1. ) Muhammad Aiman Bin Kamalludin (JK-83-69-08/2025)

Tertuduh-tertuduh dalam kes ini dituduh di Mahkamah ini pada 12.8.2025 di atas satu pertuduhan pindaan [P1] di bawah seksyen 317 Kanun Keseksaan dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan seperti berikut:- PERTUDUHAN:- "Bahawa kamu bersama-sama pada 15.12.2024 sekitar jam lebih kurang 2.15 petang sehingga pada 16.12.2024 jam lebih kurang 5.00 pagi di Gerai No.6, Kawasan Perindustrian, Taman Kota Yong Peng, dalam Daerah Batu Pahat, dalam Negeri Johor Darul Takzim, sebagai ibu bapa kepada bayi yang baru dilahirkan, telah meninggalkan bayi tersebut di dalam kotak dibalut dengan kain batik, dengan niat hendak membuang bayi itu sama sekali, dan dengan itu, kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 317 Kanun Keseksaan dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan. Hukuman-Penjara selama tempoh yang boleh sampai tujuh tahun atau dengan denda atau dengan kedua-duanya.”

Pertuduhan Pindaan tersebut telah dibacakan kepada Tertuduh-tertuduh dan diterangkan kepada Tertuduh-tertuduh dan Tertuduh-tertuduh telah mengaku bersalah terhadap Pertuduhan Pindaan tersebut. Mahkamah telah berpuas hati bahawa Tertuduh-tertuduh memahami sifat dan akibat pengakuan bersalah, terutama mengenai hukuman yang bakal dikenakan sebagaimana dinyatakan di bawah undang-undang.

Seterusnya, fakta kes dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan ditandakan sebagai eksibit P2. Setelah dibacakan dan diterangkan kepada Tertuduh-tertuduh, Tertuduh-tertuduh mengaku benar fakta kes tersebut. Fakta kes yang dikemukakan pihak pendakwaan adalah seperti berikut:- “Pada 15.12.2024 jam lebih kurang 5.30 pagi, semasa Pengadu sedang bertugas di kaunter aduan balai polis Yong Peng, Batu Pahat, Johor telah terima panggilan dari 1 perempuan melayu nama: Salzura Binti Abdul Rahman KPT: ... menyatakan telah menjumpai seorang bayi masih hidup yang dibalut kain batik di alamat No.6, Jalan Perdana 1, Taman Perindustrian Yong Peng, 83700 Yong Peng, Johor. Pengadu buat laporan polis untuk dijadikan sebagai maklumat pertama sebagaimana Yong Peng Rpt: 5546/25. Kes ini dikatakan telah tular di media sosial Facebook pada 16.12.2024 dan secara tidak langsung Ibu kepada Tertuduh Kedua telah terlihat dan dapati kain batik yang membaluti bayi seakan kain batik milik Tertuduh Kedua. Pada 21.12.2024 jam lebih kurang 3.00 petang, bertindak atas maklumat, sepasukan polis daripada Bahagian Siasatan Jenayah IPD Batu Pahat telah berjaya membuat tangkapan ke atas kamu berdua bersabit Yong Peng Rpt: 5634- 5635/24. Hasil siasatan mendapati bahawa pada 15.12.2024 jam lebih kurang 2.15 petang kamu telah melahirkan bayi tersebut di dalam bilik tidur rumah di alamat No.XXXX (dirahsiakan). Kemudian, pada 15.12.2024 sekitar jam lebih kurang 2.15 petang sehingga pada 16.12.2024 jam lebih kurang 5.00 pagi, kamu berdua telah meninggalkan bayi tersebut...di atas rak makanan sebuah gerai makan di alamat No.6, Kawasan Perindustrian, Taman Kota Yong Peng, 83700 Yong Peng, Johor dengan dibalut kain batik diletakkan di dalam sebuah kotak. Sampel darah kamu berdua dan bayi telah diambil dan diserahkan kepada Jabatan Kimia Johor untuk dianalisa bagi tujuan perbandingan darah dan laporan kimia telah mengesahkan bahawa darah bayi yang ditemui sepadan dengan darah kamu berdua dimana kamu berdua adalah merupakan ibu bapa kandung kepada bayi yang ditemui di gerai makan tersebut. Berdasarkan keterangan yang diperolehi kamu sebagai ibu bapa kepada bayi yang baru dilahirkan pada sekitar jam lebih kurang 2.15 petang bertarikh 15.12.2024, dengan sengaja telah meninggalkan bayi itu di gerai makanan dengan niat hendak membuang bayi itu sama sekali.”

Tertuduh-tertuduh juga telah mengakui benar kesemua eksibit-eksibit yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan. Mahkamah berpuas hati bahawa Tertuduh-tertuduh mengaku bersalah dan telah memahami sepenuhnya sifat dan akibat pengakuan, maka pengakuan salah Tertuduh-tertuduh diterima dan Tertuduh-tertuduh didapati bersalah atas 1 kesalahan di bawah seksyen 317 Kanun Keseksaan dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan.

