Goh Ah Tee v Tarjo City Development Sdn Bhd (JB-12BNCvC-8-05/2025)

GOH AH TEE (No. K/P: 491114-01-5307)

GOH SEE LUN (No. K/P: 820802-01-6033) ... PERAYU-PERAYU DAN TARJO CITY DEVELOPMENT SDN BHD (No. Syarikat: 201201013860/987377-T) ... RESPONDEN ALASAN PENGHAKIMAN Latar belakang ringkas dan keputusan Mahkamah Sesyen [1] Perayu-Perayu adalah bapa dan anak yang, pada masa material, mengambil pinjaman peribadi sebanyak RM1,600,000.00 daripada Ivory Ascent Sdn Bhd ("Ivory Ascent"). Jumlah pinjaman itu kemudiannya dibayar sepenuhnya kepada Responden melalui dua kepingcek CIMB bernombor 000015 dan 000016, masing-masing berjumlah RM800,000.00 bertarikh 21.6.2017. [2] Kes di Mahkamah Sesyen adalah tuntutan Perayu-Perayu bagi baki RM85,333.40 yang didakwa sebagai baki dua ansuran pinjaman "friendly loan" yang belum dibayar balik oleh Responden. Manakala Responden menafikan wujudnya pinjaman persahabatan dan memplidkan bahawa RM1,600,000.00 adalah sebahagian daripada harga belian Lot 1369, Mukim Simpang Kanan ("Hartanah"), bagi tujuan pelaburan pembangunan hartanah. [3] Mahkamah Sesyen selepas perbicaraan penuh dan meneliti keterangan saksi-saksi serta dokumen-dokumen yang dikemukakan telah memutuskan bahawa tuntutan Perayu-Perayu ditolak dengan kos dan tuntutan balas Responden bagi RM770,088.38 dibenarkan dengan faedah 5% setahun dari tarikh penghakiman serta kos. [4] Perayu-Perayu kini merayu terhadap keseluruhan keputusan tersebut, termasuk keputusan Mahkamah yang menolak tuntutan utama Perayu-Perayu serta membenarkan tuntutan balas Responden. Isu-isu untuk diputuskan [5] Berdasarkan Notis Rayuan, Memorandum Rayuan Tambahan dan hujahan bertulis kedua-dua pihak, Mahkamah ini berpendapat bahawa isu-isu utama yang timbul ialah: - Isu 1: Sama ada Perayu-Perayu telah membuktikan, atas imbangan kebarangkalian, bahawa pembayaran RM1,600,000.00 kepada Responden adalah suatu "friendly loan" dan bukannya sebahagian daripada harga belian Hartanah. - Isu 2: Sekiranya wujud pinjaman, sama ada Perayu-Perayu telah membuktikan bahawa terdapat baki dua ansuran berjumlah RM85,333.40 yang tidak dibayar oleh Responden. - Isu 3: Sama ada dapatan Mahkamah Sesyen bahawa Perayu Perayu telah menikmati "unjust enrichment" dan bahawa tuntutan balas Responden berjumlah RM770,088.38 wajar dikekalkan. - Isu 4: Sama ada terdapat sebarang salah arah undang-undang atau dapatan fakta yang "plainly wrong" yang membolehkan Mahkamah Tinggi campur tangan. Prinsip undang-undang yang terpakai

Beban pembuktian [6] Seksyen 101 Akta Keterangan 1950 telah menyatakan seperti yang berikut :- Beban membuktikan

(1) Sesiapa yang berhasrat supaya mana-mana mahkamah memberikan penghakiman tentang apa-apa hak atau liability di sisi undang-undang, dengan bergantung pada kewujudan fakta yang ditegaskan olehnya, mestilah membuktikan bahawa fakta itu wujud.

