Joni Rizal Bin Rustam Affendi v PENDAKWA RAYA (W-05(M)-332-09/2016)

Joni Rizal Bin Rustam Affendi

Noorayuni Binti Kamsani] 2 KORUM: MOHTARUDIN BAKI, HMR KAMARDIN HASHIM, HMR ABDUL KARIM ABDUL JALIL, HMR PENGHAKIMAN MAHKAMAH Pendahuluan [1] Perayu-Perayu telah dihadapkan ke Mahkamah Tinggi di Kuala Lumpur dengan tiga pertuduhan bagi kesalahan dengan secara bersama-sama memperedarkan dadah berbahaya di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (‘Akta’) yang boleh membawa hukuman mati mandatori di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama. [2] Butir-butir tiga pertuduhan itu adalah seperti berikut: Pertuduhan Pertama “Bahawa kamu bersama-sama pada 22.05.2015, jam lebih kurang 11.55 pagi di tempat letak kereta, Lot 924, Tingkat 1, PV20, Platinium Lake Condo, No.5, Jalan Usahawan 2, Off Jalan Genting Klang, Setapak, dalam Daerah Wangsa Maju di dalam Bandaraya Kuala Lumpur, Wilayah Persekutuan dengan niat bersama-sama telah mengedar dadah berbahaya iaitu 702.5 gram dadah jenis Methamphetamine. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 3 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama serta dibaca bersama Seksyen 34 Kanun Keseksaan.”. Pertuduhan Kedua “Bahawa kamu bersama-sama pada 22.05.2015, jam lebih kurang 12.20 tengah hari di sebuah rumah, beralamat Blok B-22-3A PV20 Platinium Lake Condo, No.5, Jalan Usahawan 2, Off Jalan Genting Klang, Setapak, dalam Daerah Wangsa Maju di dalam Bandaraya Kuala Lumpur, Wilayah Persekutuan dengan niat bersama-sama telah mengedar dadah berbahaya iaitu 18,052.1 gram dadah jenis Methamphetamine. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama serta dibaca bersama Seksyen 34 Kanun Keseksaan.”. Pertuduhan Ketiga “Bahawa kamu bersama-sama pada 22.05.2015, jam lebih kurang 12.20 tengah hari di sebuah rumah, beralamat Blok B-22-3A PV20 Platinium Lake Condo, No.5, Jalan Usahawan 2, Off Jalan Genting Klang, Setapak, dalam Daerah Wangsa Maju di dalam Bandaraya Kuala Lumpur, Wilayah Persekutuan dengan niat bersama-sama telah mengedar dadah berbahaya iaitu 1,798.3 gram dadah jenis 3,4 Methylenedioxymethamphetamine (MDMA). Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama serta dibaca bersama Seksyen 34 Kanun Keseksaan.”. [3] Di akhir perbicaraan, Hakim Mahkamah Tinggi (‘Hakim bicara’) telah mensabitkan Perayu-Perayu atas ketiga-tiga pertuduhan dan telah menjatuhkan hukuman mati terhadap Perayu-Perayu. Terkilan terhadap 4 sabitan dan hukuman yang diputuskan oleh Hakim bicara tersebut, Perayu-Perayu memfailkan rayuan ke Mahkamah ini. [4] Kami telah mendengar rayuan Perayu-Perayu pada 5.10.2017. Setelah mendengar pihak-pihak, kami telah dengan bulat suara menolak rayuan Perayu-Perayu. Kami perturunkan sekarang alasan-alasan bagi penolakan rayuan Perayu-Perayu itu. Kes Pendakwaan [5] Secara ringkasnya kes pihak pendakwaan adalah seperti berikut. Bertindak atas maklumat, pada 22.5.2015 jam lebih kurang 11.10 pagi, ASP Soh Thong Keng (SP9) dari JSJN Bukit Aman yang mengetuai satu pasukan polis bersama 11 pegawai dan anggota termasuk Inspektor Muhamad Amirullah Bin Othman (SP8) telah membuat pemerhatian di kawasan PV20, Platinium Lake Condo, Jalan Genting Klang, Setapak, Kuala Lumpur (‘Kondo tersebut’). SP9 telah membahagikan anggotanya kepada tiga pasukan dengan diberikan tugas sebagaimana yang telah diberikan dalam satu taklimat awal. Menurut SP9, pemerhatian yang mereka lakukan tertumpu kepada dua buah kenderan yang dikatakan berada di kawasan parkir Kondo tersebut. Dua kenderaan itu ialah sebuah kereta jenis Volkswagen Golf berwarna putih dengan nombor pendaftaran WVW 171 (‘Kereta WVW 171’) dan sebuah kereta jenis 5 Mitsubishi Lancer berwarna hitam dengan nombor pendaftaran WXX 787 (‘Kereta WXX 787’). Kedua-dua kenderaan tersebut berada dalam jarak lebih kurang 10 meter antara satu dengan yang lain. [6] Selepas hampir 20 minit membuat pemerhatian iaitu lebih kurang jam 11.30 pagi, SP9 dan pasukannya melihat seorang lelaki Melayu berjalan kaki menuju ke kereta WVW 171 dan terus masuk ke dalam kereta itu di tempat pemandu. Lebih kurang pada waktu yang sama, SP9 melihat seorang perempuan Melayu berjalan kaki dari arah yang sama dengan lelaki Melayu yang dilihat memasuki Kereta WVW 171, terus menghampiri kereta WXX 787 dan telah membuka but belakang kereta itu dengan menggunakan alat penggera dan seterusnya menutup semula but kereta itu. Seterusnya SP9 melihat perempuan Melayu itu berjalan ke arah Kereta WVW 171 dan terus masuk ke dalam kereta itu di bahagian penumpang hadapan. [7] PW9 kemudiannya melihat Kereta WVW 171 itu bergerak keluar dari tempat letak kereta. Sebaik Kereta WVW 171 melepasi pondok pengawal, pihak polis yang diketuai oleh PW8 terus menahan kereta tersebut. Hasil pemeriksaan mendapati pemandu Kereta WVW 171 ialah Perayu Pertama manakala penumpang di hadapan sebelah pemandu dicamkan sebagai Perayu Kedua. Pemeriksaan terhadap 6 Kereta WVW 171 tidak menemui sebarang barang salah. Bagaimanapun SP9 telah menjumpai di bahagian ruang gear kereta itu satu rangkai (4) batang anak kunci (P30A-D) dan satu kad bertulis “car access PV20 Platinium Lake Condo bernombor 14C10 0002307920 00035 14160” (P31) bersama satu batang anak kunci berpenggera mempunyai lambang ‘Mitsubishi’ (P33). [8] Pemeriksaan di Kereta WXX 787 yang telah dibuka dengan menggunakan Kad akses bersama penggera (P33) yang dirampas dari kereta WVW 171, SP8 telah menemui dan merampas barang-barang kes berikut dari bahagian but belakang Kereta WXX 787 tersebut:

satu (1) beg plastik berwarna hitam bercorak dan bertulis “Happy Days” (P20A) di dalamnya terdapat satu (1) kotak berwarna coklat bertulis “HmbG Chemicals” (P20B) yang di dalamnya terdapat lapan (8) botol kaca berwarna gelap, masing-masing berisi serbuk berwarna kehitaman (P20C);

satu (1) bekas plastik lutsinar (P20D) di dalamnya terdapat satu

satu (1) sudip berwarna hitam (P21A) berada di atas satu (1) plastik berwarna hitam (P21B) yang mengandungi serbuk kristal disyaki dadah jenis syabu dengan anggaran berat kasar 570 gram. P21B terbentang di atas satu (1) kotak plastik berwarna merah berpenutup warna kelabu (A3). Di tepi kotak A3, ditemui sebuah (1) jug plastik berwarna biru bertulis “elianware” (P21D);

satu (1) dulang plastik berwarna coklat (P22A) di dalamnya terdapat lima (5) peket plastik yang masing-masing berisi serbuk kristal disyaki dadah jenis syabu dengan anggaran berat kasar 1,012 gram, 911 gram, 1,011 gram, 870 gram dan 109 gram [P22B (1-5)];

satu (1) beg berwarna merah bertulisan matrix dalam keadaan zip terbuka (P23A) di dalamnya terdapat tiga (3) peket plastik yang masing-masing berisi pil-pil berwarna merah jambu berlambang cawan wine disyaki dadah dengan anggaran berat kasar 2,230 gram, 1,965 gram dan 1,400 gram [P23B(1-3)];

satu (1) beg berwarna biru jenama “Adidas” dalam keadaan berzip (P24A) di dalamnya terdapat sebanyak empat (4) bungkusan kertas berwarna coklat bertulisan cina yang masing-masing di dalamnya berisi serbuk kristal disyaki dadah jenis syabu dengan anggaran berat kasar 1,528 gram, 1,523 gram, 1,527 gram dan 1,527 gram [P24B(1-4)]; 8