Dalam rayuan mitigasi, Tertuduh-tertuduh memohon supaya denda dikurangkan kerana hanya Tertuduh Pertama selaku suami Tertuduh Kedua yang bekerja dengan pendapatan RM1,700 dan Tertuduh Kedua tidak bekerja kerana ada masalah kesihatan. Disamping menanggung isteri dan bayi tersebut, Tertuduh Pertama juga penanggung tunggal keluarga termasuk ibu bapa Tertuduh Pertama. Tertuduh Pertama berusia 23 tahun. Tertuduh Kedua pula berusia 22 tahun dan telah mengalami kemalangan 2 tahun lepas dan mengalami keretakan di bahagian kepala. Tertuduh Kedua mendakwa masih belum membuat pembedahan dan dengan masalah kesihatan tersebut, Tertuduh Kedua tidak dapat bekerja. Tertuduh Kedua juga memaklumkan Mahkamah bahawa mereka telah insaf dan mengaku bersalah dan kini sedang memelihara bayi tersebut yang telah dibuang. Maka, kedua-dua Tertuduh memohon supaya denda dikurangkan.

Dalam hujahan pemberatan, pihak pendakwaan berhujah bahawa kedua-dua Tertuduh wajar dikenakan hukuman yang berat mengambil kira kepentingan awam melebihi kepentingan Tertuduh. Sebagaimana fakta kes yang diakui, kedua-dua Tertuduh telah meninggalkan bayi yang masih hidup dan bayi dijumpai di premis kedai hanya berbalut kain batik dalam sebuah kotak. Perbuatan Tertuduh-tertuduh yang tidak bertanggungjawab dan tidak bermoral telah tular di media sosial, dan sekiranya hukuman sewajarnya tidak diberikan, maka perkara tersebut akan memberi mesej yang salah kepada masyarakat. Pihak pendakwaan memohon supaya hukuman yang diberikan Mahkamah menjadi peringatan kepada masyarakat untuk tidak ulangi perkara yang sama. Pihak pendakwaan mengesahkan kedua-dua Tertuduh tidak mempunyai rekod kesalahan lampau.

Setelah mendengar rayuan mitigasi Tertuduh-tertuduh dan pemberatan pihak pendakwaan, Mahkamah mensabitkan Tertuduh-tertuduh atas 1 kesalahan di bawah seksyen 317 Kanun Keseksaan dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan. Mengambil kira keseriusan kesalahan dan faktor kepentingan awam dan mengimbangi dengan faktor pengakuan salah, kesalahan pertama, usia Tertuduh-tertuduh dan rayuan mitigasi Tertuduh-tertuduh, Mahkamah mengenakan hukuman penjara 6 bulan dari tarikh sabitan bagi setiap Tertuduh.

Dalam melaksanakan budi bicara Mahkamah dalam menjatuhkan hukuman yang sewajarnya kepada Tertuduh-tertuduh, Mahkamah perlu mengambil kira pelbagai faktor sebagaimana dinyatakan dalam kes PP v Morah Chekwube Chukwudi [2017] MLJU 958; [2017] MLRAU 276; [2017] 1 LNS 864; [2017] AMEJ 0782 yang memutuskan seperti berikut:- “Jurisprudence relating to sentence [5] It is well established that there are a number of factors that courts take into consideration before sentencing. Some of them are as follows: (a) the gravity or severity of the facts constituting the offence; (b) the circumstances in which it was committed; (c) the rampancy of such offence in the area; (d) the offender's previous record; (e) the offender's contribution and support to his family members; (f) the offenders means; (g) the effect of conviction and sentence on his job opportunities;

the age and health of the accused; (i) whether it is his first offence; (j) whether the accused had cooperated with the police after the commission of the offence;

whether the accused had pleaded guilty; (i) status of the accused; (m) whether there was violence during the crime; (n) public interest, etc. [6] All these factors where applicable need to be addressed by the defence to secure a just sentence. It is equally important for the prosecution to rebut the facts adduced by the accused if they are not bona fide, as ultimately the power to sentence is placed on the trial judge and the judge had to rely on the facts adduced in court…”

Dalam hal ini, peruntukan seksyen 317 Kanun Keseksaan memperuntukan hukuman penjara yang boleh sampai 7 tahun atau dengan denda atau kedua-duanya. Adalah menjadi lumrah untuk Mahkamah mengutamakan hukuman denda ke atas pesalah pertama apabila peruntukan undang-undang memberi pilihan di antara hukuman penjara atau denda bagi kesalahan yang dipertuduhkan. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Hossain v PP [2007] 7 MLJ 454; [2007] 5 MLRH 584; [2008] 7 CLJ 560; [2007] AMEJ 0155 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “I will say that if parliament deems it fit that it may be fine or imprisonment or both, the court has a duty to consider first a fine for 1st offenders and not imprisonment. However, if imprisonment is intended to be imposed, the court must state its ground why fine was not imposed in particular. Courts do not have a general power to act arbitrarily on issues of sentencing in a manner to make the provisions of fine otiose and award imprisonment to 1st offenders when that is not the intention of parliament. Further, such imprisonment may also affect public purse and that may be a relevant consideration to be taken into account, when parliament says fine (deterrence plus it is a revenue) or imprisonment (deterrence but liability to the public). The question of revenue and liability to the public must be balanced on the whole in public interest to ensure that such offenders are deterred. Parliament has entrusted it to the court to decide what will be appropriate when it enacts provision for fine or imprisonment.”

