebut sebagai bukti sokongan kesnya. iii. DMR tidak dibuktikan • Menurut SP1, DMR merupakan rekod pergerakan lori-lori defendan yang telah diuruskan oleh plaintif. • Semasa disoal balas, SP1 bersetuju dengan peguambela defendan bahawa tiada apa-apa butiran pada DMR tersebut untuk mengesahkan dokumen tersebut datangnya dari plaintif. • Sungghpun DMR tersebut berada di dalam Bahagian B Ikatan Dokumen bersama yang mana dipersetujui oleh kedua-dua pihak tertakluk kepada pemeriksaan dan hujahan, ini tidak bermakna pihak-pihak tidak boleh mempertikaikan keabsahan dokumen tersebut semasa perbicaraan [rujuk Mahk. Rayuan Malaysia Rayuan NO: B-02(NCvC)(W)-994-06/2024MA Joseph Capital Sdn Bhd v Pannirselvam a/l Mannar & 2 lagi (didengar bersama 2 lagi rayuan)]. iv. Saksi-saksi tidak dikemukakan • SP1 bersetuju semasa disoal balas bahawa SP1 tiada pengetahuan penuh dokumen-dokumen yang dikemukakan dalam tuntutan ini memandangkan SP1 bukan pembuat dokumen-dokumen tersebut. • SP1 memaklumkan inbois-inbois, nota kredit dan penyata akaun yang dikemukakan semasa perbicaraan disediakan oleh pekerjanya iaitu Shila atau Asnida. • Kedua-dua saksi ini tidak dipanggil oleh plaintif untuk menerangkan kandungan dokumen-dokumen tersebut. • Memandangkan dokumen-dokumen tersebut tidak memberikan gambaran yang konsisten mengenai tuntutan plaintif dan SP1 sendiri gagal memberi keterangan yang menyakinkan mengenainya, maka Mahkamah berpendapat kegagalan plaintif mengemukakan saksi-saksi tersebut menyebabkan terdapat kelompangan dalam kes plaintif dan sekaligus melemahkan kes plaintif.

Selain itu, plaintif juga merujuk emel-emel di antara wakil-wakil plaintif dan defendan (m/s 18 – 35 Ikatan B) untuk membuktikan plaintif telah menyerahkan dokumen-dokumen yang menyokong tuntutan mereka di Mahkamah ini. Namun begitu, Mahkamah mendapati emel-emel tersebut merupakan komunikasi antara plaintif dan defendan selepas defendan menamatkan perkhidmatan plaintif.

Tiada apa-apa dokumen semasa (contemporaneous documents) dikemukakan oleh plaintif untuk membuktikan perkhidmatan tersebut telah dilaksanakan dan invois-invois telah diserah dan diterima oleh defendan.

Oleh yang demikian, berdasarkan merit kes ini juga, Mahkamah berpendapat plaintif gagal membuktikan tuntutan mereka terhadap defendan.

Atas imbangan kebarangkalian, setelah meneliti kertas-kertas kausa, keterangan-keterangan lisan dan dokumentar serta hujahan kedua-dua pihak, Mahkamah memutuskan plaintif gagal membuktikan kesnya terhadap defendan.

Tuntutan plaintif ditolak dengan kos. Kos mengikut skala. Bertarikh 30 November 2025 …………………………. LAILAWATI BINTI ALI Hakim Mahkamah Sesyen Sivil 3 Johor Bahru Peguam bagi pihak plaintif: Jagveer Singh Barriar Mu’adz Bin Zulkarnain T/n Veer & Co Peguam bagi pihak defendan: Tengku Hezrul Anuar bin Tengku