satu (1) kotak berwarna coklat bertulisan “airpak-kul” (P25A) di dalamnya terdapat tujuh (7) bungkusan kertas berwarna coklat bertulisan cina yang masing-masing berisi serbuk kristal disyaki dadah jenis syabu dengan anggaran berat kasar 1,443 gram, 1,528 gram, 1,528 gram, 1,527 gram, 1,527 gram, 1,525 gram dan 1,513 gram [P25B (1 – 7)];

satu (1) bungkusan plastik lutsinar biru (P26A) di dalamnya mengandungi empat (4) bekas plastik lutsinar empat segi (P26B) yang masing-masing berisi satu (1) bungkusan plastik yang di dalamnya mengandungi serbuk kristal yang disyaki dadah jenis syabu dengan anggaran berat kasar 1,013 gram, 1,013 gram, 1,012 gram dan 397 gram [P26B(1A, 2A, 3A, 4A)];

satu (1) beg berwarna hitam bercorak bintang (P40) yang di dalamnya terdapat empat (4) bungkusan plastik yang masing-masing mengandungi peket-peket plastik lutsinar kosong berbagai warna dan bentuk (P40A-D). Turut ditemui di dalam P40, satu (1) alat timbang digital (P40E). [10] Semasa pemeriksaan di dalam bilik kedua rumah Kondo tersebut, SP9 telah menemui serta merampas barang-barang kes seperti berikut:

satu (1) fail mengandungi dokumen sewa beli kereta WXX 787 (P28);

satu (1) sijil kelahiran dengan nombor C 375083 (P43) atas nama Perayu Pertama; dan 9

satu (1) perjanjian tenansi yang ditandatangani antara Lau Chien Chien, NRIC: 810308-06-5180 sebagai tuan rumah dengan Perayu Kedua bagi penyewaan rumah kondo tersebut (P29). [11] Pada hari yang sama pegawai penyiasat, Inspektor Wan Mohamad Fauzie Bin Wan Daud (SP10) yang setelah dimaklumkan mengenai penangkapan Perayu-Perayu serta rampasan barang-barang kes dadah di dalam Kereta WXX 787 dan di dalam rumah Kondo tersebut telah hadir di rumah Kondo tersebut untuk meneruskan siasatan. Turut hadir bersama pada jam 6.30 petang hari yang sama ialah satu pasukan forensik untuk meneruskan dengan penyiasatan forensik. Semua barang kes bersama tangkapan iaitu Perayu-Perayu telah kemudiannya diserahkan kepada SP10 untuk tindakan lanjut. [12] Semua barang kes yang disyaki dadah berbahaya telah diserah-kan kepada Ahli Kimia, Dr. Saravana Kumar a/l Jayaram (SP7) untuk dianalisis. Setelah menjalankan pemeriksaan dan analisis, SP7 mengesahkan seperti berikut:

(a) lapan (8) botol kaca bertanda ‘A1a – A1h’ (P20C) yang mengandungi serbuk berwarna hitam ialah “red phosphorous’ seberat 6,657.53 gram dan tidak mengandungi sebarang dadah berbahaya; 10

(b) satu (1) bekas plastik lutsinar bertanda ‘B1’ berisi bahan kristal jernih (20E) mengandungi Methamphetamine seberat 702.5 gram, hal perkara bagi Pertuduhan Pertama;

(c) satu (1) sudip hitam bertanda ‘A1’ (P21A) didapati terdapat kesan Methamphetamine;

(d) satu (1) plastik hitam bertanda “A2” (P21B) yang berisi bahan kristal jernih mengandungi Methamphetamine seberat 357.6 gram;

(e) satu (1) jug berwarna biru bertanda “A4” (P21D) mempunyai kesan Methamphetamine;

(f) satu (1) dulang berwarna hitam bertanda ‘C1’ (P22A) mempunyai kesan Methamphetamine;

(g) lima (5) bungkusan plastik bertanda ‘C2’ hingga ‘C6’ [P22C (1 – 5)] yang masing-masing mengandungi bahan kristal jernih mengandungi Methamphetamine dengan keseluruhan berat 2,833.0 gram;

(h) pil-pil merah jambu yang terdapat dalam tiga (3) bungkusan plastik masing-masing bertanda ‘D2’ hingga ‘D4’ [P23B (1-3)] mengandungi sejumlah 1,798 gram 3,4 Methylenedioxy methamphetamine (MDMA), hal perkara bagi Pertuduhan Ketiga;

(i) empat (4) bungkusan kertas warna perak muda masing-masing bertanda ‘E2’ hingga ‘E5’ [P24B(1-4)] yang mengandungi bahan kristal jernih mengandungi Methamphetamine dengan jumlah berat 4,474.6 gram; 11

(j) tujuh (7) bungkusan kertas warna perang muda masing-masing bertanda ‘F2’ hingga ‘F8’ [P25B(1-7)] berisi bahan kristal jernih mengandungi Methamphetamine dengan berat keseluruhan 7,851.1 gram; dan

(k) empat (4) bekas plastik masing-masing bertanda ‘G2’ hingga ‘G5’ [P26B (1A – 4A)] yang berisi bahan kristal jernih mengandungi Methamphetamine dengan berat keseluruhan 2,535.8 gram. [13] Barang-barang kes di perenggan (d), (g), (i), (j) dan (k) dengan jumlah keseluruhan berat Methamphetamine berjumlah 18,052.1 gram yang ditemui dan dirampas dari dalam rumah Kondo tersebut menjadi hal perkara dalam Pertuduhan Kedua. [14] SP7 seterusnya mengesahkan Methamphetamine dan 3,4 Methylenedioxymethamphetamine (MDMA) ialah jenis-jenis dadah berbahaya yang tersenarai dalam Jadual Pertama, Akta. Dapatan hakim bicara di akhir kes pendakwaan [15] Hakim bicara setelah membuat penilaian maksima keterangan saksi-saksi pendakwaan telah membuat dapatan fakta bahawa satu kes prima facie telah berjaya dibuktikan terhadap Perayu-Perayu atas ketiga-tiga pertuduhan. Hakim bicara telah berpuas hati bahawa 12 kesemua elemen pertuduhan telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan. Hakim bicara telah menerima keterangan saksi-saksi pendakwaan sebagai saksi yang kredibel. Untuk elemen bahawa barang kes terlibat ialah dadah berbahaya di bawah Akta, Hakim bicara menerima keterangan SP7 mengenai pemeriksaan dan penganalisaan yang telah dijalankan bagi mencapai keputusan bahawa barang kes yang dianalisis ialah dadah berbahaya jenis Methamphetamine dan 3, 4 Methylenedioxymethamphetamine (MDMA). [16] Mengenai elemen milikan, Hakim bicara menerima keterangan SP8, SP9 dan SP10 mengenai fakta bahawa Kereta WXX 787 dan rumah Kondo tersebut di mana dadah-dadah yang dipertuduhkan ditemui, berada dalam kawalan dan jagaan Perayu-Perayu. Kereta WXX 787 telah berada dalam kawalan dan jagaan Perayu Kedua sejak 5.6.2014 berdasarkan keterangan Azaruddin bin Mohamad (SP3), pemilik asal Kereta WXX 787 tersebut. Keterangan SP8 dan SP9 menunjukkan semasa pemerhatian, mereka melihat Perayu Kedua telah membuka but Kereta WXX 787 di mana dadah ditemui di dalam kereta itu sebelum Perayu Kedua masuk ke dalam Kereta WVW 171 di mana Perayu Pertama sedia berada di tempat pemandu sebelum mereka bergerak keluar dari Kondo tersebut. Kunci dan penggera Kereta WXX 13 787 kemudiannya telah dirampas daripada Perayu-Perayu di dalam Kereta WVW 171 tersebut. [17] Bagi dadah-dadah yang dirampas dari dalam rumah Kondo tersebut, Hakim bicara menerima keterangan daripada saksi-saksi Lan Chien Chien (SP4) dan Yee Fu (SP5) mengenai penyewaan rumah Kondo tersebut oleh Perayu Kedua. Perayu Kedua telah menandatangani perjanjian tenansi (P29) di hadapan SP5 dan mula memasuki dan tinggal di dalam rumah Kondo tersebut bersama Perayu Pertama mulai 15.9.2014 hingga tarikh serbuan dan mereka ditangkap. Kad akses (P31) serta dua anak kunci untuk rumah Kondo tersebut telah dirampas daripada Perayu-Perayu dan dicamkan serta diserahkan oleh SP5 kepada Perayu Kedua. Selain itu dokumen-dokumen peribadi Perayu-Perayu turut ditemui di dalam rumah Kondo tersebut. Hakim bicara menerima keterangan-keterangan tersebut untuk mengaitkan dadah-dadah di dalam rumah Kondo tersebut dengan Perayu-Perayu. Bagi elemen pengetahuan, Hakim bicara membuat dapatan bahawa daripada fakta matrik dan keadaan dalam kes ini, secara munasabahnya boleh dibuat inferens bahawa Perayu-Perayu mempunyai pengetahuan terhadap dadah-dadah yang dipertuduhkan. 14 [18] Bagi elemen pengedaran, Hakim bicara telah mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 37 (da) Akta memandangkan berat dadah-dadah yang dipertuduhkan jauh melebihi had berat minima yang diperuntukkan di bawah Akta untuk pemakaian anggapan statutori bahawa dadah-dadah tersebut dimiliki oleh Perayu-Perayu untuk tujuan diperedarkan sehingga dibuktikan sebaliknya. [19] Mengenai elemen niat bersama, Hakim bicara menerima keterangan SP8, SP9 dan SP10 bahawa Perayu-Perayu dilihat bersama-sama di tempat letak kereta dan tinggal bersama di dalam rumah Kondo tersebut seperti sepasang suami isteri menunjukkan bahawa Perayu-Perayu mempunyai niat bersama dalam pemilikan dan pengedaran dadah yang dipertuduhkan. [20] Setelah berpuas hati bahawa kesemua elemen pertuduhan telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan terhadap Perayu-Perayu atas ketiga-tiga pertuduhan, Hakim bicara telah memerintahkan Perayu-Perayu untuk membela diri atas ketiga-tiga pertuduhan yang dihadapkan kepada mereka. 15 Kes Pembelaan [21] Perayu-Perayu telah memilih untuk memberikan keterangan membela diri mereka secara bersumpah dari kandang saksi. Selain Perayu-Perayu, pihak pembelaan turut memanggil tiga (3) lagi saksi untuk kes pembelaan, termasuk bapa kepada Perayu Kedua (SD4) dan abang ipar Perayu Kedua (SD5). Manakala, SD3 adalah kenalan Perayu Pertama semasa berada dalam tahanan di Penjara Sg. Buloh. [22] Pembelaan Perayu Pertama secara ringkasnya adalah seperti berikut:

(a) Dia bekerja sebagai Pembantu Peribadi kepada Dato’ Hashmin dari Syarikat Aikona Sdn Bhd. Dia telah berkahwin dan mempunyai 5 orang anak serta 2 orang isteri. Isteri kedua telah bercerai. Isteri pertama mengidap kanser dan mereka tinggal berasingan. Seorang daripada anaknya ialah anak istimewa. Dia mengakui Perayu Kedua sebagai tunangnya;

(b) Sehari sebelum kejadian iaitu pada 21.5.2015, jam 8.00 malam dia mahu keluar bersama Perayu Kedua untuk pergi makan malam. Apabila mereka pergi ke tempat letak kereta di Tingkat 1, kondo tersebut, mereka telah terserempak dengan kawan rapatnya bernama ‘Pijut’. ‘Pijut’ telah menyerahkan kunci Kereta WXX 787 kepada Perayu Kedua. Sehari sebelum itu ‘Pijut’ telah meminjam Kereta WXX 787 tersebut. Perayu Kedua telah meninggalkan kunci Kereta WXX 787 itu di dalam Kereta WVW 171 yang mereka gunakan untuk pergi makan pada malam itu. 16

(c) Pada jam 10.30 pagi hari kejadian, dia pergi menemani Perayu Kedua ke Pejabat Pos untuk mengepos parcel. Tunangnya menjalankan perniagaan menjual barangan penjagaan kesihatan secara ‘on-line’. Selepas itu mereka telah pergi ke bank untuk mengambil buku cek.

(d) Sebelum keluar rumah hari kejadian, dia telah mengunci pintu bilik tidur mereka. Dia melihat pintu bilik-bilik lain bertutup rapat dan dia tidak pasti sama ada rakan serumahnya berada di dalam bilik atau tidak.

(e) Mereka kemudian telah turun ke tempat letak kereta dan menaiki Kereta WVW 171 untuk menuju keluar dari Kondo tersebut. Selepas melepasi ‘boom gate’ mereka telah ditahan oleh pihak polis. Mereka di bawa semula ke tempat letak kereta dan setelah tiba di sana, pihak polis telah menjalankan pemeriksaan ke atas Kereta WVW 171 dan Kereta WXX 787. Pihak polis memberitahu bahawa mereka telah menemui dadah dalam but Kereta WXX 787 itu.

(f) Pihak polis kemudian membawa mereka ke unit kediaman mereka di Tingkat 22 di alamat B-22-3A. Pihak polis telah menjalankan pemeriksaan dan dia diberitahu bahawa pihak polis ada menjumpai dadah dalam salah satu bilik. Dia memberitahu pihak polis bahawa bilik di mana dadah itu ditemui bukan bilik mereka tetapi ialah bilik “Pijut’.

(g) Perayu Pertama mendakwa pihak polis telah membawa dia ke sebuah bank di Jalan Chow Kit dan telah mengambil wang daripada seorang rakannya tetapi SP8 tidak membuat tangkapan ke atas rakannya itu. 17

(h) Pada jam 7.30 malam hari yang sama pihak polis telah membawanya ke Sungai Pelek untuk mencari ‘Pijut’. Apabila tiba di Sungai Pelek, dia telah menunjukkan rumah ‘Pijut’ kepada pihak polis. Dia tidak tahu apa yang pihak polis telah lakukan di sana kerana dia tidak di bawa keluar dari dalam kereta oleh pihak polis.

(i) Dia kemudian telah di bawa ke IPK Kuala Lumpur dan telah berjumpa dengan SP10. Dia telah memberitahu kepada SP10 bahawa bilik di mana dadah ditemui di rumah Kondo tersebut telah disewakan kepada seorang lelaki Cina bernama ‘Pijut’. Dia memberikan maklumat bahawa ‘Pijut’ mempunyai sebuah kereta BMW dan dia juga telah memberikan nombor telefon ‘Pijut’ kepada SP10. Dia juga memberitahu SP10 bahawa selain ‘Pijut’, seorang lagi bernama ‘Bambang’ turut menyewa salah satu bilik rumah Kondo tersebut dan bilik ke 4 dijadikan sebagai Setor. Dia ada meminta SP10 untuk menyiasat kewujudan penama ‘Pijut’ dengan pihak pengurusan Kondo tersebut.

(j)

(a) Tiada kes prima facie dibuktikan terhadap Perayu Pertama terhadap dadah-dadah yang ditemui dan dirampas dari dalam rumah Kondo tersebut;

(b) Tiada milikan oleh Perayu Pertama terhadap dadah yang ditemui dan dirampas dari dalam Kereta WXX 787; dan

(c) Elemen niat bersama di bawah seksyen 34 Kanun Keseksaan telah gagal dibuktikan oleh pihak pendakwaan. [29] Berkaitan dengan alasan rayuan di (a), peguam bela terpelajar menghujahkan bahawa Perayu Pertama tidak ditangkap dalam rumah Kondo tersebut. Perayu Pertama bukanlah orang yang telah menyewa rumah Kondo tersebut dan bahawa Perayu Pertama tidak mempunyai kunci untuk rumah Kondo tersebut. Perayu Pertama juga dihujahkan tidak mempunyai kad akses. Peguam bela telah merujuk kepada Gambar ‘G’ di m/s 35 Rekod Rayuan Jilid 3 yang menunjukkan kad akses dan kunci untuk rumah Kondo tersebut dicantumkan dengan set kunci untuk Kereta WXX 787 yang dimiliki oleh Perayu Kedua. [30] Mengenai isu yang sama peguam bela menghujahkan bahawa tiada bukti dikemukakan bagi menunjukkan Perayu Pertama ada akses terhadap rumah Kondo tersebut. Perayu Pertama tidak mencuba untuk melarikan diri atau bergelut waktu ditangkap. Peguam bela turut 22 mempertikaikan dapatan Hakim bicara yang menyatakan Perayu-Perayu tinggal di rumah Kondo tersebut seperti sepasang suami isteri dengan hanya bergantung pada fakta mengenai penemuan gambar Perayu-Perayu serta penemuan sijil lahir Perayu Pertama (P43) di dalam bilik tidur utama rumah Kondo tersebut. [31] Bagi alasan di (b), peguam bela terpelajar menghujahkan bahawa Perayu Pertama tidak mempunyai kawalan dan/atau jagaan serta pengetahuan terhadap dadah yang dirampas dari dalam Kereta WXX