Antara rasional bagi pendekatan ini adalah untuk mengelakkan risiko Pesalah Pertama bertukar menjadi pesalah tegar akibat pergaulan dengan pesalah-pesalah tegar yang lain dalam penjara. Perkara ini ada dijelaskan dalam kes Lisa Christina A/P Balan v PP [2020] MLRHU 1002; [2020] CLJU 349; [2020] AMEJ 0279 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “21. Hukuman denda sepatutnya diberikan keutamaan dalam kes ini. Majistret sewajarnya mengambil kira faktor bahawa Tertuduh/Pemohon merupakan seorang pesalah pertama dan tidak mempunyai apa-apa rekod sabitan lampau sebelum ini dan sepatutnya diberi peluang untuk berubah menjadi seorang manusia yang lebih berguna kepada masyarakat dan keluarganya sendiri.

Hukuman penjara adalah tidak sesuai bagi pesalah pertama yang mana suatu tempoh pemenjaraan bukanlah jalan penyelesaian tetapi akan menimbulkan kesan yang berat pada Tertuduh/Pemohon memandangkan dia bukanlah seorang pesalah ‘hardcore’ yang sering keluar masuk penjara…

Pesalah pertama sewajarnya dijauhkan daripada penjara dan bergaul dengan banduan-banduan yang lain yang berlatarbelakang pelbagai kesalahan jenayah yang serius… Seperti mana diputuskan di dalam kes Chan Sit Hoon v PP

1 MLJ 261 (muka surat 262) di mana Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa: ‘...In all the circumstances of this case, therefore, I was of the view that the sentence of imprisonment imposed on the Appellant was unduly harsh. This was his first offence. Sending him to prison where he would have mixed with other prisoners convicted of all sorts of offences might well have produced an adverse effect on the Appellant and instead of coming out of the prison a better man he might well have developed more criminal and antisocial tendencies. The public interest in case of R v Ball supra, may best be served if the offender is turned from his criminal ways to honest living. Treating the Appellant leniently in the circumstances of this case and thus giving him a chance to turn away from crime was certainly not against but very much in the public interest...”

Namun, prinsip am ini bukan tanpa sebarang pengecualian. Dalam kes-kes tertentu, Mahkamah sewajarnya menggunakan kuasa kehakiman dengan sewajarnya untuk mengenakan hukuman pemenjaraan terhadap pesalah pertama, mengambil kira graviti kesalahan yang dilakukan dan sebagai deterrant untuk mengelakkan kesalahan seumpamanya berulang. Dalam menjelaskan prinsip ini, Mahkamah dalam kes Chan Sit Hoong v PP [1975] 1 MLJ 261; [1974] 1 MLRH 415; [1974] 1 LNS 19 memutuskan bahawa:- “A first offender, be he on a drug charge or some other criminal charge, should be dealt with by the imposition of a fine or by placing him under bond or probation, but he should be kept away from prison unless there are, in the public interest, strong reasons for ordering a term of imprisonment, such as the gravity of the offence itself and the manner in which it is committed, or as a deterrent when the prevalence of a particular type of offence has truly reached a stage that a sentence of imprisonment alone may deter others from committing that type of offence.”

Dalam hal ini, walaupun Tertuduh-tertuduh dalam kes ini adalah pesalah pertama sebagaimana disahkan pihak pendakwaan, Mahkamah berpendapat bahawa graviti kesalahan yang dilakukan pesalah-pesalah tidak mewajarkan hukuman denda diperintahkan terhadap Tertuduh-tertuduh. Dalam hal ini, masalah pembuangan bayi merupakan masalah yang serius yang semakin berleluasa setiap tahun. Perkara ini telah diambil notis kehakiman dalam kes PP v Norhayati Hashim & Anor [2020] MLJU 1010; [2020] MLRHU 765; [2020] 10 CLJ 246; [2020] 6 AMR 41 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- “[28] Moving next to the issue of adequacy of sentence, this court takes judicial notice that the Government of Malaysia have recognised that the issue of abandonment of newborn infants is serious and requires urgent solution. For the period 2014 to 2018 there were 577 cases of abandonment of newborn infants and 60% of those cases involved the death of the infants. Within that same period there were 49 cases of abandonment of newborn infants in the State of Penang...Society therefore expects that the rights of newborn infants be protected through the enforcement of the law. It is the duty of the court to view offences related to abandonment of newborn infants as serious and in this court's view nothing short of a deterrent sentence will serve that purpose...”

Malah, menurut Penyata Rasmi (Kamar Khas) Parlimen pada 25.3.2024, Menteri Pembangunan Wanita, Keluarga dan Masyarakat telah mengesahkan bahawa antara tahun 2018 hingga Februari 2024, sebanyak 509 kes pembuangan bayi yang telah dilaporkan kepada Polis DiRaja Malaysia dan telah dibuka kertas siasatan. Daripada jumlah tersebut, sebanyak 50 kes telah dipertuduhkan di Mahkamah Majistret di bawah seksyen 317 Kanun Keseksaan. (rujukan:https://parlimen.gov.my/files/hindex/pdf/KKDR-25032024.pdf).

