Muhamad Al Qayyum Bin Abdul Majid (JA-45A-8-02/2020)

Berkenaan jenis dan berat dadah yang dirampas telah disahkan dalam Laporan Kimia (P15) oleh ahli kimia, SP3. Walaupun peguam tertuduh berhujah bahawa analisa SP3 tidak lengkap dan tidak mengikut prosidur, Pendakwaan menegaskan bahawa dari masa dadah ditemui oleh SP2, diserah kepada SP6 sehingga selesai analisa oleh SP3 rantaian keterangan tidak S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw terputus dan prosidur yang diikuti oleh SP3 adalah mengikut piawaian Jabatan Kimia.

Berkenaan intipati milikan, kesemua tertuduh mempunyai pengetahuan, kawalan dan jagaan dan juga mempunyai kuasa untuk deal/dispose barang kes dadah tersebut. Ini telah dibuktikan melalui fakta bahawa tertuduh pertama dan kedua dijumpai semasa berada di dalam bilik pertama tersebut pada hari serbuan dan tertuduh ketiga telah dikenal pasti sebagai salah seorang penyewa kepada bilik tersebut bersama tertuduh pertama.

Pendakwaan berhujah bahawa kesemua tertuduh mempunyai akses kepada bilik tersebut. Saksi Cik Fiona Boon (SP5) yang merupakan majikan kepada SP4 mengesahkan bahawa rumah disewakan untuk kegunaan SP4 (pekerja beliau) dan telah menyerahkan kad akses kepada SP4. Manakala SP4 mengatakan bilik kedua telah disewakan kepada Muhamad Hanafian bin Sa’at dan Sri Fitriani. Mengikut SP4 lagi, bilik pertama, yang didiami tertuduh pertama dan ketiga, diberikan sewa oleh Muhamad Hanafian bin Sa’at. SP5 telah mengesahkan bahawa penyewa bilik pertama adalah “Qayyum dan Pijat”. Tertuduh kedua pula menyewa bersama dengan SP4 di bilik ketiga.

Dadah dijumpai dalam bekas yang terbuka di atas lantai yang mana hanya tertuduh pertama dan kedua ada didalamnya manakala tertuduh ketiga adalah juga penyewa bersama tertuduh pertama.

Barang kes yang ditemui juga lengkap untuk menyiapkan satu bungkusan iaitu terdapatnya, pisau, plastik pembalut dan alat penimbang. Inferen yang boleh dibuat berdasarkan kepada S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw penemuan barang-barang ini ialah bahawa tertuduh-tertuduh yang berada di dalam bilik sedang membungkus dadah Cannabis bagi tujuan pengedaran.

Mengenai elemen pengetahuan, pendakwaan mengatakan, fakta bahawa dadah dijumpai dalam keadaan terbuka jelas menunjukkan kesemua tertuduh mempunyai pengetahuan mengenai keberadaan dadah tersebut.

Berkenaan intipati ketiga iaitu pengedaran, jumlah berat bersih dadah Cannabis yang dirampas di tempat kejadian melebihi jumlah 200 gram untuk memacu (trigger) anggapan statutori di bawah peruntukan Seksyen 37(da)(vi) ADB 1952.

Tertuduh-tertuduh telah dibuktikan mempunyai niat bersama mengikut s.34 Kanun Kesiksaan kerana berada didalam bilik yang sama semasa ditangkap dan untuk tertuduh ketiga, merupakan penyewa bersama dengan tertuduh pertama kepada bilik yang sama.

Kesemua saksi pendakwaan adalah kredibel serta keterangan yang diberi boleh dipercayai. [21] Pada peringkat ini, peguam kesemua tertuduh telah membangkitkan isu-isu berikut bagi membuktikan kegagalan pendakwaan membuktikan kes prima facie:

Ahli Kimia, SP3 telah gagal menjalankan analisa yang lengkap mengikut peruntukkan s.37(j) ADB dimana cara peratusan sampel yang diambil untuk analisa tidak mencerminkan berat sebenar resin Cannabis kerana tidak mengecualikan batang dan ranting dalam memutuskan berat dadah. S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw MTJB JA-45A-8-02/2020 2. Tiada bukti dikemukakan bahawa tertuduh pertama dan ketiga menyewa bilik pertama tersebut dan tertuduh-tertuduh tidak mempunyai kad akses dan kunci bilik.

Rumah dan kesemua bilik boleh diakses oleh orang lain.

