Mohamad Aminuddin Bin MD Ariffin (BA-45A-132-09/2022)

Mohamad Aminuddin bin Md Ariffin (OKT1) dan Fiqri Mustaqim bin Zakaria (OKT2) telah dituduh bersama dengan pertuduhan seperti berikut: 16/12/2025 10:23:56 Kand. 169 Pertuduhan Bahawa kamu bersama-sama pada 15/12/2020 jam lebih kurang 12.15 tengah malam bertempat di hadapan Blok D, Pangsapuri Putra, Jalan Putra Permai Selesa, Pusat Bandar Putra, Permai, 43300 Seri Kembangan, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan telah didapati mengedar dadah berbahaya jenis Cannabis seberat 2709.2 gram dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 [Akta 234] yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama dan dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan. Hukuman: Mati atau penjara seumur hidup hendaklah, jika dia tidak dihukum dengan hukuman mati, dihukum dengan sebatan yang tidak kurang daripada dua belas tahun.

OKT1 dan OKT2 tidak mengaku salah apabila pertuduhan dibacakan oleh Jurubahasa Mahkamah dan mohon dibicarakan.

Pada 5.6.2025, di akhir kes pendakwaan, Mahkamah ini setelah membuat penilaian maksima atas keterangan saksi pendakwaan dan bukti dokumentar yang dikemukakan, memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap OKT1 dan OKT2 dan kedua-dua OKT dipanggil untuk membela diri.

Pada 22.10.2025, di akhir kes pembelaan, setelah menilai keseluruhan keterangan saksi pendakwaan dan pembelaan telah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah. Kedua-dua OKT disabitkan sepertimana pertuduhan terhadap mereka. Mahkamah menjatuhkan hukuman terhadap OKT1 dan OKT2 masing-masing penjara seumur hidup (30 tahun) yang bermula dari tarikh ditangkap dan 12 sebatan rotan.

Tidak berpuas hati atas keputusan Mahkamah ini, kedua-dua OKT telah memfailkan rayuan ke Mahkamah Rayuan terhadap keseluruhan keputusan Mahkamah ini.

Selain keputusan broad judgment Mahkamah yang diberikan pada tarikh keputusan di akhir perbicaraan, berikut adalah keputusan muktamad Mahkamah ini.

Pihak Pendakwaan telah memanggil seramai 5 orang saksi bagi membuktikan kes terhadap OKT-OKT iaitu seperti berikut: SP1 Kpl Mohamad Rizal bin Ahmad Ghazali (Jurustor) SP2 En. Abd Rahim bin Ismail (ahli kimia) SP3 Pn Surina bt Suhaimi (pemilik kenderaan) SP4 Insp Eric Lim Chee Chuang (Pegawai Penyiasat)

Pada 14.12.2020, jam lebih kurang 11.45 malam, Insp Amel Husny (Pegawai Serbuan)/Pengadu (SP5) dan anggota serbuan lain telah membuat pemerhatian di hadapan kawasan Blok D, Pangsapuri Putra, Jalan Putra Permai Selesa, Pusat Bandar Putra Permai, 43300 Seri Kembangan, Selangor.

Pada 15.2.2020 jam lebih kurang 12.15 tengah malam SP5 melihat sebuah kenderaan jenis Volksawagen Touran warna coklat nombor pendaftaran WVS 9393 berhenti di hadapan blok D. SP5 melihat OKT 1 telah turun dari bahagian pemandu dan berjalan kaki ke tepi Blok D manakala OKT 2 turun dari bahagian penumpang hadapan dan memasuki pintu pemandu.

SP5 telah mengarahkan anggota serbuan menahan OKT 1 dan OKT 2. OKT 1 bertindak agresif dan cuba melarikan diri namun berjaya ditahan. OKT 2 ditahan setelah pasukan serbuan menghalang kenderaan Volkswagen Touran tersebut di bahagian hadapan dan belakang. OKT 2 pada mulanya enggan keluar dari kereta tersebut dan memaksa anggota serbuan memecahkan cermin tingkap pemandu. Pemeriksaan fizikal terhadap OKT 1 dan OKT 2 tidak menjumpai barang salah.

SP5 kemudiannya telah membuat pemeriksaan pada bonet kereta Volkwagen Touran yang dinaiki kedua-dua OKT dan menjumpai (1) balutan plastik lutsinar (1) tongkol mengandungi susunan T-shirt yang berlipat. Pemeriksaan lanjut terhadap susunan T-shirt telah menjumpai: i) 1 ketulan mampat daun kering berbalut aluminium foil dan plastik lutsinar disyaki dadah ganja (a/b: 1015.05 gram) di dalam lipatan T-shirt round neck warna hitam saiz M (jenama tulisan Jepun). ii) 1 ketulan mampat daun kering berbalut aluminium foil dan plastik lutsinar disyaki dadah ganja (a/b: 972.11 gram) di dalam lipatan T-shirt round neck warna hitam saiz XL (jenama Gildan Premium Cotton). iii) 1 ketulan mampat daun kering berbalut aluminium foil dan plastik lutsinar disyaki dadah ganja (a/b: 974.80 gram) di dalam lipatan T-shirt round neck warna hitam saiz M (jenama UNIQLO).

Pemeriksaan lanjut dalam kereta telah menjumpai di bahagian simpanan tempat barang pada pintu penumpang hadapan (1) tin warna oren bertulis Mister Potato dan didalamnya terdapat 1 botol plastik dipercayai alat menghisap dadah ganja.

Turut dijumpai di tempat simpanan barang bawah tempat duduk penumpang hadapan adalah 1 tin aluminium warna hijau bertulis Majapahit didalamnya terdapat 1 bungkusan kertas putih mengandungi ceraian daun kering disyaki dadah jenis ganja (a/b: 11.92 gram).

SP5 telah menahan kedua-dua tertuduh, barang kes dirampas dan dibawa ke IPD Serdang untuk tindakan selanjutnya.

Barang kes dadah yang dirampas telah dihantar ke Jabatan Kimia Malaysia untuk dianalisa oleh ahli kimia (SP2). Hasil analisa mendapati bahawa barang kes mengadungi dadah berbahaya jenis Cannabis (ganja) berat bersih 2709.2 gram. INTIPATI PERTUDUHAN YANG PERLU DIBUKTIKAN

Dalam kes ini, pihak pembelaan tidak mempertikaikan identiti dadah barang kes yang dirampas merupakan dadah jenis cannabis yang terjatuh di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952

Pihak pembelaan juga tidak mempertikaikan analisa kimia yang dibuat oleh En. Abd Rahim bin Ismail, (SP2) yang telah menyediakan laporannya sepertimana ditandakan sebagai eksibit P13. ELEMEN KEDUA: OKT MEMPUNYAI KAWALAN, JAGAAN DAN

Pihak pendakwaan bergantung kepada keterangan Pn Surina bt Suhaimi (pemilik kenderaan) (SP3) yang merupakan isteri kepada OKT2 dan keterangan SP5. Pihak pendakwaan menghujahkan bahawa elemen-elemen kawalan dan jagaan OKT-OKT terhadap barang kes dadah yang dijumpai dalam kereta tersebut boleh dilihat melalui keterangan SP3 dan SP5.

SP5 menyatakan pada 14.12.2020 jam lebih kurang 11.30 malam, beliau dan pasukan serbuan telah berada di tempat kejadian (P24) untuk membuat pemerhatian ke atas sebuah kenderaan bernombor pendaftaran 9393 yang disyaki akan menjalankan aktiviti pengedaran dadah di tempat tersebut.

Setelah 15 minit berlalu, SP5 melihat sebuah kenderaan Volkwagen Touran warna coklat nombor pendaftaran WVS 9393 (“kereta tersebut”) tiba di di Jalan Putera Permai Selesa dan memberhentikan kenderaan di hadapan blok D.

Kereta tersebut tidak masuk ke petak parkir. Kemudian, SP5 melihat seorang lelaki (OKT 1) keluar dari pintu pemandu dan berjalan berlegar di kaki lima blok D.

Seterusnya, SP5 melihat seorang lagi lelaki (OKT 2) yang keluar dari tempat duduk penumpang hadapan dan bergerak masuk ke tempat duduk pemandu kereta tersebut. Pada masa ini, enjin kereta tersebut masih hidup dan lampu kereta masih menyala.

SP5 telah memberi arahan kepada pasukan serbuan untuk menghalang kereta tersebut dari bahagian depan dan belakang. Beliau juga telah mengarahkan anggota serbuan yang lain untuk berjaga dan membuat serbuan ke atas OKT 1. Semasa serbuan berlaku, SP5 turut mengejar OKT 1. SP5 telah menjerit polis. OKT 1 melarikan diri tetapi berjaya ditahan. Berlaku pergelutan semasa menahan OKT 1.

Setelah OKT 1 berjaya ditahan, SP5 telah memperkenalkan diri sebagai polis. Pada masa yang sama kereta tersebut telah dikepung dengan kenderaan pasukan serbuan dan tidak dapat bergerak.

SP5 telah membawa OKT 1 berhampiran dengan kereta tersebut dan mendapati OKT 2 yang berada di tempat pemandu enggan keluar walaupun anggota serbuan telah mengeluarkan kad kuasa dan menunjukkan kepada OKT 2. SP5 juga telah menunjukkan kad kuasa beliau kepada OKT 2.

Apabila OKT 2 enggan keluar, SP5 telah arahkan anggota serbuan untuk memecahkan cermin bahagian pemandu. Setelah retak, barulah OKT 2 membuka kunci pintu pemandu.