Perayu Pertama dikatakan bukan pemilik Kereta WXX 787 dan tiada terdapat keterangan yang boleh menunjukkan bahawa Perayu Pertama pernah memandu atau menggunakan Kereta WXX 787 tersebut. Hanya terdapat keterangan melalui P28 (Perjanjian sambung bayar) menunjukkan bahawa Kereta WXX 787 itu dimiliki dan digunakan oleh Perayu Kedua. Peguam bela mempertikaikan dapatan Hakim bicara yang mengaitkan Perayu Pertama dengan dadah yang ditemui di-dalam Kereta WXX 787 memandangkan tiada keterangan yang dapat menyokong dapatan fakta oleh Hakim bicara tersebut. [32] Mengenai isu niat bersama, peguam bela terpelajar berhujah bahawa elemen wujudnya keadaan terdapatnya “a meeting of minds and are acting in concert to achieve a common goal” atau “pre-arranged 23 plan” antara Perayu-Perayu telah gagal dibuktikan. Peguam bela mem-pertikaikan komen-komen yang tidak sepatutnya yang dibuat oleh Hakim bicara dalam membuat dapatan bahawa wujud niat bersama di kalangan Perayu-Perayu tanpa berasaskan sebarang keterangan yang kukuh. Dihujahkan dapatan yang dibuat oleh Hakim bicara merupakan satu salah arahan yang memerlukan campur tangan Mahkamah atasan memandangkan telah berlaku prejudis terhadap Perayu Pertama. Rayuan Perayu Kedua [33] Peguam bela terpelajar bagi Perayu Kedua telah menimbulkan dua (2) alasan rayuan seperti berikut:

(a) Elemen milikan gagal dibuktikan atas alasan pihak pendakwaan telah gagal menolak akses pihak ketiga terhadap Kereta WXX 787 dan juga rumah Kondo tersebut; dan

