Cheng Yong Pin v Ng Mei Yoong (JA-29NCC-815-11/2023)

HI PEI SHAN … PEMIUTANG PENGHAKIMAN ---------------------------------------------------------------------------------------------------- ALASAN PENGHAKIMAN ----------------------------------------------------------------------------------------------------

Pemiutang-pemiutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai “JC”) telah memulakan tindakan terhadap Penghutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai “JD”), TF Capital Sdn Bhd dan Ng Mei Yong (selepas ini dirujuk sebagai “Defendan-defendan”), dalam guaman sivil bernombor JA-A52NCvC-226-12/2021 di Mahkamah Sesyen Johor Bahru.

Seterusnya, JC memfailkan Permohonan Penzahiran terhadap Defendan-defendan dan permohonan tersebut telah dibenarkan oleh Mahkamah Sesyen Johor Bahru pada 24.5.2022. Rayuan Defendan-defendan terhadap keputusan tersebut telah ditolak oleh Mahkamah Tinggi pada 11.10.2022.

Seterusnya, JC telah memfailkan satu permohonan di bawah Aturan 24 Kaedah 16 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 untuk membatalkan Pembelaan Defendan-defendan dan untuk memasukkan Penghakiman terhadap Defendan-defendan akibat kegagalan Defendan-defendan mematuhi Perintah Penzahiran tersebut. Permohonan JC tersebut telah dibenarkan dan satu Penghakiman telah direkodkan terhadap Defendan-defendan pada 5.1.2023.

Defendan-defendan memfailkan rayuan ke Mahkamah Tinggi pada 17.1.23 terhadap penghakiman yang dimasukkan di Mahkamah Sesyen. Rayuan Defendan-defendan telah ditolak pada 13.1.2024. Defendan-defendan telah memfailkan Usul Kebenaran Merayu di Mahkamah Rayuan. Usul tersebut kini ditetapkan untuk pendengaran pada 31.5.2024.

Pada 7.11.2023, JC telah memfailkan Notis Kebankrapan terhadap JD. JD seterusnya memfailkan Saman Dalam Kamar pada 23.11.2023 (lampiran 6) untuk antara lain membatalkan Notis Kebankrapan tersebut yang menjadi subjek pertikaian untuk diputuskan oleh Mahkamah ini. Analisis dan keputusan Isu Pertama: Sama ada penghakiman yang ingin dikuatkuasakan adalah penghakiman yang muktamad?

JD berhujah bahawa memandangkan Notis Usul untuk Kebenaran Merayu telah difailkan dan masih belum dilupuskan, maka penghakiman Mahkamah Sesyen yang bertarikh 5.1.2023 masih belum muktamad.

JC pula berhujah bahawa hanya kerana JD ada memfailkan Notis Usul untuk Kebenaran Merayu, perkara tersebut tidak semestinya bermakna bahawa penghakiman bertarikh 5.1.2023 adalah bukan penghakiman muktamad bagi maksud seksyen 3(1)(i) Akta Insolvensi 1967 (selepas ini dirujuk sebagai “Akta Tersebut”). Dalam hal ini, JC merujuk kepada kes Re Tan Ah Poi Ex-Parte Multi-Purpose Finance Bhd v Dato Lam Peng Chong & Ors [1999] 2 MLJ 555; [1999] 2 CLJ 694; [1999] 1 MLRH 374 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The High Court judgment was a judgment that was decided by way of an appeal from the decision of the Sessions Court. It finally disposed of the rights of the parties notwithstanding that the appeal proper to the Court of Appeal was still pending. The Sessions Court heard the case on a full trial basis and dismissed the judgment creditor's claim against the judgment debtor. To reiterate when the High Court in Johor Bahru heard the appeal it had decided on the rights of the parties and its judgment must therefore be construed as final notwithstanding that the appeal was still pending in the Court of Appeal. This was my judgment and I so hold accordingly...it is a final judgment and the judgment creditor is entitled to issue the bankruptcy notice against the judgment debtor notwithstanding the fact that the judgment debtor has filed an appeal to the Court of Appeal.”

