Mohamad Shabudin Bin Yusoff v Pendakwa Raya (B-05(SH)-380-08/2024)

Kedua-dua Perayu telah didapati bersalah oleh YA Persuruhjaya

Kedua-dua Perayu telah dijatuhkan hukuman pemenjaraan seumur hidup daripada tarikh tangkap pada 27.08.2020 dan dikenakan sebatan rotan sebanyak 15 kali. Tidak berpuas hati dengan keseluruhan sabitan dan hukuman tersebut, mereka memfailkan rayuan ke Mahkamah Rayuan ini. B.

Pertuduhan terhadap kedua-dua Perayu adalah secara bersama seperti berikut: “Bahawa kamu bersama-sama pada 27/08/2020 jam lebih kurang 5.20 petang bertempat di Kawasan tempat letak kereta Giant Mall, Jalan SS6/12 Kelana Jaya, Petaling Jaya, di dalam Daerah Petaling di negeri Selangor Darul Ehsan bagi mencapai niat bersama telah mengedar dadah berbahaya jenis “CANNABIS” sejumlah berat bersih 27,846.8 gram dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama dan dibaca bersama-sama Seksyen 34 Kanun Keseksaan.” C.

Fakta kes pendakwaan menurut YA PK yang bijaksana adalah seperti berikut: a) Pada 22.08.2020 jam lebih kurang 8.00 malam, D/Kpl Anbalagan A/L Vasu (SP7) yang bertindak sebagai Penyamar Sulit/ Agent Provocatuer (AP) telah mendapat satu maklumat pengedaran dadah jenis Ganja/ Cannabis daripada sumber berdaftar. telah mengarahkan sumber untuk memperkenalkannya kepada pengedar dadah yang dikenali sebagai “Din”. SP7 telah mendapatkan nombor telefon Din dan telah diperkenalkan kepada Din melalui percakapan telefon. Semasa perbualan dengan Din, Din telah bersetuju berjumpa dengan SP7 di The Mines Balakong pada 23.08.2020, jam lebih kurang 11.30 malam. b) Pada 23.08.2020 jam lebih kurang 11.25 malam, SP7 telah meletakkan kereta di hadapan The Mines Balakong. Beberapa minit kemudian, SP7 nampak sebuah kereta Myvi berwarna putih, nombor pendaftaran WVV 41 (“Myvi putih”) yang dinaiki oleh 1 lelaki Melayu yang telah berhenti berhampiran kereta SP7. Lelaki Melayu itu kemudiannya telah menelefon SP7 untuk camkan beliau. Dia kemudiannya telah menghampiri SP7 dan memperkenalkan dirinya sebagai Din manakala SP7 memperkenalkan dirinya sebagai Roy. SP7 telah mengecamkan Tertuduh Pertama (T1) sebagai Din di Mahkamah. Semasa pertemuan antara SP7 dan T1, mereka telah berbincang mengenai stok dan harga ganja, di mana T1 mengatakan harga bagi ganja 10 kilogram ke atas adalah lebih kurang RM4,000.00 sekilogram manakala harga bagi ganja yang kurang dari 10 kilogram adalah lebih dari RM4,700 sekilogram. SP7 telah bersetuju untuk mengambil stok ganja lebih dari 10 kilogram memandangkan beliau mempunyai banyak pelanggan. Selepas itu, beberapa panggilan telefon telah dibuat berkenaan stok ganja tersebut yang dikatakan oleh T1 akan sampai dari Kelantan. c) Pada 27.08.2020 iaitu pada sebelah pagi, SP7 telah bersetuju untuk menempah ganja sebanyak 30 kilogram dan telah diberitahu oleh T1 bahawa tempat pertemuan adalah di kawasan tempat letak kereta Pasaraya Giant, Kelana Jaya dan urusan penjualan dadah ini adalah secara kiri kanan. T1 juga telah memaklumkan kepada SP7 bahawa barang iaitu 30 kilogram ganja sudah ada dan telah dibungkus sebanyak 2 kotak dan dia akan datang dengan 2 kereta kerana dia hendak berjumpa dengan SP7 terlebih dahulu untuk melihat duit sebelum kawannya menghantar ganja tersebut. SP7 juga memberitahu bahawa dia akan datang dengan menaiki kenderaan HRV berwarna putih. d) Di sisi lain, pada hari yang sama iaitu 27.08.2020 jam 2.00 petang, satu taklimat telah diberikan oleh SP4 iaitu Ketua Serbuan kes ini kepada pegawai dan anggota polis berkenaan jual beli dadah ganja di kawasan tempat letak kereta Pasaraya Giant, Jalan SS6/12, Kelana Jaya, Selangor. Berdasarkan taklimat tersebut, SP7 akan bertindak sebagai AP dan akan berada dalam kereta jenis Honda HRV, nombor pendaftaran WD 7175 C (“HRV”). SP4 telah menubuhkan pasukan-pasukan bertindak dan pemerhati dalam membuat pemerhatian dan tangkapan. SP7 juga telah diberi wang cetakan fotostat lebih kurang RM120,000.00 untuk digunakan sebagai bayaran untuk bekalan yang akan diterima olehnya. e) Pada hari yang sama iaitu 27.08.2020, SP4 telah mengambil tempat di Pasaraya Giant terlebih dahulu. Seperti yang dijanjikan, pada jam 5.10 petang, SP7 telah masuk dan mengambil kedudukan di tempat Ietak kereta di Pasaraya Giant. Kemudian, SP7 telah membuat panggilan kepada T1 dan memberitahu T1 bahawa beliau sudah sampai dan meletakkan kereta di kedudukan B-13. Dalam masa 5 minit kemudian, SP7 melihat T1 telah turun dari bahagian pemandu Myvi putih dan berjalan menghala ke kereta beliau. SP7 selanjutnya telah keluar dari kereta dan berjumpa dengan T1 yang telah meminta SP7 untuk menunjukkan duit dahulu. SP7 telah tunjukkan wang cetakan fotostat lebih kurang RM120,000.00 kepada T1 secara rambang dan menutup semula beg duit tersebut. T1 mahu mengira duit tersebut dahulu tetapi SP7 telah meminta agar T1 menunjukkan ganja terlebih dahulu. T1 kemudiannya telah buat panggilan kepada seseorang dan beritahu untuk bawa kereta dan pakir di sebelah HRV putih yang ada pakir kosong. f) Pada masa itu, SP7 nampak kereta Myvi berwarna perak, nombor pendaftaran VDB 925 (“Myvi perak”) menghala ke tempatnya dan meletakkan Myvi perak tersebut di sebelah kereta beliau. T1 telah mengarahkan pemandu Myvi perak untuk pakir mengundur. T1 telah bawa SP7 ke bahagian belakang Myvi perak di mana SP7 nampak pemandunya adalah seorang lelaki Melayu. Di Mahkamah, SP7 telah camkan lelaki Melayu itu sebagai Tertuduh Kedua (T2). Kemudian T1 telah membuka bonet belakang kereta (but kereta) Myvi perak dan SP7 nampak terdapat 2 kotak di situ. T1 telah membuka salah satu kotak dan tunjukkan kandungan kotak itu dan SP7 nampak dadah ganja yang dibalut dengan plastik lutsinar. Selepas itu, SP7 telah bagi isyarat garu kepala kepada SP4 dan pasukan serbuan. g) Melihat isyarat itu, SP4 telah mengarahkan pasukannya membuat halangan kepada kedua buah kereta Myvi tersebut, SP4 dan pasukannya telah menghampiri dan mengenalkan diri sebagai polis. T1 cuba melarikan diri tetapi berjaya ditangkap selepas pergelutan yang berlaku dalam jarak 5 hingga 10 meter dari tempat SP7 berdiri. Hal ini menyebabkan D/Kpl. 184185 mengalami kecederaan di kepala akibat dirempuh oleh T1. T2 yang kelihatan ketakutan juga telah diarahkan untuk keluar dari Myvi perak dan ditangkap. Manakala pasukan Inspektor Mohd Rashshidy bin Ab Rahman @ Ab Rahim (SP6) telah menangkap 3 orang lelaki melayu iaitu Sidinoazizi Bin Sidik (B3), Muhammad Nasrullah Bin Abdullah (B4) dan Syamim Syazni Bin Mohd Shasteri (B5) yang berada di dalam Myvi putih. Pemeriksaan pada tubuh badan ke atas kesemua saspek tidak menjumpai apa-apa barang salah. h) Dengan disaksikan oleh kesemua saspek dan saksi polis, SP4 telah buat pemeriksaan di dalam but Myvi perak dan telah menjumpai 2 kotak bertulisan “Acson Premium Copper Pancake Coil” di mana setiap kotak didalamnya berisi 15 ketulan mampat dedaun kering yang dibalut dengan plastik lutsinar yang disyaki dadah jenis ganja (anggaran berat keseluruhan ialah 30,000 gram). SP4 telah merampas dan membuat penandaan kepada barang kes sebelum ianya diserahkan kepada pegawai penyiasat, Inspektor G/25691 Darwis Bin Aripin (SP11). i) Kesemua barang kes telah diterima oleh SP11 di mana beliau telah membuat penandaan serta menyimpan dengan baik sebelum ianya diserahkan ke Jabatan Kimia untuk dianalisa. j) Ahli Kimia, Dr. Saravana Kumar a/l Jayaram (SP5) telah menjalankan 4 ujian dan berpuashati dengan keputusan keempat-empat ujian tersebut dan telah mencapai keputusan yang konklusif bahawa kesemua bahan tumbuhan tersebut adalah “Cannabis” seberat 27,846.8 gram. Cannabis adalah dadah berbahaya seperti yang ditakrifkan dalam Seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952.

