1) Mohamad Fakree Fakis Bin Mohd Sakriman v 1) Tan Son Silong (DA-12B-37-07/2017)

Content

1 DALAM MAHKAMAH RAYUAN MALAYSIA, PUTRAJAYA RAYUAN SIVIL NO: (Seorang dibawah umur dan kurang upaya serta membawa tindakan ini melalui ibu yang sah serta sahabat wakilnya iaitu Plaintif Kedua) - - DALAM MAHKAMAH RAYUAN MALAYSIA, PUTRAJAYA RAYUAN SIVIL NO: (RAYUAN SILANG - KUANTUM) 2 - (Seorang dibawah umur dan kurang upaya serta membawa tindakan ini melalui ibu yang sah serta sahabat wakilnya iaitu Plaintif Kedua) - DALAM MAHKAMAH TINGGI DI KOTA BHARU DALAM NEGERI KELANTAN DARUL NAIM, MALAYSIA RAYUAN SIVIL NO: DA-12B-37-07/2017 (Seorang dibawah umur dan kurang upaya serta membawa tindakan ini melalui ibu yang sah serta sahabat wakilnya iaitu Plaintif Kedua) - 3 - DALAM MAHKAMAH SESYEN DI KOTA BHARU DALAM NEGERI KELANTAN DARUL NAIM, MALAYSIA GUAMAN SIVIL NO: DA-A53KJ-151-03/2016 (Seorang dibawah umur dan kurang upaya serta membawa tindakan ini melalui ibu yang sah serta sahabat wakilnya iaitu Plaintif Kedua) - - 4

Preamble

Menurut Plaintif/Perayu SP7 telah membuat siasatan yang menyeluruh dengan pergi ke tempat kejadian dan melukiskan rajah kasar bagaimana kemalangan tersebut berlaku. Hasil siasatan SP7, telah SP7 rujuk kepada ketuanya iaitu SP8. SP8 telah bersetuju dengan hasil siasatan SP7 yang seterusnya mengeluarkan kompaun dibawah Rule 10. [15] Hujah Plaintif/Perayu lagi, HMS sebaliknya telah gagal untuk mengambil kira fakta-fakta di atas tadi. [16] Plaintif/Perayu juga menghujahkan bahawa pembelaan Defendan yang menyatakan Defendan Pertama tidak terlibat di dalam kemalangan ini adalah tidak benar kerana Defendan Pertama pada asalnya telah mengaku mengenai keterlibatannya seperti mana didalam laporan polisnya. Tambah-tambah lagi saksi-saksi Plaintif seperti SP9 (Joe) dan SP10, kakak Plaintif telah mengesahkan mengenai kejadian ini. Namun Defendan Pertama telah membuat satu lagi laporan polis (laporan polis kedua) yang menafikan penglibatan Defendan Pertama ini. Menurut Plaintif lagi keterangan Plaintif bertambah kukuh apabila hasil siasatan SP7 mendapati 8 kerosakan yang terdapat di kereta Defendan Pertama adalah konsisten dengan versi Plaintif iaitu Plaintif telah melanggar pintu belakang kereta Defendan apabila Defendan Pertama tiba-tiba mengeluarkan keretanya ke arah jalan raya. [17] Plaintif/Perayu juga menghujahkan bahawa HMS telah terkhilaf kerana tidak mengambil kira keterangan SP9 (Joe) yang mendengar bunyi dentuman dan seterusnya melihat kereta Defendan Pertama terlibat di dalam kemalangan ini. Plaintif/Perayu juga menghujahkan bahawa Hakim bicara (HMS) juga adalah terkhilaf kerana memutuskan bahawa SP7 telah gagal menjumpai apa-apa serpihan (debris) di tempat kejadian untuk mengasaskan dapatannya bahawa kemalangan ini tidak berlaku sedangkan SP7 hanya menyiasat sehari selepas kejadian yang tidak memungkinkan serpihan-serpihan tersebut masih berada lagi di tempat kejadian. D. HUJAHAN DEFENDAN-DEFENDAN [18] Defendan Pertama telah mengguna pakai hujahan Defendan Ketiga memandangkan Defendan Ketiga adalah pemegang insurans kepada motorkar yang dipandu Defendan Pertama dan telah dibenarkan mencelah dan dinamakan sebagai Defendan Ketiga. [19] Defendan menghujahkan bahawa Defendan Pertama tidak terlibat dengan kemalangan tersebut walaupun Defendan Pertama mula-mula mengaku terlibat dan kemudian menafikannya. Pihak Defendan menghujahkan bahawa tindakan beliau tersebut adalah di atas desakan 9 Pegawai Penyiasat dan SP9. Ini disahkan oleh keterangan Penyelaras (SD2). [20] Pihak Defendan menghujahkan bahawa SP7 (IO) adalah seorang saksi yang tidak boleh dipercayai. Siasatannya adalah tidak menyeluruh dan berat sebelah. Pihak Defendan mempersoalkan kenapa SP7 pergi ke tempat kejadian beberapa kali namun tidak menjumpai apa-apa kesan kemalangan (debris). [21] Pihak Defendan juga menghujahkan bahawa SP7 telah mengeluarkan 2 jenis keputusan yang berbeza. Keputusan hasil daripada siasatannya menunjukkan SP7 mempunyai pendirian yang berbeza-beza. 1 untuk mengenakan kompaun kepada Defendan Pertama dan sebelum itu kes telah di “RTM” (Refer to Magistrate). [22] Pihak Defendan secara keseluruhan menghujahkan terdapat penipuan di dalam kes ini dan keterangan pihak Plaintif/Perayu adalah tidak kukuh yang mana sebenarnya Defendan Pertama tidak melangggar Plaintif Pertama langsung. [23] Justeru itu pihak Defendan menghujahkan bahawa pihak Plaintif/Perayu telah gagal membuktikan tuntutannya di atas imbangan kebarangkalian. 