1. ) AZIZAH BINTI HARUN v 1. ) Jabatan Ketua Pengarah Tanah & Galian (JKPTG) (AB-24NCvC-294-10/2024)

AZIZAH BINTI HARUN

RAMLAH BINTI HARUN (NO.K/P: 570928-08-5748) 11/07/2025 23:51:17

ROKIAH BINTI HARUN (NO.K/P: 590918-08-5566) ...PLAINTIF-PLAINTIF

ZULKARNIN BIN MAT DESA (NO. K/P: 681229-08-6081) …DEFENDAN-DEFENDAN ALASAN PENGHAKIMAN PENGENALAN [1] Rayuan ini adalah berkenaan keputusan Mahkamah ini apabila menolak permohonan Plaintif-Plaintif di dalam Lampiran 10 iaitu Saman Pemula Terpinda bertarikh 27.12.2024 yang difailkan dengan kebenaran Mahkamah. Lampiran 1 telah difailkan pada 17.10.2024 dan permohonan pindaan difailkan (Lampiran 6) pada 16.12.2024 untuk memasukkan perenggan No. 2 di mana tiada bantahan oleh pihak Responden-Responden terhadap pindaan tersebut. Pendengaran Lampiran 10 dijalankan pada 12.3.2025. Pada 17.4.2025, Mahkamah ini telah menolak permohonan tersebut dengan kos. Alasan Penghakiman ini mengandungi sebab-sebab penolakan permohonan tersebut. Pihak-pihak dirujuk seperti semasa di Mahkamah Tinggi. LATARBELAKANG [2] Plaintif-Plaintif telah memohon perkara-perkara yang berikut di dalam Lampiran 10:

Suatu perintah bahawa Pemberian Surat Kuasa Mentadbir di bawah Seksyen 13 Akta Harta Pusaka Kecil (Pembahagian) 1995 bertarikh 8.1.2024 bagi Hassan bin Lebai Salleh, si mati, berkait dengan hartanah-hartanah GM 530, Lot 917 Mukim Pengkalan Aor Daerah Larut Matang (1/2 bahagian) dan G.M 396, Lot 763 Mukim Pengkalan Aor Daerah Larut Matang (1/2 bahagian) adalah terbatal;

Suatu perintah susulan bahawa tanah-tanah yang dinyatakan di dalam perintah (1) hendaklah didaftarkan semula oleh Pentadbir Tanah / Jabatan Ketua Pengarah Tanah & Galian kepada Plaintif-Plaintif sebagai pemilik tanah yang sah;

Satu perintah bahawa (GM 530, Lot 917 Mukim Pengkalan Aor Daerah Larut Matang (1/2 bahagian) dan GM 396, Lot 763 Mukim Pengkalan Aor Larut Matang (1/2 bahagian) adalah milik penuh Plaintif-Plaintif berdasarkan kedudukan Seksyen 340 Kanun Tanah Negara atas doktrin “Indefeasibility of title”;

Satu perintah bahawa penurunan dan/atau pindah hakmilik tanah melalui dasar kasih sayang dari Ibu kepada Anak-anak adalah sah;

Kos permohonan ini ditanggung oleh Defendan-Defendan;