OKT 2 keluar dari tempat duduk pemandu dan SP5 telah membuat pemeriksaan fizikal ke atas OKT 2. SP5 seterusnya telah membuat pemeriksaan pada kereta tersebut.

SP5 telah membuka bonet belakang kereta dan telah melihat baju di bonet tersebut. Semasa bonet dibuka, SP5 dapat menghidu bau ganja yang sangat kuat.

Baju yang di bonet kereta tersebut adalah dalam keadaan tersusun yang dilipat dengan kemas dan dibalut dengan plastik lutsinar secara kemas dan padat.

SP5 telah membuka bungkusan plastik yang mengandungi baju-baju tersebut di hadapan OKT 1 dan OKT 2. Setelah bungkusan tersebut dibuka, SP5 telah menjumpai 1 ketulan mampat daun kering disyaki dadah ganja yang dibaluti dengan foil aluminium dan berbalut plastik lutsinar dalam lipatan baju t-shirt hitam saiz M berjenama tulisan Jepun.

Apabila diteruskan pemeriksaan, SP5 menjumpai lagi 1 mampatan daun kering disyaki dadah ganja berbalut foil aluminium dan plastik lutsinar dalam t-shirt saiz XL jenama Gildan Premium Cotton.

Seterusnya, SP5 telah menjumpai 1 ketulan mampat daun kering disyaki dadah ganja berbalut foil aluminium dan balutan plastik lutsinar dalam t-shirt warna hitam saiz M jenama Uniqlo.

SP5 telah menjumpai sejumlah 3 ketulan mampat daun kering disyaki dadah ganja berbalut foil aluminium dan balutan plastik lutsinar dalam lipatan baju tersebut.

Pemeriksaan selanjutnya dalam kereta tersebut telah menjumpai di tempat simpanan barang bahagian pintu hadapan 1 tin warna oren bertulis Mister Potato dan di dalamnya mengandungi 1 botol plastik yang telah diubahsuai sebagai alat untuk menghisap dadah.

SP5 juga menjumpai di bawah tempat duduk penumpang hadapan 1 tin aluminium warna hijau yang bertulis Majapahit dan dalam tin tersebut terdapat bungkusan kertas putih dan mengandungi ceraian daun kering disyaki sebagai dadah ganja.

Oleh itu, berdasarkan keterangan SP5, barang kes Cannabis telah dijumpai dalam balutan baju dalam plastik lutsinar yang ada dalam kereta tersebut yang mana OKT 1 dan OKT 2 berada.

Kereta tersebut telah didaftarkan dan dimiliki oleh SP3. Beliau menyatakan bahawa kereta tersebut dibeli pada bulan November dalam tahun 2020 dengan harga berjumlah RM42,000. SP3 menyatakan bahawa kereta tersebut digunakan bersama antara beliau dengan OKT 2.

SP3 menyatakan bahawa OKT 2 mempunyai perniagaan pakaian bundle dan menjalankan perniagaan tersebut di Kajang dan Kelantan. SP3 menyatakan OKT 2 akan membuat siaran ‘live’ di media sosial jika berada di rumahnya di Kajang untuk menjual pakaian bundle. Manakala di Kelantan, OKT 2 mempunyai kedai sendiri.

SP3 menyatakan yang di Kelantan, OKT 2 mempunyai 2 orang pekerja dan salah seorang bernama Idin. SP3 juga menyatakan ada kalanya OKT 1 akan menolong OKT 2 di kedainya di Kelantan tetapi bukan sebagai pekerja tetap.

SP3 menyatakan bahawa dalam sebulan, OKT 2 akan berada di Kajang selama 2 minggu dan 2 minggu lagi di Kelantan untuk menjaga kedainya. SP3 menyatakan bahawa sekiranya OKT 2 balik ke Kelantan, dia akan menggunakan kereta tersebut.

SP3 juga menyatakan bahawa kali terakhir SP3 menggunakan kereta tersebut adalah 2 minggu sebelum tarikh kejadian, iaitu sebelum diserahkan kepada OKT 2 untuk dibawa balik ke Kelantan.

SP3 menyatakan bahawa semasa kereta diserahkan kepada OKT 2, kereta tersebut kosong dan tiada apa-apa barang lain. SP3 menyatakan pada 14.12.2020 adalah tarikh OKT 2 balik ke Kajang. SP3 dimaklumkan bahawa OKT 2 telah bertolak pada waktu pagi dari Kelantan dan pada hari kejadian, OKT 2 tidak sampai ke rumah mereka di Kajang.

SP3 menyatakan yang OKT 2 ada memaklumkan SP3 bahawa OKT 2 akan pulang bersama OKT 1. Dalam pemeriksaan utama juga SP3 menyatakan yang OKT 2 akan membawa bungkusan baju yang disusun dalam plastik putih yang dipanggil tongkol pakaian dari Kelantan ke Kajang untuk diedarkan kepada pembeli baju bundle OKT 2.

Oleh hal yang demikian, pihak pendakwaan berhujah bahawa OKT 1 dan OKT 2 sememangnya mempunyai akses ke atas kereta tersebut kerana OKT 2 telah memaklumkan SP3 yang dia akan pulang ke Kajang pada 14.2.2020 bersama-sama OKT

1.

Hanya OKT 1 dan OKT 2 sahaja yang dilihat oleh SP5 berada dalam kereta tersebut. Tiada individu lain juga yang dilihat berada dalam kereta tersebut.

Pihak pendakwaan juga berhujah bahawa berdasarkan keterangan SP3 telah jelas bahawa OKT 2 merupakan pemilik kepada perniagaan baju bundle dan OKT 1 yang juga merupakan adik tiri kepada OKT 2 akan membantu OKT 2 secara sambilan.

SP3 juga dalam keterangannya menyatakan bahawa OKT 2 akan menyusun baju bundle yang dibeli oleh pembeli dalam satu bungkusan plastik lutsinar sebagaimana dalam gambar P19 (1-8) dari Kelantan ke Kajang untuk dihantar kepada pembeli.

Barang kes dadah yang dijumpai oleh SP5 dijumpai dalam susunan baju yang disusun dalam tongkol baju tersebut. Oleh itu, pihak pendakwaan berhujah bahawa terdapat jagaan bersama antara OKT 1 dan OKT 2 bagi barang kes yang dijumpai.

TERHADAP DADAH YANG DIRAMPAS Pihak pendakwaan menghujahkan OKT-OKT mempunyai pengetahuan berkenaan barang kes tersebut berdasarkan kepada perbuatan OKT-OKT itu sendiri yang mana terjatuh di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950 sebagaimana berikut: i) OKT 1 bertindak melarikan diri apabila dihampiri oleh pihak polis sehingga berlakunya pergelutan ketika ingin menangkap OKT 1; ii) OKT 2 telah mengunci pintu kereta tersebut dan enggan untuk membuka pintu kereta tersebut walaupun telah ditunjukkan dengan kad kuasa oleh pihak polis; iii) OKT 2 hanya membuka pintu kereta tersebut (unlock) apabila SP5 mengarahkan anggota serbuan untuk memecahkan tingkap pintu kereta tersebut; iv) Reaksi OKT 2 yang cemas dan pucat apabila keluar dari kereta tersebut dan ditahan oleh pihak polis.

Selain itu, keterangan daripada SP5 yang menyatakan bahawa terdapat bau ganja yang kuat apabila bonet kereta tersebut dibuka menunjukkan yang OKT 1 dan OKT 2 mempunyai pengetahuan berkenaan kewujudan ganja dalam kereta tersebut.

ELEMEN KEEMPAT: OKT MENGEDAR Bagi pembuktian elemen mengedar, pihak pendakwaan menggunakan anggapan pengedaran dalam seksyen 37 (da) Akta Dadah Berbahaya 1952 berasaskan kepada berat bersih dadah dalam kes ini adalah sebanyak 2709.2gram Cannabis maka OKT-OKT dianggap memiliki dadah tersebut bagi tujuan pengedaran.

NIAT BERSAMA DI BAWAH SEKSYEN 34 KANUN KESEKSAAN Pihak Pendakwaan berhujah bahawa terdapat keterangan yang membuktikan terdapatnya niat bersama oleh kedua-dua OKT berdasarkan kepada berikut:

Pemerhatian awal oleh SP5 menunjukkan hanya OKT 1 dan OKT 2 sahaja yang berada dalam kereta tersebut.

Keterangan dari SP3 menyatakan yang OKT 1 dan OKT 2 bertolak dari Kelantan ke Kajang pada 14.12.2020 menggunakan kereta tersebut.

Kes Lee Boon Siah & Ors v. PP [2014] 3 CLJ 584 dirujuk yang mana penekanan diberikan kepada keputusan Mahkamah Rayuan yang disampaikan oleh Azahar Mohamed HMR telah memutuskan antaranya niat bersama boleh disimpulkan daripada fakta dan hal-hal keadaan sesuatu kes dan berdasarkan tingkahlaku seperti berikut– “[34] Section 34 of the Penal Code is used most often by the prosecution in order to impose joint criminal liability on persons who participate in the commission of an offence (see: Criminal Law in Malaysia and Singapore, 2nd edn by Stanley Yeo, Neil Morgan, Chan Wing Cheong, p. 942). In order to attract s. 34 of the Penal Code, it is essential that several accused persons participated not only in design but also in action. In other words, it is not sufficient that several accused persons share a common intention to commit an offence but they should also actually participate in the commission of the offence by doing some act or the other in furtherance of the common intention. Now, common intention is usually inferred from the facts and circumstances of a particular case and from the conduct of the parties (see: Namasiyiam Doraisamy v. Public Prosecutor & Other Cases [1987] 1 CLJ 540; [1987] CLJ (Rep) 241; [1987] 2 MLJ 336). In Mahbub Shah v. King-Emperor [1945] AIR PC 118, the Privy Council said: It is clear to their Lordships that common intention within the meaning of the section implies a pre-arranged plan, and to convict the accused of an offence applying the section it should be proved that the criminal act was done in concert pursuant to the pre-arranged plan. As has been observed, it is difficult, if not impossible, to procure direct evidence to prove the intention of an individual; in most cases it has to be inferred from his act or conduct or other relevant circumstances of the case.