Dalam hujahan balas, JC turut merujuk kepada kes Sri Jeluda Sdn Bhd v Pentalink Sdn Bhd [2008] 3 MLJ 692; [2008] 4 CLJ 359; [2008] 1 MLRA 357; [2008] 3 AMR 697, di mana Mahkamah Rayuan telah bersetuju dengan penghakiman Mahkamah Tinggi yang memutuskan bahawa:- “The judgment dated 7 July 2005 in Civil Suit No 22-48-2005 (exhibit AA) was regularly obtained. A judgment remains a regular and enforceable until it is set aside by the court. Although the Respondent had filed an appeal against the judgment, the judgment remains a good judgment until it is set aside on appeal. Until the judgment is set aside, the claim by Petitioner based on the said judgment cannot be regarded as a bona fide disputed debt. The fact that Respondent had lodged an appeal against the judgment merely means that he still disputed the debt but does not establish that the debt is bona fide disputed. The judgment has already established the contrary …”

Mahkamah bersetuju dengan hujahan JC bahawa fakta bahawa JD telah memfailkan notis usul untuk kebenaran merayu ke Mahkamah Rayuan terhadap keputusan Mahkamah Tinggi semata-mata tidak menjadikan penghakiman yang diperolehi JC adalah penghakiman bukan muktamad. Dalam hal ini, Mahkamah juga merujuk kepada kes Jacob Rabindranath M Krishnan v GP Autobat Sdn Bhd [2009] MLJU 106; [2009] 5 CLJ 104; [2009] 2 MLRA 49 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “[8] That brings us to the second argument. It has been submitted that since there is an appeal pending against the judgment on the basis of which the impugned bankruptcy notice was issued, that judgment is not final. Hence no bankruptcy proceedings could be instituted based upon it. The bankruptcy notice is therefore bad and ought to be set aside. With respect we find this argument utterly devoid of any merit. If the appellant is right then in every case where there is an appeal pending no bankruptcy proceedings may be instituted. That is not common sense and certainly not the common law. In our view the appellant has an adequate remedy. He may apply to the bankruptcy court to stay the bankruptcy petition. Alternatively, such an application may be made in the appeal. But we have been advised by learned counsel for the respondent that an application for a stay of execution was made to the sessions court, to the High Court and even to this court and that it failed at all levels. In those circumstances there is nothing in law to prevent the respondent to institute bankruptcy proceedings.”

Maka, sebagaimana diputuskan dalam kes di atas, remedi yang sewajarnya dipohon JD adalah untuk penggantungan pelaksanaan penghakiman di Mahkamah yang dirayu atau Mahkamah Kebankrapan. Sebagaimana dihujahkan oleh peguam JC, memandangkan permohonan penggantungan pelaksanaan telah ditolak di Mahkamah Sesyen pada 21.5.2023 dan tiada permohonan difailkan di Mahkamah Kebankrapan untuk penggantungan prosiding kebankrapan, maka JC bebas untuk meneruskan pelaksanaan penghakiman tersebut melalui prosiding kebankrapan.

Maka, atas alasan-alasan ini, Mahkamah berpendapat bahawa hujahan JD bagi isu ini adalah tidak bermerit. Isu Kedua: Sama ada Notis Kebankrapan wajar diketepikan kerana terdapat kesilapan dalam pengiraan faedah?

JD berhujah bahawa jumlah penghakiman yang perlu dibayar oleh JD sebagaimana dinyatakan dalam Notis Kebankrapan bertarikh 7.11.2023 adalah sebanyak RM224,565.21. JD berhujah bahawa terdapat perbezaan sebanyak RM33.57 antara jumlah penghakiman tersebut dengan jumlah yang perlu dibayar oleh JD. JD berhujah prosiding kebankrapan perlu diberi tafsiran ketat memandangkan prosiding tersebut mempunyai kesan quasi jenayah dan sebagai autoriti, JD antara lain merujuk kepada kes Ghazali Haji Ibrahim; Ex Parte Cimb Bank Berhad [2012] 9 MLJ 768; [2013] 2 MLRH 640; [2012] AMEJ 0062 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[20] The court must be strict when dealing with inter alia, bankruptcy notices as bankruptcy proceedings are quasi penal in nature and as bankruptcy is a creature of statute, the provisions of the statute must be strictly followed…”