Di akhir kes pendakwaan, dapatan YA PK yang bijaksana adalah sebagaimana berikut: Element Pertama; dadah tersebut tersenarai di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952 (ADB 1952) a) YA PK mendapati bahawa tiada keraguan bahawa rampasan dadah yang dibuat telah dibuktikan sebagai dadah berbahaya jenis Cannabis seperti yang ditakrifkan di bawah Seksyen 2 yang disenaraikan di dalam Jadual Pertama, ADB 1952. Ini adalah seperti yang disahkan melalui keterangan Ahli Kimia SP5 dan Laporan Kimia yang telah dikemukakan dan ditandakan sebagai ekshibit P26. b) YA PK juga mendapati bahawa tidak terdapat kelompangan di dalam rantaian keterangan berkenaan identiti barang kes dadah semenjak ia dirampas sehinggalah ia dikemukakan di Mahkamah. Ia adalah barang kes yang sama yang telah dirampas daripada but Myvi perak dan dibuat penandaan oleh SP4, diterima oleh SP11 dan dibuat penandaan oleh beliau dan dihantar untuk analisis oleh SP5, seterusnya dikemukakan di Mahkamah ini. Elemen Kedua dan Ketiga: T1 dan T2 mempunyai milikan dan pengetahuan terhadap dadah berbahaya dan T1 dan T2 telah mengedar dadah berbahaya a) YA PK memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen milikan dan pengetahuan T1 dan T2 terhadap dadah jenis Cannabis yang dirampas dari but Myvi perak. Ini menyebabkan anggapan di bawah Seksyen 37 (da) ADB 1952 bagi membuktikan intipati pengedaran dadah beroperasi. Kedua-dua elemen akan dibincangkan secara bersekali. b) Dalam kes ini, SP7 adalah saksi penting pendakwaan yang telah bertindak sebagai AP. Beliau telah diperkenalkan kepada T1 dan kemudiannya telah berjumpa dan berbincang tentang jual beli dadah pada 23.08.2020 di The Mines. Setelah persetujuan harga jual beli dicapai, pada hari kejadian, T1 telah menghampiri kereta SP7 dan ingin melihat wang bagi penjualan dadah tersebut yang mana SP7 telah tunjukkan wang cetakan tersebut secara rambang. Apa yang dilakukan oleh T1 selepas itu adalah menelefon seseorang yang menyebabkan kereta Myvi perak yang dipandu oleh T2 datang menghampiri mereka. T1 arahkan T2 untuk melakukan parkir mengundur di sebelah kereta HRV. Arahan ini dipatuhi oleh T2. T1 telah membuka but Myvi perak dan SP7 nampak 2 kotak yang berada di dalam but Myvi perak itu. Kemudiannya T1 telah membuka salah 1 kotak dan menunjukkan kandungan kotak yang mengandungi dadah ganja yang dibalut dengan plastik lutsinar. c) Keterangan SP7 tidak berdiri sendiri tetapi juga disokong oleh keterangan SP4 yang membuat pemerhatian di tempat kejadian. SP4 nampak T1 keluar dari tempat duduk pemandu Myvi putih menuju ke kereta SP7 dan berjumpa dengan SP7. Beliau juga nampak Myvi perak yang dipandu oleh T2 meletakkan kereta di sebelah kereta SP7. Beliau juga telah menyaksikan T1 membawa SP7 ke bahagian belakang kereta Myvi perak dan but Myvi perak telah dibuka sebelum beliau menyaksikan isyarat garu kepala daripada SP7. d) Fakta-fakta ini membuktikan elemen fizikal bahawa dadah berbahaya tersebut sememangnya berada dalam milikan T1 dan T2. Dalam kedudukan ini, T1 dan T2, pada bila-bila masa, apabila setiap dari mereka mahu, boleh berurusan dengan dadah tersebut dengan mengecualikan orang lain. Terdapat juga keterangan yang banyak yang menunjukkan pengetahuan T1 dan T2 terhadap dadah berbahaya yang dirampas. Ia bermula dengan perbincangan jual beli dadah melalui telefon dan bersemuka antara T1 dengan SP7 diikuti dengan perjumpaan antara mereka, wang belian ditunjukkan oleh SP7 dan dadah ditunjukkan oleh T1 dengan bantuan T2 yang membawa dadah di dalam but keretanya. Dalam kes ini, tujuan utama SP7 ke Pasaraya Giant adalah untuk membeli dadah ganja daripada T1. Pada hari tersebut, T2 memandu Myvi perak secara berseorangan dan telah mematuhi semua arahan T1 bagi membolehkan dadah ditunjukkan kepada SP7. Dalam keadaan ini, tentulah T2 tahu apa yang dibawanya. Tidak mungkin dia tidak tahu kewujudan dadah yang berada di dalam but kereta yang dipandunya itu. Di samping itu, SP4 juga mengatakan T2 kelihatan ketakutan ketika ditangkap. Keterangan-keterangan sebegini menunjukkan pengetahuan T1 dan T2 terhadap kewujudan dadah-dadah tersebut dalam milikan mereka. e) Apatah lagi keterangan daripada saksi-saksi pendakwaan juga mengatakan bahawa T1 telah cuba melarikan diri sehingga merempuh anggota polis dan menyebabkan kecederaan terhadap anggota polis tersebut. Tindakan T1 yang melarikan diri adalah keterangan yang membuktikan dia tahu berkenaan dadah Cannabis tersebut. Elemen keempat: T1 dan T2 bagi mencapai niat bersama telah mengedar dadah berbahaya tersebut a) Untuk membuktikan niat bersama antara T1 dan T2, pihak pendakwaan mesti menunjukkan hubungan atau kaitan (nexus) antara mereka berdua untuk membuktikan bahawa mereka mempunyai niat bersama untuk mengedar dadah. b) Hubungan atau nexus dapat dilihat melalui keterangan saksi-saksi pendakwaan yang menyatakan bahawa satu urusan jual beli dadah Cannabis akan berlaku antara T1 dengan SP7 di tempat letak kereta Pasaraya Giant. SP7 mengatakan berdasarkan perbincangan dengan T1, telah memaklumkan bahawa dia akan menggunakan dua buah kereta kerana dia ingin melihat duit dahulu. Maklumat ini sememangnya benar berlaku apabila saksi-saksi pendakwaan mengatakan T1 telah keluar berseorangan dari Myvi putih yang dipandunya untuk berjumpa dengan SP7. Setelah melihat duit, T1 telah menelefon seseorang. Ini menyebabkan T2 memandu Myvi perak ke tempat SP7 dan T1 berada. Untuk menunjukkan dadah Cannabis kepada SP7, T1 telah mengarahkan T2 meletakkan kereta secara mengundur. T1 telah membuka but Myvi perak yang dipandu oleh T2 dan seterusnya menunjukkan dadah tersebut kepada SP7. Keterangan-keterangan ini dengan jelas menunjukkan hubungan dan nexus antara T1 dan T2. Fakta-fakta ini secara kolektif menunjukkan terdapat niat bersama dan kerjasama antara T1 dan T2 bagi mencapai niat mereka menjual dadah Cannabis tersebut kepada SP7. Oleh itu, pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen niat bersama seperti yang dinyatakan dalam Seksyen 34 Kanun Keseksaan.