Selain itu, di dalam kes Taza Tarji v. PP & Another Appeal [2020] 1 LNS 1590, Mahkamah Rayuan turut memutuskan: “The issue of common intention [38] Lastly, counsel for the 2nd appellant submitted that the learned trial judge had erred in his finding that there was common intention of both appellants to traffic in the said drugs. It was the 2nd appellant's contention that all the prosecution could show was that both appellants were fishing together on the said sampan at the material time and nothing more. [39] It is trite law that the important element in common intention is "participation in action". The element of pre-planning by the accused may develop during the course of the commission of the offence and the existence of common intention is a question of fact that can be established by inferences from the circumstances of each case. In this regard, the Federal Court in Wan Yurillhami Wan Yaacob & Anor v. PP [2010] 1 CLJ 17 had lucidly explained the issue of common intention in the following manner: "[29] It is a well established principle of law in dealing with criminal liability under s. 34 of the Penal Code that a pre-concert or preplanning may develop on the spot or during the course of the commission of the offence. The existence of common intention is a question of fact and in each case, it may be proved as a matter of inference from the circumstances of the case. (see Mahbub Shah v. Emperor AIR [1945] PC 118 and Suresh v. State of Uttar Pradesh AIR [2001] SC 1344”)

Pihak pembelaan menghujahkan bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan kes prima facie dan membangkitkan isu-isu berikut untuk menimbulkan keraguan terhadap kes pendakwaan:

Maklumat yang polis terima berkaitan aktiviti pengedaran dadah bersifat prejudicial dan inadmissible – rujuk kes Alcontara.

OKT1 tidak mempunyai pengetahuan. Reaksi OKT1 yang melarikan diri kerana ditangkap oleh anggota polis berpakaian preman merupakan reaksi terkejut dan normal. Ia tidak boleh membuktikan satu inferen bahawa OKT1 mempunyai pengetahuan mengenai dadah dirampas dari dalam kereta.

Momentary custody. Peguambela menghujahkan bahawa OKT1 dilihat oleh SP5 memandu kereta tersebut adalah seketika sahaja iaitu semasa kenderaan sampai di hadapan Blok D. Tidak ada pemantauan dilakukan di mana-mana simpang/jalan atau tempat sebelum sampai di Blok D. Dalam ertikata lain, bilakah OKT1 menaiki kereta tersebut.

Tindakan OKT2 telah keluar untuk ke tempat pemandu menunjukkan OKT1 hanya berada sementara di dalam kereta.

OKT1 bukan tuan punya kereta. Terdapat dua orang lain yang mempunyai akses kepada kereta kerana hanya 1 kunci diperolehi sedangkan 2 set kunci telah diserahkan oleh SP3 kepada OKT2.

Tiada cap jari atau DNA OKT1 diperolehi daripada plastik dadah.

Bau ganja yang kuat oleh SP5 adalah dicabar semasa soal balas kerana tidak dinyatakan di dalam laporan polis eksibit P22.

Sama ada pihak pendakwaan boleh menggunapakai anggapan di bawah seksyen 37(h) ADB 1952 kerana plastik P5 tidak disorok dalam ruang yang dibuat khas di dalam kereta dan kereta dimiliki oleh OKT2.

Seksyen 34 Kanun Keseksaan tidak terpakai kerana pihak pendakwaan gagal membuktikan nexus OKT-OKT bersabit dengan pertuduhan ke atas mereka.

Pihak pembelaan bergantung kepada beberapa nas undang-undang menyokong hujahannya yang mana Mahkamah mendapati ia berbeza dan tidak terpakai dalam konteks kes ini.

Begitu juga peguambela OKT2 juga menghujahkan pihak pendakwaan telah gagal membuktikan kes prima facie dan membangkitkan isu-isu berikut:

Dadah yang ditemui dalam lipatan pakaian telah dibungkus oleh OKT1 dan bukannya OKT2 sendiri sepertimana disokong oleh SP3;

OKT2 tidak mempunyai milikan, kawalan, jagaan dan pengetahuan mengenai dadah yang dijumpai;

Tiada niat yang dibuktikan pihak pendakwaan di pihak OKT2;

Reaksi OKT2 yang enggan membuka pintu kereta kerana kehadiran lelaki berpakaian preman, serbuan mengejut, takut dan membimbangkan sehingga menyebabkan mengambil masa untuk membuka pintu kereta tersebut;

Tiada apa-apa overt act di pihak OKT2 untuk membuktikan elemen pengedaran.

Siasatan SP5 adalah tidak lengkap kerana kegagalan mengemukakan gambar lokasi kejadian yang jelas.

SP5 juga gagal membuat pemeriksaan ke atas kedai bundle di Kelantan yang dikatakan sebagai satu kecuaian oleh pihak polis.

Pihak pendakwaan gagal mengecualikan akses pihak ketiga kepada bungkusan pakaian.

Tiada cap jari OKT2 pada bungkusan dan kegagalan merampas telefon bimbit OKT2 yang merupakan satu kecuaian oleh pihak polis yang telah menimbulkan keraguan dalam kes pendakwaan.

Notis Alcontara (eksibit D29) yang merupakan rakaman percakapan OKT2 yang tidak disangkal oleh mana-mana pihak bahawa OKT1/B1 yang melipat tongkol baju berkenaan. Pegawai penyiasat dikatakan gagal menyoal balas OKT1. Oleh itu, dihujahkan oleh peguambela bahawa fakta ini tidak disangkal oleh pihak pendakwaan.

Tidak ada barang peribadi milik OKT2 dijumpai berhampiran dadah.

Ketiadaan alat navigasi menunjukkan bahawa pemandu kereta (OKT1) mahir dan familiar akan jalan dilaluinya.

P22 tidak menyebut bahawa SP5 menunjukkan kad kuasanya kepada OKT2 semasa serbuan dijalankan.

Peguambela menghujahkan bahawa peruntukan anggapan/presumption di bawah seksyen 37(da) ADB haruslah ditolak atas dasar kewujudan fakta-fakta langsung yang masih boleh membuktikan fakta melampaui keraguan yang munasabah dan tidak terhad kepada seksyen 37(da) ADB.

Pihak pendakwaan gagal membuktikan niat bersama OKT2. TUGAS MAHKAMAH [58] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa beban pembuktian di akhir kes pendakwaan terletak di pihak pendakwaan yang mesti membuktikan satu kes prima facie di bawah s.180 Kanun Tatacara Jenayah sebelum tertuduh dipanggil membela diri bagi menjawab pertuduhan tersebut. [59] Seksyen 180(1) Kanun Prosedur Jenayah memperuntukkan bahawa di akhir kes pendakwaan, Mahkamah hendaklah membuat suatu pertimbangan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap OKT. Seksyen 180(1) Kanun Prosedur Jenayah memperuntukkan: “Procedure after conclusion of case for prosecution.

(1) When the case for the prosecution is concluded, the Court shall consider whether the prosecution has made out a prima facie case against the accused.

If the Court finds that the prosecution has not made out a prima facie case against the accused, the Court shall record an order of acquittal.

If the Court finds that a prima facie case has been made out against the accused on the offence charged the Court shall call upon the accused to enter on his defence.

