1. ) Lua Siok Hiang v Mohd Afendi Bin Ab Ghani (DA-11B-8-09/2020)

LIM AH HENG PERAYU DAN MOHD AFENDI BIN AB GHANI RESPONDEN [Dalam Mahkamah Majistret di Kota Bharu Dalam Negeri Kelantan Darul Naim, Malaysia Saman No: DA-A73KJ-514-07/2019 Antara Mohd Afendi Bin Ab Ghani Plaintif Dan

Lua Siok Hiang

Lim Ah Heng Defendan] PENGHAKIMAN [1] Ini adalah adalah rayuan yang berbangkit daripada keputusan Mahkamah Majistret Kota Bharu yang bertarikh 13.9.2020 terhadap kedua-dua isu liabiliti dan kuantum. [2] Untuk kemudahan rujukan, pihak-pihak akan dirujuk seperti mana rujukan mereka di Mahkamah Majistret. [3] Selain daripada rayuan utama yang dikemukakan oleh defendan-defendan, terdapat juga satu rayuan balas yang dikemukakan oleh plaintif di atas isu liabiliti sahaja. Di Mahkamah Majistret [4] Fakta kes seperti yang dapat disaring daripada alasan penghakiman Majistret yang bijaksana adalah seperti berikut. Pada 26.8.2018 lebih kurang jam 11.30 pagi, plaintif menunggang motorsikal no. BLP 389 dari Pengkalan Chepa ke Kota Bharu. Apabila sampai di Jalan Tok Guru berhampiran dengan Kedai Makan Mee Musa, tiba-tiba sebuah motor van no. DAR 9369 yang dikatakan dipandu oleh defendan pertama bergerak naik ke jalan utama. [5] Adalah tidak dipertikaikan bahawa pada masa yang material, motor van tersebut adalah dimiliki oleh defendan ke-2. [6] Di dalam keadaan sedemikian, plaintif cuba menekan brek motorsikalnya, tetapi berlaku perlanggaran di motorsikal plaintif dan motor van yang dikatakan dipandu oleh defendan pertama. [7] Akibat daripada kemalangan tersebut plaintif telah mengalami pelbagai kecederaan dan telah mendapat rawatan di Hospital Raja Perempuan Zainab II dan dimasukkan ke dalam ward selama 5 hari. [8] Walaubagaimanapun, kes ini tidaklah seperti yang diplidkan oleh plaintif. Ini adalah kerana adalah menjadi kes defendan pertama di Mahkamah Majistret bahawa pada masa yang material, iaitu jam 11.30 pagi, defendan pertama berada di kedai abang iparnya. Motor van defendan pertama pada masa yang material, berada di dalam keadaan parkir di tepi jalan kedai tersebut. [9] Semasa berada di dalam kedai pada masa tersebut, defendan pertama mendengar bunyi dentuman yang kuat. Defendan pertama telah keluar daripada kedai abang iparnya untuk melihat keadaan dan mendapati motorsikal plaintif telah melanggar motor van tersebut. Menurut defendan pertama, akibat daripada kemalangan, motor van tersebut telah mengalami pelbagai kerosakan. [10] Di dalam dapatannya, Majistret yang bijaksana mendapati bahawa versi defendan pertama adalah lebih munasabah. Majistret yang bijaksana seterusnya memutuskan bahawa plaintif, yang juga SP2, semasa pemeriksaan balas gagal mengesahkan samada motor van yang dilanggarnya dalam keadaan parkir atau di dalam keadaan bergerak ke jalan utama. [11] Walaubagaimanapun, di dalam laporan polis beliau, SP2 mengatakan sebelum perlanggaran itu, motor van tersebut “telah bergerak naik ke jalan utama”. [12] Semasa pemeriksaan balas SP2 bersetuju apabila dicadangkan bahawa laporan polis beliau adalah bercanggah dengan keterangan beliau di Mahkamah. [13] Dapatan fakta Majistret seterusnya adalah seperti berikut:

(a) SP2 gagal mengesahkan kehadiran defendan pertama berada di dalam motor van tersebut semasa perlanggaran berlaku.

(b) Laporan polis defendan pertama, yang juga SD1 didapati oleh Majistret yang bijaksana sebagai selari dengan keterangannya. Di dalam laporan polis SD1, yang ditandakan sebagai Eksh D3, SD1 menyenaraikan kerosakan motor van tersebut yang antaranya melibatkan bumper dan bonet belakang kemek serta lampu belakang kanan pecah menunjukkan motor van tersebut dilanggar oleh plaintif di dalam keadaan parkir.

(c) Walaupun begitu, Majistret yang bijaksana setelah meneliti keterangan pegawai penyiasat, SP1, Majistret yang bijaksana mendapati defendan pertama telah meletakkan motor van tersebut bukan di tempat yang selamat untuk parkir.