JD juga berhujah bahawa walaupun jumlah perbezaan di antara tuntutan sebenar dan tuntutan yang dituntut JC adalah kecil, iaitu RM33.57, namun mengambil pendekatan ketat yang dinyatakan di atas, Notis Kebankrapan JC wajar diketepikan. JD merujuk kepada kes Ainon Juleani Jameri v Maybank Islamic Berhad [2023] MLJU 899; [2023] CLJU 781; [2023] MLRHU 655; [2023] AMEJ 0780 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[24] Mahkamah seterusnya menerimapakai keputusan Mahkamah Tinggi di dalam kes PG Ahmad Pg Hj Abdullah, Re: Ex P; Oriental Bank Bhd. [1991] 3 CLJ 2899 yang juga diterima pakai dalam kes Re Subramaniam Palani [2015] 6 CLJ 928 dan juga dirujuk di dalam keputusan Mahkamah Rayuan di dalam Stephen Wong Leong Kiong v. HSBC Bank Malaysia Bhd [2009] 6 CLJ 466; [2011] 4 MLJ 207 di mana telah diputuskan walaupun kesilapan jumlah menyebabkan jumlah sebenar adalah lebih kurang dari jumlah hutang dalam Notis Kebankrapan dan peguam pemiutang penghakiman sanggup melepaskan tuntutan atas jumlah yang tersilap itu, notis kebankrapan tetap dianggap masih tidak sah kerana ia telah menyebabkan kekeliruan kepada penghutang penghakiman. Oleh kerana suatu perintah kebankrapan mempunyai sifat separa jenayah (quasi criminal) maka pemiutang penghakiman perlu mematuhi keperluan undang-undang secara ketat…”

JD juga merujuk kepada seksyen 3(1)(i) Akta Tersebut dan berhujah bahawa kesilapan dalam pengiraan faedah tidak sepatutnya dianggap remeh. Mahkamah dalam hal ini bersetuju bahawa Mahkamah perlu mengambil pendekatan yang ketat dalam prosiding kebankrapan kerana Perintah Kebankrapan memberi kesan yang besar kepada seseorang Penghutang. Dalam hal ini, Mahkamah Rayuan dalam kes J Raju M Kerpaya v Commerce International Merchant Bankers Bhd [2000] 3 MLJ 177; [2000] 3 CLJ 104; [2000] 1 MLRA 238; [2000] 2 AMR 2325 memutuskan bahawa:- “1. When determining an issue under the Act, it is incumbent upon the court to accord its provisions a strict construction.

The consequence of such an approach to construction is that a bankruptcy notice that requires a debtor to pay a judgment debt otherwise than in accordance with the terms of the judgment founded is null and void ab initio. Hence, a debtor does not commit an act of bankruptcy if he makes default upon such a notice…”

Namun, perkara ini tidak bermakna bahawa setiap kali berlaku kesilapan dalam pengiraan dalam Notis Kebankrapan, Mahkamah perlu mengetepikan Notis Kebankrapan tersebut. Sebagaimana dihujahkan oleh peguam JC, sekiranya pendekatan tersebut diambil, maka ia akan bertentangan dengan peruntukan pemulihan di bawah seksyen 131 Akta Tersebut yang memperuntukkan bahawa:- “No proceeding in bankruptcy shall be invalidated by any formal defect or by any irregularity, unless the court before which an objection is made to the proceeding is of opinion that substantial injustice has been caused by the defect or irregularity and that the injustice cannot be remedied by any order of that court.”