Tiada barangan peribadi tertuduh pertama dijumpai dalam bilik, tiada siasatan cap jari atau DNA dilakukan dan tiada gambar dikemukakan untuk menunjukkan dadah dijumpai atas lantai. Telah dicadangkan kepada saksi pendakwaan bahawa dadah sebenarnya dijumpai dari dalam almari.

Keterangan SP2 tidak disokong oleh mana-mana anggota serbuan lain.

Rantaian keterangan telah terputus.

Pegawai penyiasat, SP6 gagal membuat siasatan yang lengkap kerana gagal mendapatkan rakaman CCTV dan catitan kehadiran pelawat.

Terdapat percanggahan yang material dalam keterangan saksi-saksi pendakwaan, SP4, SP5 dan SP6. Pendakwaan juga gagal memanggil saksi yang material.

Tertuduh kedua tidak mempunyai kawalan terhadap bilik pertama kerana itu bukan bilik tertuduh kedua. Tiada barangan peribadi tertuduh kedua dijumpai dalam bilik tersebut.

Tertuduh kedua baru sahaja berpindah ke rumah tersebut dan tidak mempunyai akses/kawalan terhadap rumah tersebut. Dia menyewa bilik bersama SP4.

Terdapat penghuni-penghuni lain di rumah tersebut dimana terdapat lapan (8) individu lain yang telah ditangkap pada hari kejadian, namun hanya tiga (3) orang sahaja yang dituduh.

