1. ) Mohamad Almmy Bin Abdullah (KA-62JSK-41-11/2021)

Semasa kejadian, mangsa berusia 12 tahun 3 bulan dan semasa memberikan keterangan berusia 13 tahun 9 bulan.

Semua OKT minta dibicarakan. Sebelum bermula kes pembelaan, PKK telah mengaku salah dan hukuman telah dijatuhi.

OKT1 dan OKT3 telah membela diri dan memberikan keterangan bersumpah. Di akhir kes pembelaan, pada 6.2.2025 mahkamah mendapati kedua dua OKT bersalah dan menjatuhi hukuman penjara selama tiga belas tahun berkuat kuasa dari tarikh perintah. OKT3 merayu atas keputusan dan hukuman. B. Fakta kes pendakwaan [5] SP3 ialah mangsa. Selepas berbual melalui aplikasi WhatsApp bersama OKT1, mangsa telah keluar dari rumahnya lebih kurang 2 pagi. Keterangan ini disokong oleh SP5 iaitu mak cik mangsa yang sedar dari tidur lebih kurang pada waktu yang sama tetapi mangsa tiada di bilik tidur. Mangsa berjumpa OKT1 di tengah padang tepi rumah mangsa. Menaiki motor bersama OKT1, mereka pergi ke hotel papan iaitu tempat kejadian.

Di hotel papan, mangsa nampak PKK dan OKT3. Semua mereka masuk ke bilik yang dinyatakan dalam pertuduhan. [7]

with or without her consent, when she is under sixteen years of age. Explanation - Penetration is sufficient to constitute the sexual intercourse necessary to the offence of rape.”.

Usia mangsa bawah 16 tahun [16] Usia mangsa dibuktikan melalui Sijil Kelahiran mangsa di eks. P4 dan tidak disangkal. Keupayaan mangsa memberikan keterangan [17] Di bawah s.118 kata keterangan 1950, semua orang mempunyai keupayaan untuk memberikan keterangan kecuali mahkamah berpendapat sebaliknya. Mengenai keterangan mangsa di mahkamah, saya berpuas hati mangsa mempunyai keupayaan dan kefahaman untuk memberikan keterangan secara bersumpah di mahkamah kerana tahap keupayaannya untuk berkata benar telah diuji di bawah s. 133A Akta Keterangan 1950. Mahkamah juga telah merujuk s.17 dan s.18 Akta Kesalahan Seksual Terhadap Kanak Kanak 2007 (Akta 792) sebelum pindaan kesemua peruntukan tersebut yang berkuat kuasa pada 3.3.2025 melalui P.U (B) 82/2025 dan P.U (B) 84/2025. [18] Mahkamah Tinggi dalam kes Zuraimi Bachok lwn. PP [2013] 3 CLJ 1077 telah menerangkan tahap kognitif kanak-kanak di bawah 18 tahun pada masa sekarang adalah berbeza dengan zaman dahulu, "[14] Di samping itu, apakah yang dimaksudkan dengan kanak-kanak dalam usia yang masih mentah? Ungkapan ini tidak ditakrifkan dalam Akta Keterangan 1950. Apa yang jelas s. 133A ini tidak terpakai kepada semua kanak-kanak. Walaupun kanak-kanak telah ditetapkan sebagai golongan yang berumur di bawah 18 tahun (lihat s. 2, Akta Kanak-Kanak 2001; s. 2, Age of Majority Act 1971), namun tiada takrifan khusus di mana-mana telah dikemukakan oleh peguam atau TPR yang terpelajar bagi makna usia mentah itu. Daripada kes-kes yang telah dirujuk, dan dengan mengambil pendekatan konotasi, makna usia muda itu hendaklah ditakrifkan mengikut keadaan dan fakta sesuatu kes itu tersendiri termasuk mengambil kira faktor untuk berhati-hati kerana sifat kanak-kanak itu yang dikatakan mudah dipengaruhi, diajar atau diasuh untuk memberi keterangan. Kanak-kanak juga dikatakan tidak dapat membezakan antara realiti dengan fantasi serta tidak dapat membezakan antara fakta yang dihasilkan melalui pemerhatian dengan imaginasi. Namun mahkamah harus juga mengikut peredaran zaman terutamanya untuk mengambil pendekatan praktikal yang berdasarkan kepada tahap daya kognitif kanak-kanak di era masa kini yang jauh tidak lagi sama dengan kanak-kanak di era terdahulu. Dalam konteks ini, mahkamah bicara boleh merujuk kepada semua keterangan yang telah dibentangkan semasa perbicaraan untuk membuat penentuan ini.”. (digaris sendiri) [19] Di dalam kes Sidek bin Ludan v. PP [1995] CLJU 219 telah ditegaskan bahawa tahap kompeten seseorang saksi kanak-kanak bukan bergantung kepada umurnya tetapi kepada kefahamannya. [20] Mangsa layak memberikan keterangan di mahkamah melalui keterangan bersumpah.

