1. ) Mohd Syamil Bin Abdullah (BA-62D-80-04/2022)

Kedua-dua Tertuduh mempunyai jagaan atau kawalan terhadap dadah berbahaya tersebut;

(ii) Kedua-dua Tertuduh mempunyai pengetahuan terhadap dadah berbahaya yang berada dalam jagaan atau kawalan mereka;

(iii) Dadah yang dimiliki adalah dadah berbahaya seperti yang tersenarai dalam Akta Dadah Berbahaya 1952 dengan berat bersih dadah jatuh dibawah Seksyen 39A(2) Akta Dadah Berbahaya 1952; dan

(iv) Kedua-dua Tertuduh tidak ada kuasa di bawah undang-undang untuk memiliki, menjaga atau mengawasi dadah tersebut. Pemilikan (possession) [10] Mahkamah telah merujuk kes Mahkamah Rayuan yang telah memberikan garis panduan tentang menentukan “possession” iaitu dengan melibatkan kewujudan elemen fizikal dan mental, iaitu bukan hanya memiliki, tetapi mengetahui kepemilikan itu. Maksudnya, Tertuduh mempunyai keupayaan untuk mengendalikan dadah itu sewajarnya, yang mana boleh dilihat melalui tindakan Tertuduh. Ini kerana, niat seseorang tidak dapat dilihat secara kasar tetapi dapat dilihat melalui keadaan persekitarannya. Ini dijelaskan dalam kes Chan Pean Leon v PP [1956] 1 MLJ 237 seperti berikut – “...there is a physical element and a mental element which must both be present before possession is made out. The accused must not only be so situated that he can deal with the thing as if it belonged to him, for example to have it in his pocket or have it lying in front of him on a table. It must also be shown that he had the intention of dealing with it as if it belonged to him should he see any occasion to do so, in other words, that he had some animus possidendi. Intention is a matter of fact which in the nature of things cannot be proved by direct evidence. It can only be proved by inference from the surrounding circumstances. Whether these surrounding circumstances make out such intention is a question of fact in each individual case. …. There may be something in the accused’s behaviour that shows knowledge, or the nature of the thing may be so obvious that it is possible to say “he must have known what it was”, or, again in cases under the Dangerous Drugs Ordinance, there may be a statutory presumption which fills in the gap in the evidence.” [11] Definisi “milikan” juga telah dibincangkan Taylor J dalam kes Leow Nghee Lim v Reg [1955] CLJU 53, sebagai apa yang mengaitkan Tertuduh dengan dadah yang dijumpai, di mana melalui karakter yang ditonjolkan Tertuduh, tidak ada orang lain yang boleh dikaitkan dengan dadah tersebut selain Tertuduh. Tertuduh tidak perlu dibuktikan mengetahui secara tepat tentang dadah tersebut, sebaliknya, adalah mencukupi jika dia mengetahui kewujudan dadah secara am saja, Tertuduh boleh dikatakan memiliki. Ini, telah dinyatakan dalam kes tersebut seperti berikut – “...Probably the most helpful definition of possession is: - “the relation of a person to a thing over which he may at his pleasure exercise such control as the character of the thing admits, to the exclusion of other persons” …The word ‘possession’ is a vague and general word which cannot be closely defined. Without at least general knowledge there cannot be possession but there can be possession without full and exact knowledge…”. Sama ada Tertuduh-Tertuduh mempunyai kawalan danjagaan terhadap dadah yang ditemui [12] Berbalik kepada kes di sini, keterangan SP4 berkenaan tarikh dan masa serbuan adalah selari dengan keterangan SP5 dan siasatan oleh Pegawai Penyiasat (SP7). Apabila SP4 datang ke kaunter receptionist di tingkat 1 hotel DD tersebut dan memperkenalkan diri kepada SP5 dan menjelaskan tujuan kedatangan SP4 dan pasukannya, SP5 kemudian telah membawa SP4 dan pasukannya ke bilik no. 1103 di Hotel DD tersebut (bilik 1103). [13] Bilik 1103 mempunyai 2 kad akses di mana satu kad akses telah diberikan kepada penyewa bilik selepas dia mendaftar masuk, manakala satu kad akses lagi disimpan di kaunter reception. Dalam hal ini, SP5 berperanan memandu arah SP4 dan pasukannya dan menunjukkan di mana bilik 1103 dan membawa bersamanya, kad akses ke bilik 1103. [14] Apabila tiba di hadapan pintu bilik 1103, SP4 dan pasukannya telah membuat pemerhatian selama 3 hingga 5 minit terlebih dahulu, sebelum mengarahkan SP5 membuka pintu bilik dengan kad akses hotel yang dibawanya. Dalam tempoh pemerhatian tersebut, hanya kedengaran suara perbualan dari dalam bilik 1103 dan tiada aktiviti keluar dan masuk oleh penghuninya ataupun orang lain. Apabila pintu bilik 1103 dibuka, SP4 dan pasukannya mendapati kedua-dua Tertuduh sedang berbaring di atas katil sambal berbual. Kedua-duanya kelihatan terkejut dengan kehadiran SP4 dan pasukan serbuan. Tempat dadah ditemui [15] SP4 telah memperkenalkan diri kepada kedua-dua Tertuduh dalam bilik 1103 