Berhubung kredibiliti keterangan saksi-saksi pendakwaan: a) YA PK mempercayai keterangan SP7 sebagai benar dan kredibel. Tiada sebab untuk meragui dan menolak keterangan SP7 yang bertindak sebagai AP dalam menjalankan tugasnya sebagai anggota polis. b) Setelah meneliti keterangan saksi-saksi pendakwaan terutamanya SP4, SP7 dan SP11, YA PK mendapati keterangan SP4, SP7 dan SP11 tidak membentuk dua set keterangan berbeza seperti yang dihujahkan oleh peguambela T1 dan T2. c) YA PK menerima keterangan SP4, SP7 dan SP11 sebagai keterangan yang benar dan kredibel. Keterangan SP7 berkenaan isu sama ada SP7 telah bertemu dengan T1 sebelum itu, adalah keterangan yang lebih tepat memandangkan SP7 adalah AP yang telah berurusan dengan seorang lelaki bernama Din bagi membolehkan urusan jual beli dadah itu direalisasikan pada 27.08.2020. d) YA PK juga mendapati, keterangan SP7 dan SP11 bahawa SP7 pernah bertemu dengan T1 sebelum 27.08.2020 kekal utuh walaupun kedua-dua mereka telah disoal balas oleh peguambela T1 dan T2. SP11 di dalam keterangan soal balasnya menyatakan hasil siasatannya, SP7 telah menulis di diari siasatannya (ID) bahawa SP7 telah bertemu dengan Din sebelum dari tarikh kejadian. Menurut YA PK lagi, tiada sebab untuk Mahkamah menolak keterangan mereka. Dalam masa yang sama, tiada sebab untuk Mahkamah menolak keterangan SP4 dan SP6 berkenaan serbuan yang dilakukan kerana keterangan mereka berkenaan kejadian serbuan juga kekal utuh dari mula hingga akhir. e) YA PK mendapati hujahan peguambela T1 dan T2 adalah berkisar kepada perbezaan kecil dalam keterangan saksi-saksi yang tidak membentuk apa-apa percanggahan material. f) YA PK juga mendapati saksi-saksi pendakwaan ini mempunyai peranan masing-masing dalam transaksi jual beli dan serbuan tersebut dan telah memberikan keterangan berdasarkan apa yang mereka telah lakukan dan alami. Justeru, tidak mungkin keterangan mereka akan sama satu persatu. Ini adalah kerana, jika setiap inci keterangan mereka sama, terdapat kemungkinan saksi-saksi ini mereka-reka cerita. g) Maka, tidak hairanlah jika SP6 mengatakan maklumat yang beliau tahu berkenaan jual beli dadah itu adalah ia akan berlaku di Pasaraya Giant antara SP7 dengan Din dan balacinya. Tidak perlu SP6 mengetahui segala butiran kerana beliau adalah pegawai serbuan yang akan bertindak berdasarkan arahan daripada SP4. SP4 pula sebagai Ketua Serbuan secara konsisten mengatakan beliau tahu berkenaan Myvi putih yang akan digunakan oleh Din. Di samping itu, YA PK mendapati tidak terdapat percanggahan keterangan berhubung sama ada SP7 menyaksikan penangkapan atau tidak. Sesuai dengan peranannya sebagai AP, setelah serbuan dilakukan beliau mengatakan beberapa minit kemudian beliau telah beredar dari tempat kejadian. YA PK juga mendapati keterangan SP7 berkenaan T1 membuka salah satu kotak berisi dadah dan menunjukkan dadah di dalamnya, kekal utuh. Keterangan SP7 adalah konsisten dan disokong oleh keterangan SP4 yang nampak salah satu kotak itu dalam keadaan terbuka semasa rampasan dibuat. Keterangan-keterangan ini tidak bercanggah dengan keterangan SP6 yang hanya datang ke kereta Myvi perak selepas membuat tangkapan terhadap B3, B4 dan B5 dan menyaksikan SP4 membuka dua kotak berisi dadah itu. Situasi ini berlaku apabila SP4 membuka kotak kotak tersebut di hadapan semua saspek. Kesimpulannya, keterangan saksi-saksi ini kekal kredibel dan boleh diterima. h) YA PK juga menolak hujahan Peguambela T1 dan T2 yang mengatakan keterangan SP7 sewajarnya ditolak kerana SP7 tidak merekodkan perbualan telefon antaranya dengan Din dan terdapat keterangan yang disembunyikan apabila rekod telefon tidak dikemukakan dan ketiadaan wang cetakan RM120,000.00. i) Ini kerana, YA PK mendapati bahawa bukanlah satu kewajiban untuk pihak polis merekodkan perbualannya dengan saspek dalam setiap tugasan yang dilakukannya. Di samping itu juga, tiada keperluan untuk pihak pendakwaan mengemukakan rekod perbualan telefon dan wang cetakan RM120,000.00 tersebut memandangkan melalui keterangan yang ada, telah membentuk satu kes prima facie terhadap T1 dan T2. Setiap kes mestilah dilihat dan dinilai berdasarkan keterangan-keterangan yang dikemukakan di dalam kes itu sendiri. j) YA PK mendapati hujahan Peguambela T1 dan T2 adalah tanpa asas memandangkan dalam kes ini, urusan jual beli dadah ini telah dilakukan oleh AP sendiri. SP7 telah hadir ke Mahkamah dan memberikan keterangan bahawa beliau telah berurusan melalui telefon dan bersemuka dengan Din yang dicamkan sebagai T1. Justeru, ia bukanlah keterangan dengar cakap. k) YA PK juga mendapati tiada keterangan yang disembunyikan sama ada oleh pihak pendakwaan di Mahkamah mahupun semasa siasatan pihak polis. l) Saksi-saksi pendakwaan telah disoal balas oleh peguam T1 dan T2 dan soalan-soalan itu telah dijawab dengan jujur. Dari keterangan yang dikemukakan, adalah tidak boleh dinafikan bahawa pada hari kejadian T1 dan T2 telah ditangkap dengan 30 kilogram dadah Cannabis di dalam but kereta Myvi perak, hasil dari perbincangan dan pertemuan antara SP7 dan T1 dan penglibatan T2 yang membawa dadah Cannabis untuk ditunjukkan kepada SP7. Keterangan sebegini cukup kuat (over whelming) dan tidak boleh diabaikan oleh Mahkamah ini. Ketiadaan keterangan forensik seperti rakaman CCTV, cap jari atau DNA langsung tidak mencacatkan kes pendakwaan. m) Melalui saksi-saksi yang telah dipanggil oleh pihak pendakwaan, satu keterangan prima facie telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan, ketidakpanggilan saksi- saksi iaitu B3, B4 dan B5 sebagai saksi pendakwaan tidak mencacatkan atau menimbulkan apa-apa kelompangan dalam kes pendakwaan. Ini kerana, mereka hanyalah penumpang kereta Myvi putih dan tidak banyak yang telah diperkatakan tentang ketiga-tiga individu ini melainkan mereka telah ditangkap bersama-sama dengan T1 dan T2. Mereka juga telah ditawarkan kepada pihak pembelaan untuk dijadikan saksi mereka. Dalam situasi ini, inferen yang tidak memihak kepada pihak pendakwaan di bawah Seksyen 114