(ii) kemasukan kemaluan [21] Elemen kemasukan dijelaskan dalam kes Sidek Bin Ludan v. Pendakwa Raya [supra], “It is now established that to constitute the offence of rape, there must be penetration (R v. Hill [1781] 1 East PC 439). I may add that even the slightest penetration, like in the instant appeal, will be sufficient. So long as penetration is proved but its depth will not injure the hymen, it is sufficient to constitute the crime of rape (R v. M' Rue [1938] 8C & P 641; R v. Allen [1839] 9 C & P 31). Put differently even if the hymen is intact in that there is no rupture, so long as there is penetration it is sufficient to constitute rape (R v. Hughes [1841] 2 Mood. 190).” [22] Kemaluan itu mesti masuk ke kemaluan seorang wanita bukan dubur atau anggota badan yang lain. [23] Pertuduhan menyebut kejadian berlaku pada 17.9.2021 jam lebih kurang 3.00 pagi. Mangsa dihantar pulang pada jam 9 malam. Laporan polis mangsa ALOR SETAR/015224/21 bertarikh 18.9.2021 dibuat pada jam 0324 pagi iaitu dalam tempoh 24 jam selepas mangsa dihantar ke Shahab Perdana oleh OKT1 dan PKK. [24] Walaupun mangsa hanya mengetahui tempat kejadian dengan nama hotel papan, mangsa telah mengecamkan gambar tempat kejadian (eks. P3 A hingga Q) iaitu bangunan hotel papan, bilik kejadian, cadar, selimut dan perabot di tempat kejadian. Semua OKT dan PKK dicamkan dengan positif di mahkamah. Mahkamah Tinggi dalam kes Ahmad Moslem Haqqani Rosli & Yang Lain lwn. PP [2021] CLJU 501 telah merujuk kes Mahkamah Rayuan, Lim Tiong Seng & Satu lg lwn. PP [2011] 5 CLJ 1 pengecaman yang positif di dalam Mahkamah merupakan satu keterangan substantif. [25] Keterangan mangsa adalah kukuh bahawa OKT1 ialah orang yang mula-mula merogolnya walaupun ditanya beberapa kali semasa pemeriksaan balas. Tujuan pemeriksaan balas adalah untuk menguji kredibiliti saksi samada keterangan saksi itu boleh dipercayai dan diterima bagi menentukan prima facie kes pendakwaan. Mahkamah Perekutuan dalam kes Muniandy & Ors v. Public Prosecutor [1966] CLJU 110 menyatakan, “In our view, being unshaken in cross-examination is not per se an all-sufficient acid test of credibility. The inherent probability or improbability of a fact in issue must be the prime consideration.”. [26] OKT1 menyuruh mangsa membuka pakaian dan dituruti oleh mangsa. Walaupun disuruh, mangsa tidak melawan malah turut sama menghisap mulut PKK dan OKT1. Mangsa juga membuka baju dan tudungnya sendiri karena bilik itu hangat. [27] Mangsa menyatakan semasa perbicaraan dan mengesahkan semasa pemeriksaan semula bahawa dua orang melakukan perbuatan seksual dengannya iaitu OKT1 dan OKT3. OKT1 memasukkan kemaluannya ke dalam kemaluan mangsa dituruti oleh OKT3 memasukkan kemaluannya ke dalam dubur mangsa. [28] Walaupun mangsa tidak nampak kemaluan kedua dua OKT masuk ke kemaluannya, mangsa boleh merasa kemaluan OKT1 dan OKT3 dan kedua dua OKT telah mengeluarkan air prik dan mengelapnya dengan tuala. [29] Meneliti jawapan pemeriksaan balas oleh peguambela OKT1 dan PKK, mangsa setuju apa yang mangsa beritahu SP4 semasa pemeriksaan perubatan adalah betul dan lebih tepat berbanding dengan keterangan mangsa di mahkamah setelah kejadian berlaku lebih dua tahun. Ini tidak menghairankan kerana dalam tempoh waktu tertentu akan terdapat percanggahan keterangan sesorang saksi dan ia tidak menyebabkan semua keterangan saksi perlu ditolak: Freddie @ Ampat Unsin v. PP [2021] CLJU 1997 “[23] In any event, it is not the law that discrepancies would by itself result in the court throwing out the evidence of the witness. The court is bound to consider whether the said discrepancies and contradictions are of such a nature as to discredit the witness entirely and render the whole of his or her evidence worthless and untrustworthy – see Dato' Seri Anwar bin Ibrahim v. Public Prosecutor [2001] 3 CLJ 313; [2002] 3 MLJ 192; Public Prosecutor v. Datuk Haji Harun bin Haji Idris (No 2) [1976] CLJU 184; [1976] 1 LNS 184; [1977] 1 MLJ 15.” [30] Keterangan mangsa ada dirogol selari dengan keterangan SP4 iaitu pegawai perubatan yang memeriksa mangsa kurang 72 jam dari waktu kejadian. Laporan perubatan di P1 di HISTORY: “Vaginal penetration (unprotected) done by Ijan & Fakhrul. Denied anal penetration”. Ijan ialah OKT3 dan Fakhrul ialah OKT1. [31] Di bahagian “GENITALIA: “Complete tear at 12, 3, 6 and 9 o çlock Partial tear at 2 o çlock Abrasion wound over posterior fourchette” dan “DIAGNOSIS: Alleged rape sustained multiple hymen tear and abrashion wound over posterior fourchette”. SP4 membuat lukisan berkenaan Diagram of hymen bagi menunjukkan luka geseran di bahagian luar bawah kemaluan mangsa di eks. P24. [32] Keterangan SP4 menunjukkan kerana koyakan lama yang banyak, tidak dapat tentukan koyakan baru kecuali abrasion wound yang menyokong berlakunya rogol. [33] Peguambela OKT1 membangkitkan perlakuan mangsa yang sebelum ini juga pernah dirogol oleh beberapa lelaki lain. SP4 mengatakan koyakan hymen yang lama dan diakui oleh mangsa bahawa mangsa aktif seks. Saya tidak menerima hujahan ini kerana keterangan SP4 berkenaan abrasion wound over posterior fourchette yang baru sangat menyokong mangsa teah dirogol. [34] P1, P2 dan P24 menyokong keterangan SP4 dan mangsa kerana pemeriksaan perubatan ke atas mangsa dibuat dengan segera sebaik mengetahui kejadian rogol berlaku. Dalam kes Loo Chuan Huat v PP [1971] 2 MLJ 167 keterangan kanak kanak menjadi lebih baik dengan dokumen sokongan yang bebas seperti laporan perubatan. [34] Perkataan ‘implicate’ telah diterangkan oleh Mahkamah Tinggi dalam kes Aziz Muhamad Din v. Public Prosecutor [1997] 1 CLJ SUPP 523, “The word "implicate" does not necessarily mean "incriminate" or "inculpate"; it may mean only "involve" (see R v. Kerim [1988] 1 Qd R 426). Ong CJ (Malaya) said in Brabagaran v. PP [1966] 1 MLJ 64 that corroborative evidence is not necessarily restricted to the oral evidence of an independent witness.”. [35] Keterangan sokongan yang bebas juga mestilah boleh mengaitkan tertuduh dengan perbuatan tersebut: Sidek Bin Ludan v. Pendakwa Raya [1995] CLJU 219, “On corroboration, the lucid exposition in R v. Baskerville [1916] 2 KB 658 is worth quoting. It is as follows: Evidence in corroboration must be independent testimony which affects the accused by connecting or tending to connect him with the crime. In other words, it must be evidence which implicates him, that is, which confirms in some material particular not only the evidence that the crime has been committed but also that the prisoner committed it.”