Pihak Pendakwaan tidak menjawap bagi isu "Pembelaan Alibi" yang ditimbulkan oleh peguamcara tertuduh ketiga tetapi hanya S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw menjawap bahawa ia tidak perlu dan hanya bergantung kepada fakta tertuduh ketiga telah hadir di apartment tersebut pada masa serbuan. Elemen Kesalahan Dadah adalah yang tersenarai di Jadual Pertama dan sepertimana yang didefinasikan dibawah ADB. [22] Jenis dan berat dadah telah disahkan dari keterangan SP3 dan Laporan Kimia yang disediakan, P15 sebagaimana dalam pertuduhan iaitu jenis jenis Cannabis seberat 204.76 gram dan Ketamine seberat 3.04 gram. [23] Mengenai hasil analisa SP3 saya merujuk kepada kes Munusamy Vengadasalam v PP [1987] CLJ (Rep) 221 and Balachandran v Public Prosecutor [2005] 2 MLJ 301 dan memetik bahawa mahkamah ini “entitled to accept the opinion of the chemist at its face value without the necessity for him to go into details of what he did in the laboratory unless it is inherently incredible or the defence calls evidence in rebuttal by another expert. Pendapat ini juga telah diikuti dalam kes Tarmizi bin Yaacob v PP (2006) 6 MLJ 197 oleh Mahkamah Rayuan. Saya juga merujuk kepada kes Gunalan Ramachandran v PP (2004) 4 CLJ 551 yang mengatakan - “..the chain of evidence is more important for the period from the time of recovery until the completion of the analysis by the chemist..” [24] Mengenai hujahan peguam yang merujuk kepada s.37(j) ADB, saya merujuk kepada kes Tarmizi bin Yaacob diatas yang mana Mahkamah Rayuan telah merujuk kepada kes Mahkamah Agung dalam Roslim bin Harun v. PP [1994] 2 CLJ 486 dan menyatakan seperti berikut: S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw “[23] Kes Mahkamah Agong Roslim bin Harun v. PP [1994] 2 CLJ 486 telah dirujuk oleh TPR sebagai jawapan. Dalam kes itu Edgar Joseph Jr. HMA yang juga hakim yang menulis penghakiman dalam kes Leong Bon Huat telah membezakan kes itu dengan kes di mana tiada kelemahan terdapat dalam keterangan ahli kimia dan mahkamah tidak ragu-ragu memutuskan bahan yang dianalisis adalah cannabis. Dirujuk juga kepada kes Mahkamah Rayuan dalam Gunalan a/l Ramachandran v. PP [2004] 4 CLJ 551 di mana kedua-dua penghakiman majoriti dan minoriti bersetuju bahawa Mahkamah Agong dalam Leong Bon Huat tidak menetapkan sebarang kaedah bahawa 10% daripada berat keseluruhan dadah yang dirampas mestilah diambil sebagai sampel untuk tujuan penganalisisan. Bahkan s. 37(j) ADB hanya memperuntukkan di mana dadah yang dirampas terkandung di dalam banyak bekas, maka adalah mencukupi jika dianalisis sampel kandungan 10% daripada bekas-bekas itu.” [25] Saya juga merujuk kepada kes Balachandran A/L Selvaratnam v. Public Prosecutor [2005] 1 CLJ 85 di mana telah juga dibincangkan mengenai keterangan ahli kimia yang mana boleh diterima secara fakta dan bukan sahaja pendapat (opinion) maka tiada keperluan untuk SP3 menjelaskan ujian yang telah dilakukan dalam beliau membuat kesimpulan. Mahkamah di dalam kes ini (kes Balachandran) juga antara lain memutuskan bahawa keterangan ahli kimia perlu diterima melainkan ia dicabar oleh keterangan ahli kimia lain. Saya petik: “The second part of the submission of learned counsel relates to the nature of the evidence that must be adduced from the chemist. It is true that the chemist did not give any evidence of the tests carried out by him in arriving at his conclusion. It has been held by the trilogy of the (then) Supreme Court cases of Munusamy v PP (1987) 1 MLJ 492, PP v Lam San (1991) 3 MLJ 426 and Khoo Hi Chiang v PP (1994) 1 MLJ 265 that the Court is entitled to acceptthe evidence of the chemist on its face value without the necessity for him to go into details of what he did in the laboratory step by step unless it is inherently incredible or the defence calls evidence in rebuttal by another expert. S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw The rationale of this view is lucidly explained Khoo Hi Chiang v PP (1994) 1 MLJ 265 where it was held that the evidence of a chemist on dangerous drugs analysed by him is one of fact and not of opinion. In the circumstances the evidence of a chemist is not controlled by section 51 of the Evidence Act 1952 thereby making it unnecessary for him to testify on the test conducted by him in arriving at his conclusion. The evidence of the chemist is therefore sufficient.” Pemilikan terhadap dadah. [26] Berkait keperluan membuktikan intipati pemilikan, pihak pendakwaan perlu mengemukakan keterangan bahawa kesemua tertuduh mempunyai kawalan atau jagaan serta pengetahuan tentang dadah yang dijumpai (lihat kes Chan Pean Leon v. PP [1956] MLJ 237). Mahkamah dalam kes Chan Pean Leon juga telah memutuskan bahawa “..a person is said to be in possession of a thing if he has the power to deal with it as the owner to the exclusion of all other persons.” [27] Maksud "custody", "control" and "possession" telah dibincangkan dalam kes Leow Nghee Lim v Red [1956] 1 MLJ, yang mana dipetik seperti berikut: “Custody means having care or guardianship; goods in custody are in the care of the custodian and, by necessary implication, he is taking care of them on behalf of someone else. You cannot take care of goods unless you know where they are and have the means of exercising control over them. Custody therefore implies knowledge of the existence and whereabouts of the goods and power of control over them, not amounting to possession. Control must be proved as a fact and it must arise from the relation of the person to the goods, irrespective of whether they are contraband. Probably the most helpful definition of possession is:- S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw “The relation of a person to a thing over which he may at his pleasure exercise such control as the character of the thing admits, to the exclusion of other persons.” This definition does not express, but it does imply that the meaning of the word includes some element of knowledge. A man must know of the existence of a chattel and have some idea of its whereabouts before he can exercise any control over it. The word possession therefore implies some knowledge but not necessarily full or exact knowledge.” [28] Mengenai pembuktian pengetahuan, Mahkamah Persekutuan dalam kes Parlan bin Dadeh v Public Prosecutor [2009] 1 CLJ 717 memutuskan bahawa elemen pengetahuan boleh dilihat dari inferen atau kesimpulan fakta. Petikan yang dirujuk adalah seperti berikut: “Proof of knowledge is very often a matter of inference. The material from which the inference of knowledge can be drawn varies from case to case. It would be sufficient for the prosecution to prove facts from which it could properly be inferred that the accused had the necessary knowledge.” [29] Ringkasnya, istilah "pemilikan" merujuk kepada keupayaan pemiliknya untuk berurusan dengan dadah dengan mengecualikan akses orang lain dan mempunyai pengetahuan tentang dadah yang dipersoalkan. [30] Dalam kes ini, pihak pendakwaan telah mengemukakan fakta dan inferen berikut untuk membuktikan pemilikan terhadap dadah:

Dadah dijumpai dan dirampas dari dalam bekas plastic hijau di dalam bilik pertama.