Lain-lain relif yang difikirkan wajar dan adil oleh Mahkamah Yang Mulia ini. KERTAS KAUSA [3] Kertas-kertas kausa bagi permohonan ini adalah seperti berikut: a. Saman Pemula Terpinda (Lampiran 10) bertarikh 27.12.2024 bagi meminda Saman Pemula (Lampiran 1) bertarikh 17.10.2024; b. Afidavit Sokongan Plaintif (Lampiran 2) yang diikrarkan oleh Plaintif Kedua bertarikh 17.10.2024; c. Afidavit Jawapan Defendan Kedua (Lampiran 4) bertarikh 18.11.2024; d. Afidavit Jawapan Defendan Ketiga (Lampiran 11) bertarikh 3.2.2025; e. Afidavit Jawapan Defendan Pertama (Lampiran 12) bertarikh 24.2.2025; dan f. Afidavit Balasan Plaintif (Lampiran 13 , 14 & 15) diikrarkan oleh Plaintif Kedua bertarikh 4.3.2025. Nota: Hujahan Bertulis difailkan oleh pihak-pihak kecuali Defendan Kedua. FAKTA DAN KRONOLOGI KES [4] Latarbelakang dan fakta kes ini boleh didapati daripada Afidavit-Afidavit yang difailkan. Tindakan Saman Pemula ini melibatkan Guaman Pembahagian No. JKPTG/PK/08/04/71/2005 (“guaman tersebut”) bagi si mati bernama Hassan bin Lebai Salleh yang meninggal dunia pada 26.6.1941 (selepas ini dirujuk sebagai “Si Mati”). Arwah Si Mati telah meninggalkan lot-lot tanah termasuk Lot GM 396, Lot 763, dan GM 530, Lot 917, Mukim Pengkalan Aor, Daerah Larut Matang, Perak (selepas ini dirujuk sebagai "Lot-Lot Yang Dipertikai" atau “Lot-Lot tersebut”). Seterusnya satu petisyen pembahagian harta pusaka telah dipohon di bawah Seksyen 8 Akta Harta Pusaka Kecil (Pembahagian) 1955 [Akta 98] melalui Borang A bertarikh 7.2.2005 dan 23.3.2005 yang dimasukkan oleh Wahab Bin Hassan selaku Pempetisyen pada masa yang material kepada Defendan Pertama melibatkan 12 lot tanah dalam guaman tersebut. [5] Plaintif-Plaintif dalam tindakan ini merupakan cucu kepada Si Mati di mana ibu mereka bernama Halijah Binti Hassan telah meninggal dunia pada 12.2.2016. Defendan Pertama dan Defendan Kedua adalah agensi Kerajaan Persekutuan dan Kerajaan Negeri masing-masing. Defendan Ketiga adalah juga salah seorang waris Si Mati, yang mana ibunya Rogayah Binti Hassan telah meninggal dunia pada 29.2.1980. [6] Seterusnya, sebagai balasan atas Petisyen Borang A yang dimasukkan tersebut, satu perbicaraan bagi harta pusaka Si Mati telah diadakan pada pada 7.6.2005 dengan kehadiran Wahab Bin Hassan selaku Pempetisyen bersama dua (2) orang berkepentingan (pembeli) terhadap harta pusaka Si Mati berkaitan. Berdasarkan Nota Perbicaraan Pegawai bertarikh 7.6.2005, Wahab Bin Hassan selaku Pempetisyen menyatakan bahawa beliau adalah satu-satunya waris yang berhak ke atas harta pusaka Si Mati yang berkenaan dan terdapat harta tak alih Si Mati yang telah dijual kepada pembeli tetapi urusan pindahmilik tidak dapat dilaksanakan. Semasa perbicaraan tersebut berlangsung, memandangkan tiada bantahan daripada mana-mana pihak direkodkan maka keputusan yang dibuat dalam perbicaraan harta pusaka Si Mati adalah teratur dan Perintah Pembahagian (Borang E) bertarikh 7.6.2005 dikeluarkan oleh PPPK kepada waris Si Mati iaitu Wahab Bin Hasan. [7] Semakan Defendan Pertama pada masa yang material terhadap kesemua harta tak alih Si Mati tersebut mendapati bahawa ianya adalah merupakan hakmilik Si Mati namun ianya didaftarkan di atas nama Sariah binti Alang @ Che Ah binti Alang (isteri Si Mati) sebagai Pentadbir yang mana lantikan Pentadbir tersebut telah diperolehi melalui satu Pemberian Surat Mentadbir Harta Pusaka Si Mati daripada Mahkamah Tinggi Ipoh bertarikh 25.08.1972. Melalui surat bertarikh 5.1.2005 yang dikeluarkan oleh Mahkamah Tinggi Ipoh kepada Bahagian Pusat Pendaftaran Kuasa Mati dan disalinkan kepada Defendan Pertama dan Defendan Kedua bahawa kes harta pusaka Si Mati di Mahkamah Tinggi Ipoh telah dibatalkan dan kes harta pusaka Si Mati secara tersiratnya dipindahkan kepada pihak Defendan Pertama dan Defendan Kedua khususnya berdasarkan permintaan yang dibuat oleh Pentadbir Si Mati sendiri pada masa yang material, Wahab Bin Hassan. [8] Satu Pemohonan berikutnya yang pertama telah dipohon oleh Pempetisyen dibawah Seksyen 17 Akta 98 mengenai harta ketinggalan Si Mati melalui Borang P bertarikh 24.02.2006. Permohonan ini adalah berhubung wang pampasan melibatkan hakmilik GM530, Lot 917, Mukim Pengkalan Aor. Walau bagaimanapun permohonan tersebut tidak dapat diteruskan dan dibatalkan lanjutan wang pampasan tersebut telah merujuk kepada harta pusaka Che Ah binti Alang dan bukanlah di atas nama Si Mati, maka tindakan pembetulan hendaklah dilakukan terlebih dahulu mengenai pemilikan harta tersebut sebelum ianya dapat diteruskan. Wahab Bin Hassan setelah memperolehi Perintah bertarikh 7.6.2005, telah memindahkan seluruh harta pusaka Si Mati ke atas namanya dan seorang bernama Fatimah Binti Anang. Kemudian Wahab Bin Hassan meninggal dunia pada 14.10.2012 dan waris-warisnya telah cuba membuat pindahmilik harta pusaka kepada mereka tetapi dibantah oleh waris-waris yang lain. [9] Pada 16.5.2011, Halijah Binti Hassan telah membuat pindahmilik melalui Borang 14A secara balasan kasih sayang kepada Plaintif-Plaintif di mana Lot 763 dibahagi kepada ketiga-tiga mereka manakala Lot 917 dipindahmilik sepenuhnya kepada Plaintif Ketiga. Plaintif-Plaintif menyatakan bahawa pindahmilik tersebut adalah sah mengikut undang-undang dan mereka mempunyai indefeasible title terhadap kedua-dua lot tersebut sebagai waris yang sah Si Mati. Semakan mendapati Halijah Binti Hassan telah memperolehi hakmilik lot-lot tersebut melalui pindahmilik oleh adiknya Wahab Bin Hassan pada 5.7.2007. [10] Menurut Defendan Ketiga, pemilikan harta oleh Halijah binti Hasan adalah tidak sah dan terbatal atas sebab terdapat perintah-perintah pembatalan atau pindaan atau ulang bicara semula pembahagian harta tersebut oleh Mahkamah Tinggi Taiping iaitu pada tahun 2014, melalui Guaman Sivil No.21-NCVC-04-07/2013 dan satu perintah Mahkamah Tinggi yang sama pada tahun 2017 yang meletakkan hak kesemua harta-harta simati kepada waris-waris mengikut hukum faraid. Selain itu, Plaintif-Plaintif juga telah memulakan tindakan tuntutan hartanah yang sama iaitu di Mahkamah Sesyen Taiping, Guaman Sivil No. AB-A52NCVC-26-07/2017, yang mana isu yang diketengahkan adalah isu yang sama walaupun tuntutan terhadap waris yang berbeza. Mahkamah Sesyen telah pun menolak tuntutan Plaintif-plaintif untuk mendapatkan deklarasi pemilikan hartanah tersebut dengan kos (Perintah-Perintah Mahkamah dirujuk secara kolektif dalam Eksibit ZMD-3). [11] Seterusnya pada 27.9.2021, Defendan Ketiga telah memfailkan rayuan terhadap keputusan Pentadbir bertarikh 7.6.2005 di Mahkamah Tinggi Taiping melalui Rayuan Sivil No. AB-16A-2-09/2021 untuk membatalkan keputusan tersebut atas alasan bahawa semasa perbicaraan pada tahun 2005 tersebut, Wahab Bin Hassan tidak memaklumkan bahawa terdapat waris-waris lain Si Mati, antaranya Rogayah binti Hassan (maklumat ini melalui carian rekod Mahkamah ini dalam sistem). Kes rayuan tersebut telah diselesaikan melalui Perintah bertarikh 1 April 2022 (Eksibit ZMD-1) yang membatalkan pemilikan lot-lot tersebut dan meletakkan semula ke atas nama Si Mati dan perintah supaya ulang bicara semula harta pusaka Si Mati. Perintah persetujuan tersebut direkodkan antara Defendan Ketiga (Perayu) dan Responden (Wahab Bin Hassan, Si Mati melalui wakilnya Abdul Razak Bin Wahab). Perintah bertarikh 1.4.2022 dipinda melalui satu perintah Mahkamah bertarikh 17.4.2023 kerana kesilapan perkeranian dan ketinggalan-ketinggalan dalam perintah asal. [12] Pada 23.10.2023 suatu permohonan kali kedua telah dibuat melalui Borang P (Petisyen di bawah Seksyen 17) dimasukkan oleh Defendan Ketiga yang melibatkan tiga (3) harta tidak alih Si Mati dan dua (2) tanah tersebut merupakan Lot Tanah Yang Dipertikaikan di dalam Saman Pemula ini. Defendan Ketiga juga difahamkan sedang dalam proses mendapatkan Sijil Faraid yang baru. [13] Satu perjumpaan telah diadakan di antara wakil Plaintif-Plaintif dan beberapa waris Si Mati yang lain di pejabat Tetuan Hanis Aziah Wahidah & Partners pada tarikh 22.5.2022 bagi menerangkan dan membincangkan cara pembahagian yang sebaiknya di antara mereka, namun tidak mendapat persetujuan Plaintif-Plaintif, dan Perintah bertarikh 1.4.2022 telah diserahkan kepada wakil mereka. Namun Plaintif-Plaintif tidak membuat apa-apa bantahan atau rayuan mengenai Perintah tersebut sehinggalah pada awal Januari 2024, perbicaraan semula pusaka simati ditetapkan oleh Pejabat Pusaka Kecil Kerian pada 8.1.2024. [14] Plaintif-Plaintif telah membantah perbicaraan semula yang ditetapkan pada 8.1.2024 dan tidak bersetuju dengan pembahagian harta, terutamanya yang melibatkan Lot-Lot tersebut. Perbicaraan semula pada 8.1.2024 telah gagal mencapai kata putus kerana bantahan Plaintif-Plaintif tentang pembahagian semula Lot-Lot tersebut. Akibatnya, Plaintif Kedua dan Defendan Ketiga telah dilantik sebagai Pentadbir Bersama bagi Lot-Lot Tanah Tersebut. [15] Ekshibit RH9 dalam Lampiran 2 adalah Borang 14A di mana pindahmilik antara Wahab Bin Hassan kepada Halijah Binti Hassan pada 5.7.2007 ialah secara “pemberian kasih sayang antara kakak dengan adik”. Oleh itu Plaintif-Plaintif memplidkan bahawa peruntukan pembahagian harta pusaka Si Mati, termasuk tanah GM 396, Lot 763, Mukim Pengkalan Aor, Daerah Larut Matang, Perak (1/2 bahagian), dan tanah GM 530, Lot 917, Mukim Pengkalan Aor, Daerah Larut Matang, Perak (1/2 bahagian) kepada Halijah binti Hassan, adalah sah dan berkuat kuasa menurut undang-undang. Plaintif Kedua mengikrarkan bahawa terdapat bangunan di atas tanah tersebut, termasuk rumah kediaman dan premis komersial, yang telah digunakan secara aktif oleh keluarganya. Selain itu, tanah tersebut juga telah diusahakan dengan tanaman dan kebun, yang menunjukkan penggunaan berterusan dan sah. Plaintif-Plaintif menyatakan bahawa kewujudan pembangunan ini mengukuhkan lagi hak milik mereka terhadap tanah tersebut, dan sebarang cabaran terhadap hak milik ini adalah tidak berasas. PENILAIAN DAN DAPATAN MAHKAMAH [16] Tiga isu yang berbangkit dalam tindakan ini seperti berikut: i. sama ada pindahmilik Lot-Lot tersebut kepada Halijah Binti Hassan adalah sah; ii. sama ada Perintah bertarikh 1.4.2022 telah menafikan hak Plaintif-Plaintif di bawah Perkara 13(1) PP; iii. sama ada prinsip res judicata terpakai. i. Sama ada pindahmilik Lot-Lot tersebut kepada Halijah Binti Hassan adalah sah [17] Plaintif-Plaintif menegaskan bahawa perintah Mahkamah ini bertarikh 1.4.2022 yang membabitkan tanah pusaka Si Mati adalah satu perintah yang tidak melibatkan semua waris berkepentingan, termasuk Plaintif-Plaintif kerana mereka tidak dijadikan pihak-pihak dalam prosiding rayuan tersebut. Tambahan pula, proses pembatalan dan pendaftaran baru hakmilik dibuat tanpa mempertimbangkan dokumen utama iaitu Borang 14A yang tidak pernah dipertikaikan oleh mana-mana pihak. Mahkamah mendapati ayat terakhir ini tidak benar kerana sememangnya pindahmilik kepada Halijah Binti Hassan telah dicabar dalam prosiding di Mahkamah Sesyen dan Mahkamah Tinggi sebelum ini seperti ditunjukkan dalam Eksibit ZMD-3. Ini kerana pindahmilik pertama yang dibuat oleh Wahab Bin Hassan ekoran daripada bicara pusaka pada 7.6.2005 tidak melibatkan semua waris Si Mati dan boleh dipertikaikan. [18] Plaintif-Plaintif menegaskan bahawa mereka adalah pemilik sah kepada tanah-tanah yang dipertikaikan dan bahawa pemindahan hak milik tersebut tidak boleh disangkal mengikut peruntukan di bawah Seksyen 340 Kanun Tanah Negara (KTN) dan hak mereka telah “dinafikan” di bawah Perkara 13(1) Perlembagaan Persekutuan (PP). Plaintif-Plaintif merujuk kepada kes Tan Ying Hong v Tan Sian San & Ors [2010] 2 MLJ