For the purpose of this section, a prima facie case is made out against the accused where the prosecution has adduced credible evidence proving each ingredient of the offence which if unrebutted or unexplained would warrant a conviction.” [60] Di dalam kes Mohamad Radhi Bin Yaakob v. Public Prosecutor [1991] 1 CLJ Rep 311, Mahkamah Agong telah memutuskan: "It is a well-established principle of Malaysian criminal law that the general burden of proof lies throughout the trial on the prosecution to prove beyond reasonable doubt the guilt of the accused for the offence with which he is charged. There is no similar burden placed on the accused to prove his innocence. He is presumed innocent until proven guilty. To earn an acquittal, his duty is merely to cast a reasonable doubt in the prosecution case. In the course of the prosecution case, the prosecution may of course rely on available statutory presumptions to prove one or more of the essential ingredients of the charge. When that occurs, the particular burden of proof as opposed to the general burden, shifts to the defence to rebut such presumptions on the balance of probabilities which from the defence point of view is heavier than the burden of casting a reasonable doubt, but it is certainly lighter than the burden of the prosecution to prove beyond reasonable doubt. To earn an acquittal at the close of the case for the prosecution under s. 173(f) or s. 180 of the Criminal Procedure Code, the court must be satisfied that no case against the accused has been made out which if unrebutted would warrant his conviction (Munusamy v. PP). If defence is called, the duty of the accused is only to cast a reasonable doubt in the prosecution case. He is not required to prove his innocence beyond reasonable doubt". [61] Menyentuh isu yang sama, Gopal Sri Ram HMR (pada ketika itu) di dalam kes Looi Kow Chai & Anor V. Public Prosecutor [2003] 1 CLJ 734 telah menyatakan: "It therefore follows that there is only one exercise that a judge sitting alone under s. 180 of the Code has to undertake at the close of the prosecution case. He must subject the prosecution evidence to maximum evaluation and ask himself the question: If I decide to call upon the accused to enter his defence and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the prosecution case? If the answer is in the negative then no prima facie case has been made out and the accused would be entitled to an acquittal". [62] Dalam kes Balachandran v. Public Prosecutor [2005] 1 CLJ 85; [2005] 2 MLJ 301 Mahkamah Persekutuan memutuskan: "[21] Section 180(1) makes it clear that the standard of proof on the prosecution at the close of its case is to make out a prima facie case while s. 182A(1) enunciates that at the conclusion of the trial the court shall consider all the evidence adduced and decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt. The standard of proof on the prosecution at the end of its case and at the end of the whole case has thus been statutorily spelt out in clear terms. The submission made must therefore be ratiocinated against the background of the meaning of the phrase ' prima facie case ' in s. 180. Section 180(2) provides that the court shall record an order of acquittal if a prima facie case has not been made out while s. 180(3) provides that if a prima facie case has been made out the accused shall be called upon to enter his defence. A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal. The phrase 'prima facie case ' is defined in similar terms in Mozley and Whiteley's Law Dictionary 11th Ed as: A litigating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case, then, is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side. [22]...Since the court, in ruling that a prima facie case has been made out, must be satisfied that the evidence adduced can be overthrown only by evidence in rebuttal it follows that if it is not rebutted it must prevail. Thus if the accused elects to remain silent he must be convicted. The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be no prima facie case". [63] Selanjutnya di dalam kes Public Prosecutor v. Mohd Radzi Bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 di mana Mahkamah memutuskan seperti berikut: "[8] For the guidance of the courts below, we summarise as follows the steps that should be taken by a trial court at the close of the prosecution's case:

the close of the prosecution's case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution's witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question: If I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is 'Yes', then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is 'No' then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(iii) after the defence is called, the accused elects to remain silent, then convict;

(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. Public Prosecutor [1963] MLJ 263.” [64] Prinsip undang-undang adalah mantap berkaitan beban pembuktian di akhir kes pendakwaan terletak di pihak pendakwaan yang mesti membuktikan suatu kes prima facie di bawah seksyen 180 Kanun Tatacara Jenayah. Dengan berpandukan kepada prinsip kes di atas, Mahkamah ini hendaklah membuat penilaian maksima ke atas keterangan saksi pendakwaan, kredibiliti saksi pendakwaan dan dokumen- dokumen yang dikemukakan bagi menentukan sama ada pihak pendakwaan berjaya membuktikan semua intipati pertuduhan bagi mewujudkan suatu kes prima facie terhadap OKT. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH DI AKHIR KES PENDAKWAAN SAMA ADA PIHAK PENDAKWAAN BERJAYA MEMBUKTIKAN ELEMEN MILIKAN, JAGAAN, KAWALAN DAN PENGETAHUAN [65] Kedua-dua OKT akan dibincangkan bersekali memandangkan kedua-duanya dituduh bersama. Mahkamah memulakan analisanya dengan dadah yang dijumpai dalam kereta tersebut dimiliki oleh SP3 (isteri OKT2). Pada hari kejadian, OKT1 adalah pemandu dan OKT2 adalah penumpang kereta Volkswagen Touran dengan no. pendaftaran WVS 9393. [66] Fakta kes pendakwaan tertumpu kepada keterangan SP3 dan SP5. Naratif kes pendakwaan bermula dengan keterangan mengenai kereta WVS 9393. Menurut SP3 kereta tersebut dimiliki oleh beliau dan suaminya (OKT2). Kadang-kadang OKT2 akan menggunakan kereta tersebut untuk perniagaan bundle pakaian di kedai OKT2 di Kelantan. Menurut SP3 lagi, dalam sebulan, OKT2 akan menjalankan perniagaannya selama dua minggu di rumah dengan membuat live dari rumah dan dua minggu lagi akan ke Kelantan menguruskan perniagaan bundle pakaiannya di kedai. [67] SP3 telah menyerahkan kereta tersebut kepada OKT2 dua minggu sebelum kejadian. SP3 menyerahkan kereta tersebut kepada OKT2 dalam keadaan kosong dan tidak ada apa-apa barang. [68] SP3 seterusnya memberi keterangan bahawa OKT1 adalah adik ipar tiri beliau (adik tiri kepada OKT2). OKT1 membantu OKT2 di kedai dan Idin adalah bekas pekerja OKT2. [69] Berdasarkan keterangan SP3, maklumat mengenai Idin tidak pernah diberikan oleh SP3 kepada pegawai penyiasat (SP4). Tambahan pula, OKT2 juga tidak memetik nama Idin semasa rakaman percakapan OKT2 diambil oleh polis. [70] Pada pandangan Mahkamah, terdapat keterangan mustahak oleh SP3 bahawa Idin tidak melipat dan membungkus pakaian. Idin juga telah berhenti kerja sebelum kedua-dua OKT ditangkap di Selangor. Oleh itu, Mahkamah berpandangan Idin tidak terkait dengan kes ini dan Mahkamah memutuskan pihak pembelaan tidak berjaya menimbulkan keraguan mengenai mengenai penglibatan Idin di dalam kes ini. Sebaliknya, Mahkamah akan menumpukan perhatian yang lebih kritikal kepada OKT 1 dan OKT2. [71] Pada hari kejadian, OKT2 memaklumkan kepada SP3 bahawa beliau akan balik ke Kajang dari Kelantan membawa stok pakaian yang ditempah pembeli. Dalam erti kata lain, tongkol baju yang dibawa dari Kelantan adalah daripada tempahan pembeli. [72] OKT2 memaklumkan kepada SP3 yang beliau akan membawa sekali OKT1 supaya OKT1 boleh membantu SP3 yang merupakan seorang guru/pendidik yang akan berpindah ke Kelantan kerana akan bertukar ke Kelantan. [73] Dalam hal ini, OKT1 telah memandu kereta tersebut dan OKT2 duduk sebelah penumpang di hadapan. Tidak ada orang lain selain kedua-dua OKT yang berada di dalam kereta. Oleh itu, menurut keterangan SP3, pada hari kejadian, kereta tersebut telah bergerak dari Kelantan. [74] Memandangkan tidak ada penafian bahawa OKT1 yang memandu kereta tersebut dari Kelantan, adalah tidak munasabah untuk bersetuju dengan hujahan peguambela OKT1 bahawa OKT1 hanya berada di dalam kereta sekejap sebagaimana dikatakan peguambela sebagai “momentary custody” dadah yang berada di dalam kereta. [75] SP3 