Bersandarkan hasil siasatan SP6, didapati bahawa:

SP5 telah menyewakan rumah bagi kegunaan SP4 yang merupakan pekerjanya pada tarikh kejadian. SP4 telah menandatangani perjanjian sewa (P16). S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw

(ii) SP5 telah menerima 2 kad akses dan kunci yang kemudiannya diserahkan juga kepada SP4.

(iii) Memandangkan sewa rumah RM 2500 yang tinggi, maka SP5 telah menyewakan 2 lagi bilik kosong kepada saspek bilik 2 dan Tertuduh 1 dan Tertuduh 3 di bilik 3. Manakala Tertuduh 2 menyewa bersama-sama SP4 di bilik 3.

(iv) SP5 sahkan bilik 3 ‘disewa oleh qayyum dan pijat’.

Kunci yang diserahkan kepada SP5 juga telah SP5 serahkan kepada penyewa bilik 2 dan 3. SP4 turut menerima kunci bilik dan disahkan oleh SP4 apabila SP4 menyatakan akan mengunci bilik jika dia tiada di bilik. Tertuduh 2 dibenarkan masuk kerana mempunyai kunci pendua memandangkan Tertuduh 2 menyewa bersamanya.

Tertuduh pertama dan kedua berada dalam bilik pertama dimana dadah dijumpai.

Tertuduh ketiga adalah penyewa bersama dengan tertuduh petama.

Dadah dijumpai dalam bekas plastic yang terbuka, maka tertuduh pertama dan kedua tahu akan isi kandungannya.

Ketiga-tiga tertuduh mempunyai kawalan terhadap dadah tersebut.