Dalam kes itu, Mahkamah Persekutuan telah menolak prinsip yang diputuskan dalam kes Adorna Properties Sdn Bhd v Boonsom Boonyanit [2001] 1 MLJ 241 dan menegaskan bahawa Seksyen 340 KTN memberikan kekebalan tertangguh (deferred indefeasibility), bukan kekebalan serta-merta (immediate indefeasibility). Mahkamah Persekutuan telah memutuskan bahawa hak milik yang diperolehi secara tidak sah atau melalui penipuan boleh dicabar dan diketepikan oleh pemilik asal, kecuali jika tanah tersebut telah berpindah kepada pembeli berikutnya yang bertindak dengan niat baik dan memberikan balasan berharga. Plaintif-Plaintif bergantung kepada prinsip dalam kes Tan Ying Hong (supra) dan menegaskan bahawa pemindahan bagi tanah-tanah yang dipertikaikan itu adalah sah, dan ianya merupakan pemberian kasih sayang antara ibu dan anak-anak, pemindahan ini juga adalah dilakukan dengan niat baik. [19] Plaintif-Plaintif juga menekankan prinsip yang ditegaskan dalam kes T Sivam a/l Tharamalingam v Public Bank Bhd [2018] 5 MLJ 711, di mana Mahkamah Persekutuan menyatakan bahawa: “1. Good faith does not mean absence of fraud, deceit or dishonesty. It also requires acting honestly, reasonably or fairly;