. [36] Mempertimbangkan fakta di atas, saya berpendapat ingatan mangsa walaupun kanak-kanak, masih segar kerana dapat mengingati kejadian yang berlaku dalam jangka masa yang terdekat selepas waktu kejadian. [37] Dari keterangan yang diberikan oleh mangsa sendiri, mahkamah berpendapat mangsa dengan sukarela mengikut OKT1 ke hotel papan, berjumpa dengan PKK dan OKT3 dan melakukan hubungan seks. Tiada cubaan untuk mangsa melarikan diri atau berasa takut apabila mangsa dan semua OKT masuk ke dalam bilik yang sama. Mangsa juga faham hubungan seks dalam laporan polisnya dengan penceritaan yang jelas dan terperinci mengenai perlakuan seks OKT1, PKK dan OKT3. Walau apapun, mangsa sendiri merasa marah dan diperbodohkan apabila tiga orang lelaki memperlakukan perbuatan sebegitu pada dirinya. [38] Berdasarkan keterangan lisan mangsa, OKT1 telah melakukan kemasukan kemaluannya dalam kemaluan mangsa. Walaupun dengan kerelaan mangsa yang berusia 12 tahun pada waktu kejadian, mangsa telah dirogol oleh OKT1 yang merupakan memenuhi elemen kesalahan undang-undang di bawah seksyen 375 (g) KK. [39] Elemen ini berjaya dibuktikan.

(iii) perbuatan rogol dibuat secara berkumpulan [40] Penerangan dalam s.375B KK jelas menyatakan “raped by one or more in a group of persons acting in furtherance of their common intention”. Pihak pendakwaan menghujahkan s.375B KK adalah pari materia S.34 KK, “ 34. Each of several persons liable for an act done by all, in like manner as if done by him alone When a criminal act is done by several persons, in furtherance of the common intention of all, each of such persons is liable for that act in the same manner as if the act were done by him alone.” dan merujuk kes Mahkamah Persekutuan Farose Tamure Mohamad Khan v PP & Other Appeals [2016] 9 CLJ 769. [41] Saya merujuk kes Mahkamah Tinggi dalam PP v. Shafrizal Ishak & Anor [2020] CLJU 1366 menjelaskan pemakaian niat bersama dalam s. 34 KK, “ Common intention [57] The other element of the offences proffered in the charges against the 3 accused is common intention. Common intention is a creature of section 34 of the Penal Code. It reads as follows: "Each of several persons liable for an act done by all, in like manner as if done by him alone

When a criminal act is done by several persons, in furtherance of the common intention of all, each of such persons is liable for that act in the same manner as if the act were done by him alone.". [58] In the case of Namasiyiam Doraisamy v. Public Prosecutor & Other Cases [1987] CLJ Rep 241 SC; [1987] 2 MLJ 336; [1987] 1 MLRA 73, His Lordship Syed Agil Barakbah SCJ (as His Lordship then was) speaking for the Supreme Court observed that- "In law, common intention requires a prior meeting of the minds and presupposes some prior concert. Proof of holding the same intention or of sharing some other intention, is not enough. There must be proved either by direct or by circumstantial evidence that there was (a) a common intention to commit the very offence of which the accused persons are sought to be convicted and (b) participation in the commission of the intended offence in furtherance of that common intention. Where the prosecution case rest on circumstantial evidence, the circumstances which are proved must be such as necessarily lead only to that inference. Direct evidence of a prior plan to commit an offence is not necessary in every case because common intention may develop on the spot and without any long interval of time between it and the doing of the act commonly intended. In such a case, common intention may be inferred from the facts and circumstances of the case and the conduct of the accused. (The Supreme Court (of India) on Criminal Law (1950-1960) by J.K. Soonavala p. 188 to 193).". [59] The apex court in Chew Wai Keong & Anor. v. PP & Another Appeal [2018] 3 CLJ 681 FC; [2018] MLJU 174; [2018] MLRAU 117; [2018] 3 AMR 221 held the view that where the accused was present at the scene of the crime for the purpose of facilitating or promoting the commission of the offence, such an act would suffice for the purposes of proving common intention under section 34 of the Penal Code. In delivering the judgment of the Federal Court, Her Ladyship Aziah Ali FCJ held inter alia - "Presence at the scene of the crime is not necessary for s. 34 of the Code to apply but presence on the spot for the purpose of facilitating or promoting the offence is itself tantamount to actual participation in the criminal act. It is essential that there should be evidence of common intention, or evidence from which such common intention to commit the offence actually committed can properly be inferred. In the present case, the trial judge found that the circumstantial evidence adduced had established beyond reasonable doubt that the two appellants were the only perpetrators of the two offences in furtherance of the common intention of both of them.". [60] Her Ladyship Aziah Ali FCJ in Chew Wai Keong's case further reiterated the decision of the Federal Court in Farose Tamure Mohamad Khan v. PP & Other Appeals [2016] 9 CLJ 769 FC; [2016] 6 MLJ 277; [2016] 6 MLRA 337; [2016] 6 AMR 1 whereby His Lordship Raus Sharif PCA (as His Lordship then was) said - "Presence is not necessary to constitute participation in every case. It is sufficient for the accused to have done an act with some nexus to the offence (Sabarudin Non v. PP & Other Appeals [2005] 1 CLJ 466; [2005] 4 MLJ 37 and Manikumar Sinnappan & Ors v. PP [2017] 3 CLJ 505; [2015] 1 LNS 1344; [2016] 2 MLRA 1). A common intention may often be difficult to prove by way of direct evidence in practice, but it can be inferred from the circumstances of the case and the conduct of the accused (Dato' Mokhtar Hashim & Anor v. PP [1983] CLJ (Rep) 101; [1983] 2 CLJ 10; [1983] 2 MLJ 232). In the case of Ong Teik Thai v. PP [2016] 7 CLJ 1 this court held that participation of the individual offender in the criminal act in some form or the other is the leading feature of the principle of constructive liability under s. of the Penal Code. Thus, it is essential that there should be evidence of common intention, or evidence from which such common intention to commit the offence actually committed can properly be inferred. (See Shamsuddin Hassan & Anor v. PP [1991] 3 CLJ 2414; [1991] 1 CLJ (Rep) 428 at 431, Namasiyiam Doraisamy v. PP & Other Cases [1987] 1 CLJ 540; [1987] CLJ (Rep) 241).". [61] It can be distilled from these cases that the features of common intention are as follows -