tersebut dan memberitahu tujuan kedatangannya. Kemudian, SP4 dan pasukannya terus menjalankan pemeriksaan tubuh OKT 1 dan OKT 2 serta memeriksa keseluruhan bilik 1103 dengan disaksikan kedua-dua Tertuduh. [15] Pemeriksaan ke seluruh bilik 1103 telah menjumpai 4 paket plastik lutsinar berisi ketulan kristal disyakki dadah jenis syabu dengan anggaran berat (pada masa serbuan) 48.40 gram (eksibit P14 (1-4)) dan 1 keratan tiub straw berwarna merah berisi ketulan kristal disyakki dadah jenis syabu dengan anggaran berat (pada masa serbuan) 3.38 gram (eksibit P15) di atas katil tempat kedua-dua Tertuduh sedang berbaring ketika ditemui kali pertama. Selain itu SP4 dan pasukannya juga telah menemui 1 botol kaca (eksibit P24) yang telah diubahsuai menjadi alat menghisap dadah di atas lantai bilik tersebut. Pemeriksaan ke atas tubuh badan Tertuduh-Tertuduh tidak menemui apa-apa barang salah. [16] SP4 telah menandakan “X” pada gambar tempat kejadian (eksibit P1) iaitu gambar katil dalam bilik 1103 di no. 7 untuk menunjukkan kedudukan di mana P14 dan P15 ditemui dan tandaan “B1” dan “B2” untuk kedudukan kedua-dua Tertuduh semasa serbuan. Dapat dilihat daripada tandaan ini, semasa serbuan tersebut, kedudukan OKT 1 dan OKT 2 sedang berbaring di atas katil dengan P14 dan P15 berada di atas katil yang sama, dalam kedudukan di tengah-tengah antara OKT 1 dan OKT 2. [17] Kes terdahulu telah memutuskan bahawa elemen milikan fizikal telah dibuktikan jika dadah ditemui pada jarak yang dekat dengan Tertuduh sebagaimana yang diputuskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Lim Kee Fu v Public Prosecutor and another appeal [2020] 12 MLJ 260 - “[4] …. The proximity of the respondent to the drugs at the front passenger seat is a fact relevant to establish actual physical possession. [5] In Public Prosecutor v Foo Jua Eng [1965] 1 LNS 137, the accused was charged with assisting in carrying on a public lottery. The evidence showed that the accused had been found by the police in a room, seated about three feet away from a dressing table on which the relevant exhibits were found. The Magistrate acquitted the accused. The prosecution appealed. In allowing the appeal, Raja Azlan Shah J (as His Royal Highness then was) said this: “With regard to the mental element, the learned Magistrate rightly directed his mind that knowledge or consciousness would depend on the surrounding circumstances. However, he failed to direct his mind adequately on the facts. He directed his mind to the circumstances when the respondent tried to close the door on the PW1. But he failed to consider the other circumstance which, taken together, may well be that the element of possession was proved. The circumstance is the physical proximity of the respondent to the exhibit in question. [6] So too here, the learned judge having accepted the prosecution’ evidence as to the finding of the drugs, the identification of the police officer and the scuffle, failed to direct himself as to the proximity of the drugs to the respondent. Indeed, nowhere in his judgment, did the trial judge address his mind to this fact. There is the added circumstance that the respondent was driving the car from one point to another with the proscribed drugs in it.” (emphasis added) [32] Clearly, premised on the established facts in the present case as alluded to earlier, the learned trial judge was correct in his finding that actual possession of the drugs by the appellants had been established by the prosecution. [18] Dalam kes Mahkamah Tinggi Pendakwa Raya v Mohd Fadzil bin Ibrahim & Anor [2009] LNS 1 1468, telah diputuskan bahawa Tertuduh mempunyai kawalan dan jagaan terjadap dadah yang dirampas apabila sampul surat yang berisi 5 paket dadah syabu masih berada di dalam genggaman tangan tertuduh semasa ditangkap – “Pembuktian pemilikan Pertama, mahkamah berpuashati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya menunjukkan secara prima facie bahawa semasa ditangkap tertuduh 1 memang ada pemilikan ke atas dadah tersebut. Di dalam kes Leow Nghee Lim v. R, supra, di mukasurat 30 dan 31 ada diterangkan maksud ‘possession’. Manakala di dalam kes Chan Pean Leon v. PP, supra di mukasurat 239 ada dijelaskan lagi maksud ‘possession’. Berdasarkan keputusan dalam kedua-dua kes itu, perkataan ‘possession’ membawa makna bahawa orang yang berkenaan ada pengetahuan mengenai barang tersebut, ada jagaan dan kawalan ke atas barang tersebut dan ada kuasa untuk mengurus dan mengendali barang tersebut serta boleh mencegah dan menghalang orang-orang lain daripada mengurus dan mengendali barang tersebut. (Sila lihat juga kes PP v. Abdul Manaf Bin Muhamad Hassan [2006] 3 MLJ 193 dan kes PP v. Abdul Rahim Bin Akif, Rayuan Jenayah No. 05-64-2002