Apabila seseorang terikat untuk membuktikan kewujudan apa-apa fakta, dikatakan bahawa beban pembuktian terletak pada orang itu. [7] Mahkamah Persekutuan dalam Hong Yik Trading V. Liziz Plantation Sdn Bhd [2017] 8 CLJ 491 menegaskan bahawa beban pembuktian substantif kekal pada pihak yang menuntut sepanjang perbicaraan; hanya beban keterangan (evidential burden) yang boleh beralih. Jika pihak yang memikul beban pembuktian gagal, pihak lawan tidak perlu memanggil saksi. Perkara ini dapat dilihat sebagaimana yang berikut :- [12] It is settled law that the burden of proof rests throughout the trial on the party who asserts that the facts exist (s. 101 of the Evidence Act 1950 ). Where a party on whom the burden of proof lies has discharged that burden, then the evidential burden shifts to the other party. However, if the party on whom the burden of proof lies fails to discharge it, the other party need not call any evidence. This is highlighted in the case of Selvaduray v. Chinniah [1939] CLJU 107; [1939] 1 LNS 107; [1939] 1 MLJ 253 where Terrell, Ag CJ stated: ... it is clear that the onus is on the plaintiff to prove his case. After the conclusion of the whole case, there must be some preponderance in his favour. It may be true that the plaintiff established a prima facie case, but at the conclusion of the trial, the learned Judge has found that the position was exactly even, i.e. that any preponderance in the plaintiff's favour had disappeared. That being the case, the plaintiff must necessarily fail, as he has not discharged the onus which is upon him. No doubt the defendant would equally have failed if he had been the claimant and had tried to establish, as a substantive part of his case, the alternative version which he tried to prove in answer to that of the plaintiff. In the case of International Times & Ors v. Leong Ho Yuen [1980] CLJU 31; [1980] 1 LNS 31; [1980] 2 MLJ 86 at p 87, Salleh Abas FJ (as he then was) restated the same position in the following words: For the purpose of this appeal it is necessary to bear in mind the distinction between the two senses in which the expressions burden of proof and onus of proof are used (Nanji & Co v. Jatashankar Dossa & Ors AIR 1961 SC 1474, 1478 and Raghavamma v. Chenchamma AIR 1964 SC 136, 43). The first sense, signified by the expression burden of proof such as referred to in section 101 of the Evidence Act is the burden of establishing a case and this rests throughout the trial on the party who asserts the affirmative of the issue. The appellants in the present appeal relied on justification and fair comment. Therefore, the burden of proving these defences rests entirely upon them (Gatley on Libel and Slander 7th Edition paras. 351 and 354). The second sense referred to as onus of proof, on the other hand, relates to the responsibility of adducing evidence in order to discharge the burden of proof. The onus as opposed to burden is not stable and constantly shifts during the trial from one side to the other according to the scale of evidence and other preponderates. Such shifting is one continuous process in the evaluation of evidence. According to sections 102 and 103 of the Evidence Act, if the party with whom this onus lies whether initially or subsequently as a result of its shifting does not give any or further evidence or gives evidence which is not sufficient, such party must fail Similarly, in the case of Stoney v. Eastbourne Rural District Council[1927] 1 Ch 367, Lord Hanworth MR had articulated on the issue of the burden of proof in the following manner: It appears to me that there can only be sufficient evidence to shift the onus from one side to the other if the evidence is sufficient prima facie to establish the case of the party on whom the onus lies. It is not merely a question of weighing feather on one side or the other, and of saying that if there were two feathers on one side and one on the other, that would be sufficient to shift the onus. What is meant is, that in the first instance, the party on whom the onus lies must prove his case sufficiently to justify a judgement in his favour if there is no other evidence given. [8] Dengan berpandukan prinsip tersebut, Mahkamah ini hendaklah menilai sama ada Perayu telah mengemukakan keterangan yang mencukupi untuk membuktikan tuntutannya.