there must be some prior meeting of the minds and some prior concerted act with the common intention to commit the offence which is the subject of the charge;

that both the accused participated in the commission of the intended offence and that participation is in furtherance of the common intention;

that common intention may develop on the spot and without any long interval of time between it and the doing of the act commonly intended;

that presence at the scene of the crime for the purpose of facilitating or promoting the commission of the offence tantamount to actual participation in the criminal act and is sufficient to prove common intention; and

that presence is not necessary to constitute participation in every case for it is sufficient if the accused have done an act with some nexus to the offence. [62] On the same breadth, it is equally important to note that, as is the case with any other ingredient of an offence, common intention must be proved, either by direct evidence or circumstantial evidence from which such common intention to commit the offence actually committed can properly be inferred. Common intention cannot be inferred from neutral facts or facts which are not capable to suggest the existence of a common intention.”. [42] Laporan polis mangsa menyatakan setelah OKT1 bawa mangsa masuk ke bilik, ada dua lagi lelaki bernama xxx (PKK) dan Ijan (OKT3) diikuti dengan perkataan “dan kami melakukan hubungan seks secara bergilir-gilir” tanpa ada pengecualian ke atas mana mana tertuduh. Ini menunjukkan bahawa mangsa telah mengadakan perhubungan seks dengan kesemua Tertuduh. [43] Bagaimanapun, keterangan mangsa berkenaan peranan OKT3 sama ada merogol atau kemaluan masuk ke dubur mangsa merupakan fakta yang perlu diperhalusi. [44] Ketika diperiksa balas oleh peguambela OKT3, mangsa mengatakan semasa pemeriksaan perubatan, mangsa tidak ingat OKT3 telah memasukkan kemaluannya ke dubur mangsa. Mangsa menafikan bercakap bohong ketika memberi keterangan berkenaan perlakuan OKT3 terhadapnya. Diulangi, mangsa setuju keterangannya pada 18.9.2021 kepada polis dan pegawai perubatan adalah betul dan lebih tepat berbanding keterangannya di mahkamah kerana kejadian sudah lebih dua tahun. Mangsa memberikan keterangan di mahkamah pada 3.4.2023 sedangkan kejadian pada 17.9.2021. [45] Keterangan lisan mangsa di mahkamah adalah bercanggah dengan keterangan yang diberikan kepada SP4. termasuklah laporan perubatan dan diagram yang disediakan SP4 iaitu tiada kemasukan dubur. Antara keterangan mangsa di mahkamah dan keterangan dokumen di P1 iaitu “denied anal penetration’ yang mana satukah keterangan yang lebih diterima? [46] Setelah meneliti eksibit P2, mangsa tidak memaklumkan kejadian di dubur dalam laporan polis yang dibuat sehari selepas kejadian tetapi menyebut “melakukan hubungan seks secara bergilir gilir”. Perlu diingatkan eskbit P1 menyebut nama Ijan (OKT3) dan Fakhrul (OKT) yang melakukan kemasukan ke kemaluan mangsa. [47] S.18 Akta 794 membenarkan mahkamah menerima apa apa keterangan bersumpah seorang kanak-kanak walaupun keterangan itu tidak disokong dengan keterangan yang lain. Dalam kes Kesevan Senderan V PP [1999] 1 CLJ 343 dan Muhd Adib Sufyan v PP [2019] 8 CLJ 254 (HC), keterangan yang diberikan mestilah merupakan suatu fakta bukan khayalan. Mahkamah perlu meneliti setiap keterangan mangsa dengan teliti untuk memastikan keterangan adalah fakta bukan imaginasi mangsa kerana keterangan OKT3 memasukkan dubur ke kemaluan mangsa tidak mempunyai dokumen sokongan. [48] Mempertimbangkan mangsa ketika membuat laporan polis dan diperiksa oleh pegawai perubatan masih kanak kanak 12 tahun, keterangan mangsa yang bercanggah tidak menjadikan keterangan beliau tidak boleh diterima secara keseluruhannya: PP v. Datuk Haji Harun Haji Idris (No. 2) [1976] CLJU 97, “I shall be almost inclined to think that if there are no discrepancies, it might be suggested that they have concocted their accounts of what had happened or what had been said because their versions are too consistent. The question is whether the existence of certain discrepancies is sufficient to destroy their credibility. There is no rule of law that the testimony of a witness must either be believed in its entirety or not at all. A court is fully competent, for good and cogent reasons, to accept one part of the testimony of a witness and to reject the other. It is, therefore, necessary to scrutinize each evidence very carefully as this involves the question of weight to be given to certain evidence in particular circumstances.” [49] Sepanjang perbicaraan ini mahkamah dapati mangsa dapat memahami semua soalan yang dikemukakan dan yakin dengan keterangannya. Mangsa menceritakan secara terperinci setiap perlakuan OKT dan tindakannya sendiri. [50] S.18 Akta 792 membenarkan mahkamah mensabitkan tertuduh dengan hanya bergantung kepada keterangan mangsa sekiranya ia unusually convincing dengan memberi amaran kepada dirinya: PP v. Mohamad Malek Ridhzuan Che Hassan [2013] 8 CLJ 359. Setelah mempertimbangkan semua keterangan lisan dari mangsa dan SP4 serta dokumen yang dieksibitkan, saya berpendapat OKT3 telah juga merogol mangsa pada waktu kejadian. [51] Jikapun saya khilaf dalam dapatan di atas, kehadiran OKT3 pada waktu kejadian yang telah melakukan hubungan seks walau dengan cara berlainan dan tidak melakukan perbuatan rogol menyebabkan OKT3 masih terlibat sama dalam kes perogolan ini. [52] OKT3 tidak mengambil mangsa di tepi bendang tetapi telah berada di hotel papan bersama PKK. OKT3 berada bersama mangsa sepanjang masa kejadian berlaku dari peringkat awal berjumpa mangsa di hotel hingga masuk ke bilik. OKT3 duduk di tepi meja ketika OKT1 merogol mangsa dalam selimut tanpa mempedulikan apa yang berlaku antara OKT1 dan mangsa malah tidur bersama sama mangsa sepanjang malam kejadian dan turut sama menghantarnya pulang pada lebih kurang 9 malam. [53] Keterangan mangsa dan gambar di P2L menunjukkan kedudukan meja itu berdekatan dengan katil tempat OKT1 merogol mangsa. Terdapat pencahayaan dari telefon bimbit dan menerusi tingkap bilik walaupun sediikit kerana bilik itu tidak gelap sama sekali. OKT3 ada duduk di meja dengan PKK bersembang dan bermain telefon. [54] OKT3 merupakan tertuduh yang paling tua iaitu 20 tahun ketika kejadian berbanding OKT1 (19 tahun) dan PKK (14 tahun). Sewajarnya OKT3 tidak turut serta dan boleh mengelakkan kejadian sedemikian tetapi tiada keterangan menunjukkan OKT3 ada menghalang mangsa atau mana mana OKT dari berjumpa dan bersama mangsa sepanjang hari kejadian. [55] Seksyen 375B KK menyatakan dengan jelas kesalahan rogol berkumpulan walaupun hanya satu orang sahaja dalam kumpulan itu yang melakukan perbuatan rogol kerana perkataan “or” dalam s.375B KK hendaklah dibaca secara berasingan. Watak OKT3 yang berada berada bersama di tempat kejadian tidak dicabar. D. Keputusan di peringkat akhir kes pendakwaan [56] Setiap elemen kesalahan dalam kes ini telah dipenuhi yang jika tidak disangkal mewajarkan suatu sabitan yang disebut bawah seksyen 173 (h) (iii) Kanun Prosedur Jenayah (KPJ), “…bagi tujuan subperenggan (i) dan (ii), suatu kes prima facie adalah dibuat terhadap OKT3 di mana pendakwa telah mengemukakan keterangan kukuh yang membuktikan setiap faktor kesalahan yang sekiranya tidak dipatahkan atau diterangkan akan mewajarkan suatu sabitan”. [57] Seperti yang telah diputuskan oleh kes-kes tersohor iaitu Looi Kaw Chai v PP [2003] 1CLJ 734 dan Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85, di peringkat kes pendakwaan, mahkamah perlu melihat dan menilai keterangan dan kredibiliti semua saksi pendakwaan serta rantaian keterangan dan bukti yang ada secara maksima. Atas penilaian yang maksimum pada semua keterangan lisan dan dokumen, mahkamah mendapati pihak pendakwaan berjaya membuktikan terdapatnya kes prima facie terhadap kesemua OKT. Kesemua OKT diperintahkan untuk membela diri. E. Kes pembelaan [58] OKT3 tidak membawa saksi lain kecuali dirinya dan memberi keterangan secara bersumpah. Pada awalnya semua OKT hanya ingin meronda bandar Alor Setar dan tenguk race. OKT1 ajak OKT3 keluar makan. Mangsa ada bersama kerana diajak oleh OKT2. Melihat mangsa seorang perempuan, OKT3 bertanyakan umur dan sama ibu bapa mangsa tahu dia bersama mereka tetapi mangsa menjawab “tak pa, dah biasa”. OKT3 mendiamkan diri dan membenarkan mangsa bersama mereka kerana “Takkan saya nak ambil motor dan nak suruh dia balik jalan kaki sebab dah separuh jalan kan?” [59] Rancangan untuk melihat race terbantut kerana hujan turun. OKT1 mencadangkan keempat empat mereka berteduh dan tidur di hotel papan. OKT3 dan PKK naik ke hotel papan diikuti oleh OKT1 dan mangsa ke bilik yang sama. OKT3 enggan menerima mangsa dalam bilik yang sama. Memandangkan OKT1 tiada duit untuk menyewa bilik lain, OKT3 tidak menghalang OKT1 dan mangsa berlepak seterusnya tidur di bilik yang sama. Semua gambar tempat kejadian dicamkan OKT3. [60] Semasa OKT1 dan mangsa tidur di atas katil, OKT3 bersembang dengan PKK. Dalam lebih kurang 2-3 pagi, OKT3 mengejutkan OKT1 untuk hantar mangsa balik tetapi mangsa enggan. Maka PKK dan OKT3 keluar membeli makanan dalam tempoh masa 30 minit. PKK dan OKT3 kemudian kembali semula ke hotel papan dan tidur selepas makan. [61] OKT3 balik awal keesokannya kerana hendak sembahyang Jumaa meninggalkan OKT1, PKK dan mangsa di tempat kejadian. OKT3 maklumkan ada menerima panggilan dari OKT1 memaklumkan terdapat seorang lelaki India membawa parang masuk ke bilik mereka. Apabila OKT3 kembali ke kaunter hotel papan, PKT3 tanya perempuan Cina apa jadi di bilik kawannya, perempuan Cina itu menjawab tidak tahu dan menyuruh OKT3 sembang sendiri. Sampai di bilik tersebut, lelaki India itu bertanya OKT3, “awat depa ni duduk sampai lebih masa ni?” OKT3 mengaku ada bersama menghantar mangsa ke Shahab Perdana. [62] OKT3 menafikan ada merogol mangsa mahupun memasukkan kemaluannya ke dubur mangsa walaupun berada di tempat kejadian sepanjang mangsa dirogol oleh OKT1. OKT3 tidak mendekati, tidak kenal dan tidak menyentuh mangsa dan hanya bersembang dengan PKK. F. Dapatan di akhir kes pembelaan [63] Pada peringkat pembelaan Mahkamah perlu meneliti keterangan-keterangan pembelaan bagi memutuskan sama ada pihak pembelaan berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan: Mat v. PP [1963] CLJU 82; [1963] 1 LNS 82, "The correct law for Magistrates to apply is as follows. If you accept the explanation given by or on behalf of the accused, you must of course acquit. But this does not entitle you to convict if you do not believe that explanation, for he is still entitled to an acquittal if it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt as the onus of proving his guilt lies throughout on the prosecution. If upon the whole evidence you are left in a real state of doubt, the prosecution has failed to satisfy the onus of proof which lies upon it. The position may be conveniently stated as follows:–