Mahkamah juga merujuk kepada laporan Harian Metro bertarikh 29.11.2024 yang memetik statistik rasmi dari Polis DiRaja Malaysia bahawa sepanjang tahun 2023 sebanyak 128 kes pembuangan bayi dilaporkan, dimana 58 bayi ditemui hidup dan 70 bayi ditemui meninggal dunia. Bagi tempoh Januari hingga hingga September 2024, sebanyak 75 kes pembuangan bayi dilaporkan, dimana 48 bayi ditemui meninggal dunia dan 27 bayi berjaya diselamatkan.

Mahkamah juga merujuk kepada artikel “Nadhilah A.Kadir, and Athirah Mohd Anuar, (2023) Sustainable development through foster care: protecting abandoned children in Malaysia. Current Legal Issues,

pp. 118-131”. Dalam artikel tersebut, pengarang-pengarang menyatakan bahawa:- “According to statistics from the Royal Malaysia Police (PDRM), at least 10 babies were dumped within a month between 2018 and 2021. Over this period, 443 cases of baby dumping were reported, with 149 babies found alive and 294 babies found deceased. Among these cases, 141 involved foetuses, while 302 involved babies who were dumped immediately after birth. In 2018, there were 128 cases of babies being dumped nationwide followed by 125 cases in 2019, 104 cases in 2020, and 86 cases in 2021...”

Statistik-statistik yang dikemukakan di atas menunjukkan trend insiden pembuangan bayi yang kian berleluasa di Malaysia dan pada tahap yang membimbangkan dan memerlukan hukuman yang berbentuk deterrant bagi memastikan mesej yang sewajarnya disampaikan kepada masyarakat umum bahawa Mahkamah akan memandang serius kesalahan ini. Dalam hal ini, fakta bahawa bayi tersebut telah diselamatkan tanpa sebarang kecederaan atau risiko kematian semata-mata tidak mewajarkan hukuman ringan ke atas Tertuduh-tertuduh. Dalam hal ini, Tertuduh-tertuduh mempunyai masa yang lama untuk memikirkan alternatif lain selain membuang bayi tersebut, umpamanya menempatkan bayi tersebut di institusi-institusi berkaitan atau menawarkan bayi tersebut untuk penangkatan, semasa bayi tersebut masih dalam kandungan Tertuduh Kedua. Dalam hal ini, Mahkamah dalam kes Norhayati Hasim (supra) memutuskan bahawa:- “Notwithstanding that the child had eventually found a home, that cannot in any measure excuse the risk of injury and death that the child was exposed to when the child was abandoned at the mosque. There can be no acceptable reason to say that the abandonment of the child is justified. The second respondent's pregnancy did not come in a blink of an eye. It may have been an unwanted pregnancy but the second respondent had all the time during that period to prepare and consider all legal options to surrender the child to any institution or even offer the child to be legally adopted...”

Malah, sebagaimana fakta kes yang dipersetujui, perbuatan Tertuduh-tertuduh membuang bayi tersebut telah tular di media sosial dan telah mendapat perhatian masyarakat umum. Maka, hukuman yang dijatuhkan Mahkamah hendaklah memberi gambaran bahawa Mahkamah akan memandang serius kesalahan seumpama diulangi mana-mana pihak. Mahkamah merujuk kepada kes PP v Zulkifli Ariffin [2022] MLJU 2623; [2022] SMCU 225 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- "[41] Considering the seriousness of the offence, the maelstrom of public outburst and widespread anger it had ignited, the wave of extensive media coverage it has garnered, the massive negative backlash amid the intense media scrutiny the case has received over the past several months, and the severity of the consequences it has had - and will continue to have, I find it incumbent upon me to impose a sentence proportionate to all ends of justice."

Sekiranya Mahkamah tidak menjatuhkan hukuman yang sewajarnya, perkara tersebut akan menyebabkan mesej yang salah tersebar bahawa Mahkamah akan berlembut dengan pesalah yang melakukan kesalahan yang sama. Perkara tersebut akan menyebabkan fungsi Mahkamah untuk menghalang bakal pesalah dari mengulangi kesalahan seumpama yang dilakukan Tertuduh tidak tercapai. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada keputusan sokongan YA Datuk Abdul Malik Ishak JCA dalam kes Sinnathurai Subramaniam v PP [2011] MLJU 1582; [2011] 1 MLRA 229 ; [2011] 5 CLJ 56; [2011] 4 AMR 312 di mana diputuskan bahawa:- "[35] The sentences imposed by the sentencing judges have a signalling effect. If the judge imposes a light custodial sentence, he is sending a message to the whole world at large, so to speak, that the offence is not that serious. And if the judge imposes a binding over under the Criminal Procedure Code, he is saying that the accused should not be charged in the first place at all. So, it can be deduced that when a judge imposes a sentence he is making a statement whether the offence is serious or trivial. It is in these contexts that sentencing judges must be very cautious and must weigh in a balance the gravity of the offence with the proposed sentence. The sentence imposed must always reflect public interest after taking into account the mitigation advanced by the accused."