10 E. PENGANALISAAN DAN DAPATAN MAHKAMAH INI Mengenai liabiliti [24] Bagi isu liabiliti yang dibangkitkan, Hakim Mahkamah Sesyen di dalam Penghakiman memutuskan bahawa Plaintif/Perayu bertanggungan 100%. Manakala, Defendan tidak bertanggungan apa-apa. [25] Prinsip undang-undang adalah mantap bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan biasanya tidak akan campur tangan atau mengubah dapatan fakta yang dibuat oleh Mahkamah yang menjalankan perbicaraan kerana Mahkamah tersebut berpeluang untuk melihat, mendengar dan menilai kesemua keterangan saksi. Di peringkat rayuan, Mahkamah yang mendengar rayuan boleh campur tangan terhadap keputusan tersebut jika Mahkamah dapati Hakim perbicaraan telah tersilap dari segi undang-undang dan fakta apabila mencapai sesuatu keputusan seperti yang telah diputuskannya. Dalam kes Ong Cheng Wah & Anor v Supramaniam Arjunan (2001) 4 CLJ 202, 203, Mahkamah memutuskan seperti yang berikut: “The dissenting view in Wong Thin Yit v. Mohamad Ali held that an appellate court is in good position as the trial judge to draw its own conclusion from the primary undisputed facts. It should not be assumed that the trial judge must necessarily be right just because he had seen and heard the witnesses. Even where the trial judge had been impressed by the demeanour of certain witnesses, the appellate 11 court still has an obligation to scrutinize the evidence. The sessions judge had fundamentally misdirected himself and that warranted appellate intervention despite the trite view that findings of fact by the trial court should not generally be disturbed.” [26] Mahkamah ini juga merujuk kepada kes Sivalingam A/L Periasamy v Periasamy & Anor (1996) 4 CLJ 545; (1995) 3 MLJ 395 yang Mahkamah Rayuan mengungkapkan pemerhatiannya seperti berikut: “(1) It its trite law that this court will not readily interfere with the findings of fact arrived at by the court of first instant to which the law entrusts the primary task of evaluation of the evidence. But we are under a duty to intervene in a case, where, as, here, the trial court has so fundamentally misdirected itself, that one may say that no reasonable court which has properly directed itself and asked the correct questions would have arrived a the same conclusion.” [27] Justeru itu adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa Mahkamah ini diperingkat rayuan tidak boleh sewenang-wenangnya mencampurtangan di dalam dapatan Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) yang mempunyai kelebihan dari segi audio visual melainkan terdapatnya “appealable error” contohnya dapatannya adalah bertentangan dengan keterangan-keterangan yang ada dan nyata (goes against the weight of evidence) atau mengambil kira keterangan atau fakta yang tidak sepatutnya (misapprehension of facts). 12 [28] Di dalam kes Wong Ngee Yen & Others v Ng Yoon Thai & Others (1941) 10 MLJ (F.MS.R) 37, McElwaine CJ (S.S.) yang memberi keputusan majoriti bagi Mahkamah Rayuan pada masa itu telah memutuskan seperti berikut: “An appellate court should be very loath to differ on a finding of fact by a Court which has seen and heard the witnesses but if the learned Judge can be shown to have misdirected himself on the evidence, or to have rejected evidence for a wrong reason or to have drawn an inference from evidence which was equally capable of supporting a different inference it may be the duty of an appellate Court to interfere.” (Emphasis added).” [29] Namun begitu di dalam kes Lim Chor Ching & Ors v Idris Abdul Karim & Another Appeal (1998) 3 CLJ SUPP 145 Mahkamah telah menyatakan seperti berikut: “Inspite of these strong views generally held by courts, an appellate court on