It is not enough for a purchaser to merely show absence of fraud, deceit or dishonesty; knowledge of a dispute as to the ownership of property and knowledge of fraud allegation, for example, could vitiate good faith;

A purchaser in good faith did not include a purchaser who was careless or who had been negligent; and 4. The elements of good faith are not closed. It must in all cases depend upon the circumstances.”. [20] Setelah meneliti kertas-kertas kausa dan hujahan-hujahan dalam kes ini dan mengambil perhatian akan Perintah-Perintah Mahkamah yang dirujuk oleh Defendan Ketiga, Mahkamah mendapati walaupun pindah milik telah dibuat pada 5.7.2007 oleh Wahab Bin Hassan kepada Halijah Binti Hassan, pindah milik itu adalah dipersoalkan keesahannya memandangkan cara mana Wahab Bin Hassan memperolehi kesemua harta pusaka Si Mati semasa perbicaraan pada 7.6.2005 adalah menyalahi peruntukan s.15 Akta 98 yang memperuntukkan seperti berikut: Section 15 Powers of the Land Administrator in distributing the estate.

Where the Land Administrator is satisfied that all the beneficiaries of the estate being of full age and capacity have agreed between themselves as to the manner in which the estate should be distributed the Land Administrator may, after recording in the distribution order the terms of the agreement, and the assent of the parties thereto, distribute the estate in the manner provided for by the agreement unless it shall appear to the Land Administrator to be unjust or inequitable so to do. [21] Fakta yang tidak dipertikaikan adalah bahawa Wahab Bin Hassan memaklumkan kepada pihak Defendan Pertama yang menjalankan perbicaraan tersebut bahawa hanya dia seorang sahaja waris Si Mati sedangkan Wahab Bin Hassan tahu dia bukanlah satu-satunya waris Si Mati kerana ada waris yang masih hidup. Adalah jelas bahawa semasa perbicaraan pusaka pada 7.6.2005 bahawa Wahab bin Hassan tidak mendapatkan persetujuan waris-waris adik-beradiknya yang telah meninggal dunia (sebagai contoh, ibu Defendan Ketiga meninggal dunia pada tahun 1980 telah meninggalkan beberapa orang waris) apabila menyatakan hanya dia sahaja waris yang masih hidup. Mahkamah ini tidak tahu apakah arrangement antara Halijah Binti Hassan dengan Wahab bin Hassan mengenai perkara ini pada masa perbicaraan pusaka kerana Halijah Binti Hassan masih hidup. [22] Oleh itu Mahkamah ini boleh membuat kesimpulan bahawa semasa pindah milik pada tahun 2007 tersebut kepada Halijah Binti Hassan oleh Wahab Bin Hassan berdasarkan “balasan kasih sayang adik dengan kakak”, transaksi itu telah dibuat setelah Wahab Bin Hassan mendapat keuntungan yang “tidak wajar” daripada pemerolehan ke atas seluruh harta pusaka Si Mati sedangkan terdapat waris-waris yang masih hidup daripada adik-beradiknya yang telah meninggal dunia. Tindakan di Mahkamah Tinggi dalam Guaman Sivil No.21-NCVC-04-07/2013 dan Saman Pemula AB-24NCVC-26-03/2017 yang meletakkan hak kesemua harta-harta Si Mati kepada waris-waris mengikut hukum faraid adalah tindakan yang betul untuk memastikan waris-waris yang berhak juga mendapat bahagian mereka dalam harta pusaka yang ditinggalkan oleh Si Mati. Selain itu, Mahkamah ini mendapati Perintah Mahkamah Tinggi bertarikh 19.1.2015 telah pun membatalkan hakmilik Halijah Binti Hassan dan oleh itu, “hak milik” yang dikatakan oleh Plaintif-Plaintif kepunyaan mereka itu sebenarnya sejak 19.1.2015 tidak lagi wujud ke atas mereka. Plaintif-Plaintif tidak boleh menuntut bahawa hak milik mereka adalah “indefeasible” atas Lot-Lot tersebut di bawah s.340 KTN kerana subseksyen (2) memperuntukkan:

Hak milik atau kepentingan mana-mana orang atau badan sedemikian hendaklah tidak menjadi takboleh disangkal:

dalam mana-mana kes penipuan atau salahnyata yang kepadanya orang atau badan itu, atau mana-mana ejen orang atau badan itu, adalah suatu pihak atau privi; atau

jika sekiranya pendaftaran diperolehi secara pemalsuan, atau dengan cara suatu instrumen yang tidak mencukupi atau tak sah; atau

jika sekiranya hak milik atau kepentingan itu adalah diperolehi secara tidak sah oleh orang atau badan dalam pergunaan berupa apa-apa kuasa atau autoriti yang diberi oleh mana-mana undang-undang bertulis.