If you are satisfied beyond reasonable doubt as to the accused's guilt Convict.

If you accept or believe the accused's explanation Acquit.

If you do not accept or believe the accused's explanation

If you do not accept or believe the accused's explanation and that explanation does not raise in your mind a reasonable doubt as to his Do not convict but consider the next steps below. guilt Convict.

If you do not accept or believe the accused's explanation but nevertheless it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt Acquit." [64] Di peringkat kes pembelaan, OKT3 hanya perlu menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan: PP v Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457; Abdul Aziz Mohamad Shariff v. PP [2010] 5 CLJ 733. [65] Kes PP v. Saimin & Ors [1971] 1 LNS 115 menjelaskan perkataan keraguan munasabah (reasonable doubt), “The following definition of “reasonable doubt” is often quoted: It is not mere possible doubt, because everything related to human affairs and depending upon moral evidence is open to some possible or imaginary doubt. It is that state of the case which after the entire comparison and consideration of all the evidence leaves the minds of the jurors in that condition that they cannot say they feel an abiding conviction to a moral certainty of the truth of the charge. It has again been said that “reasonable doubt” is the doubt which makes you hesitate as to the correctness of the conclusion which you reach. If under your oaths and upon your consciences, after you have fully investigated the evidence and compared it in all its parts, you say to yourself I doubt if he is guilty, then it is a reasonable doubt. It is a doubt which settles in your judgment and finds a resting place there. Or as sometimes said, it must be a doubt so solemn and substantial as to produce in the minds of the jurors some uncertainty as to the verdict to be given. A reasonable doubt must be a doubt arising from the evidence or want of evidence and cannot be an imaginary doubt or conjecture unrelated to evidence.” [66] Pembelaan OKT3 yang tidak pernah mengenali atau berhubung langsung dengan mangsa adalah fakta yang kukuh berdasarkan keterangan mangsa sendiri bahawa bukan OKT3 yang telah menghantar pesanan WhatsApp mengajak mangsa keluar pada malam tersebut dan mengajak mangsa keluar. [67] Namun keterangan SD1 (OKT1) dan SD3 (OKT3) ada yang bercanggah dan tidak konsisten terutama orang yang sebenarnya ingin mengajak mangsa keluar pada malam kejadian. [68] OKT3 mengatakan pada malam kejadian, OKT1 mengajak OKT3 pergi ke rumah OKT1. Apabila tiba di rumah OKT1, PKK sudah ada dan OKT1 mengajak mereka meronda di pekan Alor Setar untuk tenguk race. Semasa ronda ronda, OKT1 ingin meminjam motor OKT3 untuk ambil kawan OKT1. Sementara itu, OKT3 dan PKK menuju ke Kuala Kedah dan menunggu OKT1 dan mangsa di bawah pokok dan kerana hujan, berteduh di hotel papan. [69] Ini amat bertentangan dengan keterangan OKT1. Menurut OKT1, OKT3 berada di rumah OKT1 pada malam itu. OKT3 telah memegang telefon bimbit OKT1 dan tolong bacakan Whatsapp memberitahu OKT1 yang mangsa mengajak keluar dan mangsa memberikan lokasi keberadaannya. Atas permintaan mangsa, OKT1 membawa mangsa ke hotel papan. PKK dan OKT3 sudah ada menunggu di hotel papan. [70] Semasa kes peringkat pendakwaan, mangsa menyatakan ada berhubung dengan OKT1 melalui WhatsApp untuk berjumpa. Keterangan OKT1 menyatakan OKT3 yang menggunakan telefon bimbit OKT1 untuk ‘chat’ dengan mangsa. Membandingkan dua keterangan ini, OKT3 gagal menimbulkan apa apa keterangan bagi menyangkal perbualan WhatsApp ini apatah lagi OKT3 mengakui pergi ke rumah OKT1 sebelum keluar ronda ronda. [71] Semasa di hotel papan, OKT3 setuju dengan cadangan Pendakwa Raya yang OKT3 tidak ada membuat apa apa laporan polis berkenaan ditunjukkan parang oleh lelaki India apabila tidak membuat bayaran yang cukup kerana tinggal lebih masa. [72] Pihak pembelaan menghujahkan pihak pendakwaan tidak berjaya membuktikan prima facie kes kerana percanggahan keterangan saksi pendakwaan sendiri iaitu SP2 (mangsa) telah menimbulkan keraguan sama ada mangsa dirogol oleh OKT3 atau tidak adalah konsisten dengan pembelaan OKT3 yang tidak pernah merogol atau membuat hubungan seks dengan SP2. Pihak pembelaan merujuk Public Prosecutor v Mohd Faiz Ismail [2022] 1 LNS 3147 iaitu Mahkamah harus menentukan sama ada perbezaan keterangan saksi tersebut menyentuh perkara asas pertuduhan ataupun tidak. [73] Rujukan kepada S.8 Akta Keterangan 1950 dan PP v. Abdul Rahman Mohamad [2005] 1 MLRA 51, “ A woman is said to consent only when she freely agrees to submit herself, while in free and unconstrained possession of her physical and moral power to act in a manner she wanted. Consent implies the exercise of free and untramelled right to forbid or withhold what is being consented to, it is always a voluntary and conscious acceptance of what is proposed to be done by another and concurred by the former…..” merupakan nas yang menunjukkan mangsa sendiri dengan rela hati melakukan hubungan seksual dengan OKT1 dan PKK kerana sepanjang SP2 memberi keterangan dan berdasarkan eksibit P1, doktor telah membuat catatan “She is a sexually active (first sexual intercourse in 2020):.. [74] Pihak pembelaan membangkitkan elemen kerelaan dari mangsa maka tiada perogolan berlaku. Walaupun kesemua OKT telah keluar bersama mangsa, dan berdasarkan alasan di atas, pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan bahawa OKT3 mempunyai peranan dalam kejadian rogol berkumpulan. [75] Mahkamah tidak dapat bersetuju dengan hujahan pembelaan kerana s.375B KK dibaca bersama s.375 (g) KK yang menjelaskan mengenai perlakuan rogol termasuklah dengan kerelaan apabila perempuan itu berumur bawah 16 tahun. Mangsa ketika kejadian berusia 12 tahun 3 bulan. [76] OKT3 berulangkali menafikan penglibatannya kerana OKT3 hanya duduk bersembang dengan PKK yang ada bersama yang boleh mengesahkan tiada apa apa perbuatan dilakukan oleh OKT3. Ini juga diulangi semasa pemeriksaan semula. Jika begitu, PKK merupakan saksi penting OKT3 tetapi tidak dipanggil untuk menyokong keterangan OKT3 tanpa apa apa penjelasan. Maka anggapan bertentangan di bawah seksyen 114 (g) Akta Keterangan 1950 diguna pakai atas kegagalan OKT3 membawa PKK sebagai saksi penting yang boleh mengesahkan OKT3 tidak terlibat dalam perogolan mangsa. [77] Penafian penglibatan tertuduh yang merogol mangsa dalam kes ini semata-mata adalah tidak mencukupi dan bukanlah pembelaan yang bermerit: D A Duncan v P.P [1980] 2 MLJ 195 dan PP v Ling Tee Huah [1982] 2 MLJ 324 [78] Saya meneliti keterangan OKT3 yang mengesahkan cahaya dari luar masuk ke dalam bilik kerana terdapat dua tingkap di dalam bilik tersebut, maka dengan pencahayaan tersebut, meskipun samar-samar OKT3 pasti masih dapat melihat apa yang berlaku di dalam bilik tersebut. Pencahayaan juga datang dari telefon bimbit yang dipegang oleh PKK. [79] Pihak pendakwaan juga berhujah bahawa saiz bilik di tempat kejadian adalah kecil sahaja. OKT3 nampak mangsa dan OKT1 dalam selimut maka sudah pasti OKT3 dapat melihat pergerakan dan mendengar dengan jelas suara mereka semasa hubungan seks berlaku. Ini kerana OKT3 duduk di meja di hadapan katil yang jaraknya adalah begitu dekat dekat katil dalam bilik tersebut dan menghujahkan jawapan “tidak pasti” dari OKT3 adalah tidak munasabah. [80] Dari keterangan OKT3, OKT3 mengatakan bilik itu luas tetapi setelah diperiksa balas dan dirujuk dalam P3L mahkamah dapati meja yang ditanda bintang warna merah sememangnya tidak jauh dari katil di mana OKT1 dan mangsa berada. Ketika diperiksa balas, OKT3 sahkan ada cahaya masuk dari luar menerusi dua tingkap bilik. Pihak pendakwaan menghujahkan dengan pencahayaan tersebut, meskipun samar-samar OKT3 pasti masih dapat melihat apa yang berlaku di dalam bilik tersebut. Saya bersetuju dengan pihak pendakwaan kerana pencahayaan juga datang dari telefon bimbit yang dipegang oleh PKK. [81] Seterusnya Timbalan Pendakwa Raya (TPR) menghujahkan pihak pembelaan gagal membangkitkan apa apa keterangan untuk menunjukkan motif mangsa untuk menganiaya OKT3 kerana keterangan mangsa adalah utuh sepanjang perbicaraan mengenai perlakuan setiap tertuduh. Saya meneliti keterangan OKT3 yang menyatakan mangsa menipu apabila menyatakan OKT3 menjolok bontot mangsa dan sebab mangsa dan OKT1 “merancang macam menujukan kes ini” terhadap OKT3. [82] Semasa pemeriksaan utama, OKT3 menjawab “langsung tak ambik tau pasai dia dan tak pernah dekat dengan dia” dan “Memang saya tak dekat dengan dia. Saya memang tak ambik pot nak kenai dengan dia. Sentuh dia pun tak sentuh.”