juga memaklumkan kereta tersebut mempunyai 2 kunci dan apabila OKT2 balik ke Kelantan, beliau akan memegang kedua-dua kunci. Menurut SP3 lagi, Idin tidak mempunyai akses kepada kereta tersebut kerana beliau mempunyai keretanya sendiri. [76] Semasa hari kejadian, apabila kereta tersebut sampai di tempat kejadian, OKT1 telah turun dari tempat pemandu kereta dan menuju Blok D. SP5 memberi keterangan bahawa OKT2 kelihatan telah keluar kereta dari tempat duduk penumpang di hadapan dan berpindah duduk di tempat pemandu. Kereta tidak bergerak atau dialihkan kerana menghalang lalu lintas. [77] SP5 telah memberikan arahan menahan OKT1. Keenggan membuka pintu kereta sehingga menyebabkan “menempek” kad kuasanya di cermin tingkap sebelah pemandu dan menjerit “polis” supaya OKT2 membuka pintu kereta. [78] Setelah beberapa ketika, akhirnya OKT2 telah membuka pintu kereta. Kenyataan SP5 jelas menyangkal hujahan peguambela kedua-dua OKT bahawa SP5 dan anggota serbuan telah gagal menunjukkan kad kuasa sebelum menahan kedua-dua OKT. ELEMEN PENGETAHUAN - REAKSI OKT1 DAN OKT2 SERTA EKSIBIT D29 [79] Tidak ada asas untuk Mahkamah ini tidak mempercayai keterangan SP5 iaitu seorang pegawai polis berkaitan dengan reaksi OKT1 dan OKT2 yang menunjukkan bahawa OKT1 dan OKT2 mempunyai pengetahuan mengenai dadah terlarang yang dirampas di dalam kereta tersebut. [80] Tidak ada sebab dan keterangan yang menunjukkan bahawa pihak polis mempunyai motif jahat untuk mengenakan kedua-dua OKT dengan memberikan keterangan palsu di Mahkamah. [81] Mahkamah ini sedar akan prinsip undang-undang yang mantap sepertimana diputuskan di dalam kes Chan Pean Leon V. Public Prosecutor [1956] 1 LNS 17; [1956] 22 MLJ 237 bahawa elemen pengetahuan, kecuali diakui, hanya boleh dibuktikan melalui inferens daripada keadaan sekeliling sesuatu kes (surrounding circumstances) dan ini merupakan suatu persoalan fakta. [82] Oleh yang demikian, Mahkamah membuat dapatan bahawa reaksi OKT1 dan OKT2 tidak boleh dilihat secara terpencil (in isolation). Akan tetapi, ia hendaklah dilihat berdasarkan kepada keadaan sekeliling kes. [83] Berdasarkan kepada keadaan sekeliling kes, jika OKT1 dan OKT2 tidak mengetahui mengenai dadah yang dibawa di dalam kereta tersebut, masakan OKT1 melarikan diri semasa beliau hendak ditangkap oleh pasukan serbuan sehingga menyebabkan berlakunya pergelutan, dan OKT2 enggan keluar dari tempat pemandu kereta walaupun SP5 mengetuk tingkap dan “menempek” kad kuasanya pada tingkap kereta. [84] OKT2 hanya membuka pintu setelah SP5 mengarahkan anggota pasukannya untuk memecahkan cermin bahagian pemandu sehinggalah retak, baharulah OKT2 membuka pintu kereta. Reaksi OKT2 juga adalah cemas dan pucat apabila keluar daripada kereta tersebut dan ditahan oleh pihak polis. [85] Dalam hal ini, reaksi OKT1 dan OKT2 merupakan suatu fakta yang relevan untuk Mahkamah ini membuat inferen pengetahuan di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950. [86] SP5 telah menjumpai dadah di bonet kereta tersebut dengan disaksikan oleh kedua-dua OKT selepas ditahan. Apabila ditanya milik siapa baju bundle di dalam bonet, kedua-dua OKT hanya mendiamkan diri. [87] Oleh yang demikian, OKT1 dan OKT2 perlu dipanggil untuk memberi penjelasan berkenaan reaksinya selari dengan peruntukan seksyen 9 Akta Keterangan. [88] Inferen yang dibuat Mahkamah mengenai pengetahuan adalah munasabah dan ini dikuatkan lagi dengan eksibit D29 iaitu rakaman percakapan OKT2 yang mana jelas menunjukkan kedua-dua OKT mempunyai pengetahuan mengenai dadah dalam lipatan baju. Jawapan berikut diberikan oleh OKT2 kepada soalan yang dikemukakan oleh pegawai perakam seperti berikut: S : Siapakah yang meletakkan barang kes disyaki dadah di tempat tersebut? J : Adik tiri saya (B1) yang letak dan simpan disitu. Dia yang melipat, membungkus (tongkol) mengandungi susunan t-shirt yang berlipat tersebut. Tongkol tersebut disediakan adik tiri saya di kedai milik saya di Ketereh. [89] Apa yang jelas daripada fakta tersebut ialah OKT2 mempunyai pengetahuan mengenai dadah tersebut dan hanya menafikan bahawa dadah tersebut milik beliau. OKT2 mempunyai pengetahuan mengenai dadah tersebut yang telah berada di dalam kereta tersebut sepanjang perjalanan dari Kelantan sehinggalah sampai di tempat kejadian. [90] Tidak boleh dinafikan bahawa OKT2 berada bersama dadah yang dibawa di dalam kereta dan beliau juga mempunyai kawalan dan jagaan ke atas kereta tersebut. SP3 telah menyerahkan kereta tersebut kepada OKT2 dua minggu sebelum kejadian. SP3 menyerahkan kereta tersebut dalam keadaan kosong. Tidak ada orang lain yang mempunyai akses ke atas kereta tersebut. [91] Mahkamah ini merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam PP v Abdul Rahman bin Akif [2007] 5 MLJ 1 yang merupakan keputusan utama (leading authority) mengenai isu pengetahuan. Pengetahuan adalah diperlukan untuk membuktikan elemen pemilikan. Mahkamah Persekutuan mengupas isu mengenai pengetahuan dengan merujuk kepada kes Warner v Metropolitan Police Commissioner [1968] 2 All ER 356 yang memutuskan seperti berikut: [19] The issue of knowledge necessary to establish possession came to be considered by the English House of Lords in the case of Warner v Metropolitan Police Commissioner [1968] 2 All ER 356, which was considered and relied upon by the Singapore Court of Appeal in Zulfikar bin Mustaffah v Public Prosecutor. In Warner the following question was posed to their Lordships: “Whether for the purpose of s 1 of the Drugs (Prevention of Misuse) Act 1964, a defendant is deemed to be in possession of a prohibited substance when to his knowledge he is in physical possession of the substance but is unaware if its true nature.” [20] At p 367 Lord Reid addressed the issue as follows: The object of this legislation is to penalise possession of certain drugs. So if mens rea has not been excluded what would be required would be the knowledge of the accused that he had prohibited drugs in his possession. It would be no defence, though it would be a mitigation, that he did not intend that they should be used improperly. And it is commonplace that, if the accused had a suspicion but deliberately shut his eyes, the court or jury is well entitled to hold him guilty. Further, it would be pedantic to hold that it must be shown that the accused knew precisely which drug he had in his possession. Ignorance of the law is no defence and in fact virtually everyone knows that there are prohibited drugs. So it would be quite sufficient to prove facts from which it could properly be inferred that the accused knew that he had a prohibited drug in his possession. That would not lead to an unreasonable result. [21] In the same case Lord Morris answered the question in following manner: If there is assent to the control of a thing, either after having the means of knowledge of what the thing is or contains or being unmindful whether there are means of knowledge or not, then ordinarily there will be possession. If there is some momentary custody of a thing without any knowledge or means of knowledge of what the thing is or contains then, ordinarily, I would suppose that there would not be possession. If, however, someone deliberately assumes control of some package or container, then I would think that he is in possession of it. If he deliberately so assumes control knowing that it has contents, he would also be in possession of the contents. I cannot think that it would be rational to hold that someone who is in possession of a box which he knows to have things in it is in possession of the box but not in possession of the things in it. If he had been misinformed or misled as to the nature of the contents, or if he had made a wrong surmise as to them, it seems to me that he would nevertheless be in possession of them. [22] Reverting to the present case, it is therefore incumbent upon the court to scrutinize the entire evidence before the court to see whether an inference can be drawn against the respondent that he knew about the drug in the three packages found in the car. [92] Manakala OKT1 memandu kereta tersebut yang dimiliki oleh SP3 dan digunasama oleh OKT2. Kedua-dua OKT berada di dalam kereta tersebut. Oleh itu, hakikatnya kereta tersebut berada dalam kawalan kedua-dua OKT. [93] OKT2 mengetahui mengenai dadah yang dilipat bersama baju oleh OKT1, OKT2 membenarkan keretanya dipandu oleh OKT1 tanpa apa-apa bantahan. Ini secara tidak langsung menunjukkan bahawa kedua-dua OKT mempunyai “concerted mind to commit” pada ketika kesalahan dilakukan. Rujuk Ghasem Hozouri Hassan v PP [2018] 6 CLJ 133; [2018] 1 LNS