(b) Hakim bicara terkhilaf apabila gagal untuk mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 atas kegagalan pihak pendakwaan untuk mengemukakan Buku Log bagi kad akses dan juga kegagalan pihak pendakwaan untuk mengemukakan rakaman CCTV tempat kejadian. [34] Peguam bela terpelajar berhujah mengenai isu di (a), bahawa Perayu-Perayu telah ditangkap di luar rumah Kondo tersebut. Hakim bicara tidak mengguna pakai sebarang anggapan statutori untuk 24 membuktikan elemen pemilikan dan telah menggunakan keterangan langsung (direct evidence). Perayu-Perayu menyatakan rumah Kondo tersebut turut didiami oleh ‘Pijut’ dan ‘Bambang’. Keterangan SP10 mengakui perlu menggunakan 2 kad akses untuk masuk ke rumah Kondo tersebut tetapi hanya terdapat satu sahaja kad akses dikemukakan di Mahkamah. Kad akses kedua tidak dijumpai dan kad akses itu masih aktif hingga ke hari Perayu-Perayu ditangkap. Oleh itu dihujahkan ada orang lain yang memegang kad akses kedua itu dan orang itu turut mempunyai akses terhadap rumah Kondo tersebut di-mana dadah-dadah seperti dalam Pertuduhan Kedua dan Pertuduhan Ketiga telah dirampas. [35] Peguam bela terpelajar turut menghujahkan bahawa wujud kelompangan (gap) dalam kes pendakwaan atas kegagalan untuk mengemukakan kad akses kedua tersebut. Berdasarkan keterangan SP8 dan SP10 menunjukkan terdapat Buku Log merekodkan kad akses yang telah dikeluarkan. Kegagalan SP10 untuk mengemukakan Buku Log tersebut, dihujahkan oleh peguam bela, mewajarkan pemakaian anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap pihak pendakwaan. 25 [36] Peguam bela turut mengkritik kegagalan SP10 untuk menyiasat penama ‘Pijut’ walaupun nombor telefon penama itu telah dibekalkan oleh pihak telco. SP10 hanya menyatakan berdasarkan rekod daripada telco, nombor telefon itu telah didaftarkan atas nama orang lain. SP10 menyatakan ini satu perkara yang biasa berlaku tetapi SP10 langsung gagal untuk memanggil nombor yang telah diberikan. Peguam bela menghujahkan bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk mengetepikan akses oleh pihak ketiga terutama ‘Pijut’ terhadap rumah Kondo tersebut. [37] Mengenai rakaman CCTV yang gagal dikemukakan oleh pihak pendakwaan, peguam bela menghujahkan bahawa kebiasaannya kegagalan mengemukakan rakaman CCTV tidak mencacatkan kes pendakwaan tetapi untuk kes terhadap Perayu-Perayu, rakaman CCTV menjadi penting apabila terdapat cabaran terhadap keterangan SP9 yang menyatakan terdapat pemerhatian selama 10 minit di tempat parkir kereta dan SP9 melihat Perayu Kedua ada membuka but Kereta WXX 787 sebelum menaiki Kereta WVW 171 yang dipandu oleh Perayu Pertama. Keterangan SP9 telah dicabar dan dinafikan oleh Perayu-Perayu. Walaupun terdapat kamera CCTV di kawasan kondo tersebut, pihak polis telah gagal untuk mengemukakan sebarang rakaman CCTV 26 untuk membuktikan kesahihan keterangan SP9. Atas kegagalan itu, peguam bela berhujah anggapan berlawanan di bawah seksyen 114 (g) Akta Keterangan 1950 hendaklah dipakai memihak kepada Perayu-Perayu. Dapatan Kami [38] Pembelaan dan isu-isu yang ditimbulkan oleh Perayu-Perayu bertunjangkan tiga perkara pokok iaitu Perayu-Perayu tidak mempunyai pengetahuan terhadap dadah-dadah yang dipertuduhkan, kemungkinan dadah-dadah tersebut dimiliki oleh ‘Pijut’ tidak dapat diketepikan sama sekali, dan penyiasatan pihak polis tidak lengkap atas beberapa aspek. Peguam bela menghujahkan ketiadaan ‘overt act’ di pihak Perayu-Perayu menyokong kes pembelaan bahawa mereka tiada pengetahuan. Di samping itu, pembelaan Perayu-Perayu telah meletakkan segalanya kepada penama ‘Pijut’. Perayu-Perayu menyatakan sehari sebelum kejadian Kereta WXX 787 telah dipinjamkan kepada ‘Pijut’ dan bilik kedua rumah Kondo tersebut dimana dadah-dadah ditemui telah disewakan kepada ‘Pijut’ dan ‘Pijut’ pula telah gagal disiasat oleh pihak polis. Pihak pembelaan turut membangkitkan kegagalan siasatan terhadap kad akses kedua dan kegagalan pihak pendakwaan untuk mengemukakan rakaman CCTV dan Buku Log kad akses. 27 [39] Kami telah meneliti Rekod Rayuan dan Alasan Penghakiman bertulis oleh Hakim bicara, kami tidak bersetuju dengan penghujahan peguam bela terpelajar atas setiap isu yang telah dibangkitkan di hadapan kami. Dakwaan Perayu Pertama bahawa dia tidak tinggal di rumah Kondo tersebut dan dia juga tidak mempunyai kad akses jelas merupakan satu penafian kosong dan satu pemikiran yang terkemudian. Di m/s 277 Rekod Rayuan Jilid 2b, Perayu Pertama dengan secara tidak langsung mengakui bahawa sebenarnya dia dan Perayu Kedua sememangnya tinggal di rumah Kondo tersebut. Keterangan Perayu Pertama itu kami petik seperti berikut: : Boleh kamu ceritakan kepada Mahkamah berkenaan dengan fakta tentang kamu ditangkap pada 22/5/2015? : Boleh, saya mulakan pada 21 haribulan lah sehari sebelum hari kejadian sebab ia ada kena mengena dengan hari kejadian, pada 21 haribulan pada lebih kurang jam 8.00 malam, saya hendak keluar makan bersama tunang saya Noorayuni binti Kamsani, pada ketika itu apabila tiba di parking tingkat 1, saya dan Ayuni terserempak dengan Pijut nama panggilan, beliau ketika itu menyerahkan kunci kereta Lancer yang beliau pinjam sehari sebelum itu kepada Ayuni OKT ke-2 dan kemudian saya terus menuju ke kereta Volkswagen dan menuju kearah kedai Tom Yam yang berhampiranlah. Pada masa yang sama saya juga lihat Ayuni meletakkan kunci tersebut di ruang tengah di 28 dalam kereta Volkswagen. Dan apabila balik daripada makan saya dan Ayuni terus naik ke rumah. Dan kunci tersebut tidak di bawa bersama. Sekarang saya ceritakan pada 22 haribulan hari kejadian. Pada hari kejadian 22 haribulan jam lebih kurang 10.30 pagi saya dikejutkan oleh Ayuni kerana beliau ingin saya menemaninya pergi ke Pejabat pos untuk menghantar parcel dan pergi ke bank untuk mengambil buku cek. …… : Teruskan. : Apabila telah siap, saya dan Ayuni mengunci bilik kami dan bersedia untuk keluar dari rumah. Ketika itu saya perasan yang bilik lain di dalam rumah bertutup rapat saya tak pasti sama ada rakan serumah ada di rumah atau tidak. Keluar daripada rumah saya menuju parking ke tingkat 1, dan terus menuju ke kereta Volkswagen….” [penekanan oleh kami] [40] Seterusnya keterangan Perayu Pertama sendiri yang tidak dapat disangkal menyatakan kepada pegawai serbuan bahawa dia tinggal di alamat Unit B-22-3A, rumah Kondo tersebut. Hujahan peguam bela terpelajar menyatakan tiada keterangan menunjukkan Perayu Pertama tinggal di rumah Kondo tersebut adalah jauh tersasar. Selain terdapat sijil kelahiran dan gambar-gambar Perayu Pertama dalam bingkai yang dipamerkan di dinding bilik tidur utama, terdapat juga pengakuan Perayu 29 Pertama bahawa mereka tinggal di rumah Kondo itu dan kad akses serta kunci rumah Kondo tersebut dirampas dari dalam Kereta WVW 171, milik Perayu Pertama yang dipandunya ketika Perayu-Perayu ditahan. Di m/s 278, Rekod Rayuan Jilid 2b, Perayu Pertama menyatakan: “Apabila tiba di parking tingkat 1 saya diarahkan keluar dan pada ketika itu Ayuni pun diarah berdiri di samping saya untuk memerhatikan pemeriksaan yang dilakukan ke atas kereta Volkswagen. Semasa pemeriksaan saya lihat ada anggota polis yang mengambil kunci Lancer di dalam kereta Volkswagen lalu menuju ke arah kereta Lancer dan melakukan pemeriksaan ke atas kereta Lancer. Pada ketika itu saya dan Ayuni masih memerhatikan pemeriksaan yang dilakukan di belakang kereta Volkswagen iaitu di kawasan sekitar bonet kereta. Beberapa ketika kemudian pegawai serbuan datang berjumpa dengan saya dan menyatakan ada jumpa barang di dalam Lancer itu. Saya lihat dari posisi saya barang itu macam 1 kotak saya tak tahu barang itu apa dan tak tahu macam mana barang itu ada dalam kereta Lancer. Kemudian pegawai serbuan tanya saya lagi alamat rumah, saya pun bagi tahu alamat rumah iaitu di unit B-22-3A.” [penekanan oleh kami] [41] Atas isu yang sama, kami bersetuju dengan dapatan oleh Hakim bicara apabila membuat inferens yang munasabah bahawa Perayu-Perayu tinggal bersama di rumah Kondo tersebut. Pihak Polis tidak menjumpai barangan peribadi milik orang lain selain barangan milik Perayu-Perayu. Hanya terdapat pakaian lelaki dan perempuan dalam 30 bilik tidur utama yang dihuni oleh Perayu-Perayu. Semasa pemeriksaan dijalankan, SP8 dan SP9 menyatakan semua pintu bilik termasuklah pintu bilik di mana barang kes dadah ditemui tidak dalam keadaan berkunci. Hakim bicara adalah betul dalam membuat inferens bahawa tiada orang lain tinggal di rumah Kondo tersebut dan bahawa sekiranya dadah di dalam rumah Kondo tersebut dimiliki oleh orang lain, pastinya pintu bilik akan dikuncikan untuk merahsiakan kehadiran barang salah di dalam bilik itu serta disebabkan nilai harga barangan salah itu sendiri. Hakim bicara juga betul apabila membuat inferens bahawa dadah tersebut dibiarkan dalam keadaan begitu memandangkan hanya Perayu-Perayu sahaja yang tinggal di rumah Kondo tersebut. [42] Mengenai aduan peguam bela terpelajar bahawa hanya ada satu kad akses sahaja dan kad akses kedua yang sepatutnya ada telah gagal dikemukakan ke Mahkamah oleh pihak pendakwaan, kami telah meneliti Rekod Rayuan dan kami dapati pihak polis hanya telah menemui dan merampas satu kad akses sahaja yang dicantumkan pada set kunci Kereta WXX 787 milik Perayu Kedua. Kad akses itu masih aktif sehingga tarikh serbuan. Hujahan peguam bela bahawa Perayu Pertama tidak memiliki kad akses adalah satu hujahan yang jauh tersasar. Perayu-Perayu dibuktikan tinggal bersama dan keluar bersama maka mereka telah menggunakan satu kad akses secara 31 bersama. Kenyataan bahawa terdapat satu lagi kad akses yang tidak dikemukakan tidak mencacatkan kes pendakwaan. Jauh sekali anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai memandangkan tiada keterangan yang dapat menunjukkan bahawa pendakwaan cuba untuk menyembunyikan atau menghalang pengemukaan kad akses kedua tersebut sekiranya telah dirampas oleh pasukan serbuan. [43] Peguam bela Perayu Pertama menghujahkan bahawa Perayu Pertama tidak dibuktikan mempunyai milikan terhadap dadah yang ditemui di dalam Kereta WXX 787. Kami tidak bersetuju. Sebaliknya kami bersetuju dengan dapatan Hakim bicara bahawa dadah di dalam Kereta WXX 787 itu dimiliki secara bersama oleh Perayu-Perayu berdasarkan bahawa mereka dilihat bersama dan kunci Kereta WXX 787 itu ditemui di dalam kereta Perayu Pertama. Dapatan Hakim bicara ini disokong oleh dapatan bahawa mereka mempunyai niat bersama di bawah seksyen 34 Kanun Keseksaan dalam memiliki bagi tujuan diperedarkan dadah-dadah yang dipertuduhkan. Kami petik dapatan Hakim bicara di m/surat 52 – 53 Rekod Rayuan Jilid 1 mengenai isu yang dibangkitkan oleh peguam bela terpelajar: 32 “Kawalan dan jagaan [pemilikan] dan pengetahuan T1 dan T2 ke atas dadah di dalam booth kereta Mitsubishi Lancer WXX 787 terbukti. [93] Keterangan SP3 pemilik berdaftar kereta dadah di jumpai di dalam Pertuduhan Pertama dan Perjanjian Sambung Bayar [P28] adalah secara jelas menunjukkan bahawa kereta WXX 787 tersebut telah berada di dalam kawalan dan jagaan T2 sejak dari 5.6.2014 lagi. [94] Keterangan SP9 bahawa di dalam pemerhatian beliau sejurus sebelum tangkapan dilihat T1 dan T2 turun bersama dan T2 telah menuju kereta WXX 787 dan membuka booth dan selepas itu menutupnya dengan menggunakan kunci remote dan T2 menaiki kereta kedua WVW 171 Wolkswagen bersama-sama T1. Semasa ditahan oleh SP8 dan pemeriksaan oleh SP9 di dalam Kereta WVW 171 dijumpai serangkai kunci termasuk kunci Kereta WXX 787 di mana dadah dijumpai sepertimana Pertuduhan 1 di tempat letak kereta Lot 924 yang dilihat sebelumnya T2 membukanya. Nexus jenis dadah di dalam booth kereta [Pertuduhan Pertama] dengan jenis dadah di dalam kediaman mereka berdua [Pertuduhan Kedua] adalah dari jenis yang sama. [95] Oleh itu, T1 dan T2 dipanggil membela diri atas Pertuduhan 1 dengan menggunapakai s. 37(da)(xvi) ADB apabila pemilikan telah dapat dibuktikan secara terus atas penelitian maksima dan berat dadah melepasi 50 gram, dibaca dengan s. 34 KK atas niat bersama kedua-dua tertuduh yang tinggal berdua seperti suami isteri.” [44] Alasan rayuan terakhir yang dibangkitkan oleh peguam bela Perayu Pertama ialah mengenai niat bersama. Peguam bela terpelajar berhujah bahawa elemen niat bersama telah gagal dibuktikan oleh pihak 33 pendakwaan. Kami tidak bersetuju. Daripada fakta matrix dalam kes rayuan ini, kami bersetuju dengan dapatan Hakim bicara bahawa elemen niat bersama telah berjaya dibuktikan. Seksyen 34 Kanun Keseksaan memperuntukkan: “34. When a criminal act is done by several persons, in furtherance of the common intention of all, each of such persons is liable for that act in the same manner as if the act were done by him alone.” [45] Terdapat terlalu banyak nas yang telah membicarakan tentang niat bersama. Hakim bicara dalam kes di hadapan kami telah meneliti fakta dan keterangan yang telah dikemukakan di hadapan beliau dan seterusnya telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Agong dalam kes Namasiyiam & Ors v. PP [1987] 2 MLJ 336 sebelum memutuskan bahawa wujud niat bersama antara Perayu-Perayu dalam memiliki untuk pengedaran dadah-dadah yang dipertuduhkan. Dalam kes Namasiyiam & Ors, supra, Syed Agil Barakbah, SCJ menyatakan seperti berikut: “In law, common intention requires a prior meeting of the minds and presupposes some prior concert. Proof of holding the same intention or or sharing some other intention, is not enough. There must be proved either by direct or by circumstantial evidence that there was (a) a common intention to commit the very offence of which the accused persons are sought to be convicted and (b) participation in the 34 commission of the intended offence in furtherance of that common intention. ….Direct evidence of a prior plan to commit an offence is not necessary in every case because common intention may develop on the spot and without any long interval of time between it and the doing of the act commonly intended. In such a case, common intention may be inferred from the facts and circumstances of the case and the conduct of the accused.”. [46] Fakta-fakta yang telah dipertimbangkan oleh Hakim bicara dalam memutuskan bahawa elemen niat bersama telah berjaya ditimbulkan adalah seperti berikut:

(a) Perayu-Perayu telah dilihat secara fizikalnya berada bersama-sama di tempat kejadian semasa pertama kali dilihat di tempat letak kereta;

(b) Perayu Kedua telah pergi ke Kereta WXX 787 serta membuka but kereta tersebut sebelum menutupnya kembali, semuanya dengan menggunakan penggera Kereta WXX 787 dalam milikan Perayu Kedua;

(c) Perayu Kedua kemudian dilihat pergi memasuki Kereta WVW 171 yang dipandu oleh Perayu Pertama sebelum mereka bergerak keluar dari Kondo tersebut;

(d) Serangkai anak kunci, penggera serta kad akses ditemui dalam Kereta WVW 171 yang dimiliki dan dipandu keluar oleh Perayu Pertama; 35

(e) Perayu-Perayu mendiami bersama rumah Kondo tersebut;

(f) Dadah-dadah yang dipertuduhkan ditemui di dalam but kereta WXX 787 dan juga di dalam rumah Kondo tersebut yang didiami oleh Perayu-Perayu. Dadah yang dijumpai di dalam Kereta WXX 787 adalah jenis yang sama dijumpai di dalam rumah Kondo tersebut;

(g) Barangan peribadi Perayu-Perayu turut ditemui di dalam rumah Kondo tersebut;

(h) Tiada terdapat barangan peribadi orang lain ditemui di dalam rumah Kondo tersebut;

(i) Kesemua bilik di rumah Kondo tersebut dalam keadaan tidak berkunci ketika serbuan dilakukan; dan