the other hand will not hesitate to interfere if the subordinate courts are clearly found to have acted on wrong principles, or that a miscarriage of justice had occurred in the circumstances of those cases, Lord Denning MP in Kerry v Carte [1969] 1 WLP 1372 at p. 1376 had occasion to say: “We will interfere if the judge had gone wrong in principle or is shown to have misapprehended the facts; but even if neither of these is shown, we will interfere if we are in opinion that the 13 judge was clearly wrong. After all, the function of this court is to be a Court of Appeal. We are here to put right that which has gone wrong”. [30] Berbalik kepada kes ini, Mahkamah ini telah meneliti Rekod Rayuan termasuk kertas-kertas kausa, affidavit-affidavit berkenaan dan hujahan bertulis dan lisan kedua-dua pihak dan Alasan Penghakiman Hakim bicara (HMS). [31] Pihak Plaintif telah memanggil 12 orang saksi, majoriti adalah saksi-saksi pakar perubatan. Plaintif Pertama tidak memberikan keterangan dan tidak membuat laporan polis. Laporan polis (P10) dibuat oleh kakak Plaintif (SP10). Berdasarkan laporan pakar, Plaintif mengalami “severe neurocognitive impairment such as disorientation, poor memory recall and attention” dan “Global Aphasia-language impairment”. Oleh itu Mahkamah bersetuju dengan dapatan Hakim bicara bahawa adalah munasabah bahawa Plaintif Pertama tidak berupaya memberi keterangan. Walaupun seperti yang Mahkamah tekankan sebelum ini bahawa adalah menjadi undang-undang mantap bahawa tanggungjawab Plaintif/Perayu untuk membuktikan tuntutannya di atas imbangan kebarangkalian, namun kegagalan Plaintif/mangsa kemalangan untuk memberikan keterangan adalah tidak fatal. Ini adalah kerana Mahkamah masih boleh menimbangkan keterangan dari saksi lain untuk kes Plaintif. [32] Di dalam kes ini kemalangan berlaku pada 28.3.2015. Pegawai Penyiasat (SP7) telah ke tempat kejadian pada 29.3.2015 jam 11.15 malam bersama jurugambar. SP7 telah melakarkan rajah kasar (P12/2K). 14 SP7 mendapati tiada sebarang kesan kemalangan di atas jalan. Gambar tempat kemalangan dan kenderaan terlibat dirakamkan (P13A-G). Dari siasatan kerosakan motorkar tersebut adalah bumper belakang kemek, pintu belakang kanan kemek dan kerosakan pada ekzos manakala kerosakan motorsikal tersebut adalah rosak teruk di bahagian hadapan. Keputusan siasatan pada mulanya adalah RTM (Refer to Magistrate). [33] HMS yang mempunyai “audio visual advantage” telah membuat dapatan fakta bahawa keterangan SP7 iaitu Pegawai Penyiasat adalah tidak meyakinkan berkenaan hasil siasatannya. Mahkamah ini telah meneliti Rekod Rayuan, kertas-kertas kausa dan hujah kedua-dua pihak dan Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan ini. Mahkamah mendapati SP7 tidak menjumpai sebarang kesan pecahan kompenen (debris) di tempat kejadian sedangkan dari keterangannya kerosakan motorsikal adalah amat teruk khususnya di bahagian hadapan. [34] Menurut SP7, siasatannya terhadap motorkar DAN 8218 menunjukkan bahawa terdapat kerosakan di bahagian pintu belakang sebelah kanan. HMS berpendapat kerosakan motorkar tersebut tidak konsisten dengan kerosakan teruk terhadap motorsikal. Yang anehnya, SP7 tidak dapat mengemukakan gambar-gambar motorkar DAN 8218 yang mampu mengesahkan mengenai kerosakan bahagian kanan pintu belakang ini dengan alasan masalah teknikal komputer. Mahkamah bersetuju dengan alasan HMS bahawa ini menunjukkan kelemahan Pegawai Penyiasat di dalam siasatannya. 15 [35] Mengenai kehilangan gambar, Mahkamah berpendapat kehilangan gambar di dalam sistem polis akibat penyelenggaraan dan penaikan taraf sistem merupakan satu alasan yang tidak munasabah oleh IO/Pegawai Penyiasat. lni kerana setiap sistem yang disediakan untuk pihak kerajaan sudah pasti mempunyai kawalan keselamatan yang tinggi untuk tidak dicerobohi. Pada masa yang sama, setiap urusan penyelenggaraan dan naik taraf, sudah pasti akan terdapat 'back up' plan yang disediakan. Sesuatu data di dalam sistem tidak akan hilang begitu sahaja tanpa dapat dikesan. Oleh sebab itu, sepatutnya, gambar kerosakan kenderaan Defendan