Sebagaimana diperuntukkan dalam seksyen tersebut, melainkan kecacatan atau ketidakaturan yang diadu menyebabkan ketidakadilan besar kepada JD, kecacatan atau ketidakaturan tersebut tidak menyebabkan prosiding yang dimulakan terbatal dengan sendiri. Dalam menjelaskan prinsip ini, Mahkamah dalam kes Re Azizul Nizam bin Bidin; Ex-Parte Solsis (M) Sdn Bhd [2017] 11 MLJ 459; [2017] 1 LNS 581; [2017] MLRHU 377; [2017] AMEJ 0489 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[34] But whilst the many cases cited by the JD are indeed relevant, neither can it be doubted that the JD cannot be validly said to have been prejudiced by the calculation error because the amount claimed in the Bankruptcy Notice is lesser than the amount that is actually due and supposed to be claimed. The JC is claiming a lesser sum. In my view, this error is a form of a formal defect or an irregularity that can validly attract the curative provisions of Section 131 of the Bankruptcy Act 1967 for it is established law that not all forms of irregularities will justify the setting aside of a bankruptcy notice. Section 131 provides thus:- [35] The essence of the kind of defects envisaged to be curable by this provision could be found in the following passage in the opinion of Lord Diplock, in delivering the decision of the Privy Council in Rengasamy Pillai v. Comptroller of Income Tax [1970] 1 LNS 139; [1970] 1 MLJ 233:- "What then is a 'formal defect or irregularity' within the meaning of the section? This was discussed in relation to a bankruptcy notice in Re A Debtor ex p The Debtor v. Bowmaker Ltd.[1951] 1 Ch 313 in which the earlier authorities were considered. The test there laid down was whether the defect in the notice was of such a kind as could reasonably mislead a debtor upon whom it was served. If it was, the notice was not validated by the section notwithstanding that the particular debtor upon whom it was served was not in fact misled. If on the other hand it could not reasonably mislead the debtor it was a formal defect and validated by the section". [36]Section 131 is designed more to cure defects that would not mislead or prejudice a debtor. In the instant case, the defect results in the claim for a lower amount that the JC could have claimed for. No prejudice, let alone substantial in nature, can truly be occasioned to the JD by the Bankruptcy Notice in such a situation… [41] In the instant case, no uncertainty can be said to have arisen from the understatement in the context of the bankruptcy notice. The amount stated therein is in fact due. The understatement of the interest payable on the total amount actually due constitutes only a formal defect curable by s. 131 of the Bankruptcy Act 1967 as it is not objectively capable of misleading, perplexing or prejudicing the JD as to what is necessary for compliance with the bankruptcy notice.”

Nas tersebut di atas dengan jelas menunjukkan bahawa dalam menentukan sama ada seseorang JD diprejudis atau tidak dengan ketidakaturan atau kecacatan yang didakwa dalam Notis Kebankrapan, ujian yang seharusnya digunakan adalah sama ada JD telah terkeliru atau tidak dengan tuntutan JC. Dalam menjelaskan prinsip ini lebih lanjut, Mahkamah dalam kes Re Chua Liang Hong; Ex-P: Kuala Excel Sdn Bhd [2020] MLJU 576; [2020] 7 CLJ 547; [2020] MLRHU 419; [2020] 5 AMR 193 memutuskan bahawa:- “[54] In the present case, the error in the bankruptcy notice was a calculation error and the amount in error was minor; an overstated amount of only RM684.93 in relation to the total amount due of over RM3.4 million (cfGhazali Hj Ibrahim v. CIMB Bank Bhd [2012] 9 MLJ 768 where the amount in error was RM932,300.90). Even if the amount in error is taken into account, the remaining amount due was still well over the statutory minimum of RM50,000 required under s. 5(1)(a) of the Insolvency Act 1967 for bankruptcy proceedings to be brought. [55] This was an error that the judgment debtor himself was aware of. It therefore cannot be said that he was misled. It was also an error that the judgment debtor could not have been misled by, as the amount concerned was interest that was calculated over a fixed period. If the judgment debtor was concerned, he could have calculated the amount objectively and found the error, which was what presumably happened. In addition, there was no evidence that there was any attempt on the part of the judgment debtor to make payment. [56] In the present case, the creditor's petition had not been heard. The error was such that may be cured by an amendment without any prejudice to, or injustice suffered by, the judgment debtor. Of course, if the error remained uncorrected, whether it would affect the outcome of the creditor's petition when heard is another matter…”