Friendly loan dan inferens daripada pembayaran [9] Dalam Tan Aik Teck v Tang Soon Chye [2007] 6 MLJ 97, Mahkamah Rayuan memutuskan seperti yang berikut :- The plaintiff admitted that there was no loan agreement in respect of the loan given to the defendant. The loan given could only be proved by the two cheques which were paid into the defendant's account and also the admission by the defendant that he had put the money into his bank account. Since the defendant had admitted that he had received the two cheques and had credited them into his account, I am of the view that the plaintiff had discharged his burden that the money was a loan unless proven otherwise by the defendant. As such, the burden is on the defendant that the money given to him by the plaintiff was not a friendly loan. [10] Ini bermakna, apabila plaintiff membuktikan pembayaran wang melaluicek dan defendan mengakui penerimaan serta pengkreditan ke dalam akaunnya, plaintiff telah, secara prima facie, membuktikan bahawa wang tersebut adalah pinjaman, dan beban beralih kepada defendan untuk menunjukkan sebaliknya. [11] Prinsip ini diperkukuh dalam Gerard Jude Timothy Pereira v Kasi a/I KL Palaniappan [2017] 6 MLJ 54, di mana Mahkamah Rayuan menerima bahawa pembayaran yang tidak dipertikaikan, bersama kegagalan defendan menjawab surat tuntutan, boleh memadai untuk mewujudkan kes prima facie pinjaman persahabatan, tertakluk kepada penjelasan defendan. Perkara ini dapat dilihat sebagaimana yang berikut :- [50] As rightly pointed out by the learned trial judge himself, in a civil case the plaintiff bears both the legal and evidential burden of proof (see ss 101 and 103 Evidence Act 1950). It is also trite law that legal burden is imposed by law and remains with the plaintiff throughout the trial and never shifts to the defendant. On the other hand, evidential burden moves to and fro between the plaintiff and the defendant depending on the state of the evidence introduced at any one stage of the trial, and unless and until the plaintiff discharges his evidential burden by establishing a prima facie case, there is no burden on the defendant to prove his defence, no matter how weak his defence might be. [51] Applying the legal principle governing the burden of proof in a civil claim, we were in entire agreement with the plaintiff's counsel that based on the facts and circumstances of the present case as set out above, the plaintiff was entitled to rely on the cases of Wong Hong Leong David v Norazman bin Adnan and Tan Aik Teck v Tang Soon Chye Tan as authorities for saying that the plaintiff had sufficiently discharged his evidential burden to establish a prima facie case that the payments made to the defendant were for the purpose of a friendly loan and the burden was shifted to the defendant to prove, by admissible evidence based on his pleaded case, that the payments were not made pursuant to a friendly loan, which the defendant had failed to discharge. [12] Namun, Mahkamah ini berpendapat kes-kes tersebut juga menegaskan bahawa penentuan akhirnya tetap bergantung kepada keseluruhan matriks fakta dan keterangan, termasuk tujuan sebenar pembayaran dan sebarang dokumen kontemporari.

Terma pembayaran balik sebagai elemen penting [13] Mahkamah ini merujuk dan bersetuju dengan kes Ricardo G Tapel v Polar Twin Advance (M) Sdn Bhd (Nicholas Lee Zse Young & Anor, third parties) [2013] 9 MLJ 69 yang telah menyatakan sebagaimana yang berikut :- [15] The first point that demanded attention however was the issue, if indeed there was a 'loan arrangement' or a 'loan contract' as alleged between the Plaintiff and Defendant, as to what were the terms, or understanding reached, as to the 'repayment' of those monies by the Defendant. The agreed terms as to repayment, it cannot be disputed was a essential condition to confer any advances or transfer of monies with the status of a 'loan'. In other words, evidence had to be led as to whether the monies transferred on transmitted was to be repaid 'on demand' or on a specific date or was to repaid in some manner, and that these supposed terms had been mutually agreed by the parties as well, when the advances were made. It is axiomatic that such terms as to 'repayment' was necessary to displace or rule out any subsequent challenge taken to the effect that the transfer of monies was intended to be a 'gift' or it was an 'investment' of sorts, or for some other specific purpose without an obligation to repay. A mere demand for repayment made some time later did not turn such 'advances' into a 'loan' at all. [14] Pada pandangan Mahkamah ini, bagi sesuatu pembayaran diklasifikasikan sebagai "loan", terma pembayaran balik (on demand, pada tarikh tertentu, atau mengikut cara tertentu) adalah syarat penting yang perlu dibuktikan. Kegagalan membuktikan terma pembayaran balik boleh menjejaskan kewujudan kontrak pinjaman itu sendiri.

Unjust enrichment [15] Mahkamah Persekutuan dalam Dream Property Sdn Bhd v Atlas Housing Sdn Bhd [2015] 2 CLJ 453 menjelaskan bahawa tindakan berasaskan "unjust enrichment" memerlukan empat elemen:

plainif diperkaya;

enrichment itu diperoleh di atas kerugian defendan;

retention manfaat itu adalah tidak adil; dan

tiada pembelaan yang menafikan liabiliti restitusi.