boleh di dapati dan tidak boleh hilang tanpa dapat dikesan. [36] Mengenai keterangan senyap berkaitan dengan “point of impact/debris” Mahkamah bersetuju bahawa kerosakan motosikal Plaintif seperti diakui oleh semua pihak adalah amat teruk dan ini dengan sendiri menunjukkan impak kemalangan ini. Namun begitu, kerosakan kenderaan Defendan Pertama adalah sebaliknya. Pegawai Penyiasat (SP7) telah gagal untuk mendapatkan sebarang kesan kemalangan di tempat kejadian. Mahkamah berpendapat, walaupun Pegawai Penyiasat pergi ke tempat kejadian 2 hari selepas kemalangan, sepatutnya kesan serpihan (debris) kenderaan boleh ditemui di atas sebab kerosakan yang amat “extensive” yang dialami oleh motorsikal pihak Plaintif. Tambah-tambah lagi tempat kejadian bukanlah di dalam kawasan bandar yang sentiasa sibuk yang mana serpihan kemalangan telah dibersihkan oleh pihak perbandaran dan lain-lain. 16 [37] HMS sekali lagi telah meneliti dan seterusnya menilai keterangan SP7. Di muka surat 10 Rekod Rayuan HMS telah membuat dapatan fakta seperti berikut: “Siasatan SP7 kebanyakannya bersandarkan kepada maklumat dari Defendan Pertama di mana pada mulanya Defendan Pertama mengakui terlibat dengan kemalangan tersebut. Motorkar tersebut telah dibawa oleh Defendan Pertama ke balai polis di mana Defendan Pertama telah menunjukkan kerosakan motorkar tersebut.

Preamble

Menurut SP7, Defendan Pertama memberitahu perlanggaran bermula di sisi kanan motorkar. Walau bagaimanapun, Defendan Pertama kemudiannya telah menafikan kemalangan. Laporan polis yang pertama oleh Defendan Pertama dibuat selepas 24 jam tetapi SP7 tidak mengambil tindakan di bawah kesalahan kelewatan membuat laporan polis.” [38] Mahkamah ini telah meneliti dapatan fakta HMS ini secara mendalam dan Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan ini. Apa yang berlaku di dalam kes ini, siasatan SP7 menunjukkan bahawa Defendan Pertama menafikan bahawa beliau terlibat di dalam kemalangan ini dan mengatakan bahawa Plaintif yang terjatuh sendiri di atas jalanraya di tempat kejadian. Walaupun pada mulanya Defendan Pertama mengaku terlibat namun beliau menyatakan bahawa ini disebabkan bahawa beliau dipaksa oleh SP7 untuk mengaku. 17 [39] Mahkamah ini berpendapat keterangan ini tidak boleh diketepikan begitu saja tetapi perlu dilihat secara holistik. Perkara ini akan dibincangkan kemudian. Keraguan HMS terhadap SP7 memuncak apabila SP7 telah tidak konsisten dengan tindakan-tindakannya semasa di peringkat siasatan lagi. Contohnya pada mula-mulanya kes ini telah beliau “RTM” (Refer to Magistrate). Selepas itu, ditukarkan kepada saman di bawah Rule 10 terhadap Defendan. Ini menyebabkan HMS memberi dapatan fakta yang menjejaskan lagi kredibiliti SP7. Di muka surat 10 &11 Rekod Rayuan, HMS berkata: “Keputusan siasatan bertarikh 31.3.2016 pada mulanya adalah RTM (Refer to Magistrate). Kemudian pada 10.1.2017 keputusan telah diubah kepada Defendan disaman di bawah Rule 10 semasa perbicaraan di mana keterangan SP7 belum selesai memberikan keterangan sepenuhnya. Keputusan yang kedua dibuat tanpa mengambil rakaman percakapan lanjut dari Defendan Pertama yang telah membuat laporan polis yang kedua (D28) bahawa Defendan Pertama tidak terlibat dengan kemalangan, Apa yang peliknya keputusan dari RTM iaitu ketika Defendan Pertama mengaku terlibat dalam kemalangan bertukar kepada saman di bawah Rule 10 apabila Defendan Pertama tidak mengaku terlibat dalam kemalangan tersebut. Keputusan yang baru ini nampak seperti berat sebelah. Defendan Pertama mendakwa laporan polis pertama dibuat setelah Defendan Pertama dimarahi dan dipaksa oleh SP7. Alasan SP7 bahawa kes terpaksa di (RTM) kerana tiada laporan dari Plaintif pertama tidak 18 munasabah kerana siasatan dibuat dan Defendan Pertama sendiri pada masa tersebut telah mengaku keluar ke jalan utama menghalang laluan Plaintif Pertama.” [40] Mahkamah ini setelah meneliti dapatan fakta ini mendapati bahawa tidak ada sebab bagi Mahkamah ini untuk tidak bersetuju dengan dapatan fakta HMS ini. [41] Ketidakcekapan SP7 di dalam siasatannya boleh dilihat dari hasil siasatannya. Semasa di soal balas, SP7 di muka surat 34 menyatakan: Prosedur membuat Laporan Polis sesuatu kemalangan jalan raya dalam jangka masa 24 jam adalah termaktub dalam Seksyen 52(2) Akta Pengangkutan Jalan 1967, setuju? Sarjan ada mengambil apa-apa tindakan menurut Seksyen tersebut? Saya tidak ambil apa-apa tindakan. Mengapa anda tidak ambil tindakan menurut Sek 52(2)? Sebab saya rasa perlu menggunakan budi bicara yang baik. Walau pun itu undang-undang? 