(J). Di dalam kes ini, keterangan SP3 dan SP5 menunjukkan dengan jelasnya bahawa tertuduh 1 mempunyai pemilikan ke atas dadah tersebut kerana beliau ada jagaan dan kawalan serta pengetahuan bahawa barang kes yang ditemui di dalam 3 sampul surat tersebut adalah dadah berbahaya seperti dalam pertuduhan, P2. Pengetahuan boleh dibuktikan melalui keadaan ketika itu.

OKT 1 juga telah membuat pembayaran bilik 1103 tersebut daripada 30/11/2021 sehingga 5/12/2021 iaitu pada tarikh serbuan dibuat. Tidak ada individu lain yang datang ke kaunter receptionist untuk berurusan tentang bilik 1103 selain OKT 1. [23] Keterangan ini disokong dengan gambar pegun cctv (eksibit P2 (1-2)) yang menunjukkan wajah OKT 1 semasa berurusan di kaunter Hotel DD. SP5 telah mengesahkan bahawa orang dalam gambar P2 (1-2) adalah dirinya sebagai petugas kaunter dan gambar OKT 1 di hadapan kaunter receptionist ketika OKT 1 mendaftar masuk menggunakan Kad Pengenalan yang bukan miliknya. Tiada rakaman cctv sebenar dikemukakan kepada Mahkamah kerana menurut SP5, sistem cctv di Hotel DD hanya boleh diakses secara langsung daripada monitor komputer di kaunter receptionist dan tidak boleh diulang tayang (rewind) untuk disimpan ke tempat (storage) lain. [24] SP5 tidak ada melihat OKT 2 sepanjang tarikh daftar masuk OKT 1 ke bilik 1103 pada 28/11/2021 sehingga tarikh serbuan oleh SP4 pada 5/12/2021. Namun, ketika serbuan oleh SP4 dan pasukannya, OKT 2 telah pun berada dalam bilik 1103 bersama OKT 1. Tiada inferens lain yang dapat dibuat oleh Mahkamah melainkan bahawa OKT 1 telah membenarkan atau menjemput OKT 2 masuk ke bilik 1103 tersebut. [25] Kesimpulannya, jagaan dan kawalan eksklusif terhadap bilik 1103 adalah sememangnya kepada OKT 1 yang selanjutnya menyebabkan jagaan dan kawalan fizikal terhadap dadah yang ditemui dalam bilik 1103 adalah pada OKT 1. Namun OKT 2 juga mempunyai jagaan dan kawalan fizikal terhadap dadah tersebut kerana OKT 2 berada di bilik 1103 semasa serbuan dibuat dan dadah ditemui di atas katil di bilik 1103 semasa OKT 1 dan OKT 2 sedang berada di dalamnya. Jagaan dan kawalan dadah bukan hanya terhad kepada OKT 1 sahaja, tetapi juga kepada OKT 2. Tidak ada orang lain yang boleh dikaitkan dengan dadah itu. Tidak juga kepada penama dalam Kad Pengenalan Muhamad Safuan bin Sofian tersebut kerana SP5 mengesahkan tidak pernah melihat orang lain selain OKT 1 yang berurusan tentang bilik 1103. Manakala OKT 2 ditemui berada dalam bilik 1103 itu semasa dadah ditemui. Oleh kerana itu, dadah yang ditemui di atas katil, dalam bilik 1103 adalah dalam jagaan dan kawalan bersama OKT 1 dan OKT 2. Elemen ini telah dibuktikan. Sama ada OKT 1 dan OKT 2 mempunyai pengetahuan terhadap dadah yang ditemui dalam milikan dan kawalan mereka [26] Dalam kes Warner v. Metropolitan Police Commissioner [1969] 2 A.C. 256, Mahkamah telah menjelaskan elemen “pengetahuan” hendaklah dibuktikan oleh pendakwaan dalam kes dadah, iaitu bahawa Tertuduh mengetahui yang dia memiliki dadah berbahaya yang diharamkan, tetapi tidaklah perlu sampai ke tahap perlu membuktikan yang Tertuduh tahu apakah jenis dadah tersebut – “… The object of this legislation is to penalise possession of certain drugs. So, if mens rea has not been excluded what would be required would be the knowledge of the accused that he had prohibited drugs in his possession. It would be no defence, though it would be a mitigation, that he did not intend that they should be used improperly. And it is commonplace that, if the accused had a suspicion but deliberately shut his eyes, the court or jury is well entitled to hold him guilty. Further, it would be pedantic to hold that it must be shown that the accused knew precisely which drug he had in his possession. Ignorance of the law is no defence