ELEMEN PENGETAHUAN - BAU GANJA DAN EKSIBIT P22 [94] Selain itu, pihak pembelaan telah secara serius mempersoalkan keterangan SP5 di Mahkamah mengenai bau dadah ganja yang kuat dari dalam kereta tersebut yang tidak dinyatakan di dalam P22. [95] Berhubung dengan isu ini, terdapat nas undang-undang yang berkaitan isu yang serupa dan Mahkamah ini merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Mohd Bismill Ahmad & Anor v PP [2017] 1 LNS 3 yang memutuskan seperti berikut: Issue of discrepancies [36] In our view, the discrepancies in PW-5’s police report, D2, and his oral testimony in court can never amount to giving rise to two sets of evidence. It is trite that a police report is not substantive evidence. More so when D2 is merely an arrest report and not a first information report. A police report is only an instrument that triggers the process of investigation. The substantive evidence must come from the testimonies of witnesses which are subjected to the vagaries of cross-examination to determine its veracity and finally its admissibility in evidence. However, such police report can always be employed to corroborate one’s testimony or to discredit him. Whether one’s credibility is blemished on account of his inconsistent testimony vis-à-vis his police report, and hence rejected, is for the trial judge alone to decide, who had the advantage of seeing and hearing him. To treat discrepancies in one’s police report with his oral testimony as amounting to giving rise to another set of evidence is stretching the rule too far. (penekanan diberikan) [96] Selain itu, keterangan daripada SP5 yang menyatakan bahawa terdapat bau ganja yang kuat apabila bonet kereta tersebut dibuka menunjukkan yang OKT 1 dan OKT 2 mempunyai pengetahuan berkenaan kewujudan ganja dalam kereta tersebut. [97] Mahkamah ini merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan mengenai isu bau ganja yang kuat yang dirujuk oleh pihak pendakwaan Hamidi Bin Mohd Isa & Another v Public Prosecutor [2013] 3 MLJ 481 yang mana Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut: “[19] Counsel for the first appellant further submitted that the trial judge erred in relying on the strong scent of the drugs to infer knowledge. This issue arose because in considering the issue of knowledge and rejecting the possibility that Adi or Rustam had placed the cannabis in the car, His Lordship had referred to the strong smell emitted by the cannabis. His Lordship stated as follows: Semasa perbicaraan cannabis tersebut walaupun disealkan di dalam beg plastik namun masih lagi berbau ini adalah sifat cannabis yang kuat baunya dan sukar untuk disorok seperti durian dan nangka. Oleh itu tak mungkin Adi dan Rustam membiarkan dadah berada di dalam kereta tersebut dan dihantar balik kepada Firdaus (SP9) dengan harapan malam nanti akan diambil semula dadah itu. In Syed Ali bin Syed Abdul Hamid & Anor v Public Prosecutor [1982] 1 MLJ 132; [1982] CLJ 340 (Rep); [1982] CLJ 188 opium was found concealed in the car driven by the second appellant. The Federal Court found no error on the part of the trial judge who, in considering whether the second appellant had the necessary knowledge, had taken judicial notice of the fact that raw opium emitted out very strong disagreeable smell and that the second appellant had purchased cempedak fruits to camouflage the odour of the opium. In its judgment the Federal Court said as follows: The other material circumstance is the purchase of chempedak fruits which the customs officers found to have emitted very strong odour. The chempedak fruits were purchased by appellant No (2), whilst the rambutans and some sweet potatoes were bought by appellant No (1). All these were bought at Ayer Hitam and they were all intended as gifts to their sister who lives in Singapore. The learned judge in the court below took judicial notice of the fact that raw opium emitted out very strong disagreeable smell and thus drew an inference that the chempedaks were in reality intended by appellant No (2) to camouflage the odour of the opium. For ourselves having regards to the common course of natural events and human conduct we cannot find fault with such inference. Thus the purchase of the chempedaks was in reality for a different purpose, although outwardly it appeared to be innocent as it was professedly intended as a gift to his sister in Singapore and only appellant No (2) knew what that different purpose was. Hence in our view the trial judge had not erred in taking judicial notice of the strong scent of the cannabis. In any event the grounds of judgment showed that the strong scent of the cannabis was only one of the circumstances that learned trial judge had relied on to infer knowledge. We find that there was sufficient evidence the combined effect of which was sufficient for the learned trial judge to make the affirmative finding that the appellants were in possession of the drugs.” (penekanan diberikan) [98] Hasil pemeriksaan SP5 di dalam kereta tersebut juga menjumpai di bahagian simpanan tempat barang pada pintu penumpang hadapan satu tin warna oren bertulis Mister Potato dan di dalamnya terdapat 1 botol plastik dipercayai alat menghisap dadah ganja. [99] Turut dijumpai di tempat simpanan barang bawah tempat duduk penumpang hadapan adalah 1 tin aluminium warna hijau bertulis Majapahit yang mengandungi 1 bungkusan kertas putih ceraian daun kering disyaki dadah jenis ganja (a/b: 11.92 gram). [100] Kembali kepada isu bau dadah ganja, Mahkamah juga merujuk kepada kes Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85. Mengambil pendekatan yang sama sepertimana keputusan Mahkamah Rayuan di atas, Mahkamah ini membuat dapatan bahawa P22 bukanlah satu keterangan substantif yang mana keterangan substantif mestilah berasaskan kepada keterangan saksi pendakwaan di Mahkamah yang tertakluk kepada pemeriksaan balas untuk Mahkamah memutuskan sama ada menerima keterangan saksi tersebut di Mahkamah. Untuk mengatakan bahawa keterangan SP5 mengenai bau ganja yang kuat dan tidak dinyatakan di dalam P22 sebagai satu percanggahan yang material adalah keterlaluan dan tidak munasabah. [101] Tambahan pula, berdasarkan kepada Nota Keterangan, Mahkamah mendapati bahawa apa yang dipertikaikan oleh pihak pembelaan hanyalah berkisar kepada isu mengenai bau tidak dinyatakan di dalam P22. [102] Sepertimana keputusan-keputusan kes yang dirujuk oleh Mahkamah ini, adalah pandangan Mahkamah bahawa tidak ada penafian secara serius mengenai bau dadah ganja yang kuat selain isu yang ditimbulkan mengenai P22. Oleh itu, berdasarkan kepada keputusan Wong Swee Chin v PP [1980] 1 LNS 138, Raja Azlan Shah CJ Malaya (ketika itu) memutuskan seperti berikut: “... there is a general rule that failure to cross-examine a witness on a crucial part of the case amount to an acceptance of the witness’s testimony ...” (penekanan diberikan) [103] Mahkamah juga telah membuat dapatan bahawa kedua-dua OKT mempunyai pengetahuan mengenai dadah ganja yang dibawa di dalam kereta dan rumusan Mahkamah ini tidak bergantung kepada bau ganja semata-mata. Akan tetapi, Mahkamah ini telah menganalisa mengenai isu pengetahuan dadah barang kes yang dirampas daripada berbagai sudut. KREDIBILITI SAKSI-SAKSI PENDAKWAAN [104] Kredibiliti saksi-saksi pendakwaan adalah tidak diragui memandangkan tiada alasan untuk mereka menganiaya kedua-dua OKT. Mahkamah ini berpandangan tidak ada justifikasi untuk SP5 mereka-reka cerita atau menganiaya kedua-dua OKT dengan sengaja mengenai dadah yang dirampas. SIASATAN MENYELURUH [105] Mahkamah berpandangan bahawa ketiadaan cap jari, rakaman CCTV dan siasatan di kedai bundle di Kelantan tidak menjejaskan kes pendakwaan kerana terdapat keterangan melimpah ruah yang memihak pihak pendakwaan. Dalam erti kata lain, bukti-bukti sokongan seperti CCTV dan cap jari seperti yang dihujahkan oleh pihak pembelaan bukanlah bukan yang konklusif dan kes ini tidak bergantung semata-mata kepada cap jari dan rakaman CCTV. [106] Mahkamah ini bersetuju dengan keterangan SP4 bahawa siasatan lanjut tidak dibuat ke atas kedai bundle di Kelantan kerana barang kes dijumpai di tempat kejadian dan bukan di kedai bundle di Kelantan. ANGGAPAN/PRESUMPTION DI BAWAH SEKSYEN 37(da) ADB