Had campur tangan Mahkamah yang mendengar Rayuan terhadap fakta [16] Dalam Ng Hoo Kui & Anor v Wendy Tan Lee Peng (administratrix for the estate of Tan Ewe Kwang, deceased) & Ors [2020] 12 MLJ 67, Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa Mahkamah Rayuan (termasuk Mahkamah Tinggi dalam rayuan dari Mahkamah Sesyen) hanya boleh campur tangan terhadap dapatan fakta jika keputusan Mahkamah bicara adalah "plainly wrong", iaitu tidak boleh dijelaskan secara munasabah atau tidak boleh dicapai oleh mana-mana hakim yang munasabah. Penilaian kredibiliti saksi adalah bidang utama Mahkamah bicara. Analisis dan dapatan Mahkamah ini Isu 1: Sifat pembayaran RM1,600,000.00 pinjaman persahabatan atau harga belian hartanah? [17] Fakta yang tidak dipertikaikan: - Perayu-Perayu mengambil pinjaman RM1,600,000.00 daripada Ivory Ascent melalui Surat Tawaran bertarikh 16.5.2017. - Jumlah RM1,600,000.00 itu dikreditkan ke akaun Perayu Perayu dan kemudiannya dibayar sepenuhnya kepada Responden melalui duacek CIMB (RM800,000.00 setiap satu) bertarikh 21.6.2017. - Responden mengakui penerimaan penuh RM1,600,000.00. [18] Perayu-Perayu menghujahkan bahawa ini adalah "friendly loan" kepada Responden, dengan aturan bahawa Responden akan membayar balik melalui ansuran bulanan RM42,666.70 (selari dengan ansuran Ivory Ascent) ke dalam akaun CIMB bersama Perayu-Perayu, dan Perayu-Perayu pula membayar ansuran yang sama kepada Ivory Ascent. [19] Responden pula memplidkan bahawa: - RM1,600,000.00 adalah sebahagian daripada harga belian Hartanah Lot 1369 berjumlah RM3,593,700.00; - Deposit RM1,977,600.00 telah dibayar melalui "contra" dua unit rumah berkembar milik Puncak Hartamas Sdn Bhd (syarikat yang dikawal SD2 dan isterinya) kepada penjual, seperti termaktub dalam Perjanjian Tambahan (Supplemental Agreement) - Baki harga belian RM1,616,100.00 dibayar melalui RM1,600,000.00 yang diperoleh Perayu-Perayu daripada Ivory Ascent dan disalurkan kepada Responden, yang kemudiannya membayar kepada penjual - Separuh (1/2) bahagian tidak terbahagi Hartanah kemudiannya dipindah milik kepada Perayu-Perayu (1/4 setiap seorang). [20] Rekod menunjukkan bahawa Perayu-Perayu sendiri menandatangani dokumen jual beli Hartanah dan Perjanjian Tambahan yang dengan jelas menyatakan bahawa RM1,977,600.00 dibayar melalui pemindahan dua unit rumah berkembar sebagai sebahagian daripada harga belian, dan baki harga belian adalah RM1,616,100.00. [21] Dalam pemeriksaan balas, SP1 (Goh Ah Tee) mengakui bahawa pinjaman Ivory Ascent diambil untuk membayar baki harga belian Hartanah. Petikan keterangan yang dirakam dalam Alasan Penghakiman Mahkamah Sesyen menunjukkan pengakuan jelas bahawa pinjaman RM1.6 juta itu adalah "untuk bayar balance purchase price untuk beli tanah itu". [22] Dalam keadaan ini, walaupun prinsip Tan Aik Teck (supra) dan Gerard Jude (supra) membenarkan inferens awal bahawa pembayaran yang diakui diterima boleh dianggap sebagai pinjaman, inferens tersebut bukanlah muktamad. la boleh ditepis oleh keterangan kontemporari yang lebih kuat mengenai tujuan sebenar pembayaran. Di sini, dokumen jual beli, Perjanjian Tambahan, rekod pembayaran kepada penjual, dan pemindahan separuh bahagian Hartanah kepada Perayu-Perayu menyokong versi Responden bahawa RM1,600,000.00 adalah sebahagian daripada harga belian, bukan pinjaman. [23] Tambahan pula, tiada sebarang dokumen bertulis - walaupun ringkas - yang