Dalam hal ini, Mahkamah Tinggi dalam kes Norhayati (supra) telah meminda hukuman yang dijatuhkan Mahkamah Majistret dengan mengetepikan hukuman denda RM3,500.00, dan memerintahkan hukuman pemenjaraan tambahan selama 8 bulan kepada hukuman pemenjaraan sedia ada selama 1 bulan, dan memutuskan bahawa:- “[34] Notwithstanding that the child was saved and did not suffer any physical harm or injury, the sentence passed by the Magistrate would not serve as a deterrent to other members of society intent on committing the same offence. The abandonment of a newborn baby breaks down the moral value of a civilised society and threatens to reduce the life of a newborn child to one that is worthless and dispensable.”

Berdasarkan perbincangan di atas, Mahkamah berpendapat bahawa hukuman denda semata-mata terhadap Tertuduh-tertuduh dalam kes ini adalah tidak bersesuaian dan Tertuduh-tertuduh sewajarnya dikenakan hukuman pemenjaraan. Namun, dalam menentukan tempoh pemenjaraan bersesuaian, Mahkamah tidak seharusnya mengabaikan faktor-faktor mitigasi yang berpihak kepada Tertuduh-tertuduh. Pendekatan yang wajar digunakan Mahkamah adalah membuat imbangan di antara kepentingan awam dan kepentingan Tertuduh-tertuduh dalam menentukan sebarang hukuman. Perkara ini ada diputuskan dalam kes PP v Md Rashid Harun [2000] 3 MLJ 503; [1999] 4 MLRH 370; [2000] 3 CLJ 832 seperti berikut:- "Courts are duty bound to consider all these matters before deciding upon a suitable sentence"…The sentence must be one appropriate to the gravity of the offence... Accordingly, the sentence should reflect the seriousness of the offence... Mitigating factors are not to be disregarded, even if the offence calls for a deterrent sentence… That is not to say though, that "the circumstances of the individual offender are more important than the protection of innocent members of the community from injury to their persons, or from risk even to their lives"… Public interest must not be relegated to the background. "The correct approach is to strike a balance, so far as possible, between the interest of the public and the interest of the accused"

Dalam hal ini, Mahkamah telah mempertimbangkan kelakuan Tertuduh-tertuduh setelah melakukan kesalahan ini sebagai faktor peringanan hukuman. Dalam kes-kes tertentu, tindak tanduk terkemudian Tertuduh-tertuduh setelah melakukan kesalahan yang dibuktikan boleh diambil kira Mahkamah sebagaimana diputuskan dalam kes Chandrasekaran & Ors v Public Prosecutor [1970] 1 MLJ 153; [1970] 1 MLRH 37; [1970] CLJU 11 seperti berikut:- “The evidence of subsequent conduct is relevant under s. 8 of the Evidence Ordinance and may properly be taken into account, after the prosecution has established the guilt of the accused, to reinforce the satisfaction of the Court as to the proof of guilt made out by the prosecution case. (See Chandika Prasad v.

Sebagaimana rayuan Tertuduh-tertuduh, setelah ditahan pihak polis dan dilepaskan sementara untuk pertuduhan dibuat di Mahkamah ini, Tertuduh-tertuduh telah mengambil semula bayi tersebut dan telah mengambil tanggungjawab untuk memelihara bayi tersebut. Kelakuan Tertuduh-tertuduh ini menunjukkan keinsafan Tertuduh-tertuduh dari kesalahan yang mereka lakukan.

Di samping itu, walaupun Mahkamah telah memberi peringatan kepada Tertuduh-tertuduh bahawa Mahkamah berkemungkinan tidak menuruti permintaan Tertuduh-tertuduh untuk hanya dikenakan hukuman denda, Tertuduh-tertuduh masih mengekalkan pengakuan bersalah mereka walaupun mereka berhadapan risiko dikenakan hukuman penjara. Perkara ini sekali lagi mengesahkan keinsafan Tertuduh-tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan PP v Mohd Syahmi Mohd Fared & Yang lain [2015] MLJU 994; [2015] MLRAU 512; [2015] 1 LNS 328 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “Mereka mengaku bersalah sebaik sahaja ditawarkan pertuduhan, ini menunjukkan keinsafan mereka.”

Mahkamah ingin menambah bahawa fakta bahawa Tertuduh-tertuduh dipertuduhkan dengan kesalahan yang berat tidak bermakna Mahkamah seharusnya mengabaikan sepenuhnya pengakuan bersalah Tertuduh-tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Public Prosecutor v Nazarudin Ahmad & Ors [1993] 2 MLJ 9; [1993] 1 MLRH 507; [1993] 2 CLJ 543, di mana Mahkamah telah memberikan potongan ¼ dari hukuman yang bakal dijatuhkan sekiranya kes dibicarakan, walaupun Tertuduh dalam kes tersebut disabitkan atas kesalahan mematikan orang dengan salah yang boleh dihukum di bawah seksyen 304 Kanun Keseksaan. Mahkamah dalam kes tersebut memutuskan bahawa:- "This Court is of the view that the plea of guilt by the accused is a consideration which should be taken into account in determining their sentence. However, considering the serious nature of the offence, I hold that the accused persons should be given a discount of one-quarter of the sentence rather than one-third which would be imposed on them had they pleaded not guilty and had been found guilty after a long and protracted trial. On this aspect of the sentencing principle, it is stated by the leading writer on sentencing DA Thomas in the most recent edition of Archbold, Criminal Pleadings, Evidence and Practice 1993 as folows: As a general principle, an offender who pleads guilty may expect some credit, in the form of a reduction in the sentence which would have been imposed if he had been convicted by the jury on a plea of not guilty... The discount for a plea of guilty is normally allowed even in cases of extreme seriousness. [Paragraph 5-152]."