Jika sekiranya hak milik atau kepentingan mana-mana orang atau badan adalah boleh disangkal oleh sebab apa-apa keadaan yang dinyatakan dalam subseksyen (2):

maka ia hendaklah tertanggung untuk diketepikan dalam tangan mana-mana orang atau badan yang kepadanya ia mungkin dipindah milik kemudiannya; dan

apa-apa kepentingan yang diberi kemudiannya hendaklah tertanggung untuk diketepikan dalam tangan mana-mana orang atau badan dalam mana ia adalah buat masa itu diletakhak: Dengan syarat bahawa tiada apa jua dalam subseksyen ini hendaklah menyentuh apa-apa hak atau kepentingan yang diperolehi oleh mana-mana pembeli dengan suci hati dan untuk balasan yang berharga, atau oleh mana-mana orang atau badan yang menuntut melalui atau di bawah seorang pembeli sedemikian. ...” [23] Mahkamah ini mendapati bahawa pendaftaran Lot-Lot Yang Dipertikaikan Tersebut (semasa pindah milik oleh Wahab Bin Hassan kepada Halijah Binti Hassan) adalah terbatal kerana instrumen surat cara tersebut telah dibatalkan oleh Perintah-Perintah bertarikh 19.1.2015 dan 11.4.2017. Dalam kes Samuel Naik Siang Ting v Public Bank Bhd [2015] 6 MLJ 1, Ramly Bin Ali (HMP) menyatakan di perenggan 26 dan 27 bahawa: “Under s 340(2)(b), the title or interest of any person for the time being registered as proprietor of any alienated land shall not be indefeasible where the registration was obtained by means of an insufficient or void instrument. In ‘Tenure and Land Dealings in the Malay States’ by David SY Wong, at p 364 the author explained the phrase ‘insufficient or void instrument’ for the purpose of s 340(2)(b) of the NLC as follows:

(iv) ‘Insufficient or void instrument’ Section 340(2)(b) also provides that a registered title is defeasible where registration was obtained ‘by means of an insufficient or void instrument’. Unlike ‘forgery’, the expression ‘insufficient or void instrument’ is so wide as to defy comprehensive enumeration of the circumstances in which a purportedly executed instrument of dealing may be regarded by the court as ‘insufficient’ or ‘void’. Some general observations may indicate how wide its domain may be. The reference to the insufficiency and voidness of an instrument could pertain to all sorts of circumstances and matters relating to the execution of the instrument. Where the instrument is executed in pursuance of a contract of dealing, the invalidity of contract (ie where the contract is void) would plainly entail that the instrument is void accordingly. The instrument may also be ‘insufficient’ or ‘void’ for reasons relating to the capacity of the parties concerned, or by reason of some formal defect or irregularity. In addition, non-compliance with relevant statutory requirements may also result in the instrument being regarded as ‘insufficient’ or ‘void’. The same issue was dealt with by our court in Puran Singh v Kehar Singh; Bahadur Singh [1939] 1 MLJ 71 where it was held that the memorandum of transfer in that case was not signed by an authorised attorney as required under ss 110 and 180 of the relevant land code and therefore the said memorandum of transfer was declared to be an insufficient instrument and that the registration by means of the transfer was void by virtue of the proviso of s 42 (iii) of the relevant land code which provides that: ‘If the registration of any proprietor, chargee or lessee has been obtained by forgery or by means of an insufficient or void instrument, such registration shall be void’. … In the present case, as we have shown earlier the undisputed facts of the case clearly show that the sale and purchase agreements as well as the deeds of assignment with the earlier purchasers are valid and enforceable; and the subsequent sale and purchase agreements with the new purchasers (including the appellant) are void ab initio and of no effect. It follows that their related transfer forms (Form 14A) must also be void and ineffective to create a registrable transfer. The agreed and undisputed facts of the case support the finding that there is sufficient evidence to show that the said Form 14A was in fact a void instrument. … In the present case, as we have stated earlier the relevant Form 14A in respect of the transfer of the title to the appellant was a void instrument and therefore the appellant’s title and interest in the lot was indisputably defeasible. The appellant was an immediate purchaser of the lot in question from its registered proprietor, MPM. That being the case the appellant clearly could not enjoy the benefit of the proviso to sub-s (3). Once the court is satisfied that the transfer of the title to the appellant arose from a void instrument, to borrow the words of Arifin Zakaria CJ (Malaya) in Tan Ying Hong, ‘it automatically follows that they are liable to be set aside’.”. [Penekanan ditambah] [24] Mengguna pakai prinsip dalam kes tersebut, Mahkamah ini mendapati disebabkan Perintah-Perintah 19.1.2015 dan 11.4.2017 tersebut, Borang 14A yang dikatakan menegakkan hak Plaintif-Plaintif ke atas Lot-Lot tersebut telah menjadi terbatal dan mereka tidak boleh bergantung kepada Borang 14A bertarikh 5.7.2007 tersebut dan seterusnya pindahmilik oleh Halijah Binti Hassan kepada Plaintif-Plaintif pada 16.5.2011 juga tidak dapat dipertahankan keesahannya. Secara alternatifnya, Borang 14A tersebut adalah terbatal kerana hak yang boleh dituntut oleh Halijah Binti Hassan tidaklah atas keseluruhan bahagian yang dipindahkan kepadanya oleh Wahab Bin Hassan dan adalah lebih kecil daripada yang dinyatakan dalam Borang 14A bertarikh 5.7.2007, kerana terdapat waris-waris yang masih hidup daripada adik-beradiknya yang telah meninggal dunia. Oleh itu, hujahan pihak Plaintif-Plaintif bahawa mereka mempunyai hakmilik yang tidak boleh disangkal ke atas Lot-Lot tersebut tidak diterima Mahkamah ini. Lanjutan daripada itu, tidak timbul pun isu bahawa hak Plaintif-Plaintif di bawah Perkara 13(1) PP telah dicabuli oleh mana-mana pihak. ii. Sama ada Perintah bertarikh 1.4.2022 telah menafikan hak Plaintif-Plaintif di bawah Perkara 13(1) PP [25] Plaintif-Plaintif menghujahkan bahawa sebarang cubaan untuk membatalkan atau mencabar hakmilik ini tanpa asas yang sah merupakan satu pencabulan terhadap perlindungan yang diberikan oleh Perkara 13(1) PP: Kerajaan Negeri Selangor v Sagong Tasi & Ors [2005] 6 MLJ