Berdasarkan nas-nas ini, penelitian Mahkamah kepada fakta kes di hadapan Mahkamah menunjukkan bahawa JD sememangnya mengetahui dengan tepat pengiraan jumlah tuntutan yang seharusnya dituntut JC. Perkara ini adalah jelas melalui pernyataan JD dalam perenggan 5 Afidavit Sokongan beliau di mana JD memperincikan pengiraan faedah yang seharusnya dibuat seperti berikut:-

Maka, tiada keraguan bahawa JD tidak terkeliru (misled) dan dengan demikian, sebarang dakwaan bahawa tuntutan JC adalah terkurang RM33.57 tidak memprejudiskan JD dan dapat diremedikan melalui seksyen 131 Akta Tersebut.

Mahkamah juga berpendapat bahawa fakta kes Ainon Juleani (supra) wajar dibezakan dengan fakta kes di hadapan Mahkamah kerana Mahkamah dalam kes tersebut memutuskan bahawa kesilapan dalam pengiraan dalam kes tersebut memprejudiskan JD kerana JC menuntut melebihi dari apa yang seharusnya dituntut JC terhadap JD. Perkara tersebut jelas kelihatan apabila mahkamah memutuskan bahawa:- “[22] Pada pendapat Mahkamah ini, Responden sebagai pemiutang penghakiman mempunyai tugas untuk menyatakan Butiran terhutang yang tetap dan telah dikirakan dengan tepat. Apabila Responden tidak menolak hasil lelongan pada ketika ia diterima dan membiarkan perkiraan ta'widh/kompensasi berterusan atas jumlah asal dalam penghakiman, ianya telah memprejudiskan Perayu kerana Perayu telah bertanggungan untuk membayar satu jumlah ta'widh/kompensasi yang melebihi dari sepatutnya dan itu tidak mematuhi terma penghakiman persetujuan kerana jumlah penghakiman telah menjadi terkurang pada 22 Disember 2020…”

Ternyata dalam kes ini dakwaan JD adalah jumlah tuntutan JC adalah berkurangan RM33.57 dan bukan berlebihan sebagaimana menjadi isu pertikaian dalam kes Ainon Juleani (supra). Maka, mahkamah berpendapat bahawa hujahan JD adalah tidak bermerit dan dengan demikian wajar ditolak. Isu Ketiga: Penghutang Penghakiman adalah solven dan berkemampuan untuk membayar hutang

JD berhujah bahawa JD dapat menyelesaikan jumlah yang dituntut JC setelah rayuan akhir diputuskan oleh Mahkamah Rayuan. Maka, JD berhujah bahawa JD adalah solven.

JC berhujah balas bahawa JD tidak pernah mengemukakan sebarang bukti bahawa JD adalah solven dan mampu menyelesaikan hutang yang dituntut JC. JC mendakwa pernyataan JD adalah pernyataan kosong semata-mata. Sebagai sokongan kepada hujahan ini, JC merujuk kepada kes Re: Kwan Hung Cheong; Ex-Parte: Malayan Banking Berhad [2022] MLJU 1081; [2022] 1 LNS 1038; [2022] AMEJ 0554 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[45] One of the primary considerations on whether the Bankruptcy Order ought to be granted is whether the Debtor was able to pay the debt. In the present case, there was no evidence of the Debtor's solvency at all as at the date of the Bankruptcy Order even until todate. The Debtor has failed to show that he is solvent and able to satisfy the debt. The burden to prove he is solvent is on the Debtor himself. The judgment that the Bankruptcy Notice is premised on is a final and valid judgment which was upheld by the Federal Court on 28.09.2020. Therefore, this Court finds that the SAR has correctly granted the Bankruptcy