Mahkamah juga merujuk kepada kes Shuk Dev Oli (Warganegara Nepal) v PP [2014] MLRHU 70; [2014] 1 LNS 103; [2014] AMEJ 0246 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[18] Mahkamah ini tidak menafikan kepentingan awam hendaklah mendahulukan kepentingan peribadi perayu terutamanya dalam kes melibatkan kesalahan serius di bawah Seksyen 395 Kanun Keseksaan. Namun begitu pengakuan bersalah Perayu di peringkat seawal perbicaraan tidak boleh diketepikan begitu sahaja kerana ianya merupakan salah satu faktor peringanan hukuman yang baik. Kredit serta diskaun boleh diberikan atas pengakuan sedemikian. Prinsip ini menjadi amalan kepada Mahkamah dalam mempertimbangkan hukuman yang setimpal bagi menggalakkan Perayu mengaku bersalah di atas pertuduhan yang dibuat supaya masa, tenaga dan kos semua pihak yang terlibat dapat dijimatkan. Saksi-saksi juga tidak perlu dipanggil.”

Sekiranya Mahkamah langsung tidak memberi sebarang pertimbangan terhadap pengakuan salah Tertuduh-tertuduh, maka perkara ini tidak akan menggalakkan pesalah-pesalah lain untuk turut menimbang untuk membuat pengakuan salah, kerana pengakuan salah mereka tidak akan bermanfaat dalam mengurangkan hukuman mereka.

Hal ini secara tidak langsung akan menyebabkan peningkatan kes-kes tertunggak, yang nyata akan bertentangan dengan kepentingan awam. Perkara ini ada dinyatakan dalam kes PP v Khairil Anwar Abdul Rahim [2016] 3 MLJ 458; [2016] MLRAU 201; [2016] 1 LNS 403; [2016] 3 AMR 821 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut:- “[16] Nevertheless, it is an accepted policy of the courts that a plea of guilty should in most cases be treated as a mitigating factor. The reasons for this are obvious. A guilty plea avoids the expense and inconvenience of a trial. A discount for a guilty plea serves as a strong incentive and encourages such pleas. On the other hand, if there is no such incentive, accused persons may then all insist on a trial as they have nothing to lose since the sentence will be the same. (Sau Soon Kim v. PP [1975] 2 MLJ 134; Mohamed Abdullah Ang Swee Kang v. PP [1987] CLJ Rep 209; [1988] 1 MLJ 167; R v. Boyd [1989] 2 Cr App(S) 234).”

Pengakuan salah Tertuduh-tertuduh juga bermaksud saksi-saksi dalam kes ini yang termasuk pegawai kimia yang menjalankan analisa terhadap sampel darah Tertuduh-tertuduh dan bayi tersebut, serta pegawai-pegawai polis yang terlibat dalam penangkapan Tertuduh-tertuduh dan menjalankan penyiasatan, tidak perlu hadir ke Mahkamah untuk menjalani proses perbicaraan yang panjang dan kadang kala pemeriksaan balas yang bertubi-tubi dari peguam yang mewakili Tertuduh-tertuduh. Perkara ini sememanya wajar dipertimbangkan Mahkamah sebagaimana diputuskan dalam kes Muhammad Fiqry Jafri & Anor [2021] 9 MLJ 915; [2021] 3 MLRH 703; [2021] 4 CLJ 552; [2021] AMEJ 0095 seperti berikut:- “[48] I take note that the respondents pleaded guilty before the trial started. Judicial time and expenses were saved. Witnesses are spared of not only trips to the court away from work or other responsibilities but more importantly they are spared of the rigorous cross-examination in a criminal trial.”