. Jawapan OKT3 ini bercanggah dengan jawapan awal beliau yang ada menyuruh mangsa balik dan sama ada ibu bapa mangsa tahu keberadaan mangsa di hotel papan pada malam tersebut. OKT3 bukan saksi yang jujur kerana OKT3 telah duduk setia menunggu OKT1 selesai berhubungan seks sebelum merogol mangsa. [83] Alasan hendak menujukan tuduhan ini kepada OKT3 merupakan alasan yang direka untuk menyelamatkan diri OKT3 sahaja. Justeru saya bersetuju dengan kes yang dirujuk oleh TPR bahawa OKT3 gagal mengemukakan apa apa bukti mengenai penganiayaan dan penipuan untuk mahkamah menerima alasan OKT3. Rujuk Pendakwa Raya Lwn Mohd Asmawi Bin Md Desa Dan Satu Lagi [2017] MLJU 1943, “Tiada juga secebis keterangan yang menunjukkan pasukan serbuan mempunyai dendam kesumat terhadap OKT1 dan OKT2. Tohmahan yang dilontarkan ke atas pihak polis itu sememangnya tidak berasas langsung dan direka untuk melepaskan diri daripada pertuduhan-pertuduhan (Rujuk kes Wan Amirul Mubin bin Wan Kamaruddin [2017] MLJU (253)). Jika Mahkamah menerima dengan mudah tohmahan sebegini tanpa asas yang konkrit, rasanya tiada mana-mana tertuduh boleh disabitkan. Apa yang perlu dinyatakan dalam pembelaan ialah tertuduh telah di “framed up” oleh polis. Pada Mahkamah ini, tohmahan yang tidak bersandarkan keterangan, jika diterima, maka akan hancurlah sistem keadilan jenayah negara.” [84] Saya meneliti keterangan OKT3 semasa pemeriksan utama semasa mula mula melihat mangsa, “S: Jadi apa tindakan kamu dan apa yang berlaku seterusnya bila kamu tengok kawan yang dia bawa tu perempuan? J: ...... Saya pun nak kata apa, diam saja je lah, bagi je lah. Takkan saya nak ambil motor dan nak suruh dia balik jalan kaki sebab dah separuh jalan kan?” ...... S: Jadi, apa tindakan kamu selepas Amy dengan Auni masuk ke bilik yang sama dengan kamu? J: Takkan lah saya nak halau. Saya dah tanya, “woii awat hang tak hantar dia balik?” Dia kata, “dah dia tak mau balik, nak hantar macam mana?” [85] Jawapan dan tindakan OKT3 dari awal yang membiarkan sahaja mangsa berada bersama mereka adalah nyata bahawa terdapatnya niat bersama untuk merogol mangsa kerana OKT3 tidak bersungguh-sungguh ingin menghantar mangsa pulang ke rumah. [86] Keterangan OKT3 keluar membeli makanan dengan OKT1 menyokong keterangan mangsa bahawa kejadian dirogol berlaku selepas OKT1 dan OKT 3 kembali dari membeli makanan. OKT3 tidak menafikan sentiasa berada di tempat kejadian dan duduk di meja yang terletak amat berhampiran dengan katil. [87] Hujahan pihak pendakwaan ialah meskipun kejadian hubungan seksual antara OKT1 dan mangsa berlaku di dalam selimut, sudah pasti akan ada pergerakan di dalam selimut dan sudah pasti OKT3 dapat mendengar suara mereka semasa hubungan seks tersebut berlaku. Jawapan OKT3 yang tidak pasti adalah tidak munasabah sedangkan dia ada di dalam bilik tersebut semasa kejadian. Meneliti keterangan OKT3, saya dapati OKT3 mengakui berada sepanjang masa di tempat kejadian, nampak OKT1 dan mangsa berada di bawah selimut walaupun OKT3 tidak pasti sama ada OKT1 ada merogol mangsa. OKT3 tidak menghalang kecuali duduk sahaja bersama PKK. [88] Meneliti keterangan OKT3 yang mengatakan OKT3 balik ke rumah pada keesokan paginya kerana hari Jumaat untuk solat Jumaat dan datang semula ke hotel papan setelah dihubungi oleh OKT1 berkenaan lelaki India membawa parang kerana duduk lebih masa menyokong keterangan mangsa yang OKT3 sememangnya berada bersama dengan mangsa dan lain lain OKT di bilik tersebut sehingga mangsa dihantar pulang. Alasan terdapatnya lelaki India membawa parang merupakan cerita yang direka untuk menyokong pembelaannya tanpa memanggil lelaki India tersebut untuk datang mahkamah memberikan keteranganya. OKT3 tidak menafikan tidur berempat di tempat kejadian dan ada bersama ketika menghantar mangsa balik ke Shahab Perdana. [89] Penjelasan dalam seksyen 375B menyatakan “acting in furtherance of their common intention” yang saya garap sebagai OKT3 telah bersekongkol dengan OKT1 dan PKK, meninggalkan rumah OKT1 untuk ke hotel papan berjumpa mangsa, tidak menghalang mangsa untuk terus berada dalam bilik tersebut dan melakukan hubungan seksual dengan mangsa. Baik OKT1 mahupun OKT3 gagal menunjukkan apa-apa perbualan WhatsApp atau cell phone log untuk membuktikan kebenaran hasrat OKT3 dari awal yang diajak makan oleh OKT1. [90] Mahkamah tidak menerima hujahan bahawa OKT3 tersalah anggap bahawa mangsa telah cukup umur kerana mangsa menjawab “dah biasa” apabila ditanya tentang umur dan keluar malam. Tiada keterangan menunjukkan OKT3 ada bertanya umur mangsa. Walaupun tersalah anggap, undang-undang telah jelas perbuatan merogol kanak kanak perempuan adalah satu kesalahan dan anggapan semata bukanlah satu pembelaan. [91] Saya juga tidak dapat bersetuju dengan hujahan pembelaan yang membangkitkan siasatan SP7 yang tidak menyeluruh kerana tidak menyiasat watak lain iaitu Syabil dan Ikmal. Perlu ditekankan mangsa telah ditinggalkan berseorangan di Shahab Perdana. Dari keterangan mangsa, Ikmal ialah kawan lama mangsa yang menjawab panggilan telefon dari mangsa dan mengambil mangsa di Shahab Perdana terus ke 7E. Mangsa juga ada menghubungi Syabil dan menyuruh Syabil mengambil mangsa di 7E di kawasan Shahab Perdana. Dari keterangan SP1, Syabil merupakan kawan mangsa yang dihubungi oleh SP1 pada jam 2 pagi untuk mencari mangsa. SP7 telah melakukan siasatan atas OKT3 dan lain lain yang disebut oleh mangsa dengan khusus dalam eksibit P1 dan P2. [92] Undang-undang telah mantap bahawa beban untuk membuktikan kesnya terletak pada pihak pendakwaan di sepanjang kes pendakwaan. Tugas mahkamah di akhir keseluruhan perbicaraan kes hendaklah menentukan sama ada pihak pendakwan berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah di bawah s. 173 (m) (i) KTJ. Tugas ini dijelaskan dalam PP v. Sabudin Mohd Salleh [2024] 9 CLJ 79 (HC), “[17] This is fortified by s. 173(m)(i) of the CPC, where at the conclusion of the trial, the SCJ shall consider all the evidence adduced before her and shall decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt. All the evidence does not only include evidence adduced during the case of defence but also that adduced at the stage of the case of prosecution, and for her to assess, evaluate and test it against the evidence tendered during the case of defence. That would be maximum evaluation of the evidence adduced in the trial in its entirety against the accused. As support, reference is made to the decision of the COA in the case of PP v. Sanin Othman [2011] 1 CLJ 626; [2010] MLJU 1283, where it was decided that: When defence is directed to be called by an appeal court the trial judge must accept that a prima facie case has been proven. It is as if the defence was called by the learned judge himself (Saad Abbas & Anor v. PP [1998] 4 CLJ 575). Only after he has gauged the total evidence adduced, inclusive of all the evidence adduced at the prosecution's stage, and tested as against the defence evidence may the fate of the accused person be decided by the court. In short there will be a maximum evaluation of the whole evidence at the close of the defence.”. [93] Tertuduh hanya perlu menimbulkan keraguan munasabah dalam fikiran hakim bicara untuk membebaskan dirinya: Puganeswaran a/l Ganesan & Ors v Public Prosecutor and other appeals [2020] MLJU 1309 (FC), “[50] ..... In the present case, the appellants had no burden to prove or to disprove anything in their defence. They were entitled to an acquittal if their explanation succeeded in raising a reasonable doubt in the mind of the trial judge as to their guilt.”. [94] Berdasarkan dapatan dan nas nas di atas, mahkamah mendapati pihak pembelaan tidak mempunyai pembelaan yang bermerit dan gagal membangkitkan apa apa keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. Pihak pendakwaan berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah dan OKT3 disabitkan. [95] Kedua dua OKT didapati bersalah ke atas pertuduhan yang telah dikenakan dan Mahkamah mensabitkan kedua dua OKT dengan kesalahan tersebut. OKT3 dengan ini dipanggil untuk mengemukakan rayuan sebelum hukuman dijatuhkan. G. Rayuan mitigasi [96] Peguambela mengemukakan rayuan mitigasi iaitu OKT3 semasa kejadian berlaku berumur 20 tahun 6 bulan. Sepanjang tempoh kes ini berjalan mulai 2021 sehingga kini (6.2.2025), OKT3 telah berjaya menamatkan pelajaran di Politeknik Sultan Abdul Halim Muadzam Shah dalam bidang Kejuruteraan Awam. OKT3 berjaya menamatkan latihan industri dengan keputusan yang sangat cemerlang. [97] Kes ini telah menyebabkan OKT3 tidak dapat bekerja dan menjana pendapatan tetap walaupun seperti memandu Grab atau Foodpanda. Keadaan ini telah cukup memberikan keinsafan dan kesedaran kepada OKT3 untuk memilih kawan dan berfikir dahulu sebelum bertindak. [98] Semasa kejadian, OKT3 seorang pesalah muda, pesalah pertama, tiada rekod lampau dan sabitan pada hari ini merupakan sabitan pertama yang menjadi titik hitam dalam hidup OKT3. Peguambela merujuk :