Berat dadah yang dirampas membenarkan pemakaian anggapan pengedaran dibawah s. 37(da). [31] Undang-undang adalah mantap bahawa dengan hanya mempunyai jagaan atau kawalan ke atas dadah tersebut tidak mencukupi untuk membuktikan pemilikan (lihat Ibrahim Mohamad v. PP [2011] 4 CLJ 1). [32] Adalah juga berdasarkan nas kes-kes duluan bahawa dua elemen yang diperlukan untuk membuktikan pemilikan ialah kawalan fizikal dan pengetahuan. Untuk memenuhi unsur fizikal, ia mesti ditunjukkan bahawa kesemua tertuduh berada berhampiran dengan dadah dan mereka boleh S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw mengendalikannya seolah-olah ia adalah milik mereka. Bagi unsur mental atau mens rea pula, perlu dibuktikan bahawa tertuduh-tertuduh berniat atau berhasrat untuk berurusan dengan dadah tersebut (intended to deal with the drugs) (rujuk kes PP v Abdul Rahman Akif [2007] 5 MLJ 237 (FC), Chan Pean Leon v PP [1956] 22 MLJ 237 (HC)). Dalam erti kata lain, keperluan unsur fizikal dan mental tersebut perlu wujud dan dibuktikan sebelum pemilikan dapat dibuktikan. [33] Mengenai keterangan saksi-saksi polis di peringkat ini, saya tidak meragui kredibiliti mereka dan saya berpandangan tiada sebab untuk tidak mempercayai keterangan mereka (rujuk PP v. Mohamed Ali [1962] 28 MLJ 257 dan Shah Irwan Ton v. PP [2013] 1 LNS 377). [34] Walau bagaimanapun, saya dapati terdapat lompang dalam keterangan kes pendakwaan mengenai isu tertuduh-tertuduh sebagai penyewa kepada bilik pertama tersebut. [35] SP4 ada menyebut bahawa kebenaran untuk penyewaan bilik pertama dibuat antara penghuni bilik kedua, Mohamad Hanafian dengan tertuduh pertama. SP4 juga ada mengatakan bahawa beliau tidak mengenali tertuduh pertama dan ketiga. Begitu juga dengan SP5 yang juga tidak mengenali tertuduh pertama. Sewaan telah beliau kutip dari SP4 dan penghuni bilik tengah. [36] Saya berpendapat, keterangan bukti dari penghuni bilik kedua adalah relevan untuk mengesahkan bahawa mereka yang mengajak tertuduh pertama untuk menyewa bilik pertama tersebut. Namun mereka tidak dipanggil sebagai saksi. [37] Seterusnya mengenai keberadaan bekas plastik hijau yang dikatakan dijumpai di lantai dalam keadaan terbuka. Peguam ada mencadangkan kepada saksi pendakwaan bahawa bekas tersebut S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw sebenarnya dijumpai di dalam almari. Fakta bahawa tiada gambar diambil untuk mengesahkan bekas tersebut dijumpai atas lantai dalam keadaan terbuka menyokong kemungkinan tersebut. [38] Walaupun cadangan dari peguam ini bukan satu keterangan bukti pada peringkat ini, namun ianya adalah satu penyataan yang boleh disangkal dengan mudah oleh Pendakwaan dengan mengemukakan keterangan tambahan dari saksi anggota serbuan. Walaubagaimana pun, pendakwaan memilih untuk tidak berbuat demikian. [39] Maka, adakah naratif pendakwaan sudah lengkap hanya dengan mengemukakan keterangan dari SP2? Saya berpendapat, tidak. [40] Kedudukan dadah yang berhampiran (close proximity) dengan tertuduh-tertuduh telah dibincangkan dalam beberapa kes duluan, antaranya Low Thiam Teck v PP (2014) CLJU 1104 dimana Mahkamah Rayuan memutuskan: “Physical proximity to the drugs per se is insufficient to prove possession without proof of knowledge. Mere proximity to the bag containing the drug cannot by any stretch of imagination be equated with custody or control. It must further be shown that the appellant either had physical care of the bag or had charge or dominion over the bag. At the highest, the evidence merely showed that perhaps the appellant had some mementory custody of the bags together with the Second OKT. In such circumstances there was no possession (Warner v Metropolitan Police Commissioner (1969) 2 AC 256) ..(c) the Court of Appeal in the case of Roslan Hanapi v PP [2015] 6 CLJ 464 held: "...... evidence of close proximity to the drugs was neither here nor there, given the fact that the store was accessibles to family members of the Second Accussed and even to the public." S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw [41] Di dalam kes PP v Mok Kar Poh [2001] 5 CLJ 206, Mahkamah memutuskan: “there is to be both a physical and mental element before possession can be made out," and further held "the mere fact that the said offending article (ie, the drug) was in physical proximity to the accused does not ipso facto give rise to the inference that the accused intends to deal with it as if it belonged to him.” [42] Tertuduh pertama dan kedua ditangkap dalam bilik dan dadah dijumpai di atas lantai, dalam keadaan terbuka. Telah dipertikai fakta bahawa bekas tersebut sebenarnya dijumpai dalam almari. Hanya keterangan SP2 di kemukakan. Saya mempercayai keterangan SP2 kerana tiada sebab untuk saya tidak mempercayai beliau. Akan tetapi ini bukan persoalan kredibiti tetapi wujud keperluan bahawa satu keterangan tambahan diperlukan bagi menyangkal atau menolak kemungkinan fakta cadangan yang dikemukakan (kes Kesavan a/l Krishnan v.Pendakwa Raya [2014] MLRAU 542 adalah juga dirujuk). Tahap pembuktian kes prima facie bukan satu beban yang ringan. Kesukaran (predicament) pertimbangan ini sepatutnya diambil perhatian oleh pihak pendakwaan agar naratif kes pendakwaan lebih lancar dan teratur. [43] Fakta bahawa tiada barangan peribadi tertuduh-tertuduh dikemukakan memberikan satu inferen bahawa mereka ada kemungkinan tidak menginap di bilik tersebut. Rujukan kepada kes PP v Hong Loy Tee (2006) 7 MLJ 114 dibuat, dimana telah diputuskan bahawa jika barangan peribadi tidak dibuktikan wujud maka boleh dibuat inferen bahawa mereka sekadar temporary visitor. [44] Mengenai kedudukan tertuduh ketiga, saya bersetuju dengan hujahan peguam beliau mengenai isu notis alibi yang telah tidak dipertimbang atau di ambil tindakan oleh SP6. Pembelaan alibi adalah satu posisi yang boleh diambil oleh tertuduh dalam pembelaannya yang S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw mana telah diperuntukkan prosidur untuk ianya diterima masuk dalam perbicaraan. S.402A Kanun Tatacara Jenayah memperuntukkan bahawa jika notis bertulis mengenai alibi diberikan, maka pihak pendakwaan telah diberikan masa yang munasabah untuk menyiasat dakwaan tersebut (s.402A(3)(a)(b)). Kegagalan pendakwaan mengarahkan SP6 menyiasat notis alibi tersebut terjumlah kepada satu penafian untuk satu siasatan yang lengkap dan telus dijalankan terhadap tertuduh ketiga. Kesannya sangat memprejudiskan tertuduh ketiga. [45] Mengenai niat bersama dibawah s.34 Kanun Keseksaan, saya berpuas hati bahawa pihak pendakwaan gagal untuk menunjukkan wujudnya pre-arranged plan oleh kesemua tertuduh untuk melakukan perbuatan jenayah ini. Hanya bahawa mereka berada dalam satu tempat tidak boleh dikatakan ada niat bersama untuk melakukan jenayah pengedaran atau pemilikan dadah. [46] Di dalam kes PP v. Dato' Mokhtar Hashim [1983] 1 CLJ 138; [1983] CLJ (Rep) 721, Hashim Yeop A Sani (beliau pada ketika itu) memutuskan di m/s 749 seperti berikut: “Under section 34 of the Penal Code, to succeed the prosecution must prove that the criminal act was done in concert pursuant to the prearranged plan or arrangement. In practice it is of course difficult to produce direct evidence to prove the intention of an individual. In most cases, however, it can be inferred from his act or conduct or other relevant circumstances of the case. (see Mahbub Shah v. King Emperor [1945] 72 I.A. 148,153).” [47] Maka dengan itu, saya merumuskan bahawa berdasarkan kepada keterangan yang dikemukakan, elemen pemilikan dadah tersebut telah gagal dibuktikan secara afirmatif. S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw Tertuduh-tertuduh telah mengedar dadah. [48] Bagi elemen pengedaran, pihak pendakwaan mengguna pakai anggapan pengedaran dibawah s.37(da) kerana berat dadah melebihi berat minima yang diperuntukkan. [49] Sebelum anggapan sedemikian boleh diguna pakai, elemen pemilikan dadah mesti dibuktikan oleh pendakwaan terlebih dahulu. Oleh kerana saya mendapati sebelum ini bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan intipati pemilikan dan pengetahuan; maka anggapan statutori ini tidak timbul terhadap tertuduh-tertuduh. [50] Merujuk kepada kes Ibrahim Mohamad & Anor v. PP [2011] 4 CLJ telah diputuskan bahawa: “[6] It is trite law that possession is an important ingredient in the charge of trafficking. Unless there is direct evidence of trafficking, the Prosecution must prove the ingredient of "possession" and the trial judge must make an affirmative finding of "possession" before the presumption of trafficking under s. 37(da) of the Act can be invoked. (See the case of Muhammed bin Hassan v. PP [1998] 2 CLJ 170).”