menggambarkan hubungan pinjaman antara Perayu Perayu dan Responden bagi jumlah sebesar RM1,600,000.00, sedangkan Perayu-Perayu sendiri terpaksa menggadaikan hartanah mereka kepada Ivory Ascent dan menanggung faedah yang besar. Ketiadaan sebarang tuntutan terhadap faedah RM960,000.00 yang dikenakan oleh Ivory Ascent juga, dari sudut komersial, amat sukar dipadankan dengan dakwaan bahawa ini hanyalah "friendly loan" tanpa faedah kepada Responden. [24] Mahkamah Sesyen menilai keseluruhan keterangan dan mendapati bahawa versi Responden yang menyatakan bahawa Goh Ah Tee dan Liang Jit Sin masing-masing membiayai 50% kos pembelian dan pembangunan Hartanah melalui struktur yang melibatkan Tarjo City Development Sdn Bhd dan Puncak Hartamas Sdn Bhd adalah lebih selari dengan dokumen kontemporari dan kronologi peristiwa. [25] Saya bersetuju dengan dapatan tersebut. Dalam konteks ini, prinsip Tan Aik Teck (supra) dan Gerard Jude (supra) tidak membantu Perayu-Perayu kerana Responden telah mengemukakan penjelasan yang kukuh, disokong dokumen, bahawa pembayaran tersebut adalah sebahagian daripada harga belian Hartanah, bukan pinjaman. [26] Justeru, Perayu-Perayu gagal, atas imbangan kebarangkalian, membuktikan bahawa RM1,600,000.00 adalah suatu "friendly loan". Isu 2: Dakwaan baki dua ansuran RM85,333.40 [27] Walaupun Perayu-Perayu gagal membuktikan wujudnya pinjaman, saya menangani juga isu ini secara alternatif. Perayu-Perayu mendakwa mereka telah membayar 37 ansuran RM42,666.70 kepada Ivory Ascent, manakala Responden hanya membayar 35 ansuran ke dalam akaun CIMB mereka, lalu wujud baki dua ansuran (RM85,333.40) yang tidak dibayar. [28] Keterangan Perayu-Perayu mengenai 37 ansuran bergantung kepada: - Keterangan lisan SP1 dan SP2; - Salinancek-cek yang dikatakan berjumlah 37 keping; - Penyata akaun CIMB; dan - Tafsiran mereka terhadap Redemption Statement Ivory Ascent yang menunjukkan 36 ansuran diterima dan satu lebihan kira-kira satu bulan ansuran. [29] Responden pula menunjukkan bahawa: - Redemption Statement Ivory Ascent bertarikh 30.6.2020 dengan jelas menyatakan hanya 36 ansuran diterima; - Cek terakhir (No. 000086) tidak pernah didebitkan daripada akaun Perayu-Perayu, berdasarkan penyata CIMB; - Responden telah membayar 36 ansuran RM42,666.70 kepada Perayu-Perayu (dibuktikan melalui rekod bank dan diakui SP1 semasa pemeriksaan balas); - Responden juga membayar jumlah penebusan RM879,271.91 terus kepada Ivory Ascent untuk menyelesaikan keseluruhan pinjaman. [30] Mahkamah Sesyen menerima bahawa hanya 36 ansuran telah dibayar oleh Perayu-Perayu kepada Ivory Ascent, dan bahawa Responden telah membayar 36 ansuran yang sama kepada Perayu-Perayu, di samping membayar jumlah penebusan. Dengan itu, tiada baki dua ansuran yang masih terhutang. [31] Saya mendapati dapatan ini disokong kuat oleh dokumen bank dan Redemption Statement Ivory Ascent. Kewujudancek yang tidak pernah didebitkan tidak memadai untuk membuktikan pembayaran sebenar kepada Ivory Ascent. Beban adalah pada Perayu-Perayu untuk menunjukkan bahawacek tersebut telah dikemukakan dan diterima; mereka gagal berbuat demikian. [32] Oleh itu, walaupun andaian wujud pinjaman, Perayu-Perayu tetap gagal membuktikan bahawa terdapat baki dua ansuran RM85,333.40 yang belum dibayar oleh Responden. Isu 3: Unjust enrichment dan tuntutan balas RM770,088.38 [33] Fakta yang tidak dipertikaikan menunjukkan bahawa: - Perayu-Perayu memperoleh $ \frac{1}{2} $ bahagian tidak terbahagi Hartanah Lot 1369 (% setiap seorang); - Pinjaman Ivory Ascent sebanyak RM1,600,000.00, bersama faedah, akhirnya diselesaikan sepenuhnya; - Responden membayar 36 ansuran RM42,666.70 kepada Perayu-Perayu dan kemudiannya membayar jumlah penebusan RM879,271.91 kepada Ivory Ascent; - Jumlah keseluruhan yang dibayar Responden ke arah pinjaman Ivory Ascent adalah sekitar RM2,370,008.38 (tolak lebihan RM45,184.73 yang dipulangkan). [34] Dalam keadaan di mana Perayu-Perayu mengekalkan 1/2 bahagian Hartanah, tetapi beban kewangan pinjaman Ivory Ascent sebahagian besarnya ditanggung oleh Responden, Mahkamah Sesyen mendapatkan bahawa Perayu-Perayu telah diperkaya secara tidak adil ("unjustly enriched") dan membenarkan tuntutan balas Responden bagi RM770,088.38, iaitu jumlah yang melebihi RM1,600,000.00 yang asalnya diterima Responden. [35] Mengaplikasikan prinsip Dream Property (supra), saya berpuas hati bahawa: - Perayu-Perayu diperkaya dengan cara memperoleh $ \frac{1}{2} $ bahagian Hartanah tanpa menanggung sepenuhnya kos pinjaman yang membiayai pembelian tersebut. - Enrichment di atas kerugian Responden kerana Responden telah membayar ansuran dan penebusan pinjaman yang sepatutnya, pada asasnya, menjadi tanggungan Perayu-Perayu sebagai peminjam. - Retention manfaat adalah tidak adil jika Perayu-Perayu mengekalkan manfaat pemilikan Hartanah tanpa mengembalikan lebihan yang telah dibayar Responden bagi pihak mereka. - Tiada pembelaan substantif yang dikemukakan oleh PerayuPerayu seperti mengemukakan sebarang asas kontrak atauundang-undang lain yang mewajarkan mereka mengekalkanmanfaat tersebut tanpa restitusi. [36] Dalam keadaan ini, dapatan Mahkamah Sesyen bahawa Responden berhak kepada jumlah RM770,088.38 atas asas "unjust enrichment" adalah selaras dengan prinsip undang-undang dan bukti. Saya tidak nampak sebarang asas untuk mengganggu keputusan tersebut. Isu 4: Kredibiliti saksi dan had campur tangan Mahkamah yang mendengar rayuan [37] Mahkamah Sesyen memberi perhatian khusus kepada tingkah laku dan keterangan SP1 (Goh Ah Tee), termasuk percanggahan jawapan beliau antara kes-kes lain yang didengar bersama dan percanggahan dalaman dalam kes ini sendiri. Mahkamah mendapati beliau bukan saksi yang konsisten dan boleh dipercayai, dan sebaliknya memberi lebih berat kepada dokumen kontemporari dan keterangan SD2. [38] Pendekatan ini selaras dengan prinsip yang dinyatakan dalam Tindok Besar Estate Sdn Bhd v Tinjar Co [1979] 1 MLJ 229, bahawa Mahkamah hendaklah lebih selamat bergantung kepada dokumen dan tindakan kontemporari berbanding ingatan saksi yang mempunyai kepentingan sebagaimana yang berikut :- Nevertheless the learned trial judge expressed himself to be completely satisfied with the veracity of the respondent's witnesses and their evidence. He purported to come to certain findings of fact on the oral evidence but did not notice or consider that the respondent's oral evidence openly clashed with its contemporaneous documentary evidence. For myself, I would with respect feel somewhat safer to refer to and rely on the acts and deeds of a witness which are contemporaneous with the event and to draw the reasonable inferences from them than to believe his subsequent recollection or version of it, particularly if he is a witness with a purpose of his own to serve and if it did not account for the statements in his documents and