Di samping faktor yang dinyatakan di atas, Mahkamah juga telah mempertibangkan usia muda Tertuduh-tertuduh dalam menentukan hukuman sewajarnya terhadap Tertuduh-tertuduh. Tertuduh Pertama dalam kes ini berusia 23 tahun manakala Tertuduh Kedua adalah berusia 22 tahun semasa dijatuh hukum oleh Mahkamah. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Muhammad Fiqry Jafri & Satu Lagi [2020] MLJU 1017; [2020] MLRSU 30; [2020] SMCU 12 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[35] Walaupun lingkungan usia Tertuduh-tertuduh semasa perintah Mahkamah dibuat bukan dalam kategori Pesalah Muda sebagaimana ditakrifkan dalam Kanun Tatacara Jenayah, namun Mahkamah masih perlu mempertimbangkan bahawa Tertuduh-tertuduh hanya berusia 25 tahun dan 23 tahun semasa dijatuh hukum dan undang-undang adalah mantap bahawa pesalah dalam usia lingkungan ini, terutamanya pesalah pertama, perlu diberi peluang untuk kembali ke pangkal jalan yang betul. [36] Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Shanmuganathan v. Public Prosecutor [1966] 1 LNS 172; [1967] 1 MLJ 204. Menurut fakta kes tersebut, Tertuduh dituduh atas satu kesalahan di bawah seksyen 408 Kanun Keseksaan kerana telah melakukan Pecah Amanah Jenayah wang tunai berjumlah $150 milik majikannya. Hakim Mahkamah Sesyen menjatuhkan hukuman 4 bulan penjara. Dalam rayuan ke Mahkamah Tinggi, Mahkamah Tinggi mengetepikan hukuman penjara tersebut dan menggantikan dengan Bon Berkelakuan Baik menurut seksyen 173A Kanun Tatacara Jenayah. Dalam membuat perintah ini, di samping mengambil kira faktor-faktor lain, Mahkamah turut telah mengambil kira usia muda Tertuduh iaitu 24 tahun. [37] Mahkamah seterusnya merujuk kepada kes Yeo Thiam Chye v. Public Prosecutor [1962] 1 LNS 212; [1962] 1 MLJ 391 di mana Tertuduh dalam kes ini dituduh di bawah seksyen 451 Kanun Keseksaan kerana melakukan pencerobohan jenayah bagi maksud menggunakan kekerasan jenayah terhadap penghuni rumah yang diceroboh. Tertuduh dalam kes tersebut dihukum penjara 6 bulan oleh Mahkamah Rendah. Dalam rayuan ke Mahkamah Tinggi, setelah mempertimbangkan fakta kes tersebut secara menyeluruh, Mahkamah mengetepikan hukuman penjara dan menggantikan hukuman tersebut dengan Bon Berkelakuan Baik menurut seksyen 294 Kanun Tatacara Jenayah. Salah satu faktor yang telah diambil kira Mahkamah dalam membuat perintah ini adalah usia muda tertuduh iaitu 29 tahun dan Tertuduh merupakan pesalah pertama…”

Perlu ditekankan bahawa keputusan ini kemudiannya disahkan Mahkamah Tinggi dalam kes Muhammad Fiqry Jafri [supra] di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[49] I found in the mitigation that not only the two offenders are young but they were defending their mother from the complainant...”

Mahkamah juga seterusnya mempertimbangkan keadaan kesihatan Tertuduh Kedua dalam menentukan hukuman pemenjaraan yang sesuai dalam kes ini. Sebagaimana dihujahkan Tertuduh Kedua dalam rayuan mitigasi Tertuduh Kedua, Tertuduh Kedua mengalami kemalangan jalan raya 2 tahun sebelumnya dan mengalami keretakan di bahagian kepala. Tertuduh Kedua tidak membuat sebarang pembedahan dan keadaan kesihatan Tertuduh Kedua yang menyebabkan beliau tidak dapat bekerja bagi membantu menanggung perbelanjaan keluarga. Faktor ini adalah faktor relevan untuk dipertimbangkan Mahkamah sebagaimana diputuskan dalam kes PP v Ehsan Mohd Rani [2019] 10 MLJ 580; [2019] 5 MLRH 211; [2019] 6 CLJ 547; [2019] 3 AMR 511 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- "Respondent's Deteriorating Health [20] The learned SCJ had taken into account all relevant considerations before coming to the decision. Among others, elements of the respondent's background, respondent's deteriorating health, the respondent's guilty plea, public interest, and other relevant factors were evaluated before arriving at her decision. This court is of the same opinion with the findings made by the learned SCJ in that the health condition of the respondent ought to be given priority over other grounds... [29] This court agrees with the decision of the learned SCJ in exercising her discretion in not sentencing the respondent to prison but instead subjected the respondent to an order of good behaviour bond under s. 294 of the CPC. This court opines that enduring emotional turmoil and suffering physical pain from such an illness may in itself serve as 'punishment' for the respondent and forthwith be seen as a form of rehabilitating the respondent. Further, it will not be too far off to construe that when overwhelmed by remorse and penitence, that in itself can be construed as public interest has indeed been served and best served."

Seterusnya, Mahkamah merujuk kepada rayuan mitigasi Tertuduh-tertuduh. Undang-undang adalah mantap bahawa rayuan mitigasi Tertuduh-tertuduh juga perlu dipertimbangkan Mahkamah dengan sewajarnya dan tidak seharusnya diketepikan tanpa pertimbangan. Saya merujuk kepada kes Raja Izzuddin Shah v Public Prosecutor [1979] 1 MLJ 270; [1978] 1 MLRH 248; [1978] 1 LNS 165 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “In his grounds of judgment the learned Magistrate seemed to be unduly influenced by the submission of Counsel for the prosecution that the plea in mitigation did not amount to a mitigation at all and therefore rejected all of them. I disagree. No plea in mitigation should be thrown aside lightly but must be examined and considered equally with the facts presented by the prosecution. Both aspects of the case must be considered in their true perspective so as to strike if possible, a true balance in the scale of justice.”