19 Kalau sebegitu Sarjan dalam mana-mana kes kemalangan memilih mana hendak tuduh dan mana tidak hendak tuduh dan mana hendak guna budi bicara dan mana yang tidak guna budi bicara? Ya, saya memilih.” [42] SP7 semasa di peringkat awal tidak tahu dimana Plaintif Pertama ditempatkan samada di Hospital HUSM atau HRPZ II. Ini adalah kerana SP7 tidak menjalankan apa-apa siasatan. Di muka surat 37 Rekod Rayuan, SP7 berkata: Sarjan ada memastikan ada menemubual dan menyiasat dengan Doktor-Doktor di HRPZ II apa jangkamasa P1 ada di HRPZ? Tidak menyiasat. Setuju dengan saya, bahawa anda sebenarnya tidak tahu berapa lama Plaintif 1 ini berada di HRPZ II, betul? Ya, saya tidak tahu berapa lama dia berada di HRPZ II.” [43] Malahan SP7 tidak tahu dan tidak buat siasatan di hospital mana Plaintif Pertama berada. Di muka surat 38 dan 40, Rekod Rayuan: Bila tarikh dan masa sarjan buat begini? J: Saya menghubungi Jabatan Kecemasan HRPZ setelah menerima laporan polis oleh Defendan (Pemandu motorkar). 20 Saya cadangkan jawapan anda yang mengatakan ada hubungi Jabatan Kecemasan adalah satu rekaan semata-mata sebab tiada pun perkataan HRPZ? Tidak setuju.” Setuju dengan saya pada 30/3/2015, anda tiada apa-apa butiran langsung siapa mangsa yang terlibat dengan kemalangan itu, setuju? Ya, setuju.” [44] SP7 juga tidak menyiasat dengan lengkap keadaan-keadaan kenderaan-kenderaan yang terlibat (iaitu kereta dan motorsikal tersebut) dan maklumat terperinci mengenai kenderaan-kenderaan tersebut dan merakamkan kesemua gambar kerosakan kenderaan-kenderaan tersebut. Ini adalah amat mustahak kerana dewasa ini terdapat banyak tuntutan palsu yang dihadapi oleh pihak insuran. SP7 berkata di muka surat 42, 43 dan 44, Rekod Rayuan. Nombor dua paling mudah komputer polis di mana kalau kita menekan mana-mana nombor kenderaan kesemua butiran kenderaan akan tertera, setuju dengan saya? Setuju. Setuju dengan saya, anda telah cuai kerana tidak berbuat sedemikian? Tidak setuju sebab tidak sempat berbuat demikian. 21 Setuju dengan saya, sekiranya anda berbuat demikian, memasukkan kenderaan sudah tentu anda dapat nama pemilik dan alamat pemilik kenderaan. Setuju. [45] Mahkamah juga mendapati bahawa SP7 gagal mendapatkan butir-butir penuh kenderaan-kenderaan terlibat. SP7 telah disoal balas secara lanjut dan berkata: Tolong sahkan sekiranya anda ada membuat pemeriksaan di dalam komputer sehingga ke hari ini, apa nama pemilik kenderaan dan apa alamat yang tertera di dalam sistem tersebut? Sehingga ke hari ini saya kurang ingat ada buat atau tidak. Saya cadangkan, Sarjan tidak buat sebab itu Laporan anda tidak lengkap, setuju? Tidak setuju. Sekiranya Sarjan membuat siasatan dalam komputer, dalam masa lima minit Sarjan akan dapat nama pemilik kenderaan dan alamat pemilik kenderaan dan anda akan pergi ke alamat tersebut untuk mengesan mangsa, setuju? Setuju. Tetapi anda tidak berbuat sedemikian, betul? Ya.” 22 [46] Di muka surat 47, SP7 menjawab ketika di peringkat soal balas mengenai tindakannya mengenakan saman di bawah Rule 10 terhadap Defendan walaupun siasatan belum lengkap: Bagaimana anda sahkan hendak mula siasatan ini di bawah Akta apa memandangkan anda tidak tahu apa kecederaan yang dialami, berapa parah cedera tersebut dan berapa serius kecederaan tersebut? Itu sebab saya siasat di bawah rule 10. Anda harus mengesahkan tahap kecederaan seseorang mangsa itu sebab kalau betul-betul parah boleh dituduh di bawah Sek 41(1) atau Sek 43 APJ, betul? So kena pastikan tahap kecederaan, setuju? Dan dalam kes ini tidak dibuat, setuju? Ya, setuju Saya cadangkan tindakan menyiasat di bawah Rule 10 adalah tidak bermerit, tidak mengikut prosedur yang ditetapkan, setuju? Tidak setuju Mengapa tidak setuju? Saya hanya maklumkan siasatan awal saya kepada 10 dan diarahkan menyiasat kes ini di bawah rule 10. 