S.293 KTJ dan PP v Nazarudin bin Ahmad [1993] 2 CLJ 543 (MT), “The first and third accused are young and they are first offenders. In such circumstances, the court should consider how the length of time spent in prison would affect their own life and society after they have completed serving the sentence. Sometime, public interest may itself demand that a shorter term of imprisonment is desirable as a long imprisonment term may create more problem to the society as the prisoner would have more difficulty in readjusting himself to family and community life on completion of his prison term.”; dan

S.294 KTJ dan PP lawan Norhadi Ismail [2017] 5 LNS 68 bahawa mahkamah seharusnya mengambil kira rekod bersih tertuduh dalam menentukan hukuman yang bakal dijatuhkan terhadap tertuduh. Tempoh pemenjaraan yang panjang tidak akan mencapai objektif menginsafkan tertuduh sebagai pesalah pertama tetapi akan mengubah pesalah pertama menjadi pesalah tegar. [99] OKT3 sedang mendapatkan rawatan kerana mengalami gangguan mental dan emosi. H. Rayuan Pemberatan [100] Faktor keseriusan kesalahan rogol berkumpulan di bawah seksyen 375B KK memperuntukkan hukuman penjara tidak kurang daripada 10 tahun dan tidak lebih daripada 30 tahun. Statistic kes rogol semakin meningkat walaupun pelbagai usaha telah dijalankan oleh pelbagai pihak untuk membanteras kes-kes sedemikian supaya tidak menjadi barah yang memudaratkan negara. [101] OKT3 berusia 20 tahun ketika kejadian seorang dewasa. OKT3 tidak boleh berselindung di sebalik umurnya. Mangsa pada masa kejadian adalah jauh lebih muda iaitu 12 tahun. OKT3 sepatutnya lebih mengetahui perkara yang benar dan yang salah berbanding dengan mangsa yang lebih senang dipengaruhi dan mudah diambil kesempatan. Mangsa perlu diberi perlindungan di antaranya melalui undang-undang. [102] Kesalahan ini merupakan satu kesalahan statutori. Akibat perbuatan OKT yang jijik ini pasti masa depan mangsa akan terjejas. [103] TPR menekankan faktor kepentingan awam melebihi faktor peribadi tertuduh. Berdasarkan kepada peruntukan hukuman dan prinsip kepentingan awam, hukuman yang paling sesuai dan berpatutan ialah hukuman berbentuk deterrent. Hukuman berbentuk pemulihan tidak sesuai untuk pesalah-pesalah kes jenayah seksual kerana ia bertentangan dengan prinsip kepentingan awam. Masyarakat tidak boleh menerima perlakuan seks dan kesalahan jenayah seksual oleh orang dewasa terhadap seorang kanak-kanak maka mahkamah mempunyai tugas yang murni untuk melindungi kanak-kanak tersebut: Muhamad Abdullah Ang Swee Kang lawan Pendakwa Raya [1987] 2 CLJ 405 kes ini telah dibicarakan sepenuhnya maka pengurangan sebanyak satu perempat mahupun satu pertiga ini tidak wajar dipertimbangkan oleh mahkamah. [104] Satu bentuk hukuman yang setimpal dikenakan terhadap OKT3 sebagai satu pengajaran agar OKT3 tidak lagi mengulangi kesalahan seperti ini dan tiada lagi orang lain yang akan menjadi mangsa nafsu OKT3. I. Alasan penghukuman [105] Undang undang telah mantap hukuman yang hendak dijatuhkan pada mana mana tertuduh hendaklah mengikut ruang lingkup hukuman yang dibenarkan termasuklah berpandukan prinsip-prinsip kehakiman dan nas nas kes yang telah diputuskan. Hukuman juga perlu adil, setimpal dan bersesuaian bagi menunjukkan tahap keseriusan suatu jenayah yang dilakukan. Tempoh suatu hukuman pemenjaraan juga bergantung kepada fakta dalam kes, faktor-faktor mitigasi dan agravasi yang dihujahkan oleh pihak-pihak: PP v Jaafar B Daud [1981] 1 MLJ 315. [106] Kuasa menentukan bentuk hukuman adalah kuasa budi bicara hakim bicara dengan mempertimbangkan faktor faktor seperti jenis kesalahan, kekerapan kesalahan tersebut berlaku, kepentingan awam, pengakuan salah, umur dan kesihatan Tertuduh juga faktor-faktor sekeliling yang mempengaruhi berlakunya kesalahan tersebut. Dalam kes Mohamed Abdullah Ang Swee Kang v Public Prosecutor [1988] 1 MLJ 167 Mahkamah Persekutuan telah merujuk kes R v Ball [1951] 35 Cr. App.R.164 dan memberikan garis panduan dalam mengenakan hukuman yang setimpal dengan kesalahan yang dilakukan iaitu: “In assessing the length of custodial sentence, the court must look at public interest, the gravity of the type of offence, the penalties prescribed by the legislature, the facts in the commission of the offence, the presence or absence of mitigating factors and the sentences imposed in the past for similar offences to determine the trend of sentencing policy” Kes di atas telah dirujuk dalam kes Mohd Khir bin Toyo v PP [2015] 5 MLJ 429 dan PP v Loo Choon Fatt (1976) 2 MLJ 256 dan lain lain. [107] Diputuskan dalam kes Public Prosecutor v. Loo Choon Fatt [1976] CLJU 102 bahawa mahkamah perlu memberikan pertimbangan utama kepada kepentingan awam dalam membuat keputusan berdasarkan merit sesuatu kes. Pada masa yang sama mahkamah perlu mengimbangi kepentingan awam dengan kepentingan tertuduh sendiri, “.... Each case has to be determined on its own merits. But in every case the Courts must be realistic and rational. One of the main considerations in the assessment of sentence is of course the question of public interest. On this point I need only quote a passage from the judgment of Hilbery J in Rex v. Kenneth John Ball 35 Cr. App. R 164 as follows: In deciding the appropriate sentence a Court should always be guided by certain considerations. The first and foremost is the public interest. The criminal law is publicly enforced, not only with the object of punishing crime, but also in the hope of preventing it. A proper sentence, passed in public, serves the public interest in two ways. It may deter others who might be tempted to try crime as seeming to offer easy money on the supposition, that if the offender is caught and brought to justice, the punishment will be negligible. Such a sentence may also deter the particular criminal from committing a crime again, or induce him to turn from a criminal to an honest life. The public interest is indeed served, and best served, if the offender is induced to turn from criminal ways to honest living. Our law does not, therefore, fix the sentence for a particular crime, but fixes a maximum sentence and leaves to the Court to decide what is, within that maximum, the appropriate sentence for each criminal in the particular circumstances of each case. Not only in regard to each crime, but in regard to each criminal, the Court has the right and the duty to decide whether to be lenient or severe.”. [108] Kes yang sama juga menyatakan mahkamah mesti menujukkan kejijikannya terhadap jenayah yang dilakukan oleh pelaku, “.... Lawton LJ in Re James Henry Sargeant at p. 77 referred to the classical principles of sentencing, namely, retribution, deterrence, prevention and rehabilitation, and said that the Court ought always to have these four classical principles in mind and apply them to the facts of the case to see which of them has the greatest importance in the case. On retribution Lawton LJ said: The Old Testament concept of an eye for an eye and tooth for tooth no longer plays any part in our criminal law. There is, however, another aspect of retribution which is frequently overlooked; it is that society, through the Courts, must show its abhorrence of particular types of crime and the only way in which the Courts can show this is by the sentences they pass. The Courts do not have to reflect public opinion. On the other hand Courts must not disregard it. Perhaps the main duty of the Court is to lead public opinion.”