Akta Keterangan 1950 adalah tidak terpakai.

Lanjutan itu, di akhir kes pendakwaan, YA PK mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap T1 dan T2 bahawa mereka berdua, bagi mencapai niat bersama telah mengedar dadah berbahaya seperti pertuduhan yang telah dirangka terhadap mereka. YA PK juga mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesemua elemen pertuduhan di bawah Seksyen 39B(1)(a) ADB 1952, elemen fizikal dan mental serta niat bersama bahawa T1 dan T2 telah ada dalam milikan mereka dadah berbahaya jenis Cannabis dan mengetahui mereka memiliki dadah berbahaya tersebut.

Justeru anggapan menurut Seksyen 37(da) ADB 1952 beroperasi. Memandangkan dadah Cannabis yang terlibat melebihi berat 200 gram, maka T1 dan T2 dianggap sehingga dibuktikan sebaliknya, telah mengedar dadah berbahaya tersebut. Oleh yang demikian T1 dan T2 dipanggil untuk membela diri.

Di peringkat pembelaan, T1 (SD1) dan T2 (SD2) telah memberikan keterangan secara bersumpah. Mereka juga telah memanggil dua orang saksi pembelaan iaitu Muhammad Sharif bin Abdullah (SD3) dan Muhammad Nasrullah bin Abdullah (SD4/ B4).

Versi kes pembelaan secara ringkasnya adalah sebagaimana di bawah: a) T1 menyatakan pada 27.08.2020, dia telah membuat perancangan dengan T2, SD3, SD4, B3 dan B5 untuk keluar makan-makan. Tempat berkumpul adalah di Pasaraya Giant pada jam 5 petang kerana SD3 hendak menyelesaikan kerjanya terlebih dahulu di situ. Pada masa yang dijanjikan, T1 telah datang bersama SD4, B3 dan B5 dengan menaiki kereta Myvi putih. Setelah sampai, dia telah berjumpa dengan SD3 yang datang menaiki sebuah kereta Proton Saga warna perak. SD3 telah meminta bantuan T1 untuk menyelesaikan kerjanya iaitu menyerahkan barang kepada pelanggannya bernama Johor, kerana SD3 perlu ke tandas sekejap. Barang tersebut akan dibawa oleh T2 yang memandu Myvi perak manakala Johor akan datang memandu kereta Honda putih, dengan nombor plat 7175. Menurutnya, T2 dan Johor akan memberhentikan kereta berdekatan kereta SD3. SD3 juga telah menyerahkan dua buah telefon bimbitnya kepada T1 supaya mudah Johor dan T2 menghubunginya. Apabila ditanya apakah barang tersebut, SD3 mengatakan ia adalah dua kotak barang alat ganti pendingin hawa. Justeru, T1 telah bersetuju untuk membantu SD3. b) T1 telah menunggu di kereta SD3 dan nampak kereta HRV diletakkan di sebelah kiri kereta SD3. SP7 telah turun dari kereta dan mengaku dirinya sebagai Johor. Pada masa yang sama, Myvi perak yang dipandu oleh T2 sampai dan berhenti berdekatan dengan kereta SP7. Selepas itu, T1 dan SP7 telah pergi ke arah but Myvi perak dan telah dibuka oleh T2. T1 telah bertanya kepada SP7 sama ada itu adalah barang yang dia mahu ambil, tetapi tiba-tiba ada sekumpulan lelaki dari pelbagai arah datang seperti ingin menyerang dengan membawa pistol. T1 telah berlari untuk menyelamatkan diri kerana tidak tahu siapa yang menyerang dan menghambatnya. T1 menafikan dia mempunyai pengetahuan dan kaitan tentang dadah yang terdapat di dalam but Myvi perak itu. c) Keterangan T1 telah disokong oleh T2. Dia juga mengatakan SD3 telah meminta bantuannya untuk mengambil alat ganti pendingin hawa dari rakannya iaitu seorang lelaki Cina bernama Alex yang tinggal di Pandan Mewah Heights Condominium dan membawanya ke Pasaraya Giant. T2 telah bersetuju kerana rumah Alex berdekatan dengan rumah kakaknya di Ukay Perdana berbanding rumah SD3 di Damansara. Justeru, dia telah ke Pandan Mewah Heights Condominium pada jam 430 petang dan telah berjumpa Alex di Iobi lif. Alex telah meletakkan 2 kotak tersebut ke dalam but Myvi perak. T2 kemudiannya telah memandu ke Pasaraya Giant. Sampai di tempat letak kereta, T2 telah nampak kereta SD3 yang dipakir dan juga T1 yang sedang berdiri disitu. Justeru, T2 telah berhentikan keretanya dan membuka but kereta dari dalam. Tidak lama kemudian, dia telah didatangi oleh polis dan ditangkap. T2 menafikan mempunyai pengetahuan dan kaitan dengan dadah di dalam 2 kotak tersebut. Dia hanya mengetahui dua kotak tersebut mengandungi alat ganti pendingin hawa. d) Keterangan SD3 juga menyokong keterangan T1 dan T2. SD3 mengatakan dia telah kenal T1 dan T2 semenjak tahun 2018 atau 2019. Dia mengaku telah mengajak T1 dan T2 serta rakan-rakan yang lain pergi makan. SD3 juga mengakui ada meminta tolong T2 untuk mengambil alat ganti pendingin hawa daripada Alex. Menurut SD3, Alex adalah pembekal dadah ganja. Namun begitu dia telah memberitahu T2 bahawa barang yang diambil adalah alat ganti pendingin hawa. SD3 juga mengatakan sebenarnya, dialah yang telah berurusan melalui telefon dengan Johor untuk jual beli dadah tersebut.