23 [47] Di muka surat 49, SP7 berkata: Untuk mengelakkan daripada kita semua confuse, anda sendiri katakan anda tidak buat apa-apa, tetapi sekarang anda kata ada sekali buat laporan, yang mana betul? A Saya pergi tengok sekali imbas keadaan Plaintif Pertama semasa pergi tengok motosikal. Lebih kurang 3 hari setelah laporan polis kakak dibuat, pada April 2015, anda tiada tiada apa-apa versi kemalangan dari pihak penunggang motosikal, setuju? Setuju.” [48] SP7 juga telah membuat keputusan untuk menyaman Defendan Pertama di bawah Rule 10 tanpa mengambil rakaman percakapan Defendan Pertama dan Plaintif Pertama dan tanpa menghantar kedua-dua kenderaan itu diperiksa oleh PUSPAKOM dan Jabatan Kimia. Di muka surat 68 dan 69, SP7 berkata: “Q : Saya rujuk PSP7(A) Soalan & Jawapan 12. Setuju dengan saya, saman ini dikeluarkan tanpa mengambil rakaman percakapannya? Saman ini dikeluarkan pada 10/1/2017 tanpa kenderaan-kenderaan yang terlibat diperiksa oleh PUSPAKOM dan Jabatan Kimia, setuju? 24 Setuju. Oleh sebab Defendan sendiri yang menunjukkan kerosakan itu, ada Sarjan menghantar kepada PUSPAKOM bagaimana kerosakan itu berlaku? Tidak perlu.” [49] SP7 juga ditanya dan mengesahkan bahawa hanya 1 keping sahaja gambar kereta yang dapat di “retrieve” olehnya dan ini tidak dapat membantu SP7 untuk mengenal pasti kerosakan kereta Defendan Pertama sebenar.

Preamble

Menurut gambar ini kita tidak boleh kenalpasti tidak ada apa-apa kerosakan di bahagian kanan kereta ini, setuju? Ya, setuju.” [50] Dengan kelemahan-kelemahan siasatan yang dibuat oleh SP7 seperti yang dihuraikan di atas, Mahkamah ini berpendapat bahawa sekali lagi tidak ada sebab untuk Mahkamah ini menggangu dapatan fakta HMS ini mengenai kelemahan siasatan SP7 ini yang secara langsung melemahkan kes Plaintif. 25 [51] Di dalam usaha untuk membuktikan kesnya, pihak Plaintif telah memanggil 2 orang saksi yang kononya saksi tempat kejadian. SP9 (Joe) adalah pemilik bengkel yang kononnya mendengar perlanggaran tersebut, namun tidak nampak bagaimana kemalangan tersebut berlaku. Menurut SP9, Defendan Pertama yang baru menghantar “spare parts” telah mengaku kepadanya bahawa Defendan Pertama telah melanggar Plaintif. HMS tidak begitu yakin dengan saksi ini. Setelah meneliti Rekod Rayuan, Mahkamah bersetuju dengan pendirian HMS di muka surat 6 Rekod Rayuan di dalam Alasan Penghakimannya dimana HMS membuat dapatan fakta seperti berikut: “Keterangan pemilik Bengkel Joe (SP9) adalah beliau tidak melihat kemalangan tersebut dan hanya mendengar bunyi perlanggaran. Apa yang beliau tidak melihat adalah selepas kemalangan berlaku. Keterangan SP9 bahawa yang didengar adalah bunyi 2 kenderaan bertembung adalah hanya pendapat SP9 sahaja. SP9 hanya membuat laporan polis lebih kurang 1 tahun 9 bulan selepas kemalangan iaitu 4 hari sebelum memberikan keterangan. Defendan Pertama telah mendakwa laporan polis pertama dibuat kerana Defendan pertama telah diancam oleh SP9 bahawa orang kampung mencarinya. Mahkamah berpendapat laporan polis SP9 adalah ‘afterthought’.” [52] Keterangan kakak Plaintif Pertama (SP10) adalah bahawa beliau telah ke tempat kejadian selepas kejadian. Orang awam telah memaklumkan bahawa Plaintif Pertama telah berlanggar dengan motorkar Defendan. Mahkamah berpendapat keterangan SP10 adalah keterangan 26 dengar cakap sahaja. SP10 sendiri tidak melihat kemalangan tersebut dan orang awam tersebut tidak dipanggil memberikan keterangan. Pihak Plaintif juga gagal memanggil seorang lagi saksi yang telah membuat laporan polis selepas 1 tahun 9 bulan kemalangan berlaku. [53] Sekarang Mahkamah akan menyentuh mengenai pembelaan Defendan-Defendan. Defendan Pertama di dalam keterangannya telah menafikan motorkar yang dipandunya terlibat dalam kemalangan ini sebagaimana laporan polis kedua beliau. Menurut Defendan Pertama, kerosakan pada motorkar tersebut adalah disebabkan kemalangan lama.