and in fact virtually everyone knows that there are prohibited drugs. So, it would be quite sufficient to prove facts from which it could properly be inferred that the accused knew that he had a prohibited drug in his possession. That would not lead to an unreasonable result …” [27] Mahkamah juga telah menyatakan bahawa elemen “mens rea milikan” sepertimana elemen “niat” dalam jenayah yang lain, adalah elemen mental yang tidak dapat dilihat dengan keterangan langsung atau dengan mata kasar melainkan jika Tertuduh sendiri yang mengakuinya. Ia biasanya akan ditentukan melalui keterangan circumstantial evidence. Dalam kes Teh Hock Leong v. PP [2008] 4 CLJ 764 di Mahkamah Rayuan menyatakan – [7] It is true that mens rea possession is an element of the offence of trafficking. But it is an element like the mental element in other crimes which cannot be established by direct evidence save in a case where an accused expressly admits the commission of the offence. It has, like the mens rea in other offences, to be established by circumstantial evidence. In other words, it is an ingredient that is to be inferred from the totality of the circumstances of a particular individual case. We can here do no better than to quote from the judgment of Lord Diplock in Ong Ah Chuan v. Public Prosecutor [1980] 1 LNS 181; [1981] 1 MLJ 64, at p. 69: [8] Turning to the facts of the present instance, we agree with the learned trial judge that the method employed to bring the drugs in question from Thailand into Malaysia was done in a most cunning fashion to escape detection by the authorities. The method employed to convey or transport a drug may sometimes furnish evidence of knowledge. For example, an attempt to carefully conceal a drug may indicate an intention to avoid detection and thereby point to knowledge. Of course, it all depends on the facts of each individual case.”. [28] Untuk mendapatkan inferens daripada circumstantial evidence ini, Mahkamah boleh melihatnya melalui respon Tertuduh semasa tangkapan, sebagaimana dijelaskan dalam kes Parlan Dadeh v. PP [2009] 1 CLJ 717 yang menyatakan – “[25] The law is clear and well settled. Proof of knowledge is very often a matter of inference. The material from which the inference of knowledge can be drawn varies from case to case. It would be sufficient for the prosecution to prove facts from which it could properly be inferred that the accused had the necessary knowledge… [38] In this case the reaction of the appellant in looking stunned or shocked upon being approached by the police is clearly admissible under s 8 since it has a direct bearing on the fact in issue as the drugs found were tucked away in the front of the jeans worn by him. The explanation for his reaction must therefore be offered by he himself as required by s 9. The court cannot, on its own, offer an explanation for his reaction. However, in his defence the appellant did not offer any explanation at all for his reaction upon being approached by the police. It can therefore be validly used as evidence against him. The inference to be drawn from the evidence of conduct of the appellant against the background of the other evidence is that he knew what he was carrying (see DPP v. Brooks [1974] 2 All ER 840). It follows that the stand taken by the appellant in relation to the evidence of conduct is not sustainable. Be that as it may, the evidence of conduct in this case is not very significant in view of the manner in which the appellant carried the drugs on his person from which it can reasonably be inferred that he had knowledge of the drugs in his possession (see the cases referred to earlier, and, in particular, Tunde Apatira & Ors v. PP [2000] 1 MLRA 800; [2001] 1 MLJ 259; [2001] 1 CLJ 381; [2001] 1 AMR 577 and PP v. Abdul Rahman Akif [2007] 1 MLRA 568; [2007] 5 MLJ 1; [2007] 4 CLJ 337).” [29] Dalam kes Mahkamah Persekutuan PP v. Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337, telah diterangkan “pengetahuan” atau “knowledge” iaitu kawalan fizikal dadah tersebut oleh Tertuduh sewaktu penangkapan dan tiada penjelasan munasabah oleh Tertuduh, menyebabkan inferens kuat bahawa Tertuduh tahu kewujudan dadah tersebut dalam milikannya – [18] In Ramis a/l Muniandy v. Public Prosecutor [2001] 3 SLR 534, the Singapore Court Appeal again propounded on the question of knowledge necessary to establish possession and at p 541 states: Knowledge of drugs The starting point in the consideration of this issue was that we had already concluded that the drugs was already on Ramis's motorcycles when he entered the vicinity and that he had physical control of the drugs. In the absence of any reasonable explanation by Ramis, these facts were sufficient to lead to a strong inference that Ramis knew that the bag found on his motorcycle contained drugs…” [30] Selanjutnya, fakta kedudukan dadah ditemui berdekatan dengan Tertuduh boleh menimbulkan inferens bahawa Tertuduh memiliki dan mempunyai pengetahuan tentang kewujudan dadah tersebut, sebagaimana yang disebutkan dalam kes Lim Kee Fu v Public Prosecutor (supra) dan seperti yang dijelaskan dalam kes Mahkamah Rayuan Tan Lay Hwa v. PP [2016] 1 LNS 507 – “… The facts showed that the appellant was so closely situated to the said drugs that it raised the sole inference that he had possession and the requisite knowledge of the said drugs in the sling bag slung over his shoulders within the four walls of the principles enunciated by the authority referred to above.” [31] Dalam kes ini, untuk menentukan elemen “niat” atau “pengetahuan”, Mahkamah telah melihat keterangan SP4 yang disokong oleh dapatan siasatan oleh SP7, di mana, oleh kerana dadah P14 dan P15 ditemui di atas katil dalam bilik 1103 di mana OKT 1 dan OKT 2 sedang berada di dalamnya dan sedang berbual, serta, terdapat botol kaca P24 yang ditemui di atas lantai dalam bilik yang sama, circumstantial evidence membangkitkan inferens bahawa OKT 1 dan OKT 2 mempunyai jagaan dan kawalan terhadap dadah tersebut dan mengetahui tentang kewujudan dadah tersebut. Bukan itu saja, dengan keadaan bilik 1103 yang pintunya tertutup dan tidak memungkinkan orang lain mendapat akses melainkan memiliki kad akses atau dengan kebenaran mereka, OKT 1 dan OKT 2 sebenarnya berada dalam situasi atau posisi boleh mengendalikan dadah tersebut sama ada menggunakannya atau menghisapnya dengan peralatan botol kaca P24 tersebut. Oleh itu elemen milikan terhadap dadah telah dibuktikan tanpa perlu menggunapakai anggapan dalam S.37(d) ADB 1952. Rantaian barang kes [32] Selepas serbuan dan penemuan barang kes di bilik 1103 itu, SP4 dan pasukannya telah menangkap kedua-dua Tertuduh dan merampas barang kes, menerangkan hak mereka di bawah S.28A KTJ dan seterusnya membawa mereka ke Pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik IPD Shah Alam untuk tindakan selanjutnya. Borang Senarai Geledah (eksibit P19) telah disediakan dan ditandatangani kedua-dua Tertuduh sebagai bukti rampasan. Siasatan SP4 mendapati barang rampasan adalah milik kedua-dua Tertuduh untuk tujuan kegunaan sendiri dan pengedaran. [33] Barang kes kemudian diserahkan kepada Penghantar Barang Kes (SP2) untuk dihantar ke Jabatan Kimia bagi proses Analisa. Hasil Analisa oleh Pegawai Kimia (SP3) sebagaimana Laporan Kimia (eksibit P17) mendapati P14 mengandungi Methamphetamine dengan berat bersih 35.49 gram dan P15 mengandungi Methamphetamine dengan berat bersih 1.98 gram. SP3 mengesahkan Methamphetamine disenaraikan sebagai dadah berbahaya dalam Jadual Pertama ADB 1952. [34]