Di akhir kes pembelaan, YA PK mendapati bahawa keterangan pembelaan yang dikemukakan gagal untuk menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah kepada kes pendakwaan. Selanjutnya, dapatan YA PK secara ringkasnya adalah seperti di bawah: a) YA PK enggan mempercayai keterangan T1 dan T2 bahawa mereka tidak mengetahui berkenaan dadah Cannabis tersebut tetapi mengatakan ia adalah alat ganti pendingin hawa.

(i)

(ii) Peguambela T1 sendiri bertanya kepada SD3, mengapa tidak meminta Johor menunggu sahaja sementara SD3 pergi ke tandas. Mengapa perlu menyuruh menguruskan penyerahan kotak berisi ganja itu? SD3 dalam jawapannya memeberikan alasan kononnya dia tidak mahu ‘delay’ dan untuk keselamatan. Sekali lagi, sukar untuk YA PK mempercayai keterangan sebegini memandangkan transaksi jual beli dadah ini melibatkan 30 kilogram dadah ganja yang berharga RM120,000.00. SD3 hanya ke tandas lebih kurang 15 minit sahaja. Tiada ‘delay’ atau kelewatan jika SD3 menguruskannya sendiri. Malah, adalah lebih selamat jika SD3 menguruskan sendiri transaksi yang melibatkan RM120,000.00. Pihak pembelaan hanya menjelaskan berkenaan penyerahan ganja tetapi tidak menjelaskan berkenaan penyerahan duit jualan tersebut. Justeru, PK enggan mempercayai keterangan pembelaan memandangkan ia tidak konsisten dengan keterangan SD3 sendiri yang mengatakan persetujuan antara dia dan Johor adalah penjualan ganja 30 kilogram dengan balasan harga sebanyak RM120,000.00.

(iii) Pihak pembelaan juga telah mengemukakan keterangan bahawa semasa hari kejadian, sebelum ke tandas, SD3 telah memberikan dua buah telefon bimbitnya kepada T1 bagi membolehkan Johor dan T2 menelefonnya. YA PK meragui keterangan begini memandangkan telefon bimbit adalah terlalu peribadi kepada seseorang dan tidak munasabah untuk SD3 sewenang-wenangnya menyerahkannya kepada T1. Oleh itu, YA PK mendapati keterangan pembelaan adalah sedemikian rupa hanyalah untuk menjelaskan keterangan pihak pendakwaan yang mengatakan T1 telah pergi berjumpa dengan SP7 pada hari kejadian dan kehadiran T2 ke tempat tersebut dengan membawa 2 kotak berisi ganja di dalam but kereta yang dipandunya. Keterangan sebegini, selain sukar untuk dipercayai, gagal untuk menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Berbanding keterangan pihak pembelaan, keterangan pihak pendakwaan adalah lebih munasabah dan kredibel berkenaan mengapa T1 berjumpa dengan SP7 iaitu untuk SP7 menunjukkan wang kepada T1 dan kemudiannya T2 datang membawa bekalan ganja dan ditunjukkan kepada SP7. d) YA PK juga telah menilai keterangan SD4 yang menyokong keterangan T1, T2 dan SD3 dan atas alasan-alasan yang telah dinyatakan, keterangan SD4 adalah diragui dan tidak dapat membantu kes pembelaan. e) Walaupun watak Sharif telah ditimbulkan semasa soal balas saksi-saksi pendakwaan, namun, tiada keterangan yang menunjukkan kewujudan seorang bernama Sharif telah dimaklumkan kepada pihak polis. Saksi-saksi polis menafikan mengetahui tentang kewujudan Sharif sebelum mereka memberikan keterangan di Mahkamah. Memang benar, beban membuktikan kes adalah atas pihak pendakwaan. Namun begitu, kewujudan penama Sharif yang hanya timbul semasa perbicaraan dijalankan menyebabkan YA PK meragui kebenaran kes pembelaan. f) Apatah lagi setelah diteliti rekod keterangan yang telah dikemukakan, nama Alex bukan sahaja tidak pernah timbul semasa siasatan polis, malah ia juga tidak pernah ditimbul semasa kes pendakwaan. Keterangan bahawa T2 diminta oleh Sharif untuk mengambil 2 kotak berisi dadah dari Pandan Mewah Heights Condominium juga tidak pernah timbul semasa kes pendakwaan. Kewujudan kereta Proton Saga perak bernombor 3756 yang dipakir bersebelahan dengan kereta HRV juga tidak pernah timbul semasa kes pendakwaan. Bukankah kewujudan kereta Proton Saga perak ini penting kepada kes pembelaan bagi menunjukkan pembelaan mereka adalah benar. Apatah lagi kereta itu didakwa telah diletakkan di sebelah HRV yang dinaiki SP7. Namun begitu, isu ini tidak pernah ditanya kepada saksi-saksi pendakwaan terutamanya kepada SP7 sendiri. Versi-versi ini hanya timbul semasa kes pembelaan. g) Justeru, YA PK meragui keterangan pembelaan dan mendapati ia adalah pembelaan yang difikirkan kemudian.

Di akhir kes pembelaan, YA PK mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah bahawa T1 dan T2 memiliki dan mengetahui bahawa mereka sedang memiliki dadah berbahaya jenis Cannabis. YA PK juga mendapati T1 dan T2 telah bersama-sama dianggap mengedar dadah berbahaya tersebut berdasarkan berat dadah Cannabis yang melebihi berat statutori 200 gram seperti peruntukan Seksyen 37(da) ADB 1952.

YA PK juga mendapati pihak pembelaan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan serta gagal mematahkan anggapan menurut Seksyen 37(da) ADB 1952 tersebut. Justeru, kedua-dua T1 dan T2 disabitkan bersalah atas pertuduhan yang dihadapi oleh mereka, dan dijatuhkan hukuman pemenjaraan seumur hidup daripada tarikh tangkap pada 27.08.2020 dan dikenakan sebatan rotan sebanyak lima belas (15) kali. D.

Di hadapan Mahkamah Rayuan ini, terdapat dua puluh lapan (28) isu telah dibangkitkan oleh Peguam Perayu-perayu melalui Petisyen Rayuan bertarikh 03.02.2025. Bagi melengkapkan Alasan Penghakiman ini, kesemua isu tersebut adalah diperturunkan di bawah, yakni bahawa Hakim Bicara telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila:

mendapati bahawa pihak Pendakwaan telah membuktikan satu kes prima facie terhadap T1 dan T2 di akhir kes

(ii) gagal membuat dapatan bahawa terdapat percanggahan-percanggahan material dalam keterangan saksi-saksi Pendakwaan;

(iii) gagal menilai kredibiliti saksi-saksi Pendakwaan secara bermakna dan telah gagal menggunapakai prinsip dalam kes Kesavan Krishnan v. PP [2015] 6 CLJ 163;

(iv) gagal membuat dapatan bahawa terdapat dua set keterangan dalam kes Pendakwaan termasuklah berkenaan sama ada SP7 pernah berjumpa dengan T1 sebelum tangkapan atau tidak;

membuat dapatan bahawa perbezaan keterangan oleh saksi-saksi Pendakwaan adalah tidak material;