[107] Mahkamah membuat dapatan bahawa anggapan di bawah seksyen 37(da) ADB 1952 terpakai berdasarkan kepada berat bersih dadah jenis ganja adalah 2709.2 gram. Sehubungan itu, OKT1 dan OKT2 hendaklah menyangkal pemakaian anggapan tersebut terhadap OKT1 dan OKT2. [108] Peguambela OKT1 berhujah bahawa pihak pendakwaan telah menggunapakai anggapan di bawah seksyen 37(h) ADB 1952 untuk membuktikan pengedaran. Namun, hujahan peguambela OKT1 adalah tersasar kerana pihak pendakwaan tidak sama sekali menggunapakai anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB

Oleh itu, Mahkamah memutuskan bahawa OKT1 gagal menyangkal anggapan pengedaran berasaskan kepada berat bersih dadah jenis ganja. [109] Manakala peguambela OKT2 pula menyangkal anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da) ADB hanya berasaskan kepada hujahannya bahawa adalah mencukupi untuk pihak pendakwaan menggunakai tafsiran “pengedaran” di bawah seksyen 2 ADB. [110] Walau apapun, sama ada seksyen 2 atau peruntukan anggapan terpakai, pihak pendakwaan mempunyai beban pembuktikan mengenai elemen pemilikan, jagaan, kawalan dan pengetahuan berasaskan kepada fakta dan keterangan kes pendakwaan. [111] Adalah dapatan Mahkamah bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan semua elemen milikan, jagaan, kawalan dan pengetahuan mengenai dadah yang dirampas. Oleh itu, anggapan statutory di bawah seksyen 37(da) ADB adalah terpakai. KESIMPULAN [112] Berdasarkan kepada di atas, setelah meneliti segala keterangan dan setelah membuat pertimbangan secara maksimum ke atas keterangan saksi pendakwaan dan krebiliti saksi-saksi pendakwaan, adalah didapati dan diputuskan bahawa Pendakwa Raya telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap OKT1 dan OKT2 dan berasaskan kepada peruntukan seksyen 180(3) Kanan Tatacara Jenayah, kedua-dua OKT adalah dipanggil untuk membela diri. PEMBELAAN SD1/OKT1 [113] OKT1 telah membuat pilihan untuk memberi keterangan bersumpah dari kandang saksi. Bagi maksud memberi keterangan tersebut, SD1 telah mengemukakan Pernyataan Bertulis yang ditandakan sebagai WSD1. [114] Berdasarkan WSD1 dan keterangan diberikan, pada asasnya jalur pembelaan OKT1 berteraskan kepada OKT1 tidak mempunyai pengetahuan berkenaan dadah ganja yang dijumpai dalam tongkol baju. Idin yang telah menyusun baju-baju di dalam tongkol yang mana dadah ganja dijumpai. OKT1 juga menafikan bau ganja dalam kereta tersebut [115] Naratif pembelaan bermula apabila OKT1 sampai di kedai OKT2 antara 2.00 – 3.00 petang pada 14.12.2020. Apabila sampai di kedai OKT2, OKT1 menyatakan beliau melihat Idin yang mengasing, menyusun dan membungkus pakaian. [116] Kemudiannya OKT1 berehat sehingga tertidur dan dikejutkan oleh OKT2 untuk berangkat ke Kajang menaiki kereta WVS9393. OKT 1 menyatakan bahawa beliau telah meletakkan beg pakaiannya di tempat belakang pemandu dan memandu kereta tersebut kerana OKT2 migrain. OKT1 juga menghubungi Nazarudin, sepupunya yang tinggal di Seri Kembangan untuk menumpang tidur dan Nazarudin telah memberikan lokasi rumahnya melalui waze. [117] Pada jam lebih kurang 12.00 malam, apabila sampai di lokasi rumah Nazarudin, OKT1 telah turun kereta. Tanpa membawa apa-apa. OKT1 nampak Nazarudin dan tiba-tiba OKT1 telah dipukul di bahu belakang dan kaki OKT1 disepak sehingga OKT1 jatuh. [118] OKT1 cuba bangun tetapi orang-orang menyepak OKT1 dan mengatakan mereka adalah polis dan menyuruh OKT1 memberikan kerjasama yang mana OKT1 mengatakan bahawa beliau patuh. [119] Selepas OKT1 ditahan, beliau telah dibawa ke kereta tersebut dan OKT1 melihat OKT2 telah ditahan. Kemudian polis telah membuka tempat letak barang kenderaan tersebut dan mengambil tongkol baju yang mana polis menjumpai dadah ganja. PEMBELAAN OKT2/SD2 [120] Begitu juga dengan OKT2 yang telah membuat pilihan untuk memberikan keterangan bersumpah dari kandang saksi untuk membela diri. [121] Jalur pembelaan SD2 dimulakan dengan isu mengenai rakaman percakapan D29 yang dikemukakan melalui SP5 yang mana OKT2 mengatakan bahawa OKT1 yang telah melipatkan baju-baju berkenaan adalah berdasarkan kepada apa yang didengari beliau daripada pihak polis. [122] Naratif kes OKT2 ialah beliau merupakan pemilik perniagaan bundle dan mempunyai kedai di Ketereh, Kelantan. OKT2 berulang alik antara Kelantan dan Kajang atas urusan keluarga dan perniagaan. [123] Sebelum ke Kajang, mereka telah singgah di Serdang kerana OKT1 ingin berjumpa dengan sepupunya, Nazaruddin. Semasa sampai di kawasan rumah Nazaruddin, OKT1 telah memberhentikan kereta di kaki lima dan turun dari kereta. OKT2 kemudiannya turun dari tempat duduk penumpang hadapan dan beralih ke tempat duduk pemandu sementara menunggu OKT1. [124] Ketika OKT2 baru sahaja masuk ke dalam kereta di bahagian pemandu, tiba-tiba beberapa orang lelaki dengan pakaian biasa telah menghampiri kereta dan mengetuk cermin dengan kuat. OKT2 berasa cemas dan terkejut dengan tindakan tersebut dan hanya memberikan kerjasama untuk keluar dari kereta selepas salah seorang lelaki tersebut cuba memecahkan cermin dengan belakang pistol sambil menunjukkan kad kuasa polis. [125] OKT2 telah ditangkap dan dibawa ke bahagian belakang kereta. Dengan turut disaksikan oleh SD1, SP5 telah membuka bonet kereta dan menjumpai setongkol pakaian bundle di mana beliau telah menoreh plastik lutsinar yang membaluti tongkol tersebut dengan pisau sebelum menjumpai dadah ganja di dalamnya. [126] OKT2 kemudiannya ditangkap, digari dan dibawa ke Ibu Pejabat Polis Daerah Serdang pada hari yang sama untuk ditahan reman, bersama-sama OKT1. ANALISA MAHKAMAH ATAS PEMBELAAN OKT1 DAN OKT2 DI AKHIR KES PEMBELAAN [127] Teras pembelaan kedua-dua OKT adalah mereka tidak mempunyai pemilikan dan pengetahuan mengenai dadah ganja yang dijumpai di dalam tongkol baju tersebut. [128] Pihak pembelaan telah cuba untuk menimbulkan keraguan yang munasabah apabila menghujahkan bahawa individu bernama Idin adalah individu yang dikatakan melipat baju-baju yang mengandungi dadah ganja di dalam tongkol berkenaan dan meletakkan tongkol baju tersebut di belakang bonet kereta. [129] Kedua-dua OKT juga menafikan bau ganja boleh dihidu daripada tongkol-tongkol baju tersebut kerana terdapat baju-baju lain dan pewangi kenderaan di dalam kereta tersebut. [130] Pihak pendakwaan menghujahkan bahawa pembelaan kedua-dua OKT hanyalah penafian semata-mata dan satu keterangan yang difikirkan terkemudian (after thought). [131] Walaupun pihak pendakwaan menghujahkan pembelaan OKT-OKT adalah penafian semata-mata, Mahkamah ini masih perlu mempertimbangkan penjelasan diberikan OKT-OKT untuk mencabar naratif kes pihak pendakwaan. Kes Mahkamah Rayuan di dalam Siti Aishah bt Sheik Abd Kadir v PP [2013] 6 MLJ 86 dirujuk. [132] Pembelaan SD1 dan SD2 adalah berasaskan kepada isu-isu pokok seperti berikut-

Rakaman percakapan eksibit D29 yang mana jawapan yang diberikan SD2 ke atas soalan sama ada SD2 tahu siapa yang meletakkan barang kes disyaki dadah, SD2 memaklumkan bahawa SD1 yang melipat, membungkus tongkol yang mengandungi baju t-shirt yang berisi ganja adalah bersandarkan kepada maklumat diperoleh dari pihak polis dan SD2 sendiri mengatakan bahawa beliau tidak tahu mengenai dadah tersebut sehinggalah diberitahu polis semasa pemeriksaan.

Reaksi OKT1 yang mana dihujahkan bahawa OKT1 tidak bergelut. Sebaliknya cuba bingkas bangun setelah disepak polis.

Reaksi OKT2 tidak membuka pintu kereta kerana takut dan cemas dengan kehadiran polis yang ramai dan berpakaian preman. Eksibit D29 [133] Terlebih dahulu, Mahkamah ini ingin menarik perhatian mengenai eksibit D29 yang merupakan eksibit pembelaan yang diterima Mahkamah melalui soal balas peguambela SD2 terdahulu ke atas SP4 di peringkat pendakwaan. [134] Berkenaan pembelaan SD2 bahawa jawapan diberikan sepertimana D29 adalah berdasarkan kepada apa yang beliau dengar daripada pihak polis, Mahkamah ini mendapati ia tidak pernah sama sekali ditimbulkan oleh pihak pembelaan di peringkat pendakwaan melalui soalan-soalan balas kepada SP4. [135] Selain itu, Mahkamah juga mendapati SD2 sendiri tidak menyatakan nama pegawai polis berkenaan. Oleh itu, apabila diamati versi pembelaan SD2, Mahkamah mendapati bahawa pembelaan yang diberikan oleh SD2 mengenai D29 adalah tidak logik. Jawapan yang diberikan oleh SD2 adalah sepertimana peribahasa Melayu yang berbunyi “terlajak perahu boleh diundur, terlajak kata buruk padahnya.” [136] Malahan kenyataan SD2 ke atas jawapan bahawa beliau tidak tahu pemilik dadah ganja tersebut juga bertentangan dengan jawapan awal diberikan bahawa beliau tahu mengenai dadah yang dikatakan dilipat oleh SD1 dalam baju-baju tersebut. [137] Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada keputusan kes Ho Sek Hong v PP [2010] 4 MLRA 22 yang mana Mahkamah dalam kes tersebut merujuk kepada keputusan Privy Council di dalam State of UP v MK Anthony AIR [1985]SC 48 yang menyatakan “that the real tests for either accepting or rejecting the evidence of a witness are how consistent the story is with itself, how it stands the test of cross-examination, and how far it fits in with the rest of the evidence and the circumstances of the case (see: Bhoraj v. Sita Ram AIR [1936] PC60." [138] Berdasarkan kepada alasan-alasan Mahkamah ini seperti dinyatakan di atas, Mahkamah mendapati bahawa keterangan SD1 dan SD2 tidak dapat meyakinkan Mahkamah akan kebenarannya dan keterangan saksi-saksi pendakwaan masih tidak dapat dicabar oleh pihak pembelaan di peringkat ini. [139] Mahkamah mendapati jika dikatakan oleh SD2 adalah benar bahawa Idin yang melipat baju-baju tersebut dan memasukkan dadah-dadah ganja yang ditemui SP5 ke dalam lipatan baju tersebut, sudah pasti SD2 akan memberikan jawapan dengan penuh yakin bahawa Idin lah yang telah melipat baju-baju tersebut dan bukan SD1. [140] Mahkamah juga berpandangan jika maklumat mengenai Idin telah diberikan oleh SD1 dan SD2 semasa siasatan oleh pihak polis, sudah pasti pihak polis akan membuat siasatan lanjut mengenai individu bernama Idin. [141] Mahkamah juga telah meneliti berulang kali Nota Keterangan mengenai penglibatan penama Idin dan mendapati SP3 juga tidak pernah memberikan maklumat berkaitan Idin kepada pihak polis. [142] Sebaliknya, SP3 telah memberikan keterangan bahawa penama Idin tidak melipat baju-baju yang ditempah pelanggan. Malahan SP3 juga memberi keterangan yang tidak disangkal bahawa Idin merupakan pekerja sambilan SD2 dan beliau telah berhenti kerja dua minggu sebelum kejadian SD1 dan SD2 ditangkap polis. [143] SP3 adalah merupakan saksi berkepentingan iaitu isteri kepada SD2. SP3 boleh memilih untuk memberi keterangan untuk menyelamatkan suaminya dengan mengatakan penama Idin yang terkait dengan dadah ganja dalam kes ini. [144] Akan tetapi, Mahkamah mendapati SP3 yang merupakan seorang pendidik/guru adalah saksi yang dipercayai dan telah memberikan keterangan yang kredible dan meyakinkan kepada Mahkamah ini bahawa Idin tidak terkait dengan barang kes dadah yang dijumpai polis. [145] SD1 dan SD2 semasa serbuan dibuat dan sebelum dadah ganja ditemui telah ditanya oleh SP5 mengenai tongkol baju di belakang bonet kereta. SD1 dan SD2 hanya mendiamkan diri. [146] Mengenai dakwaan peguambela SD2 di peringkat pembelaan bahawa terdapat torehan yang dibuat oleh SP5 ke atas tongkol baju tersebut, Mahkamah juga mendapati bahawa pembelaan tersebut adalah pembelaan berfikiran terkemudian. [147] Pihak pembelaan (peguambela SD2 terdahulu) tidak pernah sama sekali mengajukan soalan mengenai torehan pada tongkol baju semasa menyoal balas SP5. [148] Adalah dapatan Mahkamah bahawa percanggahan keterangan-keterangan SD1 dan SD2 mengenai keberadaan Idin di Ketereh, Kelantan iaitu di kedai SD2 pada 14.12.2020 dan SD1 yang melipat baju-baju tersebut telah menguatkan lagi kes pendakwaan dan gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. [149] Oleh itu, Mahkamah ini membuat dapatan bahawa pembelaan SD2 yang cuba menafikan jawapan yang diberikan semasa rakaman percakapan dibuat adalah bersifat penafian semata-mata kerana SD2 gagal memberikan sebarang penjelasan mengenai pertuduhan ke atasnya sepertimana diputuskan di dalam kes Lim Chun Jie v. PP & OtherAappeals [2022] 3 CLJ