Ketika OKT 1 selesai makan dan baru mahu membasuh tangannya, bilik 1103 diserbu pihak polis. OKT 2 menafikan mempunyai pengetahuan tentang barang-barang dalam bilik 1103 termasuk dadah P14 dan P15 serta botol kaca P24. [44] Kenyataan OKT 2 ini tidak disokong oleh apa-apa keterangan lain untuk membuktikan kebenarannya. Jika OKT 2 sudah lama tidak berkomunikasi dengan OKT 1 kerana OKT 2 sibuk menjaga adiknya yang sakit, mengapa pada hari kejadian, OKT 2 sanggup datang ke Hotel DD daripada Meru ke Seskyen 9 Shah Alam semata-mata mahu menghantarkan makanan. Jika benar tujuan OKT 2 datang ke Hotel DD hanyalah untuk menghantar makanan, mengapa perlu naik ke bilik 1103 dan meluangkan masa dengan OKT 1 sehingga waktu serbuan. Jika OKT 2 datang ke Hotel DD atas kapasiti sebagai penghantar makanan, OKT 2 tidak perlu meluangkan masa dengan OKT 1 memandangkan itu adalah waktu dia bekerja kerana kejadian serbuan berlaku dalam jam 5.30 petang dan waktu bekerja OKT 2 adalah jam 5.00 petang hingga 12.00 tengah malam. Keseluruhan keterangan OKT 2 yang menafikan pengetahuannya tentang kewujudan dadah dalam bilik 1103 adalah penafian semata-mata. [45] Dalam keterangan SD3, dia menyokong keterangan OKT 2 bahawa OKT 2 sememangnya bekerja dengannya dalam lingkungan 7 hingga 8 bulan sebelum kejadian. Namun, pada hari kejadian, SD3 tidak tahu siapa yang memesan makanan dan tidak tahu secara spesifiknya ke mana OKT 2 menghantarnya, tetapi mengetahui penghantaran dibuat ke Hotel DD. SD3 juga hanya mengetahui tentang OKT 2 ditangkap polis kerana kes dadah melalui bapa OKT 2 yang memaklumkannya. SD3 juga mengakui, oleh kerana telah mengenali OKT 2 selama 28 tahun dan OKT 2 adalah pekerjanya, oleh itu SD3 datang ke Mahkamah untuk memberi keterangan dan menolong OKT 2 dalam kesnya. [46] Namun keterangan SD3 tidak membantu menyokong keterangan OKT 2 untuk menafikan pertuduhan terhadapnya kerana SD3 tidak berada di tempat kejadian semasa serbuan berlaku dan tiada pengetahuan peribadi tentang penangkapan ke atas OKT 2. Oleh itu keterangan OKT 2 kekal menjadi penafian semata-mata tentang penglibatannya dengan dadah dalam kes ini. [47] Oleh itu, Mahkamah dapati keterangan pembelaan oleh OKT 1 dan OKT 2 secara keseluruhannya adalah sekadar penafian kerana tidak disokong oleh keterangan lain bagi membuktikan kebenarannya. Walaupun pembelaan tidak dikehendakki untuk membuktikan dirinya tidak bersalah, namun, sekurang-kurangnya versi penceritaan OKT 1 dan OT 2 hendaklah sesuatu yang boleh dipercayai atau boleh diterima akal yang munasabah untuk menggugah fakta yang telah dibuktikan oleh pendakwaan. Jika sekadar menafikan, ia bukanlah pembelaan dan tidak mungkin dapat mematahkan fakta pembelaan yang telah dibuktikan. Keterangan yang tidak disokong akan kekal menjadi penafian semata-mata sepertimana dinyatakan dalam kes Mahkamah Persekutuan Mohd Asmadi bin Yusof v PP [2011] 1 CLJ 41 – “…. It is our view that he has made the correct decision under the circumstances of this case. The defence was one of denial. There was no other proof to reasonably dislodge the prosecution’s evidence.” yang bermakna, penafian yang tidak disokong keterangan lain akan kekal menajadi penafian kosong. [48] Sepertimana juga yang telah diputuskan dalam kes-kes terdahulu seperti Public Prosecutor v Ling Tee Huah [1982] 2 MLJ 324 – ”A mere denial without other proof to reasonably dislodge the prosecution’s evidence is not sufficient”, Juga dalam kes PP v Ku Lip See [1981] 1 MLJ 258 – “.....the defence in its endeavour to create a reasonable doubt in the mind of the learned President offered an outright denial and nothing more. It was surprising to find the learned President entertaining what to him was reasonable doubt based entirely on the demeanour and denial of the respondent.” Juga dalam kes D.A Duncan v PP [1980] 2 MLJ 195 – “… The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, The High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant. [49] Mahkamah ingin menekankan, keterangan OKT 1 dan OKT 2 yang mengatakan tidak tahu tentang kewujudan dadah dalam bilik 1103 seterusnya menafikan pemilikan terhadap P14, P15 dan P24 sedangkan mereka tidak mengemukakan keterangan yang boleh dipercayai untuk menyokong penafian itu menyebabkan keterangan mereka menjadi penafian kosong semata-mata. Ini telah dijelaskan oleh Mahkamah dalam kes PP v Nur Hassan bin Salip Hashim & Anor