(vi) apabila gagal membuat dapatan bahawa siasatan Pegawai Penyiasat (SP11) yang tidak menyeluruh dan berat sebelah telah memprejudiskan T1 dan T2 terutamanya tentang kegagalan untuk bertanyakan berkenaan SP7 (AP) semasa Rakaman Percakapan T1, kegagalan mengemukakan versi penuh rakaman CCTV walaupun pada setiap masa rakaman CCTV tersebut wujud, dan juga kegagalan menyiasat pembelaan T1 dan T2;

(vii) gagal membuat dapatan bahawa terdapat kelompangan material dalam kes Pendakwaan terhadap T1 dan T2;

(viii) gagal membuat dapatan bahawa ketidakpanggilan saksi-saksi material termasuklah yang berada di tempat tangkapan sewaktu tangkapan T1 dan T2 adalah merupakan satu kegagalan pihak Pendakwaan untuk membentangkan kesemua versi kes sama ada menyokong kes Pendakwaan atau tidak;

(ix) gagal mempertimbangkan bahawa ketiadaan rakaman video CCTV yang penuh adalah merupakan satu pengekangan keterangan yang mewajarkan penggunaan anggapan bertentangan di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950;

gagal membuat dapatan bahawa keterangan SP7 sebagai AP dalam kes ini adalah tidak memuaskan;

(xi) gagal mempertimbangkan sepenuhnya bahawa SP7 dalam peranannya sebagai AP adalah masih merupakan seorang anggota polis dan sepatutnya mengemukakan apa-apa bukti yang dapat menyokong keterangannya berkenaan pertemuan dengan T1;

(xii) gagal membuat dapatan bahawa walaupun secara prinsipnya keterangan SP7 sebagai AP tidak memerlukan apa-apa keterangan sokongan, ia masih tertakluk kepada prinsip undang-undang keterangan apatah lagi terdapat banyak perbezaan material antara keterangan SP7 dan saksi-saksi Pendakwaan yang lain;

(xiii) membuat dapatan bahawa T1 dan T2 mempunyai jagaan dan kawalan terhadap barang kes dadah;

(xiv) gagal menggunapakai ‘Radhi Direction’ terhadap penama Sharif (SD3) dalam kes T1 dan T2 ini;

(xv) gagal memilih inferens yang menyebelahi T1 dan T2 pada setiap masa, malah telah memilih inferens yang berlawanan dengan ketidakbersalahan T1 dan T2;

(xvi) gagal menghayati pembelaan T1 dan T2 termasuk kegagalan menghayati keterangan saksi-saksi Pembelaan;

(xvii) sama sekali enggan untuk mempercayai keterangan T1 dan T2 bahawa mereka tidak mempunyai pengetahuan berkenaan dadah-dadah yang menjadi perkara kes ini;

(xviii) membuat inferens yang memprejudiskan T1 dalam membuat dapatan bahawa penama ‘Din’ merujuk kepada T1 tanpa ada mana-mana keterangan saksi-saksi berkenaan perkara ini;

(xix) langsung tidak menghayati keterangan T1 dan T2 yang disokong oleh SD3 dan SD4 bahawa Din merupakan nama samaran SD3 dan bahawa SD3 yang telah berhubung dengan SP7 selama ini;

(xx) gagal mendapati bahawa keterangan T1 dan T2 adalah logik dan disokong oleh keterangan SD3 dan SD4;

(xxi) menolak keterangan saksi-saksi Pembelaan tanpa alasan yang kukuh dan munasabah;

(xxii) gagal menggunapakai prinsip undang-undang dalam kes Mat v. Public Prosecutor pada kes T1 dan T2 di mana walaupun Hakim Bicara tidak mempercayai pembelaan T1 dan T2, sekiranya pembelaan tersebut mungkin benar, Hakim Bicara perlu melepaskan dan membebaskan T1 dan T2;

(xxiii) mendapati bahawa kes pembelaan T1 dan T2 merupakan satu pemikiran terkemudian walaupun teras pembelaan mereka telah diletakkan dari mula lagi dan adalah konsisten sepanjang perbicaraan;

(xxiv) enggan menerima keterangan SD3 yang telah mengaku bahawa beliau merupakan dalang sebenar di dalam kes ini;

(xxv) membuat dapatan bahawa T1 dan T2 mempunyai jagaan dan kawalan terhadap barang kes dadah apabila pembelaan mereka adalah bahawa SD3 yang sebenarnya pemilik barang kes dadah tersebut;

(xxvi) membuat dapatan bahawa T1 dan T2 telah gagal mematahkan anggapan pengedaran dadah berbahaya yang ditemui;

(xxvii) gagal menilai pembelaan Perayu-Perayu dengan sewajarnya; dan

(xxviii) mendapati bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah terhadap T1 dan T2 di akhir kes Pembelaan.

Melalui pengamatan Mahkamah ini, isu-isu yang dibangkitkan di atas adalah saling berkaitan dan akan dibincangkan secara bersama di bawah. E.