Preamble

Menurut beliau lagi, laporan polis pertama dibuat olehnya kerana dia dimarahi dan dipaksa oleh SP7. Menurut Defendan pertama juga beliau diancam oleh SP9 bahawa orang kampung mencarinya. Menurut Defendan Pertama lagi, kemalangan Plaintif Pertama disebabkan motorsikal tersebut telah hilang kawalan kerana di kawasan berkenaan adalah kawasan yang berselekoh dan berpasir. Dari keterangan Defendan Pertama, kemek-kemek (dent) yang terdapat di keretanya tersebut bukan diakibatkan dari kemalangan ini tetapi daripada “minor accident” terdahulu. [54] Keterangan dari Penyelaras (SD2) pula menyatakan hasil penyiasatannya mendapati motorkar tersebut tidak terlibat dengan kemalangan serta kerosakan yang dialami adalah tidak konsisten dengan kesan kerosakan teruk yang terdapat di motorsikal Plaintif Pertama yang telah mengalami kerosakan teruk di bahagian hadapan. [55] Mahkamah ini telah meneliti segala keterangan secara “judicial appreciation”. Adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa 27 bukanlah menjadi tanggungjawab Mahkamah untuk menentukan pihak mana yang betul dan pihak mana yang salah tetapi menentukan versi mana yang lebih probabel. Dikumpulkan segala keterangan yang ada, Mahkamah ini setelah membuat penelitian kehakiman (judicial appreciation of evidence) bersetuju dengan dapatan HMS bahawa keterangan Defendan adalah lebih probabel bahawa Plaintif terjatuh sendiri kerana kawasan tersebut adalah kawasan berselekoh dan berpasir dan Defendan-Defendan tidak terlibat. [56] Hukum akal menunjukkan kecederaan serius yang dihadapi oleh mangsa seperti di dalam Pernyata Tuntutannya seperti koma dan “severe neurocognitive impairment” adalah tidak konsisten dengan kesan kerosakan yang “minor” yang terdapat di kereta Defendan Pertama dibanding dengan motorsikal Plaintif Pertama yang menghadapi kerosakan teruk di bahagian hadapan. Ianya seolah-olah motorsikal ini terlibat dengan kemalangan secara “head-on” yang telah mampu memberi kesan kerosakan yang lebih teruk daripada kerosakan ringan yang terdapat di kereta yang dipandu Defendan Pertama ini. Tambahan lagi, tidak ada keterangan daripada Plaintif bahawa selepas terjatuh, Plaintif Pertama telah dilanggar oleh kenderaan lain hingga menyebabkan Plaintif Pertama mengalami kecederaan seteruk itu. Di dalam erti kata lain kerosakan teruk yang dialami oleh motorsikal Plaintif Pertama dan juga kecederaan serius yang dialami Plaintif Pertama tidak sepadan dengan kesan minor yang terdapat di kereta Defendan Pertama. [57] Di akhir kes dengan beban pembuktian adalah terhadap Plaintif untuk membuktikan tuntutannya, Mahkamah mendapati Pembelaan Defendan 28 Pertama adalah munasabah dan probabel iaitu penafian terhadap keterlibatan Defendan. Ini juga adalah disebabkan oleh siasatan SP7 yang diragui dan kawasan tersebut berpasir. Defendan Pertama telah menerangkan alasan kenapa laporan polis pertama yang dibuat di mana ia menunjukkan terdapat unsur penipuan walaupun kemalangan sebenarnya tidak melibatkan motorkar tersebut. Walaupun laporan polis Defendan Pertama yang pertama bercanggah dengan laporan polis Defendan Pertama yang kedua, ia adalah munasabah dan probabel kerana ia melibatkan skima penipuan yang berkemungkinan melibatkan pihak Plaintif sendiri. [58] Alasan kedua ialah seperti mana Mahkamah telah huraikan di atas iaitu kerosakan ringan yang terdapat di kereta Defendan Pertama adalah tidak berpadanan langsung dengan kerosakan teruk di bahagian hadapan motorsikal Plaintif Pertama dan juga tidak berpadanan langsung dengan kecederaan teruk yang dialami Plaintif Pertama. [59] Ke