(d) Plaintif, yang tidak mempunyai lesen untuk menunggang motorsikal telah memperlihatkan sikap yang tidak berhati-hati apabila terbabas dan melanggar motor van tersebut. [14] Di atas alasan-alasan tersebut, Majistret yang bijaksana telah membuat dapatan bahawa plaintif bertanggungan sebanyak 60% manakala defendan pertama bertanggungan sebanyak 40%. Di Mahkamah Tinggi: Liabiliti [15] Di Mahkamah Tinggi, peguam terpelajar defendan pertama menghujahkan bahawa Majistret yang bijaksana telah khilaf di dalam dapatannya bahawa plaintif bertanggungan 60%. Ini adalah kerana menurut peguam terpelajar, pembahagian tanggungan ini adalah tidak selari dengan dapatan Majistret yang bijaksana seterusnya bahawa plaintif tidak berhati-hati dan berhemah di jalan raya. [16] Peguam terpelajar seterusnya berhujah bahawa setelah membuat dapatan menerima keterangan pegawai penyiasat bahawa plaintif telah terbabas semasa menunggang motorsikalnya, Majistret yang bijaksana tidak sepatutnya meletakkan pembahagian tanggungan 40% kepada defendan pertama yang tidak pun berada di dalam motor van tersebut pada masa yang material. [17] Asas utama kepada hujah peguam pelajar defendan-defendan ialah posisi motor van tersebut yang diparkir di tepi jalan tidak sekali-kali menjadi punca kemalangan kerana plaintif sendiri telah terbabas seperti yang dinyatakan oleh SP1 selaku pegawai penyiasat. [18] Peguam terpelajar defendan-defendan juga membangkitkan persoalan bahawa kecuaian adalah berpunca daripada plaintif yang tiada kemahiran menunggang motorsikal yang ditunggangi beliau dengan baik memandangkan plaintif tidak mempunyai lesen memandu. Rujukan dibuat kepada kes Muhammad Noor Redzuan

Misran v Muhammad Amirul Hafiz Khairulazuin [2020] 5 CLJ Di dalam kes tersebut, Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa: I am of the view that since a person who is a danger to both himself or anyone else on the account of his lack of a valid driving license to drives or ride (as the case maybe) on a road, should not be on the road. [19] Di atas alasan-alasan tersebut, adalah menjadi hujah peguam terpelajar bahawa Majistret yang bijaksana sepatutnya membuat dapatan bahawa plaintif sepatutnya bertanggungan cuai 100% terhadap kemalangan tersebut. [20] Di dalam hujah balasnya, peguam terpelajar plaintif mengatakan bahawa motor van tersebut tidak sepatutnya berada di tepi jalan seperti yang dinyatakan oleh SP1 di dalam keterangannya. Perhatian Mahkamah kemudian ditarik kepada kes Anantha Kiruisan PSR & Anor v Teoh Chu Thong [2008] 5 CLJ 93 MP di mana Mahkamah Persekutuan mengambil maklum bahawa laluan di lorong paling kiri, selalunya dirujuk sebagai laluan kecemasan, sering digunakan oleh penunggang motorsikal. [21] Selain daripada itu, peguam terpelajar seterusnya menghujahkan bahawa ketiadaan lesen memandu bagi pihak plaintif tidak mempengaruhi liabiliti kes. Peguam terpelajar kemudian merujuk kepada kes Chu Kim Sing & Anor v Abdul Rahman bin Amin [1999] 6 MLJ 433. Di dalam kes tersebut, Abdul Malik Ishak H (kemudiannya HMR) memutuskan bahawa fakta bahawa responden tidak memiliki suatu lesen memandu yang sah dan tidak memakai topi keselamatan dan fakta bahawa motosikal yang ditunggangnya adalah tanpa cukai jalan, insurans dan tidak dipasang dengan hon tidak boleh menjadikannya sebagai cuai. [22] Di atas alasan-alasan tersebut, di dalam rayuan balasnya, plaintif telah menggesa Mahkamah ini untuk mengakaskan dapatan Majistret yang bijaksana berhubung dengan liabiliti dan menggantikannya dengan 80% kecuaian defendan-defendan dan plaintif hanya menyumbang cuai 20%. Adakah motor van tersebut sedang bergerak? [23] Berhubung dengan posisi motor van tersebut, plaintif di dalam keterangan awalnya mengatakan bahawa motor van itu nampak macam bergerak. Tetapi semasa pemeriksaan balas, SP2 bersetuju dengan cadangan peguam defendan-defendan bahawa: D/C: Saya cadangkan pada masa hari kejadian m/van itu sebenarnya dalam keadaan tengah parking setuju atau tidak? SP2: Ha (Iya). [24] Defendan pertama juga di dalam pemeriksaan utama mengatakan bahawa pada masa yang material beliau berada di dalam kedai abang ipar beliau dan terdengar bunyi dentuman yang kuat. Defendan pertama, yang juga SD1, kemudian mendapati motorsikal yang ditunggangi oleh plaintif telah melanggar motor van yang “dalam keadaan parkir di tepi jalan”. [25] Kenyataan ini mengesahkan bahawa pada masa material, motor van tersebut berada di dalam keadaan parkir di tepi jalan. Di dalam masa yang sama, SP1 di dalam keterangannya semasa pemeriksaan balas mengatakan bahawa di dalam siasatannya motor van tersebut tidak menghalang laluan plaintif. [26] Sementara SP1 di dalam keterangannya mengatakan bahawa tempat parkir motor van tersebut tidak merupakan kawasan letak kereta, tidak pula ada keterangan yang mengatakan bahawa defendan pertama telah disaman kerana meletak kereta bukan pada tempat yang dikhaskan. Analisis dan Dapatan [27] Adalah tidak dipertikaikan bahawa plaintif tidak mempunyai lesen memandu. Semasa pemeriksaan semula, SP2 telah ditanyakan dengan soalan-soalan ini: P/C: Tadi peguam tanya Encik ada lesen ke tidak, Encik jawab tiada lesen, tapi Encik tahu tak peraturan jalan raya? SP2: Faham macam itu lah. P/C: Lama dah bawa motorsikal? SP2: Lama dah. [28] Daripada keterangan ini tidak ada keterangan yang jelas bahawa plaintif, walaupun tidak mempunyai lesen memandu, mengetahui tentang peraturan jalan raya. Dia hanya menjawab “faham macam itu lah”. Mahkamah ini mengambil maklum bahawa ketiadaan lesen memandu tidak secara automatik menjadikan seorang itu cuai. Tetapi di dalam kes di dalam rayuan, SP2 sendiri mengakui bahawa dia tidak memahami peraturan jalan raya sepenuhnya. [29] Kes Anantha Kiruisan yang dirujuk oleh peguam terpelajar plaintif hendaklah dibezakan kerana di dalam kes tersebut, defendan pertama yang memandu motor teksi telah memotong motorsikal plaintif dari belakang dan memasuki laluan motorsikal plaintif dan terus menghentikan motor teksi menyebabkan berlaku kemalangan. Di dalam kes di dalam rayuan, terkecuali meletakkan motor van beliau di tepi jalan, defendan pertama tidak berbuat apa-apa untuk mendorong plaintif melanggar motor van beliau. [30] Oleh itu kes Anantha Kiruisan adalah dibezakan. [31] Mengambil kira faktor-faktor tersebut, dapatan Mahkamah ini setelah meneliti Rekod Rayuan dan hujah pihak-pihak adalah seperti berikut:

(a) Keterangan-keterangan menunjukkan bahawa motor van tersebut berada di dalam keadaan statik dan bukan sedang bergerak.

(b) Motorsikal yang ditunggang oleh plaintif telah terbabas dan melanggar motor van tersebut dari belakang.

(c) Terdapat keterangan bahawa motor van tersebut diparkir di tempat yang tidak sepatutnya.

(d) Terdapat juga keterangan daripada SP1 bahawa SP2 telah disaman kerana tidak mempunyai lesen memandu.

(e) Walaupun ketiadaan lesen memandu tidak bererti SP2 secara automatik cuai, tidak ada keterangan yang mencukupi bahawa SP2 mahir tentang peraturan jalan raya. [32] Di atas alasan-alasan tersebut, keputusan plaintif bertanggungan sebanyak 60% manakala defendan pertama bertanggungan sebanyak 40% oleh Majistret yang bijaksana tidak dapat dipertahankan. Ini memerlukan campur tangan rayuan. Walaubagaimanapun, Mahkamah ini tidak bersetuju dengan hujahan peguam terpelajar defendan bahawa plaintif sepatutnya bertanggung cuai terhadap kemalangan tersebut. [33] Oleh itu, keputusan Majistret yang bijaksana berhubung dengan liabiliti diakaskan dengan plaintif bertanggungan sebanyak 80% manakala defendan pertama bertanggungan sebanyak 20%. [34] Setakat itu, kedua-dua rayuan dan rayuan balas tentang liabiliti adalah ditolak. Di Mahkamah Tinggi: Kuantum [35] Berhubung dengan kuantum, Mahkamah ini dengan hormatnya bersetuju dengan hujah peguam terpelajar plaintif bahawa award yang diberikan oleh Majistret yang bijaksana adalah munasabah. [36] Award yang diberikan oleh Majistret yang bijaksana adalah tidak terlalu tinggi atau terlalu rendah untuk mewajarkan apa-apa campurtangan rayuan; Tan Kuang Yau v Suhindrimani [1985] 2 MLJ 22 MA. [37] Tiada perintah ke atas kos. Tarikh: 08 November 2021. (WAN AHMAD FARID BIN WAN SALLEH) Hakim Mahkamah Tinggi Shah Alam.