Berdasarkan kepada pertimbangan teliti yang dibuat ke atas keseluruhan keterangan yang dikemukakan dalam kes ini sama ada oleh pihak pendakwaan mahupun pihak pembelaan, Mahkamah ini secara sebulat suara mendapati bahawa: a) Tiada cabaran berhubung keterangan Ahli Kimia bahawa dadah yang dirampas dan dianalisa adalah dadah yang berlainan. SP5, Ahli Kimia yang memberi keterangan mengemukakan Laporan Kimia (P26) sebagai hasil analisa beliau. YA PK yang bijaksana berpuas hati bahawa tiada kelompangan dalam rantaian keterangan barang kes dadah. Telah dicamkankan, identiti dadah 30 ketulan yang dirampas bahan mampat tumbuhan dibalut dengan plastic lutsinar dan diperkuat dengan pita pelekat serta tandaan-tandaan. Dicamkan oleh SP4 serahan dan tandaan kepada SP11 dan tandaan dan serahan kepada SP5. b) T1 dan T2 mempunyai milikan, kawalan dan pengetahuan ke atas dadah tersebut. Mahkamah ini memutuskan bahawa tiada sebab untuk tidak bersetuju dengan dapatan oleh YA PK bijaksana akan keterangan Agent Provocateur (AP) di bawah Seksyen 40A ADB 1952, di mana tiada sebab untuk tidak mempercayai keterangan seorang AP. YA PK yang bijaksana telah merujuk kepada kes PP v Mohamed Ali [1962] CLJU 129 [1962] 1 LNS 129 dan kes Mahkamah Persekutuan berhubung kebolehpercayaan keterangan AP yang perlu diterima oleh Mahkamah di dalam kes Wan Mohd Azman Hassan v PP [2010] 4 CLJ 529, dengan merujuk kepada peruntukan khas menurut Seksyen 40A ADB 1952. c) Ini dapat dilihat di dalam alasan penghakiman YA PK bijaksana di perenggan 21 hingga 24 akan pengetahuan T1 dan T2 bahawa mereka sedang berurusan menjual dadah, dan bukannya sebagai “innocent carrier”. d) Berhubung pengetahuan T1 dan T2, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan oleh PK di dalam alasan penghakimannya di perenggan 23 dan 24, yang menyatakan seperti berikut: “23) …Terdapat juga keterangan yang banyak yang menunjukkan pengetahuan T1 dan T2 terhadap dadah berbahaya yang dirampas. Ia bermula dengan perbincangan jual beli dadah melalui telefon dan bersemuka antara T1 dengan AP diikuti dengan perjumpaan antara mereka; wang belian ditunjukkan oleh SP7 dan dadah ditunjukkan oleh T1 dengan bantuan T2 yang membawa dadah di dalam but keretanya. Didalam kes kes ini, tujuan utama SP7 ke Pasaraya Giant adalah untuk membeli dadah ganja daripada T1. Pada hari tersebut T2 memandu Myvi Perak secara berseorangan dan telah mematuhi semua arahan T1 bagi membolehkan dadah ditunjukkan kepada SP7. Dalam keadaan ini tentulah T2 tahu apa yang dibawanya. Tidak mungkin dia tidak tahu kewujudan dadah yang berada di dalam but kereta yang dipandunya itu. Di samping itu SP4 juga mengatakan T2 kelihatan ketakutan ketika ditangkap. Keterangan-keterangan sebegini menunjukkan pengetahuan T1 dan T2 terhadap dadah tersebut. 24) Apatah lagi keterangan daripada saksi-saksi pendakwaan juga mengatakan bahawa T1 telah cuba melarikan diri sehingga merempuh anggota polis dan menyebabkan kecederaan terhadap anggota polis tersebut...” e) YA PK yang bijaksana telah menggunapakai kes Parlan Dadeh v PP [2009] 1 CLJ 717, lihat perenggan [36] yang membincangkan berkenaan peruntukan Seksyen 8 Akta Keterangan 1950 berhubung perlakuan T1 dan T2 yang cuba melarikan diri apabila diserbu oleh pihak polis. f) T1 dan T2 telah mencapai niat bersama di bawah Seksyen 34 Kanun Keseksaan. YA PK telah merujuk kes Namasiyiam Doraisamy v PP [1987] CLJ Rep 241 di mana Hakim Mahkamah Agung Syed Agil Barakbah menyatakan; “In law, common intention requires a prior meeting of the minds and presupposes some prior concert. Proof of holding the same intention or of sharing some other intention, is not enough. There must be proved either by direct or by circumstantial evidence that there was (a) a common intention to commit the very offence of which the accused persons are sought to be convicted and (b) participation in the commission of the intended offence in furtherance of that common intention.” Mahkamah ini juga bersetuju dengan dapatan fakta oleh YA PK bahawa apabila AP berbincang dengan T1 dan apabila hendak dilihat dadah tersebut, T2 telah memandu kereta Myvi Perak dan T1 menunjukkan dadah tersebut kepada AP. Kerjasama T2 mematuhi arahan T1 telah diputuskan dengan betul oleh YA PK. g) Selanjutnya, dihujahkan oleh Peguam Perayu-Perayu bahawa terdapat dua versi keterangan di Mahkamah iaitu keterangan SP4 yang mengatakan AP (SP7) tidak pernah berjumpa dengan T1 sebelum hari kejadian. Manakala keterangan AP dan SP11 menyatakan ada berjumpa dengan T1. Dalam hal ini, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan YA PK dengan kupasannya di perenggan [29] alasan penghakiman bahawa keterangan AP iaitu SP7 adalah boleh diterima sebagai tepat, di mana AP mengakui pernah berjumpa dengan T1 di The Mines sebelum ini dan oleh sebab itulah, AP dan T1 dapat mengenali diri masing-masing apabila berjumpa di Pasaraya Giant iaitu tempat tangkapan dibuat. YA PK telah memberi dapatan dan alasan pada penemuan fakta ini bahawa SP11 iaitu pegawai penyiasat ada mencatatkan akan pertemuan SP7 dengan T1 sebelum hari kejadian. YA PK telah merujuk dengan tepat kes PP v Dato Seri Anuar Ibrahim [No:3] [1999] 2 CLJ 215 dan beberapa kes yang lain. Justeru, Mahkamah ini berpandangan keterangan SP4 dan SP6 adalah utuh berkenaan serbuan yang dilakukan. h) Begitu juga di tempat kejadian, sama ada SP4 menyokong kepada keterangan AP (SP7) bahawa T1 ada membuka kotak dan SP7 ada menunjukkan duit kepada T1. Dalam hal ini, SP4 memberi penjelasan kedudukan kereta SP4 yang bertentangan kedudukan kereta SP7 dan kereta T2 menyebabkan pandangan SP4 agak terhalang untuk melihat apa yang berlaku di bahagian but kereta yang dipandu oleh T2, di mana dadah tersebut dijumpai. Dengan itu, Mahkamah ini berpuas hati bahawa keterangan SP4 sesungguhnya tidak bertentangan dengan keterangan AP. Malah, Mahkamah ini juga ingin menekankan bahawa dapatan fakta oleh Mahkamah Bicara patut diberi keistemewaan, kerana mereka sendiri melihat saksi dan mendegarnya. Lihat juga kes PP v Datuk Haji Harun Idris [No:2] [1976] CLJU 184, di mana Hakim Raja Azlan Shah memutuskan seperti berikut; “In my opinion discrepancies there will always be, because in the circumstances in which the events happened, every witness does not remember the same thing and he does not remember accurately every single thing that happened. It may be open to criticism, or it might be better if they took down a notebook and wrote down every single thing that happened and every single thing that was said. But they did not know that they are going to be witnesses at this trial. I shall be almost inclined to think that if there are no discrepancies, it might be suggested that they have concocted their accounts of what had happened or what had been said because their versions are too consistent. The question is whether the existence of certain discrepancies is sufficient to destroy their credibility. There is no rule of law that the testimony of a witness must either be believed in its entirety or not at all. A court is fully competent, for good and cogent reasons, to accept one part of the testimony of a witness and to reject the other. It is, therefore, necessary to scrutinize each evidence very carefully as this involves the question of weight to be given to certain evidence in particular circumstances.” i) Mahkamah ini juga bersetuju bahawa tiada keperluan untuk wang yang ditunjukkan oleh AP kepada T1, dikemukakan sebagai keterangan di Mahkamah memandangkan kes ini bukanlah kes rasuah yang melibatkan elemen penerimaan wang. Lihat kes Nanda Kumar Kunyikanan & Anor v PP [2011] 8 CLJ 406 [para 47 – 50]. j) Begitu juga dengan panggilan telefon dan kiriman whatsapp antara AP dengan T1, Mahkamah ini bersetuju bahawa tidak perlu melebihi dari keraguan atas alasan SP7 adalah AP yang tiada perlu keterangan sokongan dan beban pendakwaan pada tahap tanpa keraguan yang munasabah. Lihat kes Namasiyam v PP [1987] 2 MLJ 336. k) Mahkamah ini juga sebulat suara bersetuju dengan dapatan oleh YA PK bahawa ketiadaan rakaman CCTV tidak boleh membangkitkan anggapan bertentangan menurut Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950. Alasan yang diberikan oleh YA PK dapat dilihat pada perenggan (37) di mana YA PK yang bijaksana menyatakan bahawa tiada keterangan yang hendak disembunyikan oleh pihak pendakwaan dan dalam siasatan pihak polis. Di mana SP9, Mohd Nazri Ya’Kob iaitu seorang saksi bebas bertugas sebagai Penyelia Keselamatan di Pasaraya Giant menjelaskan gambar P17(k)(l) dan (M) menunjukkan rakaman CCTV yang paling hampir dengan tenpat kejadian. Gambar-gambar ini turut dilihat oleh SP11 di mana kedudukan CCTV adalah jauh dari tempat kejadian. Di dalam alasan penghakimannya, YA PK menyatakan seperti berikut: “(37)...Saya menerima keterangan ini sebagai benar, Ini adalah kerena saya sendiri dapat melihat gambar P17 (K),(L) dan (M) yang menunjukkan kedudukan tempat kejadian yang agak jauh dari tempat kemera CCTV yang paling hampir itu berada…” Dalam hal ini, kes yang dirujuk oleh YA PK ialah Mohd Khairul Azwan Zakaria & Anor v PP [2024] CLJU 1115. Begitu juga dengan ketiadaan DNA dan cap jari, kami bersetuju bahawa ketiadaan perkara-perkara tersebut sama sekali tidak menjejaskan kes pendakwaan, apatah lagi dalam kes ini, pengedar sebenar dikenal pasti sebagai T1 dan T2. Ini dapat dilihat di dalam kes Mohamad Shahrudin Md Isa v. PP & Another Appeal [2015] 8 CLJ 839, Hakim Mahkamah Rayuan Abang Iskandar Abang Hashim (pada masa tersebut) memutuskan sebagaimana berikut: "[32] With regard to the absence of fingerprint of first accused on the plastic wrapping that contained the drugs, it had been explained by the Investigating officer. It was in evidence that the said exhibit had been handled by the searching officers without using gloves. As such, a fingerprint lifting exercise by the investigating agency would only prove futile. We found that reason as being acceptable. [33] Be that as it may, the high authority in the decision of the apex court in case of PP v. Mansor Bin Md Rashid, had clearly stated that where the identity of the person from whom the drugs were recovered was not in issue, the need for fingerprint evidence must assume little significance under the circumstances." l) Selanjutnya, berhubung kegagalan memanggil B3, B4 dan B5 sebagai saksi pendakwaan, kami juga bersetuju dengan dapatan YA PK bahawa mereka hanyalah penumpang dan ketiadaan mereka sebagai saksi pendakwaan sama sekali tidak mencacatkan atau menimbulkan kelompangan kepada kes pihak pendakwaan. Justeru, inferen di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 tidak terpakai kepada pihak pendakwaan.