writings. Judicial reception of evidence requires that the oral evidence be critically tested against the whole of the other evidence and the circumstances of the case. [39] Mengikut Ng Hoo Kui (supra) dan autoriti-autoriti lain, Mahkamah yang mendengar rayuan tidak sepatutnya menggantikan penilaian kredibiliti Mahkamah bicara kecuali jika dapatan tersebut jelas tidak munasabah atau "plainly wrong". Setelah meneliti Nota Keterangan dan Alasan Penghakiman, saya tidak mendapati sebarang salah arah yang sedemikian. Hujahan Perayu-Perayu dan pembezaan kes-kes autoriti [40] Perayu-Perayu banyak bergantung kepada Tan Aik Teck (supra), Gerard Jude (supra) dan beberapa kes lain mengenai friendly loan. Namun, kes-kes tersebut mempunyai ciri penting yang membezakannya. [41] Dalam Tan Aik Teck (supra) dan Gerard Jude (supra), tiada struktur komersial lain (seperti jual beli hartanah dan pemindahan milikan) yang menjelaskan pembayaran; di sini, terdapat rangkaian dokumen jual beli, Perjanjian Tambahan dan pemindahan milikan yang konsisten dengan versi Responden. [42] Perayu-Perayu juga cuba mempersoalkan ketiadaan saksi-saksi lain (pembeli bersama Hartanah) dan struktur pemilikan Puncak Hartamas Sdn Bhd. Namun, dokumen yang ditandatangani sendiri oleh Perayu-Perayu sudah memadai untuk menunjukkan bahawa "contra" dua unit rumah berkembar digunakan sebagai sebahagian harga belian Hartanah, dan bahawa baki harga belian dibayar melalui RM1,600,000.00 yang diperoleh daripada Ivory Ascent. Kegagalan memanggil saksi tambahan tidak, dalam konteks ini, menjejaskan rangkaian bukti dokumentari yang kukuh. [43] Hujahan bahawa Mahkamah Sesyen tersalah kerana menekankan ketiadaan terma pembayaran balik juga tidak berasas. Mengikut Ricardo G Tapel (supra), terma pembayaran balik adalah elemen penting dalam kontrak pinjaman. Di sini, Perayu-Perayu tidak dapat menjelaskan dengan jelas terma tersebut, khususnya apabila Responden telah membayar lebih daripada jumlah pokok pinjaman Ivory Ascent. Kesimpulan dan perintah [44] Setelah meneliti semua Rekod Rayuan yang difailkan, Alasan Penghakiman Mahkamah Sesyen, hujahan bertulis Perayu-Perayu dan Responden, serta autoriti-autoriti yang dirujuk, saya membuat dapatan berikut: - Perayu-Perayu gagal membuktikan bahawa pembayaran RM1,600,000.00 kepada Responden adalah suatu "friendly loan". Bukti dokumentari dan pengakuan SP1 menyokong dapatan bahawa ia adalah sebahagian daripada harga belian Hartanah. - Walaupun diandaikan wujud pinjaman, Perayu-Perayu gagal membuktikan bahawa mereka telah membayar 37 ansuran kepada Ivory Ascent dan bahawa terdapat baki dua ansuran RM85,333.40 yang tidak dibayar oleh Responden. [45] Dapatan Mahkamah Sesyen bahawa Perayu-Perayu telah diperkaya secara tidak adil dan bahawa Responden berhak kepada jumlah RM770,088.38 adalah selaras dengan prinsip Dream Property (supra) dan disokong oleh bukti. [46] Tiada salah arah undang-undang atau dapatan fakta yang "plainly wrong" yang membolehkan Mahkamah ini campur tangan. [47] Oleh itu, rayuan Perayu-Perayu adalah ditolak. Keputusan Mahkamah Sesyen bertarikh 30 April 2025 adalah disahkan. Kos PERINTAH rayuan dibayar oleh Perayu-Perayu kepada Responden mengikut skala. BERTARIKH PADA 14 APRIL 2026 YA DATUK ZAMRI BIN BAKAR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI (1) MUAR Peguam bagi Pihak Perayu TETUAN M Y LIM & JUNAIDAH Peguam bagi pihak Responden TETUAN YEE & TAN