Plaintif-Plaintif berhujah (walaupun tidak diplidkan secara khusus mengenai prinsip breach of natural justice) bahawa Perintah bertarikh 1.4.2022, yang kemudiannya dipinda melalui satu perintah Mahkamah bertarikh 17.4.2023, telah memberi kesan (negatif) secara langsung terhadap hak milik Plaintif-Plaintif ke atas tanah-tanah yang dipertikaikan dalam prosiding tersebut kerana tidak pernah dinamakan sebagai pihak dalam rayuan tersebut. Tambahan pula, Plaintif-Plaintif tidak pernah dipanggil atau diberikan peluang untuk hadir dalam perbicaraan tersebut, walaupun tanah-tanah yang menjadi subjek pertikaian adalah tanah yang telah dipindahmilik kepada mereka secara sah. Ketidakhadiran dan ketiadaan Plaintif-Plaintif dalam prosiding tersebut telah menyebabkan suatu ketidakadilan kepada hak mereka sebagai pemilik sah tanah berkenaan. Oleh itu, Plaintif-Plaintif memohon agar Mahkamah ini meneliti semula kes ini dan memberikan keadilan sewajarnya kepada Plaintif-Plaintif. [26] Mahkamah ini berpandangan bahawa Perintah bertarikh 1.4.2022 tersebut adalah boleh dikatakan sebagai “mengesahkan” Perintah-Perintah bertarikh 19.1.2015 dan 11.4.2017 oleh Mahkamah Tinggi Taiping sebelum ini. Perintah 19.1.2015 oleh YA Tuan Mohamed Zaini Bin Mazlan (Pesuruhjaya Kehakiman pada masa itu) di mana Halijah Binti Hassan dan Wahab Bin Hassan adalah Defendan-Defendan dalam tindakan Guaman Sivil No.21-NCVC-04-07/2013, telah meminda Perintah Pembahagian pada 7.6.2005 yang diperolehi secara tidak wajar, supaya dapat diuruskan harta pusaka Si Mati dengan mengikut peruntukan undang-undang. Perintah bertarikh 11.4.2017 oleh YA Tuan Asmadi bin Hussin (Pesuruhjaya Kehakiman pada masa itu) dalam Saman Pemula AB-24NCVC-26-03/2017 terhadap Wahab Bin Hassan (si mati) dan Abdul Razak bin Wahab pula meletakhak harta pusaka Si Mati kepada waris-waris yang berhak mengikut hukum faraid. [27] Pada 15.8.2019, Mahkamah Tinggi melalui YA Tuan Muniany A/L Kanyappan (Pesuruhjaya Kehakiman pada masa itu) telah menolak rayuan Plaintif-Plaintif yang sama ini dalam Rayuan Sivil No. AB- 12BNCvC-33-08/2018 dan mengesahkan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen Taiping yang menolak tuntutan Plaintif-Plaintif dengan kos dalam Guaman Sivil No. AB-52NCVC-26-07/2017 bagi Lot No. 763 (salah satu lot yang sama dalam pertikaian di hadapan Mahkamah ini). [28] Tuntutan Plaintif-Plaintif bahawa Perintah Mahkamah ini bertarikh 1.4.2022 dan 17.4.2023 telah memprejudiskan hak mereka di bawah Perlembagaan Persekutuan sama sekali disangkal apabila fakta yang tidak dipertikaikan ialah bahawa Penghakiman Ingkar (Guaman Sivil No.21-NCVC-04-07/2013) telah direkodkan terhadap Halijah Binti Hassan tidak dirayu atau dibatalkan pada masa material dan Perintah Mahkamah bertarikh 19.1.2015 sebenarnya yang telah membatalkan pemilikan Haljah Binti Hassan. Adalah tidak wajar untuk menggesa Mahkamah ini membatalkan Perintah bertarikh 1.4.2022 dan 17.4.2023 mahupun kedua-dua Perintah 19.1.2015 dan 11.4.2017 tersebut yang telah dibuat oleh Pesuruhjaya Kehakiman-Kehakiman sebelum ini sedangkan Plaintif-Plaintif sendiri tidak pada masa material tersebut mengambil tindakan untuk mengetepikan atau merayu (secara menjadi pencelah) terhadap Perintah-Perintah tersebut. Jika suatu perintah mahkamah didapati secara tidak sah dan mengakibatkan ketidakadilan undang-undang yang serius, ia boleh diketepikan tanpa melalui proses rayuan: Badiaddin Bin