Mahkamah ini juga bersetuju dengan dapatan YA PK di akhir kes pendakwaan; bahawa walaupun siasatan mendapati tiada kesan cap jari dan DNA T1 dan T2 dijumpai, namun ianya tidak menjejaskan kes pendakwaan memandangkan elemen pemilikan, kawalan dan pengetahuan telahpun dibuktikan secara langsung melalui keterangan-keterangan lain yang telah dikemukakan di Mahkamah.

Mengulas berhubung dapatan Mahkamah ini terhadap dapatan YA PK di akhir kes pembelaan, kami mendapati bahawa YA PK telah dengan betul merujuk kepada Seksyen 182A Kanun Tatacara Jenayah berhubung tugas Mahkamah Bicara di akhir kes pembelaan. Di perenggan [59] alasan penghakiman beliau, YA PK menyatakan bahawa setelah mempertimbangkan kesemua keterangan yang dikemukakan, YA PK memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah berhubung pemilikan, kawalan dan pengetahuan T1 dan T2 terhadap dadah berbahaya tersebut dan pembelaan T1 dan T2 telah gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan.

Walau bagaimanapun, Mahkamah ini berpandangan bahawa YA PK agak terkeliru dengan beban anggapan yang dipikul oleh T1 dan T2 atas anggapan mengedar di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952 apabila beliau memutuskan sebagai berikut; “(59) ….Mahkamah telah mendapati T1 dan T2 telah bersama-sama dianggap mengedar berbahaya tersebut berdasarkan berat dadah cannabis yang melebihi 200 gram seperti peruntukan s. 37(da) ADB. Mahkamah juga mendapati pembelaan telah gagal menimbulkan keraguan munasabah di dalam kes pendakwaan dan mematahkan pengoperasian anggapan tersebut. Jesteru setiap tertuduh disabitkan bersalah atas pertuduhan yang dihadapi oleh mereka.”

Dalam hal ini, kami mendapati bahawa kesan daripada kekeliruan di atas (berhubung anggapan mengedar di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952), YA PK telah meletakkan beban yang salah dan yang lebih ringan iaitu menimbulkan keraguan munasabah, di mana beban sebenar yang perlu dibuktikan adalah lebih berat iaitu, atas imbangan kebarangkalian.

Justeru, kami memutuskan bahawa oleh kerana beban yang diletakkan lebih ringan (menimbulkan keraguan munasabah) dan telah gagal dipatahkan oleh pihak pembelaan, maka ianya tidak memprejudiskan kedua-dua Perayu. Mahkamah ini merujuk kes Hossein Shshavandi Ahmad v PP [2015] 7 CLJ 882, di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa sekiranya Hakim Bicara terkhilaf, beliau terkhilaf dalam memihak kepada perayu dengan memberikan pembelaannya satu beban yang lebih rendah untuk membangkitkan anggapan milikan atas imbangan kebarangkalian. Walau bagaimanapun, kekhilafan tersebut dibuat berpihak kepada perayu, lantaran itu tidak menyebabkan ketidakadilan besar terhadap perayu dalam apa-apa jua cara, yang mana akan, sebaliknya, memerlukan campur tangan dalam rayuan ini. Dalam penghakiman tersebut, Hakim Mahkamah Rayuan Abang Iskandar Abang Hashim (pada masa tersebut) memutuskan seperti berikut: “[34] Having said that, although the learned trial judge had erred in not applying the correct principle when assessing the defence case where the presumption of possession was in play against Hossein, it must be stressed that he had erred in favour of the accused person in this case, in that he had subjected the accused person's defence to a lighter burden than the one on the balance of probabilities. As such, his error had not substantially prejudiced Hossein, the appellant before us. His error therefore had no substantial bearing or impact at all, on the conviction that was entered against Hossein. The question that we had asked ourselves had been, if on the lower threshold of raising a reasonable doubt Hossein had failed to discharge that burden, would he have been able to discharge an even higher burden of rebutting the operative presumed possession on the balance of probabilities? To this question, we were unanimous in answering the question in the "negative". [35] As such, we were satisfied that the learned trial judge had correctly assessed the evidence in its entirety and in his conclusion that the prosecution had established the case against Hossein as per the charge. He had given the defence evidence the proper consideration that it deserved by referring to the salient features of the defence materials as adduced before him. If indeed he had erred, he erred in favour of Hossein by subjecting his defence to a lower burden of raising a reasonable doubt when in fact and in law, it was incumbent on Hossein to rebut the presumption of possession on the balance of probabilities. But as we had said earlier, that error was one that was in favour of Hossein, thereby occasioning no substantial injustice to Hossein in any material way, which would otherwise have needed our curial intervention in this appeal. [36] Premised on the above, we had dismissed this appeal by Hossein. Our decision was unanimous. The conviction and sentence that were imposed by the learned trial judge against Hossein were therefore affirmed.”

Atas alasan-alasan di atas, Mahkamah ini sebulat suara menolak rayuan Perayu-perayu dan penghakiman oleh YA PK atas sabitan dan hukuman dikekalkan. Bertarikh: 17 September 2025 -sgd- (AZMAN BIN ABDULLAH) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Putrajaya Bagi Pihak Perayu : Tetuan Sivananthan Peguam Bela & Peguam Cara Suite No. 1, L17-01, Pjx Tower No. 16a, Persiaran Barat 46050 Petaling Jaya, SELANGOR Bagi Pihak Responden : Puan Tetralina binti Ahmed Fauzi Timbalan Pendakwa Raya Bahagian Perbicaraan Dan Rayuan