arah itu Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan Hakim bicara bahawa ini menguatkan lagi dakwaan pihak Defendan bahawa terdapatnya unsur penipuan yang melibatkan pihak Plaintif. Apatah lagi Hakim bicara telah membuat dapatan fakta bahawa saksi utama iaitu Pegawai Penyiasat (SP7) adalah seorang saksi yang tidak kredibel dan SP10 sebagai seorang kakak adalah seorang saksi yang berkepentingan. Pihak Plaintif Pertama sendiri telah tidak memberi keterangan untuk menyokong tuntutan beliau ini. 29 [60] Mahkamah ini berpendapat, setelah membuat “judicial appreciation of the whole evidence”, walaupun Alasan Penghakiman Hakim bicara adalah ringkas, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan beliau bahawa versi pihak Defendan-Defendan adalah lebih munasabah dan lebih probabel daripada versi Plaintif iaitu pihak Defendan Pertama tidak terlibat di dalam kemalangan ini. [61] Dengan beban yang berat dikenakan terhadap Plaintif untuk membuktikan tuntutannya iaitu diatas imbangan kebarangkalian, walaupun mahkamah bersimpati dengan Plaintif Pertama, Mahkamah ini mendapati Hakim bicara adalah betul di dalam keputusan dan dapatan faktanya yang tidak mewajarkan campur tangan Mahkamah ini. [62] Justeru itu Mahkamah ini bersependapat dengan Hakim bicara bahawa Plaintif gagal di dalam membuktikan tuntutan ini dan bertanggungan 100% terhadap kemalangan yang menimpa pihak Plaintif ini. Kuantum [63] Mengenai kuantum, Mahkamah mendapati HMS telah merujuk kepada laporan-laporan pakar yang dikemukakan antara lain, P1, P2, P3, P4, P6 dan P7. Tambahan lagi, HMS telah bersandarkan otoriti-otoriti yang berkaitan yang telah menentukan “trend” atau “lingkungan award” atau mengikut compendium semasa. Mahkamah ini mendapati bahawa HMS adalah tidak tersilap kerana beliau telah mengambil pendekatan-pendekatan seperti ini. 30 [64] Di dalam kes ini HMS telah mendapati Plaintif bertanggungan 100%. Namun beliau telah memberi kuantum secara provisional bagi maksud rayuan. [65] Di dalam menimbangkan isu kuantum di peringkat rayuan, Mahkamah adalah terikat dengan prinsip undang-undang seperti mana di dalam kes Wee Kok Choo vs Firdaus Abdul Malik & 1 lagi (2010) 1 LNS 80, dimana Mahkamah memutuskan: “As regards the appeal on quantum it is an established approach for a court exercising appellate jurisdiction to adopt that in an appeal on quantum unless it can be shown to the satisfaction of the Appellate Court that the award is extremely inconsistent with the discernible trend or that award was made on some misapprehension of facts or on some erroneous assumption of law of fact, the Appellate Court should not interfere.” [66] Justeru, dilihat secara keseluruhan, award untuk Gantirugi Am dan Gantirugi Khas diberi kepada Plaintif/Perayu setelah Mahkamah mengambil kira prinsip-prinsip undang-undang di dalam kes-kes yang telah diputuskan oleh Mahkamah Atasan. Mengikut kes-kes tersebut di dalam sesuatu tuntutan kemalangan, jumlah award yang diberikan seharusnya munasabah dan bersesuaian dengan kecederaan yang dialami oleh Plaintif. Tujuan utama sesuatu award itu diberikan adalah untuk membolehkan seseorang Plaintif menjalani kehidupan yang lebih sempurna setelah mengalami kecacatan akibat daripada kemalangan 31 tersebut. Tujuan award bukanlah untuk memberi kekayaan atau kesenangan kepada Plaintif dan membebankan Defendan. Justeru itu, asalkan award itu adalah di dalam lingkungan contohnya trend dan compedium semasa, Mahkamah diperingkat rayuan tidak boleh sewenang-wenangnya mengganggu. [67] Di dalam kes Mariam bt Mansor v. JD Peter (1975) 1 LNS 101;