[150] SD1 juga di dalam Pernyataan Bertulisnya (WSD1) tidak menyatakan bahawa Idin yang telah membungkus tongkol pakaian dan meletakkan tongkol tersebut ke dalam bonet kereta berkenaan. Oleh itu, pihak pembelaan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah untuk menyokong pembelaannya. [151] Oleh itu, adalah jelas bahawa SD1 yang telah melipat baju-baju yang mana dadah dijumpai dan SD2 telah bersama-sama SD1 mempunyai jagaan bersama ke atas barang kes dadah ganja di dalam kereta semasa perjalanan dari Kelantan ke Kajang sebelum ditahan polis. [152] Tambahan pula, sekiranya benar pembelaan SD2 mengenai maklumat tersebut diperoleh daripada pihak polis, Mahkamah ini berpandangan bahawa keterangan tersebut juga tidak boleh diterima kerana merupakan keterangan hearsay. Bukan itu sahaja, siapakah nama pegawai polis tersebut juga tidak diberikan oleh SD2. PENGETAHUAN SD1 DAN SD2 MENGENAI BARANG KES DADAH DIJUMPAI [153] Mengenai keterangan SD1 yang memberikan kerjasama dan tidak cuba melarikan diri. Sebaliknya bingkas bangun setelah disepak pihak polis tidak disokong oleh keterangan lain. Tidak ada laporan polis dibuat oleh SD1 untuk dijadikan keterangan bagi menyokong pembelaan SD1. [154] Reaksi SD2 yang tidak memberikan kerjasama untuk SP5 dan anggotanya membuat pemeriksaan telah menguatkan lagi kes pendakwaan akan inferen pengetahuan SD2 mengenai dadah di dalam kereta tersebut sepertimana yang diputuskan Mahkamah ini di peringkat pendakwaan. [155] Versi pembelaan bahawa SD2 berkelakuan sedemikian dan enggan membuka pintu kereta sehinggalah pihak polis cuba memecahkan cermin tingkap kereta kerana takut dan cemas tidak berjaya menimbulkan keraguan munasabah. [156] Adalah kritikal di sini untuk diberi perhatian bahawa reaksi SD1 dan SD2 adalah sebelum pihak polis menjumpai dadah di dalam bonet kereta berkenaan. Sekiranya betul pembelaan SD2 bahawa reaksi beliau kerana takut dan cemas, masakan SD2 hanya membukakan pintu kereta setelah pihak polis cuba untuk memecah tingkap pintu kereta dengan menggunakan belakang pistol telah menyebabkan Mahkamah membuat inferen bahawa SD2 mempunyai pengetahuan mengenai barang dadah berbahaya dan jumlah yang besar di dalam bonet kereta berkenaan. [157] Pembelaan-pembelaan yang dikemukakan oleh kedua-dua OKT telahpun dicabar terhadap saksi-saksi pendakwaan dan telah dianalisa secara terperinci oleh Mahkamah di peringkat pendakwaan lagi. Tidak ada isu baharu diketengahkan untuk Mahkamah ini menilai semula keputusan yang telah dibuat di peringkat pendakwaan. [158] Mahkamah ini setelah menimbangkan pembelaan kedua-dua OKT, ia tidak dapat menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah berkaitan pemilikan dadah berbahaya yang berada di dalam kereta tersebut. [159] Berdasarkan kepada dapatan Mahkamah seperti di atas, Mahkamah telah menilai keseluruhan kes ini bersama dengan pembelaan OKT dan mendapati bahawa pembelaan OKT hanya bersifat penafian semata-mata. Mahkamah ini mengulangi prinsip undang-undang mantap oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Dato’ Seri Anwar Ibrahim v PP & Another Appeal [2015] 2 CLJ 145 yang memutuskan: “While it is true that it is within the appellant’s right to give a statement from the dock, that statement must however amount to a credible defence. A mere denial does not amount to a credible defence” [160] OKT-OKT juga gagal mencabar anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da) ADB 1952. Mahkamah ini berpandangan pendakwaan berjaya membuktikan melampaui keraguan yang munasabah iaitu OKT memiliki dadah berbahaya cannabis seberat 2709gram bagi tujuan pengedaran dadah berbahaya bagi maksud seksyen 39B(1)(a) ADB 1952. [161] Setelah membuat penilaian maksima dan menimbangkan keseluruhan keterangan pihak pendakwaan dan pembelaan OKT serta kredibiliti saksi-saksi pendakwaan dan pembelaan, Mahkamah ini berpuas hati dan mendapati bahawa mengikut prinsip yang diputuskan di dalam Mat v PP [1963] 1 MLJ 263, Mahkamah mensabitkan OKT1 dan OKT2 sepertimana pertuduhan terhadap kedua-dua OKT. KESIMPULAN [162] Setelah Mahkamah mensabitkan kedua-dua OKT terhadap pertuduhan ke atas mereka, sebelum Mahkamah menjatuhkan hukuman, kedua-dua OKT telah diberikan peluang untuk membuat mitigasi. [163] Peguambela bagi pihak OKT1 berhujah bahawa OKT1 berumur 26 tahun. Mempunyai ibubapa yang sudah uzur. Ibubapa juga bergantung kepada beliau. Kesalahan pertama dan mohon hukuman penjara dan hukuman berjalan dari tarikh ditangkap. [164] Manakala OKT2 berumur 31 tahun. Semasa kejaidan berumur 26 tahun. Telah berkahwin. Mempunyai 3 orang anak. Berkelulusan SPM. Berniaga pakaian bundle. Tidak mempunyai rekod kesalahan lampau. Mohon tidak dikenakan hukuman mati. Mohon hukuman penjara dan sebatan. [165] Timbalan Pendakwa Raya menghujahkan faktor pemberat dalam kes ini yang tertumpu kepada kepentingan awam yang mengatasi kepentingan peribadi OKT-OKT. Dadah adalah musuh negara dan beliau menekankan Mahkamah wajar menjatuhkan hukuman berat untuk dijadikan sebagai pengajaran kepada OKT-OKT dan masyarakat. Kesalahan mengedar dadah adalah berat kerana kesan domino daripada dadah itu sendiri. Pihak pendakwaan memohon hukuman gantung sampai mati dijatuhkan mengambilkira berat dadah (2709 gram) dalam kes ini. [166] Mahkamah telah menekankan bahawa kedua-dua OKT bernasib baik susulan pelaksanaan Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 yang mana hukuman gantung sampai mati sepertimana sebelum pelaksaan Akta tersebut bukanlah hukuman mandatori bagi kesalahan di bawah seksyen 39B Akta Dadah Berbahaya 1952. [167] Mahkamah mempunyai budi bicara untuk mengenakan hukuman alternatif iaitu pemenjaraan seumur hidup (selama 30 tahun) dan tidak kurang 12 sebatan. Bagi Mahkamah ini menggunakan budi bicaranya dalam menentukan hukuman yang wajar dikenakan bagi kesalahan di bawah seksyen 39B Akta Dadah Berbahaya 1952, OKT1 dan OKT2 telah diberikan peluang untuk membuat mitigasi. [168] Setelah menimbangkan mitigasi OKT-OKT dan faktor pemberat oleh pihak pendakwaan, sepertimana trend semasa hukuman bagi kesalahan yang sama (rujuk kes terkini Mahkamah Rayuan di dalam kes Lim Zhen Qiang & 5 yang lain v Pendakwa Raya, Rayuan Jenayah No. B-05(SH)-344- 07/2024), Mahkamah ini berpendapat bahawa OKT-OKT wajar diberikan peluang untuk kembali ke pangkuan keluarga dan masyarakat setelah selesai menjalani hukuman penjara. Oleh itu, hukuman bagi pertuduhan terhadap OKT1 dan OKT2 adalah masing-masing dijatuhkan hukuman penjara seumur hidup (30 tahun) dari tarikh ditangkap 15.12.2020 dan 12 kali sebatan. Dated: 16 Disember 2025. Sgd (Y.A. DR HAZLINA BINTI HUSSAIN) JUDGE HIGH COURT OF MALAYA SHAH ALAM, SELANGOR DARUL EHSAN Timbalan Pendakwa Raya bagi pihak Pendakwa Raya: Tuan Mohd Firdaous bin Mohamed Idris Peguam Bela bagi pihak OKT: En. Azamuddin bin Ab Aziz En. Azizul Shariman bin