(j) Siasatan oleh SP10 mendapati tiada orang lain selain Perayu-Perayu yang menghuni rumah Kondo tersebut. [47] Kami mendapati Hakim bicara adalah betul apabila mendapati elemen niat bersama telah berjaya dibuktikan di kalangan Perayu-Perayu. Kami bersetuju dengan dapatan Hakim bicara tersebut. [48] Sekarang kami beralih kepada isu yang ditimbulkan oleh peguam bela Perayu Kedua iaitu berkaitan dengan isu kegagalan menolak kemungkinan akses oleh pihak ketiga terhadap kereta WXX 787 dan juga rumah Kondo tersebut. Pihak pembelaan meletakkan bahawa ‘Pijut’ telah meminjam Kereta WXX 787 sehari sebelum kejadian 36 tangkapan dan hanya telah memulangkan kunci Kereta WXX 787 tersebut kepada Perayu Kedua ketika mereka terserempak di tempat letak kereta ketika ingin keluar untuk makan. Pembelaan Perayu-Perayu mengenai kewujudan penama ‘Pijut’ ini telah ditolak oleh Hakim bicara dan kami bersetuju dengannya. [49] Tiada sebarang penjelasan diberikan oleh Perayu-Perayu mengapakah perlunya ‘Pijut’ meminjam Kereta WXX 787 daripada Perayu Kedua sedangkan menurut keterangan Perayu Pertama, ‘Pijut’ mempunyai sebuah kereta jenis BMW. Tiada juga penjelasan diberikan bagaimanakah kunci Kereta WXX 787 yang kononnya telah dipinjamkan kepada ‘Pijut’ dan kemudiannya diserahkan keesokkan hari iaitu satu hari sebelum Perayu-Perayu ditangkap, kunci Kereta WXX 787 itu berada dalam keadaan bercantum dengan kad akses serta kunci rumah Kondo yang Perayu-Perayu diami. [50] Mengenai dakwaan Perayu Kedua bahawa kemungkinan dadah di dalam Kereta WXX 787 milik ‘Pijut’, Hakim bicara menyatakannya seperti berikut di m/s 77 dan 78 Rekod Rayuan Jilid 1: “[202] Bilik di mana dadah dijumpai semasa serbuan dibuat mengikut keterangan SP9 tidak berkunci dan tidak tertutup pun. Jika Pijut 37 dan Bambang pemilik dadah tersebut adakah bilik itu akan dibiarkan begitu. [203] Begitu juga dengan dadah di dalam kereta ML milik T2, dikatakan milik Pijut. Masakan si Pijut akan meletakkan dadah yang barang haram dan berharga secara sesuka hati di dalam kereta pinjam. Sudah tentu Pijut secara munasabahnya akan menyimpan di tempat selamat dan berkunci. [204] Keraguan munasabah yang hanya tertuduh perlu timbulkan bukan keraguan yang sewenang-wenang dan tidak munasabah kes Lord Denning, Miller v. Minister of Pensions [1947] 2 AII ER 372. Dadah adalah bukan sahaja bernilai tinggi dengan berat yang dirampas dan jika diketahui ianya orang akan membawa hukuman mati. Oleh itu, secara munasabahnya adakah si Pijut atau si Bambang akan bertindak demikian. [205] Apa yang pendakwaan buktikan ialah dadah tersebut milik dan jagaan dan kawalan oleh T1 dan T2 sahaja yang tinggal berdua di kediaman tersebut. Manakala kereta ML itu tidakpun diberi pinjam kepada si Pijut malah Pijut atau Bambang adalah tidak wujud atau jika pun wujud tetapi tidak ada kena mengena dengan dadah di dalam kereta atau di dalam bilik di kediaman T1 dan T2. [206] Jika benar ‘Pijut’ adalah pemilik dadah di dalam kereta milik T2 sudah tentu pada hari sebelum kejadian semasa ‘Pijut’ dikatakan terserempak dengan T1 dan T2 di tempat parking kereta ML itu, Pijut boleh sahaja menangguhkan pemberian kunci untuk mengeluarkan barangan dadah di dalam booth kereta dan kunci boleh sahaja Pijut letakkan di dalam apartment mereka. 38 [207] T1 dan T2 terpaksa membuat dua cerita bagaimana dadah terjumpa di dua tempat yang mana kereta dan kediaman secara terangan di bawah kawalan dan jagaan mereka. Oleh itu, perlu diwujudkan watak Pijut dan Bambang. Ternyata ‘Pijut’ adalah cerita pembelaan bukan sahaja tidak boleh dipercayai malah gagal sebagai munasabah dan menimbulkan keraguan kerana ‘Pijut’ adalah pengedar dadah yang paling ‘tidak munasabah’ meletakkan dadah di dalam kereta milik orang dan meletak di dalam bilik tanpa dikunci dan rumah didiami secara berkongsi. [208] Atas alasan dan dapatan inilah, Mahkamah Tinggi ini memutuskan ianya gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah oleh T1 dan T2 atas isu watak ‘Pijut’ atau ‘Bambang’ sebagai tuan punya dadah tersebut.”. [penekanan oleh kami] [51] Kami mendapati tiada kekhilafan oleh Hakim bicara dalam membuat dapatan menolak penglibatan ‘Pijut’ atau ‘Bambang’ atau mana-mana pihak ketiga yang lain terhadap pemilikan dan pengedaran dadah-dadah yang ditemui di dalam Kereta WXX 787 dan di rumah Kondo tersebut. Kami mendapati bahawa hujahan penguam bela terpelajar atas isu ini tidak mempunyai sebarang merit. Kami juga mendapati bahawa Perayu-Perayu telah gagal untuk mengemukakan butir-butir lanjut dan lengkap mengenai penama ‘Pijut’ dan ‘Bambang’. Oleh itu, pihak polis tidak boleh dipersalahkan apabila gagal untuk menjalankan siasatan menyeluruh dan terperinci terhadap penama-penama tersebut. Kami juga mendapati bahawa Perayu-Perayu telah 39 gagal untuk memberikan “Notis Alcontara” yang efektif dalam kes ini (lihat Alcontara A/l Ambross Anthony v. PP [1996] 1 CLJ 705). [52] Isu kedua yang dihujahkan oleh peguam bela terpelajar bagi Perayu Kedua di hadapan kami adalah mengenai kegagalan pihak pendakwaan untuk mengemukakan Buku Log kad akses serta kegagalan untuk mengemukakan rakaman CCTV. Peguam bela mempersoalkan kegagalan Hakim bicara untuk mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 menyebelahi pihak Perayu-Perayu. Peguam bela terpelajar bergantung pada keputusan Mahkamah ini dalam kes See Kek Chuan v. PP [2013] 6 CLJ 98; Azizan Bin Yahya v. PP [2013] 1 MLJ 190 dan Ghasem Gharezadehsharbiani Hassan v. PP [2014] 5 MLJ 433. [53] Peguam bela terpelajar telah merujuk kepada keterangan SP10 mengenai hasil siasatan saksi terhadap kad akses dan daftar (Buku Log kad akses). SP10 menyatakan walaupun terdapat 5 kad akses untuk rumah Kondo tersebut namun hanya 2 kad diserahkan kepada penghuni iaitu kepada Perayu Kedua. Manakala 3 kad lagi hanya untuk akses ke pondok pengawal sahaja. Menurut siasatan SP10, 2 kad akses itu masih aktif sehingga tarikh Perayu-Perayu ditangkap tetapi SP10 hanya menerima satu kad akses sahaja daripada SP9. SP10 mengesahkan 40 satu kad lagi tidak dijumpai pada mana-mana Perayu atau dari dalam 2 buah kereta yang terlibat dan juga tidak ditemui di dalam rumah Kondo tersebut. Apabila disoal-balas lanjut tentang kemungkinan ada orang lain menggunakan kad akses kedua itu, SP10 menyatakan seperti berikut di m/s 245 dan 246 Rekod Rayuan Jilid 2b: : Inspektor setuju dengan saya, ini kemungkinan menunjukkan bahawa ada seorang lagi yang memegang kad ini? : Saya tidak pasti. : Kemungkinan itu ada? : Sekiranya terdapat pergerakan kemungkinan. : Ada pergerakan, mungkin, sebab Inspektor kata ada pergerakan, mungkin ada? : Mungkin ada.” [54] Berdasarkan keterangan SP10, peguam bela berhujah kemungkinan satu lagi kad akses dipegang oleh ‘Pijut’. SP10 menyatakan bahawa beliau telah menjalankan penyiasatan secara terperinci namun masih gagal untuk menemui kad akses kedua tersebut walaupun kad akses itu masih aktif digunakan sehingga ke hari Perayu-Perayu ditangkap. Berdasarkan keterangan SP10, hujahan peguam bela bahawa kegagalan pendakwaan untuk mengemukakan kad akses kedua menarik pemakaian anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta 41 Keterangan 1950 tidak dapat diterima kerana tiada elemen penyembunyian atau halangan daripada pengemukaan kad akses kedua tersebut oleh pihak pendakwaan. Bagaimanakah kad akses kedua hendak dikemukakan sedangkan kad itu tidak berada pada mana-mana saksi pihak pendakwaan. [55] Selain itu, SP10 menyatakan bahawa beliau telah menjalankan siasatan berdasarkan rekod yang disimpan di pondok pengawal tetapi rekod ini tidak dikemukakan di Mahkamah. Peguam bela juga menghujahkan anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai. [56] Kami telah meneliti Rekod Rayuan dan mendapati pihak pembelaan tidak pernah pada bila-bila masa meminta SP10 untuk mengemukakan rekod atau Buku Log kad akses tersebut. Oleh itu hujahan peguam bela terpelajar mengenai isu ini merupakan satu pemikiran terkemudian. Isu yang sama juga tidak pernah dibangkitkan di hadapan Hakim bicara. [57] Mengenai isu kemungkinan kad akses kedua berada pada ‘Pijut’ dan ‘Pijut’ memang wujud telah kami bincangkan di awal Penghakiman ini. Setelah meneliti Rekod Rayuan, kami bersetuju dengan dapatan 42 dan keputusan Hakim bicara apabila mendapati ‘Pijut’ hanyalah cerita rekaan Perayu-Perayu semata-mata. [58] Mengenai tanda tanya terhadap ketidakjumpaan kad akses kedua dan di mana kad itu berada, pada pandangan kami perkara itu berada dalam pengetahuan peribadi Perayu Kedua sendiri. Menurut keterangan SP4, rumah Kondo tersebut telah disewakan kepada Perayu Kedua. Menurut SP5 pula, kad akses hanya digunakan untuk ke tempat letak kereta sahaja, manakala untuk masuk ke dalam rumah Kondo tersebut perlu menggunakan 2 anak kunci iaitu satu untuk membuka pintu gril dan satu lagi untuk membuka pintu kayu. SP5 memberitahu bahawa dia telah memberikan 2 set kunci bersama dua kad akses kepada Perayu Kedua tetapi hanya 1 set berada di Mahkamah. SP5 juga tidak tahu dimanakah 1 set lagi berada. Yang pentingnya, SP5 menyatakan di bawah Perjanjian Tenansi (P29), Perayu Kedua tidak dibenarkan untuk menyewakan semula (sub-let) rumah Kondo tersebut atau mana-mana bahagian rumah Kondo tersebut kepada mana-mana orang yang lain. [59] Seperti kami sebutkan di awal Penghakiman ini, fakta di mana kad akses kedua dan set kunci kedua rumah Kondo tersebut berada adalah 43 dalam pengetahuan peribadi Perayu Kedua. Ini berlandaskan seksyen 106 Akta Keterangan 1950 yang memperuntukkan seperti berikut: “106. When any fact is especially within the knowledge of any person the burden of proving that fact is upon him.” [60] Tiada keterangan dikemukakan oleh Perayu Kedua mengenai kad