2 CLJ 551, bahawa tidak tahu itu dan ini bukanlah suatu pembelaan yang boleh menimbulkan keraguan munasabah, “The evidence of the second accused was only one of denial; denial of having seen the orange plastic bag containing the cannabis; denial of having been together with the first accused; denial of sitting on the same chair together with the first accused and the denial of being found immediately next to the orange plastic bag containing the cannabis. All these evidences of the second accused were offered in contradiction of the evidence of the prosecution. The denial has not in any way created a doubt, on a balance of probabilities, in the prosecution. Neither were the presumptions of possession or knowledge rebutted. Nothing was offered by the evidence of the second accused by way of rebutting the presumption of trafficking arising from the fact that the cannabis weighed 311.4 grams. The second accused had also therefore failed to rebut the presumption of trafficking”. [50] Dalam kes ini, OKT 2 menafikan telah melihat plastik yang berisi dadah; menafikan kandungan plastik itu adalah dadah; menafikan telah mengetahui apa yang ditemui dan dirampas dalam bilik 1103 adalah dadah; menafikan kedudukan dadah ditemui adalah di antara OKT 1 dan OKT 2 yang sedang berbaring dan berbual di atas katil. Kesemua keterangan ini tidak selari dengan keseluruhan fakta kes pihak pendakwaan. Penafian ini langsung tidak membangkitkan keraguan munasabah on the balance of probabilities terhadap kes pendakwaan. Tidak ada rebuttal bagi fakta pemilikan dan pengetahuan yang telah dibuktikan terhadap OKT 2. [51] Kesimpulannya, penafian OKT 1 dan OKT 2 tentang tidak mempunyai jagaan, kawalan dan pengetahuan terhadap dadah yang ditemui dalam bilik 1103 pada masa serbuan, hanyalah sekadar bare denial yang tidak disokong keterangan lain, justeru tidak mendatangkan keraguan kepada keseluruhan kes pendakwaan. [52] Selain itu, saksi-saksi polis seperti SP1, SP2, SP4, SP6 dan SP7 tidak mengenali OKT 1 dan OKT 2 sebelum serbuan, tangkapan dan siasatan. Oleh itu, mereka tidak boleh dengan mudahnya disalahkan atau dituduh telah mereka-reka cerita untuk menganiaya OKT 1 dan OKT 2. Tiada alasan untuk tidak mempercayai keterangan mereka. Dalam kes PP v Teh Cheng Poh (1980) 1 MLJ 251 Mahkamah mengatakan bahawa - “…seorang saksi polis bukanlah seorang saksi berkepentingan tetapi cuma seorang pegawai sektor awam yang menjalankan tugasnya”. [53] Selanjutnya, Mahkamah merujuk semula kes Mat v PP [1963] LNS 82 tentang apakah yang perlu dilakukan oleh Mahkamah selepas mendengar kes pembelaan iaitu –