Mahkamah bersetuju dengan hujahan JC bahawa JD telah gagal mengemukakan sebarang bukti bahawa JD adalah solven dan mampu menyelesaikan tuntutan JC. Sekiranya JD ingin Mahkamah menggunakan budi bicara untuk mengetepikan Notis Kebankrapan yang difailkan JC atas alasan JD adalah solven, JD perlu mengemukakan bukti yang secukupnya kepada Mahkamah. Dalam menjelaskan prinsip ini, Mahkamah dalam kes Perwira Affin Bank Bhd v Mohan Arunasalam Arulgnanam & Another Case [2000] 1 MLJ 732; [2000] 5 CLJ 191; [1999] 4 MLRH 454 memutuskan bahawa:- “Under this section it is clearly provided inter alia that the court may dismiss the petition if it is satisfied that the debtor is able to pay his debts. The court is vested with the discretion to dismiss the petition and the discretion is to be exercised if there is evidence that the debtors are able to pay the debt…”

Maka, Mahkamah berpendapat bahawa isu ini juga adalah tidak bermerit dan dengan demikian wajar ditolak.

Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah berpendapat bahawa kesemua isu-isu yang ditimbulkan JD adalah tidak bermerit dan wajar ditolak. Dengan demikian, Mahkamah menolak lampiran 6 dengan kos RM1,000.00 dibayar JD kepada JC tertakluk kepada pembayaran fi alokatur. Bertarikh: 14 Mei 2024 Disediakan oleh, ………………………………….

Tetuan Rosli Dahlan Saravana Partnership Peguambela & Peguamcara Peguam Pemiutang Penghakiman Level 16, Menara 1 Dutamas, Solaris Dutamas, No.1 Jalan Dutamas 1, 50480 Kuala Lumpur (Ruj:RDS/LZJ/NLJ/2022/1040) … Encik K C Chong (Peguam Menyebut Bagi Pihak)

Tetuan Chiong & Partners Peguambela & Peguamcara Peguam Penghutang Penghakiman No.33 & 33A, Jalan Dedap 19, Taman Johor Jaya, 81100 Johor Bahru, Johor (Ruj: C&P/JB/SU/APP 4027/01-23/SU (aa)) … Puan Ain Nurawanis Kes-kes yang dirujuk:

Re Tan Ah Poi Ex-Parte Multi-Purpose Finance Bhd v Dato Lam Peng Chong &

Ors [1999] 2 MLJ 555; [1999] 2 CLJ 694; [1999] 1 MLRH 374 Sri Jeluda Sdn Bhd v Pentalink Sdn Bhd [2008] 3 MLJ 692; [2008] 4 CLJ 359; [2008] 1 MLRA 357; [2008] 3 AMR 697

Jacob Rabindranath M Krishnan v GP Autobat Sdn Bhd [2009] MLJU 106; [2009] 5 CLJ 104; [2009] 2 MLRA 49

Ainon Juleani Jameri v Maybank Islamic Berhad [2023] MLJU 899; [2023] CLJU 781; [2023] MLRHU 655; [2023] AMEJ 0780

J Raju M Kerpaya v Commerce International Merchant Bankers Bhd [2000] 3

MLJ 177; [2000] 3 CLJ 104; [2000] 1 MLRA 238; [2000] 2 AMR 2325 Re Azizul Nizam bin Bidin; Ex-Parte Solsis (M) Sdn Bhd [2017] 11 MLJ 459; [2017] 1 LNS 581; [2017] MLRHU 377; [2017] AMEJ 0489

Re Chua Liang Hong; Ex-P: Kuala Excel Sdn Bhd [2020] MLJU 576; [2020] 7

CLJ 547; [2020] MLRHU 419; [2020] 5 AMR 193 Re: Kwan Hung Cheong; Ex-Parte: Malayan Banking Berhad [2022] MLJU 1081; [2022] 1 LNS 1038; [2022] AMEJ 0554

Perwira Affin Bank Bhd v Mohan Arunasalam Arulgnanam & Another Case [2000] 1 MLJ 732; [2000] 5 CLJ 191; [1999] 4 MLRH 454