akses telah diserahkan kepada ‘Pijut’. Apa yang dikatakan oleh Perayu Kedua hanyalah tentang serahan kunci rumah Kondo tersebut sahaja. Kad akses menurut SP5 hanya untuk ke tempat letak kereta. Tidak disebutkan oleh Perayu Kedua bahawa dia turut telah menyerahkan kad akses kepada ‘Pijut’. Keterangan mengenai serahan kunci ini hanya timbul semasa Perayu Kedua disoal-balas oleh Timbalan Pendakwa Raya. Tiada sebarang soalan-semula ditanyakan kepada Perayu Kedua berkaitan kunci dan kad akses kedua tersebut. [61] Mengenai isu terakhir berkaitan dengan kegagalan pihak pendakwaan mengemukakan rakaman CCTV, peguam bela terpelajar berhujah walaupun SP10 ada menyiasat mengenai rakaman kamera CCTV yang terdapat di kawasan Kondo tersebut namun rakaman CCTV gagal dikemukakan. Atas kegagalan itu, peguam bela menghujahkan anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 sewajarnya 44 diguna pakai memihak kepada Perayu-Perayu. Peguam bela menghujahkan secara lanjut bahawa fakta sama ada Perayu Kedua ada membuka but Kereta WXX 787 dipertikaikan. Keterangan bahawa Perayu Kedua telah membuka but Kereta WXX 787 sangat penting memandangkan Hakim bicara telah menjadikan fakta tersebut sebagai salah satu alasan untuk membuat dapatan bahawa elemen pengetahuan tentang dadah di dalam but kereta itu dibuktikan terhadap Perayu Kedua. [62] Kedudukan perundangan mengenai keterangan rakaman CCTV telah dijelaskan oleh Mahkamah ini dalam kes Saeid Reza Mohammadi Mohammad lwn. PP [2016] 1 LNS 303 seperti berikut: “[34] Berkaitan dengan kegagalan mengemukakan laporan rakaman CCTV, kami mendapati keterangan berkaitan rakaman CCTV hanyalah berbentuk keterangan yang menyokong. Sekiranya rakaman CCTV dikemukakan, ianya akan menguatkan versi pendakwaan atau menyokong versi pembelaan. Rakaman CCTV menjadi penting sekiranya versi pendakwaan dan versi perayu saling bercanggah. Keterangan rakaman CCTV juga menjadi penting sekiranya terdapat pertikaian terhadap identiti perayu. Berdasarkan kepada keterangan SP3 dan SP5 serta keterangan perayu sendiri, tiada percanggahan dalam versi perayu dan juga versi pendakwaan. Tiada juga timbul pertikaian terhadap identiti perayu. Fakta bahawa perayu bersama 3 lagi lelaki Iran telah ditangkap tidak dipertikaikan. Fakta beg P26 ditarik oleh perayu juga tidak dinafikan. Oleh itu keterangan berkaitan 45 laporan/rakaman CCTV tidak penting dalam kes ini. Kami bersetuju tiada keperluan untuk hakim bicara memakai anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan terhadap pihak pendakwaan atas kegagalan-kegagalan yang dihujahkan oleh peguambela terpelajar.” [63] Kami ingin menyatakan bahawa kes See Kek Chuan, supra, yang dirujuk oleh peguam bela terpelajar dapat dibezakan dari segi fakta kes itu dengan kes terhadap Perayu-Perayu. Dalam kes yang dirujuk itu, fakta material kes adalah bahawa saksi SP3 menyatakan melihat Perayu bersendirian turun dari keretanya sambil membawa sebuah beg berwarna hitam bersamanya menuju ke arah Hotel Sunway Resort & Spa. Di dalam beg hitam itu telah ditemui dadah yang dipertuduhkan. Versi Perayu bagaimanapun amat berbeza iaitu Perayu menyatakan dia dan seorang bernama Ah Fatt turun bersama dari keretanya dan beg hitam berkenaan dijinjit oleh Ah Fatt. Apabila pasukan polis menghampiri, Ah Fatt telah mencampakkan beg hitam itu ke atas lantai dan terus melarikan diri meninggalkan Perayu seorang diri. Abdul Malik Ishak, JCA dalam menyampaikan keputusan Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut: “[30] Right from the very start, the importance of the CCTV footage was highlighted by the defence. PW4 was categorical when he testified that the police had requested and was given the CCTV tape. PW9 testified that there were CCTVs focused at 32 locations at the said hotel and also at the lobby. These CCTVs would surely verify the version of 46 the prosecution if tendered. Yet, not a single CCTV tape was produced and tendered by the prosecution. [31] The High Court Judge acknowledge that the police had requested for a copy of the CCTV and a copy was in fact given to the police. At p. 246 of the appeal record at jilid 3, His Lordship said: SP4 – adalah Pegawai Keselamatan di Sunway Resort – keterangan saksi ini semasa disoal balas oleh pihak pembelaan tertumpu kepada bilik kawalan CCTV di mana beliau mengatakan bahawa tiada anggota polis ditempatkan di bilik kawalan CCTV. Saksi ini juga mengatakan bahawa di kawasan lobi hotel terdapat CCTV dan selepas tangkapan dibuat pihak polis ada meminta salinan CCTV yang mana satu salinan rakaman CCTV telah diberikan. [32] Contrary to the evidence by PW4, PW9 testified that CCTV recording was not given to the police because there was no written request by the police for a copy of the CCTV. Since the police did not record the statement of PW9, there was no opportunity for the learned Deputy who conducted the prosecution to impeach the credit of PW9. Thus, we have two sets of evidence in regard to the nagging question of whether a copy of the CCTV was given to the police. These two contradictory or variant narratives struck at the very root of the prosecution’s case and it must surely benefit the defence (Yusoff Kassim v. PP [1992] 1 LNS 31; [1992] 2 MLJ 183; PP v. Lee Eng Kooi [1993] 2 CLJ 534; [1993] 2 MLJ 322; Lee Ah Seng & Anor v. PP [2007] 5 CLJ 1; [2007] 4 AMR 709; Adzhaar Ahmad & Anor v. PP [1996] 1 LNS 68; [1996] 4 MLJ 85; PP v. Tai Mei Yuen [2004] 1 LNS 442; [2004] 47 4 MLJ 541; Periasamy v. PP [1965] 1 LNS 129; [1966] 1 MLJ 138; Harchand Singh & Anor v. State of Haryana [1974] AIR 344; and PP v. Rajandiran Kadirveil [2002] 1 LNS 234; [2002] 7 MLJ 77). [33] In our judgment, the non-production of the CCTV footage amounts to a withholding or suppression of evidence and if it was produced, it would be unfavourable to the prosecution and, consequently, the adverse presumption under s. 114(g) of the Evidence Act 1950 must be invoked against the prosecution. [34] It goes without saying that the non-production of the CCTV footage had disadvantaged or prejudiced the defence and the truth of the prosecution’s case could not verified. Indeed in a criminal trial, fairness must be displayed by the prosecution. And the concepts of a fair trial and fairness have been recognized by our Malaysia Courts in Cheak Yoke Thong v. Public Prosecutor [1984] 2 CLJ 83; [1984] 1 CLJ (Rep) 87; [1984] 2 MLJ 119; Goi Ching Ang v. PP [1999] 1 CLJ 829; [1999] 1 MLJ 507; Tan Hun Wah v. PP [1994] 2 CLJ 180; [1994] 1 AMR 113, SC; Azahan Mohd Aminallah v. Public Prosecutor [2005] 1 CLJ 374; [2004] 6 AMR 810, CA; and PP v. Abdul Manaf Muhamad Hassan [2006] 2 CLJ 129.”. [64] Berlainan dengan kes terhadap Perayu-Perayu di hadapan kami di mana fakta yang dipertikaikan adalah mengenai sama ada Perayu Kedua ada membuka but Kereta WXX 787 di tempat letak kereta di Tingkat 1, Kondo tersebut. Keterangan SP10 jelas menyatakan bahawa tidak terdapat kamera CCTV di kawasan tempat letak kereta tersebut dan SP10 tidak mempunyai rakaman CCTV yang diminta oleh Perayu- 48 Perayu untuk dikemukakan. Sedangkan fakta dalam kes See Ket Chuan, supra, menunjukkan terdapat rakaman CCTV yang telahpun diperoleh oleh pihak polis. [65] Kami rujuk keterangan SP10 di m/s 217 Rekod Rayuan Jilid 2b, seperti berikut: : Inspektor Fauzie tadi kita berhenti setakat pada Laporan Kimia untuk DNA oleh Pegawai Sains En. Ahmad Hail. Saya nak pergi kepada siasatan Inspektor terhadap PV20 Platinum Lake Condo ini. Inspektor ada pergi ke tempat letak kereta di mana B1 dan B2 dilihat kali terakhir sebelum keluar meninggalkan kawasan tersebut? : Ya. : Di kawasan itu ada CCTV dipasang Inspektor? : Saya telah hadir dan jalankan siasatan di tempat kejadian dan telah melakukan pemerhatian di sekitar tingkat 1 tempat parking kereta didapati tiada kamera rakaman CCTV.”. [penekanan kami] [66] Memandangkan tiada rakaman CCTV diperoleh oleh SP10, kami tidak nampak bagaimanakah ini dikatakan telah memprejudiskan Perayu-Perayu atas kegagalan untuk mengemukakan rakaman CCTV yang tidak wujud. Oleh itu tidak wajarlah hujahan peguam bela terpelajar supaya anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 49 1950 diguna pakai terhadap pihak pendakwaan dalam kes ini. Kami mendapati Hakim bicara telah dengan betul membuat dapatan fakta bahawa Perayu Kedua ada membuka but Kereta WXX 787 sebelum beredar menaiki Kereta WVW 171 yang dipandu oleh Perayu Pertama yang sedang menunggunya dalam jarak lebih kurang 10 meter. Hakim bicara membuat dapatan yang betul bila memutuskan Perayu-Perayu mempunyai pengetahuan secara tersirat terhadap dadah yang disembunyikan di dalam but Kereta WXX 787 tersebut (lihat Ediawe Eshilama Clinton v. PP [2015] 9 CLJ 169). Konklusi [67] Atas alasan-alasan yang kami huraikan di atas, kami mendapati tiada merit dalam rayuan Perayu-Perayu terhadap sabitan. Kami mendapati sabitan terhadap Perayu-Perayu atas ketiga-tiga pertuduhan adalah selamat. Dengan itu, kami menolak rayuan Perayu-Perayu. Sabitan dan hukuman mati oleh Mahkamah Tinggi ke atas Perayu-Perayu atas ketiga-tiga pertuduhan disahkan dan dikekalkan. Bertarikh: 21 November 2017 t.t. (KAMARDIN BIN HASHIM) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia 50 Peguam cara Bagi Pihak Perayu Pertama: Mohd Affifuddin Hafifi Tetuan Salehuddin Saidin & Associates Wisma Salehuddin No. 14, Jalan Tengku Ampuan Zabedah A/9A, Seksyen 9, 40000 Shah Alam Selangor Bagi Pihak Perayu Kedua: Datuk C. Vignesh Kumar Tetuan Vignesh Kumar & Associates No. 29 – 3A, Oval Damansara, No. 685, Jalan Damansara, Off Lebuhraya Sprint, 60000 Kuala Lumpur Bagi Pihak Responden: Tengku Intan Suraya Bt Tengku Ismail Timbalan Pendakwa Raya Jabatan Peguam Negara Putrajaya