If you are satisfied beyond reasonable doubt as to the accused's guilt. Convict.

If you accept or believe the accused's explanation. Acquit.

If you do not accept or believe the accused's explanation. Do not convict but consider the next steps below.

If you do not accept or believe the accused's explanation and that explanation does not raise in your mind a reasonable doubt as to his guilt. Convict.

If you do not accept or believe the accused's explanation but nevertheless it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt. Acquit”. [54] Selari dengan itu, Mahkamah menyimpulkan bahawa, Mahkamah telah mendengar keterangan pihak pembelaan tetapi tidak mempercayai fakta yang dibentangkan kerana, jika dibandingkan dengan fakta pendakwaan yang lengkap disokong dengan keterangan-keterangan, fakta pembelaan tidak disokong dengan keterangan lain. Oleh itu, keterangan pembelaan bukan sahaja tidak dapat menyanggah keterangan prima facie ke atas Tertuduh-Tertuduh, malahan tidak dapat membangkitkan apa-apa keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan. Dengan kata lainnya, pihak pendakwaan telah membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah dan Tertuduh-Tertuduh didapati bersalah dan disabitkan atas pertuduhan di sini. Sebelum menjatuhkan hukuman, Mahkamah mendengar mitigasi OKT 1 dan OKT 2 melalui peguambelanya. MITIGASI TERTUDUH DAN PEMBERATAN OLEH PENDAKWAAN [55] Peguam OKT 1 berhujah – OKT 1 berumur 32 tahun, sebelum ditangkap telah bekerja sebagai handyman iaitu membuat pendawaian elektrik. OKT 1 menanggung ibu bapa yang tidak bekerja dan ibunya adalah penghidap kanser rahim. OKT 1 mempunyai 2 adik beradik dan OKT 1 adalah anak yang menjaga ibunya seperti membawa ke hospital dan untuk keperluan lain. OKT 1 adalah pesalah kali pertama yang tidak pernah disabitkan dengan pertuduhan di bawah S.12(2) ADB mahupun apa-apa kesalahan jenayah berat yang melibatkan keganasan, oleh itu OKT 1 mohon hukuman ringan untuk peluang kedua. Dalam kes ini jumlah dadah adalah 37.47 gram, hanya 4.7 gram melebihi hukuman di bawah S.39A (1) ADB yang memperuntukkan hukuman yang lebih ringan. Ini memberi indikasi bahawa penggunaan dadah oleh OKT 1 adalah untuk kegunaan peribadi dan bukan untuk pengedaran. OKT 1 telah memberikan kerjasama yang baik semasa tangkapan, tidak berada dalam pengaruh dadah dan patuh kepada arahan pihak polis. OKT 1 telah memberikan penjelasan dalam pembelaannya walaupun telah ditolak tetapi telah memberikan jawapan kepada soalan pendakwaan secara tertib. OKT 1 tidak mensia-siakan hak dan peluangnya. OKT 1 telah ditahan sejak 2021 dan berazam akan berhati-hati selepas ini. Oleh itu OKT 1 memohon hukuman penjara dalam lingkungan 6 hingga 8 tahun bermula daripada tarikh tangkap dan sebatan minima 3 kali saja. [56] Peguam OKT 2 berhujah seperti berikut - OKT 2 berumur 37 tahun, masih bujang dan merupakan anak sulung dalam keluarga dan bekerja sebagai penghantar makanan dengan pendapatan dalam lingkungan RM1800 sebulan. OKT 2 tinggal bersama ibu bapanya di Shah Alam. Bapanya berumur 59 tahun dan ibunya berumur 58 tahun, kedua-duanya menghidap penyakit darah tinggi dan kencing manis. OKT 2 menanggung perbelanjaan dan keperluan keluarga ini. Sebelum kejadian, OKT 2 tiada rekod kesalahan lampau. Kini OKT 2 telah insaf dan tidak akan mengulangi kesalahannya. Oleh itu OKT 2 memohon diringankan hukuman penjaranya bermula dari tarikh tangkap dan diberikan peluang untuk kembali kepada masyarakat dan keluarga. [57] Pihak Pendakwaan pula berhujah untuk pemberatan hukuman dengan menyatakan bahawa dadah adalah musuh negara di mana kerajaan telah membuat penguatkuasaan dan pelbagai kempen untuk membanteras penyalah gunaan dadah namun kes-kes yang melibatkan dadah masih berleluasa hingga menjadi tidak terkawal. Kes dadah ini memberi kesan buruk bukan saja kepada individu, malah keluarga dan masyarakat. Oleh itu atas dasar kepentingan awam, dipohon hukuman berbentuk deterrent agar menjadi pengajaran kepada Tertuduh-Tertuduh dan masyarakat supaya tidak terlibat dengan penyalah gunaan dadah. Tambahan pula kes ini adalah kes tahun 2021, merupakan kes lama yang mengambil masa semua pihak. Oleh itu Tertuduh-Tertuduh wajar dikenakan hukuman yang berat. HUKUMAN [58] Mahkamah setelah merujuk kepada prinsip penghukuman dalam kes-kes terdahulu serta hujahan mitigasi peguambela dan hujahan pemberatan pihak pendakwaan serta mengambilkira keseluruhan kos yang terlibat bagi kes ini untuk diselesaikan dalam tempoh 1 tahun sejak 29/11/2023 hingga 06/11/2024 melibatkan sebanyak 35 eksibit dan 10 orang saksi, Mahkamah juga mengambil kira berat dadah iaitu methamphetamine seberat 37.47gram, oleh itu Mahkamah memutuskan, hukuman yang wajar bagi Tertuduh adalah pemenjaraan selama 11 tahun dari tarikh tangkap 5/12/2021 dan 12 kali sebatan bagi setiap Tertuduh. Selanjutnya barang kes untuk dikembalikan kepada pihak pendakwaan untuk tindakan selanjutnya selepas selesai rayuan. Norazlin binti Othman Hakim Mahkamah Sesyen 3 Shah Alam Disediakan pada 16.1.2025 Pihak Pendakwaan: Timbalan Pendakwaraya, Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Selangor, Tingkat 4 Podium Utara, Bangunan Sutan Salahuddin Abdul Aziz Shah, 40512 Shah Alam, Selangor

CHAMBERS OF SOLEHUDDIN & OZIER bagi pihak Tertuduh Pertama beralamat di Suite B-7-6, I-Soho@I-City, No 6, 40000, Shah Alam. Emel:

SM LEE & CO. bagi pihak Tertuduh Kedua yang beralamat di No. 139 Tingkat Atas Jalan Quek Kai Dong, 70200 Seremban, Negeri Sembilan. Emel : smlee88@yahoo.com