Dalam rayuan mitigasinya, Tertuduh Pertama berhujah bahawa ia merupakan penanggung tunggal kepada keluarga beliau merangkumi isteri, anak dan kedua ibu bapanya kerana isteri Tertuduh Pertama mempunyai masalah kesihatan. Tertuduh Pertama hanya memperolehi pendapatan sekitar RM1,700.00.

Adalah menjadi undang-undang mantap bahawa sumbangan Tertuduh-tertuduh kepada keluarganya turut dipertimbangkan Mahkamah secara kolektif dengan faktor-faktor lain dalam menentukan sebarang hukuman atau perintah yang bersesuaian terhadap Tertuduh-tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Baharudin Mat Nor v PP [2020] MLRHU 601; [2020] 7 CLJ 388 di mana Mahkamah memutuskan seperti berikut:- “Financial circumstance of the accused has been given its due consideration, when this court metes out the sentence of fine only (see the case of Zakariya Musa v. PP [1984] 1 LNS 93; [1985] 2 MLJ 221). It is stark that he is a pensioner who is earning a meagre pension which is utilised to support himself and his families. He is supposed to have more than one wife. SP3 is his third wife. His financial commitment extends to supporting the victim and her family. If he is incarcerated in prison, he will lose financial support for himself, his families and victim and her family.”

Secara kesimpulannya, sebagaimana dibincangkan di atas, Mahkamah telah mengambil kira dan mengimbangi kesemua faktor pemberatan dan mitigasi dengan sewajarnya, dan keputusan Mahkamah dalam mengenakan hukuman penjara 6 bulan dari tarikh sabitan terhadap Tertuduh-tertuduh adalah berlandaskan kepada prinsip undang-undang yang mantap. Mahkamah berharap hukuman yang diperintahkan bukan sahaja dapat memberi pengajaran kepada Tertuduh-tertuduh dari melakukan sebarang kesalahan pada masa akan datang, malah bertindak sebagai amaran kepada masyarakat umum untuk tidak mengulangi kesalahan yang sama. Bertarikh: 23 September 2025 Disediakan oleh, …………………………………. ARUN A/L NOVAL DASS Majistret Mahkamah Majistret Yong Peng Johor Pendakwaan: Puan Farah Wahida Binti Mohd Sharip Timbalan Pendakwa Raya Johor Kes-kes yang dirujuk:-

PP v Morah Chekwube Chukwudi [2017] MLJU 958; [2017] MLRAU 276; [2017] 1 LNS 864; [2017] AMEJ 0782

Hossain v PP [2007] 7 MLJ 454; [2007] 5 MLRH 584; [2008] 7 CLJ 560; [2007]

AMEJ 0155 Lisa Christina A/P Balan v PP [2020] MLRHU 1002; [2020] CLJU 349; [2020]

AMEJ 0279 Chan Sit Hoong v PP [1975] 1 MLJ 261; [1974] 1 MLRH 415; [1974] 1 LNS 19

PP v Norhayati Hashim & Anor [2020] MLJU 1010; [2020] MLRHU 765; [2020] 10

CLJ 246; [2020] 6 AMR 41

PP v Zulkifli Ariffin [2022] MLJU 2623; [2022] SMCU 225 Sinnathurai Subramaniam v PP [2011] MLJU 1582; [2011] 1 MLRA 229 ; [2011] 5 CLJ 56; [2011] 4 AMR 312

PP v Md Rashid Harun [2000] 3 MLJ 503; [1999] 4 MLRH 370; [2000] 3 CLJ 832

Chandrasekaran & Ors v Public Prosecutor [1970] 1 MLJ 153; [1970] 1 MLRH 37; [1970] CLJU 11

PP v Mohd Syahmi Mohd Fared & Yang lain [2015] MLJU 994; [2015] MLRAU 512; [2015] 1 LNS 328

Public Prosecutor v Nazarudin Ahmad & Ors [1993] 2 MLJ 9; [1993] 1 MLRH 507; [1993] 2 CLJ 543

Shuk Dev Oli (Warganegara Nepal) v PP [2014] MLRHU 70; [2014] 1 LNS 103; [2014] AMEJ 0246

PP v Khairil Anwar Abdul Rahim [2016] 3 MLJ 458; [2016] MLRAU 201; [2016] 1

LNS 403; [2016] 3 AMR 821

CLJ 552; [2021] AMEJ 0095 PP v Muhammad Fiqry Jafri & Satu Lagi [2020] MLJU 1017; [2020] MLRSU 30; [2020] SMCU 12

PP v Ehsan Mohd Rani [2019] 10 MLJ 580; [2019] 5 MLRH 211; [2019] 6 CLJ 547; [2019] 3 AMR 511

Raja Izzuddin Shah v Public Prosecutor [1979] 1 MLJ 270; [1978] 1 MLRH 248; [1978] 1 LNS 165

Baharudin Mat Nor v PP [2020] MLRHU 601; [2020] 7 CLJ 388