Mohd Mahidin & Anor v Arab Malaysian Finance Bhd [1998] 1 MLJ Mohd Azmi HMP menyatakan dalam kes tersebut: “It is of course settled law as laid down by the Federal Court in Hock Hua Bank's case that one High Court cannot set aside a final order regularly obtained from another High Court of concurrent jurisdiction. But one special exception to this rule (which was not in issue and therefore not discussed in Hock Hua Bank) is where the final judgment of the High Court could be proved to be null and void on ground of illegality or lack of jurisdiction so as to bring the aggrieved party within the principle laid down by a number of authorities culminating in the Privy Council case of Isaacs v Robertson [1985] AC 97 where Lord Diplock while rejecting the legal aspect of voidness and voidability in the orders made by a court of unlimited jurisdiction, upheld the existence of a category of orders of the court ‘… which a person affected by the order is entitled to apply to have set aside ex debito justitiae in the exercise of the inherent jurisdiction of the court, without his needing to have recourse to the rules that deal expressly with proceedings to set aside orders for irregularity, and give to the judge a discretion as to the order he will make’. The Privy Council through Lord Diplock also emphasized that the courts in England have not closed the door as to the type of defects in the final judgment of the court that can be brought into the category that attracts ex debito justitiae the right to have it set aside without going into the appeal procedure, ‘save that specifically it includes orders that have been obtained in breach of rules of natural justice’. Similarly in this country, the statement of Abdoolcader J (as he then was) in Eu Finance Bhd v Lim Yoke Foo [1982] 2 MLJ 37 at p 39 provides the correct guideline on the subject: The general rule is that where an order is a nullity, an appeal is somewhat useless as despite any decision on appeal, such an order can be successfully attacked in collateral proceedings; it can be disregarded and impeached in any proceedings, before any court or tribunal and whenever it is relied upon — in other words, it is subject to collateral attack. In collateral proceedings, the court may declare an act that purports to bind to be non-existent. In Harkness v Bells’ Asbestos and Engineering Ltd [1967] 2 QB 729 , Lord Diplock LJ (now a Law Lord) said (at p 736) that ‘it has been long laid down that where an order is a nullity, the person whom the order purports to affect has the option either of ignoring it or of going to the court and asking for it to be set aside’. For my part, I must hasten to add that apart from breach of rules of natural justice, in any attempt to widen the door of the inherent and discretionary jurisdiction of the superior courts to set aside an order of court ex debito justitiae to a category of cases involving orders which contravened ‘any written law’, the contravention should be one which defies a substantive statutory prohibition so as to render the defective order null and void on ground of illegality or lack of jurisdiction. It should not for instance be applied to a defect in a final order which has contravened a procedural requirement of any written law. The discretion to invoke the inherent jurisdiction should also be exercised judicially in exceptional cases where the defect is of such a serious nature that there is a real need to set aside the defective order to enable the court to do justice. In all cases, the normal appeal procedure should be adopted to set aside a defective order, unless the aggrieved party could bring himself within the special exception.”. [29] Plaintif-Plaintif berhujah bahawa dalam Perintah bertarikh 1.4.2022, beberapa lot tanah telah dibatalkan dan dikembalikan kepada Si Mati. Walau bagaimanapun, dalam pada itu, individu tertentu telah diberikan hak milik ke atas beberapa lot tanah berdasarkan persetujuan. Ini menimbulkan persoalan mengenai ketidakkonsistenan dalam perlaksanaan perintah tersebut dan pelanggaran hak Plaintif-Plaintif yang sah. Plaintif-Plaintif menghujahkan bahawa sekiranya Defendan Ketiga ingin mendapatkan suatu perintah faraid yang baharu bagi pembahagian harta pusaka Si Mati, seharusnya kesemua lot tanah milik Si Mati perlu terlebih dahulu dibatalkan dan dikembalikan sepenuhnya atas nama Si Mati sebelum suatu perintah faraid yang sah dibuat. Namun oleh kerana individu lain (Abdul Razak Bin Wahab) telah diberikan hakmilik berdasarkan persetujuan, dihujahkan bahawa ia menunjukkan suatu tindakan yang tidak adil dan menindas hak Plaintif-Plaintif yang telah memperoleh tanah tersebut secara sah daripada pemindahan Borang 14A Kanun Tanah Negara atas pemberian kasih sayang daripada ibu kepada anak-anak. [30] Di pihak Defendan Ketiga, dihujahkan bahawa tindakan mendapatkan sijil faraid bagi kematian berlapis waris yang ramai adalah perlu, dan menafikan kenyataan Plaintif-Plaintif adalah pemilik yang sah bagi kedua-dua lot tanah tersebut, kerana terdapat kekhilafan yang dibuat semasa perbicaraan harta pusaka Si Mati pada 7.6.2005. Oleh yang demikian, Perintah bertarikh 1.4.2022 adalah terpakai dan berkuat kuasa kerana tidak pernah dibatalkan. [31] Defendan Ketiga berhujah juga bahawa Plaintif-Plaintif sedar dan mempunyai pengetahuan mengenai Perintah-perintah Mahkamah (rujuk Eksibit ZMD-3 di Lampiran 11) kerana satu perjumpaan telah diadakan di antara wakil Plaintif-Plaintif dan beberapa waris Si Mati yang lain di pejabat Tetuan Hanis Aziah Wahidah & Partners pada tarikh 22.5.2022 bagi menerangkan dan membincangkan cara pembahagian yang sebaiknya di antara mereka, namun tidak mendapat persetujuan Plaintif-Plaintif. Perintah bertarikh 1.4.2022 telah diserahkan kepada wakil mereka namun mereka tidak membuat apa-apa bantahan atau rayuan mengenai Perintah tersebut sehinggalah perbicaraan semula pusaka simati ditetapkan oleh Pejabat Pusaka Kecil Kerian pada 8.1.2024. Oleh itu, tidak timbul isu pelanggaran hak asasi di bawah Perkara 13(1) PP seperti yang dituntut oleh Plaintif-Plaintif. [32] Defendan Pertama sebagai Pentadbir Tanah di Pejabat Daerah dan Tanah Kerian pula berhujah bahawa ia tidak sepatutnya dijadikan pihak dalam tindakan ini kerana pengeluaran Borang F (Surat Kuasa Mentadbir) Guaman Pembahagian NO. JKPTG/PK/08/04/71/2005 Tahun 2023 bertarikh 08.01.2024 yang ditandakan sebagai Ekhsibit RH-8 tidak melibatkan Defendan Pertama di Pejabat Daerah dan Tanah Kerian. Defendan Pertama juga tidak dapat menjawab Afidavit Sokongan Plaintif berkenaan perkara-perkara yang berkaitan dengan pendaftaran urusan pindahmilik tanah ke atas hartanah yang dikenali sebagai Lot 763 GM 396 dan Lot 917 GM 530 Mukim Pengkalan Aor, Daerah Larut Matang, Perak kerana hartanah tersebut terletak di luar kawasan Daerah Kerian. Perkara-perkara berkenaan dengan perbicaraan harta pusaka dan Perintah Bagi Pembahagian adalah di luar pengetahuan Defendan Pertama kerana ia dikendalikan oleh Penolong Pengarah atau Ketua Penolong Pengarah di JKPTG Bahagian Pusaka Kecil yang turut diwartakan sebagai Penolong Pentadbir Tanah. Oleh itu, atas permohonan Plaintif-Plaintif melalui Lampiran 6, Defendan Pertama telah dibenarkan untuk dimasukkan sebagai pihak dalam tindakan ini pada 16.12.2024. [33] Defendan Pertama merujuk kepada s.15 Akta 98 dan berhujah bahawa s. 15 tersebut memperuntukkan bahawa Pentadbir Tanah boleh membahagikan harta pusaka mengikut persetujuan waris-waris sekiranya persetujuan tersebut telah direkodkan dan semua waris-waris yang cukup umur dan kapasiti telah memberikan persetujuan mereka. Defendan Pertama bergantung kepada keterangan Wahab Bin Hassan selaku Pempetisyen yang menyatakan bahawa beliau adalah satu-satunya waris yang berhak ke atas harta pusaka Si Mati yang berkenaan dan terdapat harta tak alih Si Mati yang telah dijual kepada pembeli tetapi urusan pindahmilik tidak dapat dilaksanakan. Sehubungan itu, Defendan Pertama telah dengan suci hati mengeluarkan Perintah Pembahagian (Borang E) bertarikh 7.6.2005 seperti dalam Ekshibit SBS- 3 Afidavit Jawapan Defendan Pertama. Seksyen 13(4) Akta 98 [TAB 5] memperuntukkan kuasa kepada Defendan Pertama sebagai Pentadbir Tanah seperti berikut: Section 13 Order for distribution of small estate ...