[51] Setelah meneliti keterangan bukti yang dikemukakan, saya mendapati bahawa pendakwaan telah gagal untuk membuktikan kes prima facie sama ada atas pertuduhan mengedar dan memilik dadah sepertimana dalam pertuduhan untuk membolehkan saya memanggil tertuduh-tertuduh membela diri. [52] Merujuk kepada kes Magendran a/l Mohan v PP (2011) 6 MLJ 1, Mahkamah Persekutuan mengulangi prinsip penilaian maksimum keterangan bukti yang mana sering dipetik seperti di bawah: S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw “The evidence has to be scrutinized properly and not perfunctorily, cursory or superficially. If the evaluation of the evidence results in doubts in the prosecution case, then a prima facie case has not been made out. The defence ought not to be called merely to clear or clarify such doubt." [53] Oleh yang demikian, tertuduh-tertuduh dengan ini dilepaskan dan dibebaskan tanpa perlu pembelaan dipanggil. Bertarikh : 8 April 2024 (NOOR HAYATI BINTI HAJI MAT) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Malaya Johor Bahru Perwakilan:- Bagi pihak Pendakwaan: Puan Siti Norliza bin Abdullah Timbalan Pendakwaraya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Johor Aras 2, Bangunan Dato’ Jaafar Muhammad Kota Iskandar, Iskandar Puteri Johor. Bagi pihak Tertuduh Pertama: Encik Manian K Marappan Tetuan Manian K Marappan & Company Suite 7.02, Wisma Sing Long No 9 Jalan Zabedah 83000 Batu Pahat Johor S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw Bagi pihak Tertuduh Kedua: Encik Najib Omar Tetuan Najib Omar No 67-02, 2nd Floor Susur Larkin Perdana 1 Larkin Perdana 80350 Johor Bahru Johor Bagi pihak Tertuduh Ketiga: Encik N Mariapan Tetuan N Mariapan & Assoc No 8-02 Jalan Permas 9/3 Permas Jaya, Bandar Baru Permas Jaya 81750 Johor Bahru Johor S/N hgbWGwDmoEiYjvNYqXKrw