. [109] Kes kes juga menyatakan tujuan hukuman dikenakan bertujuan untuk pencegahan, penghalangan, retribusi dan pemulihan ke atas tertuduh: Pendakwa Raya v. Mohamad Bin Tawakkal [2012] 7 CLJ 372. [110] Dalam kes ini merogol kanak kanak secara berkumpulan sangatlah keji dan penghinaan ke atas martabat seorang kanak kanak perempuan. Kanak kanak 12 tahun tidak mengerti kesan dan akibat perbuatannya walaupun diberikan secara kerelaan. Sebagai lelaki dewasa yang mempunyai akal fikiran yang waras, OKT3 perlu melindungi kanak-kanak sedemikian. Mangsa juga telah ditinggalkan di Shahab Perdana pada waktu malam dan dibiarkan seorang diri menunjukkan sikap OKT3 yang langsung tidak menghargai seorang kanak kanak perempuan. Sejajar itu, hukuman berbentuk retribusi merupakan suatu keadilan kepada mangsa termasuklah kanak kanak secara amnya. [111] Tempoh pemenjaraan selama tiga belas tahun dikenakan bagi mengasingkan Tertuduh dari masyarakat dan lebih bersifat pencegahan untuk Tertuduh tidak mengulangi kesalahan yang sama. Ia juga sebagai pengajaran kepada Tertuduh dan orang awam secara amnya agar tidak menjerumuskan diri dengan perbuatan jelik ini dan menjadi lebih bertanggung jawab kepada mana-mana orang demi kesejahteraan, keselamatan dan ketenteraman masyarakat dan negara. [112] Hukuman ini juga bersifat pemulihan bagi membersihkan diri dan naluri OKT3 dari terjebak dengan nafsu yang haram dan perlu dikawal pada setiap masa terutama apabila berhadapan dengan kanak-kanak mahupun orang dewasa sama ada lelaki atau wanita. OKT3 dapat mendalami ilmu agama dengan lebih semasa menjalani hukumannya dan apabila keluar akan menjadi warganegara yang lebih baik dan berjasa pada negara. [113] Mengenai tempoh pemenjaraan yang dikenakan, saya merujuk PP v. Shahrul Azuwan Adanan & Anor [2013] 2 CLJ 686 yang memutuskan dalam kes-kes melibatkan kesalahan yang serius, hukuman penjara yang panjang wajar dikenakan. Kesalahan ini adalah serius kerana mangsa kanak kanak dirogol secara berkumpulan dan telah ditinggalkan begitu sahaja di tepi jalan. Mahkamah Rayuan memberikan pandangan seperti berikut: “A sentence to be of any use must have the effect of deterring not only the offender from repeating the same offence but also others from following his footsteps. The sentence must commensurate with the seriousness of the offence and must reflect the degree of public disapproval for that particular type of criminal behavior. The more repulsive the criminal behavior the more severe the sentence should be. The measure of public disapproval is how the reasonable men and women on the street would react to the criminal conduct that the offender is guilty of.” Hukuman minimum ialah 10 tahun dan saya berpendapat tiga belas tahun penjara adalah setimpal, bersesuaian, tidak terlalu keras mahupun berlembut. [114] Mengenai mitigasi usia OKT3 iaitu 20 tahun ketika kejadian dan 24 tahun ketika jatuh hukum. Mahkamah telah memberikan pertimbangan atas keseluruhan penglibatan OKT3 dalam kes ini dari awal hingga akhir. Mahkamah Rayuan dalam Pendakwa Raya lwn Ramakrishnan a/l Subramaniam dan lain-lain [2013] 2 MLJ 549 telah menyentuh usia muda tertuduh, “Pada hemat kami, dalam keadaan kes ini, fakta bahawa responden-responden berusia muda tidak memberi mereka hak untuk dilayan secara ringan dalam menentukan hukuman yang sewajarnya. Faktor mitigasi usia muda hendaklah dinilai dengan meneliti keseluruhan fakta kes. Berhubung dengan isu usia muda responden-responden, kami dengan hormatnya bersetuju dengan apa yang dikatakan oleh Haidar Mohd Noor HMR (YAA pada masa itu) dalam kes Koey Teng Soon & Anor v Public Prosecutor [2000] 2 MLJ 129 seperti berikut: We then next have to consider the period of imprisonment that should be imposed. The maximum punishment under s 304 (second limb) of the Penal Code is ten years imprisonment, but we must in considering the sentence to be imposed take into account the public interest element and not merely the interests of the appellants even though they might be of young age at the time of the commission of the offence. Sharma J in Tan Bok Yeng v Public Prosecutor [1972] 1 MLJ 214 in dealing with the sentence in respect of an offence of robbery involving one of the accused whose age was 20 years, stated at p 215B-E: The second accused was 20 years of age while the appellant was 25 years at the date of the commission of the crime. I am quite aware that the law does provide for a lesser sentence or no sentence at all imposed upon persons of young age. There has, however, emerged in recent years in our society certain species of crimes which the alacrity of mind and body, the dare, dash and defiance of the youth alone is capable of performing and producing. Law cannot, in my view, remain merely a static and a meaninglessly passive, if ornamental and an orthodox instrument of justice, ineffective in its results and application. The social needs of the times have to be met and effectively met. It is not merely the correction of the offender which is the prime object of the punishment. The considerations of public interest have also to be borne in mind. In certain types of offences a sentence has got to be deterrent so that others who are like-minded may be restrained from becoming a menace to society.”. J. Penggantungan perlaksanaan hukuman [115] Peguambela telah mengemukakan permohonan lisan untuk penggantungan hukuman atas alasan akan memfailkan rayuan dan anak guam kebelakangan ini mengalami masalah gangguan mental dan emosi dan sedang menjalani rawatan. OKT3 sejak tahun 2021 sehingga sekarang tidak pernah tidak hadir ke mahkamah dan sentiasa patuh kepada setiap arahan mahkamah untuk hadir tepat pada masa dan pada tarikh-tarikh yang ditetapkan. Tiada risiko untuk melarikan diri atau mengelak daripada datang ke mahkamah di kemudian hari. OKT3 kini tinggal bersama seorang ayah yang telah uzur dan menjaga ayah beliau. Jika penggantungan pelaksanaan hukuman tidak diberikan ia akan menjejaskan serba sedikit kehidupan dan penjagaan ayah OKT3. [116] Pihak pendakwaan membantah permohonan penangguhan pelaksanaan hukuman ini dan merujuk Muhamad Nur Afiq bin Zulkifli lawan PP [2021] MLJU 1967. Penggantungan hukuman tidak bersifat automatik. Tiada apa-apa keterangan atau butir alasan yang ampuh menunjukkan terdapat sesuatu hal keadaan khas atau luar biasa untuk penggantungan hukuman diberikan. [117] Bidang kuasa mahkamah dalam mempertimbangkan permohonan untuk penggantungan pelaksanaan hukuman merupakan budi bicara yang perlu dilaksanakan secara berhemah dan hanya jika fakta-fakta atau alasan yang dikemukakan oleh Tertuduh mewajarkan mahkamah ini berbuat demikian. Tertuduh perlu menunjukkan adanya keadaan yang luar biasa dan keadaan lain dari yang lain untuk dipertimbangkan: Sharma Kumari Oam Prakash v. PP [2000] 1 LNS 123. [118] Alasan-alasan yang diberikan oleh OKT3 adalah sama dengan alasan yang diberikan dalam kes Siti Bainun Ahmad Razali lwn. PP [2023] CLJU 1529; [2023] 1 LNS 1529 iaitu antara lain alasan kesihatan dan menjaga ibu yang tua. Mahkamah Tinggi telah menolak permohonan tertuduh dalam kes tersebut termasuklah alasan tertuduh seroang wanita dan s. 31 Akta Kanak-Kanak 2001 bukanlah kes yang rumit kerana semua alasan tersebut “bukanlah suatu alasan yang menunjukkan keadaan khas/istimewa (special circumstances) yang mewajarkan penggantungan perlaksanaan hukuman diberikan”. [119] Saya terikat dengan keputusan mahkamah atasan. Alasan-alasan pihak pembelaan merupakan alasan biasa yang hanya menunjukkan kepentingan tertuduh sendiri. OKT3 gagal mengemukakan apa apa dokumen berkenaan kesihatan mentalnya apabila diminta oleh mahkamah termasuklah dokumen pendidikannya. OKT3 juga menghadapi kesalahan yang serius melibatkan kanak-kanak dan kepentingan awam perlu dipelihara. [120] Permohonan penggantungan pelaksanaan hukuman ditolak. OKT3 dikehendaki untuk terus menjalani hukumannya sebaik perintah dibuat oleh mahkamah ini. Tarikh: 10 April 2025 tt (ROHATUL AKMAR BT ABDULLAH) Hakim Mahkamah Sesyen 2 Alor Setar Timbalan Pendakwa Raya: Puan Nor Syaliati Bt Mohd Sobri Puan Nurfatin Mastura Bt Asri Unit Pendakwaan Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Kedah Alor Setar Kedah Peguambela OKT1 dan PKK: Encik Wong Tai Hau Tetuan T. H Wong & Co Taman Seri Ampang Alor Setar, Kedah Peguambela OKT3: Encik Muhamad Izwan Bin Ishak Tetuan Amirul Shahidda & Co, Ampang, Selangor.