If the nature of the case so requires, the Land Administrator shall, instead of or in addition to making a distribution order, grant letters of administration to such person as he shall think fit, subject to such security as he may require and may in his discretion dispense with security. The letters of administration shall be subject to such limitations as the Land Administrator may think fit to specify in the grant. [34] Sehubungan itu, Defendan Pertama hanya melaksanakan Perintah Mahkamah bertarikh 1.4.2022 dan dipinda melalui satu perintah Mahkamah bertarikh 17.04.2023, dan ia hanya menjalankan fungsinya dengan suci hati dan teratur. Namun, Mahkamah ini berpandangan bahawa Perintah-Perintah bertarikh 19.1.2015 dan 11.4.2017 telah membatalkan pindahmilik pada tahun 2005 dan Perintah Mahkamah ini dalam rayuan oleh Defendan Ketiga dalam No. AB-16A-2-09/2021 pula adalah perlu untuk mengetepikan keputusan atau perintah Pejabat Pusaka Kecil yang memberikan seluruh harta pusaka Si Mati kepada Wahab Bin Hassan supaya perbicaraan semula harta pusaka arwah Si Mati dapat dijalankan dengan lebih telus apabila semua waris yang berhak akan diberi peluang untuk mengambil bahagian. Tetapi, tindakan Plaintif-Plaintif (diwakili oleh Plaintif Kedua dalam kes ini) yang tidak bersetuju dengan cadangan pembahagian telah menyebabkan prosiding itu tertangguh dan Pentadbir mengeluarkan pula Perintah yang menjadikan Plaintif Kedua dan Defendan Ketiga di sini sebagai Pentadbir Bersama seluruh harta pusaka Si Mati yang telah dikembalikan kepada status quo. Oleh itu, sekali lagi Mahkamah ini menegaskan hujahan pihak Plaintif-Plaintif bahawa mereka mempunyai hakmilik yang tidak boleh disangkal ke atas Lot-Lot tersebut tidak diterima Mahkamah ini. Lanjutan daripada itu, tidak timbul pun isu bahawa hak Plaintif-Plaintif di bawah Perkara 13(1) PP telah dicabuli oleh mana-mana pihak. iii. Sama ada prinsip res judicata terpakai [35] Defendan Pertama membangkitkan isu “res judicata” dan merujuk kepada kes Serac Asia Sdn. Bhd. v Sepakat Insurance Brokers Sdn. Bhd. [2013] 6 CLJ 673, Mahkamah Persekutuan di m/s 680 dan 681 memutuskan seperti berikut: “(6) Apabila perintah atau penghakiman yang diperolehi menurut aturan telah dimuktamadkan, mahkamah menjadi functus officio. Perkara yang diputuskan melalui lamp. 6 adalah dengan itu res judicata dan tidak boleh dibicarakan semula. Adalah perlu ditegaskan bahawa perintah yang dibuat di bawah lamp. 6 telah dirayu dan disahkan sehingga ke Mahkamah Persekutuan. la tidak boleh dibuka semula atau ditegaskan semula dalam apa-apa bentuk prosiding yang kemudian. Isu-isu yang dibangkitkan oleh responden dalam lamp. 29 sepatutnya dikemukakan semasa proses rayuan. Undang-undang tidak membenarkan responden peluang kedua dan dalam cara seperti yang dilakukannya.’’ [36] Defendan Ketiga juga memplidkan doktrin “res judicata” terhadap tuntutan Plaintif-Plaintif kerana isu yang diketengahkan adalah sama iaitu mengenai deklarasi pemilikan harta dan tindakan menghalau penceroboh tanah yang merupakan waris yang sah kepada Si Mati sepertimana yang telah pun diputuskan pada 30.7.2018 di dalam Mahkamah Sesyen melalui Guaman Sivil No. AB-A52NCVC-26-07/2017 oleh Plaintif-Plaintif terhadap salah seorang waris Si Mati, Norsiah Binti Abdul Wahab. Rayuan oleh Plaintif-Plaintif terhadap keputusan Mahkamah Sesyen Taiping tersebut telah ditolak oleh Mahkamah Tinggi Taiping pada 15.8.2019 dalam Rayuan Sivil No. AB-12BNCvC-33-08/2018 dan tiada rayuan kepada Mahkamah Rayuan atas keputusan tersebut.