Priytharen A/L Sundaramurthy v Pendakwa Raya (B-05(M)-298-08/2016 Didengar Bersama B-05(M)-306-08/2016)

Priytharen a/l Sundaramurthy

Karthik a/l Segar] Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 2 KORAM: MOHTARUDIN BAKI, HMR AHMADI HAJI ASNAWI, HMR KAMARDIN HASHIM, HMR PENGHAKIMAN MAHKAMAH Pendahuluan [1] Perayu-Perayu telah dihadapkan dengan satu pertuduhan secara bersama-sama melakukan satu kesalahan membunuh di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan. Butir-butir pertuduhan terhadap Perayu-Perayu adalah seperti berikut: “Bahawa kamu bersama-sama pada 21 Julai 2013, jam lebih kurang 12.30 pagi bertempat di taman rekreasi, Taman Aman Perdana, Bandar Bukit Raja, di dalam daerah Klang, di dalam negeri Selangor Darul Ehsan dalam mencapai niat bersama kamu berdua, telah melakukan bunuh terhadap Mohd Siraj bin Abdullah (No. KPT: 560715-02-5925) dan oleh yang demikian kamu telah melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan dan dibaca bersama seksyen 34 Kanun yang sama.” [2] Di akhir perbicaraan, Hakim Mahkamah Tinggi (‘hakim bicara’) telah mendapati Perayu-Perayu bersalah dan disabitkan atas pertuduhan. Perayu-Perayu telah dijatuhkan dengan hukuman mati di tali gantung. Terkilan dengan sabitan dan hukuman tersebut, Perayu-Perayu telah memfailkan notis rayuan ke Mahkamah ini. Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 3 [3] Kami telah mendengar rayuan Perayu-Perayu pada 10.12.2018. Setelah mendengar dan menimbangkan hujahan pihak-pihak, kami telah menolak rayuan Perayu-Perayu dan mengesahkan sabitan serta hukuman Perayu-Perayu. Sekarang kami memberikan alasan-alasan penolakan rayuan Perayu-Perayu. Kes Pendakwaan [4] Kes pendakwaan bergantung kepada keterangan saksi mata, Marimuthu a/l Anpalakan (SP1) dan juga bergantung kepada keterangan mengikut keadaan. SP1 menyatakan bahawa dia berada bersama-sama dengan Perayu-Perayu di tempat kejadian semasa si mati, Mohd Siraj bin Abdullah dipukul menggunakan kayu buluh dan juga ditikam menggunakan sebilah pisau pemotong daging (P52A). SP1 telah mengenali Perayu Pertama selama satu tahun sebelum kejadian pembunuhan melalui laman ‘facebook’ dan selepas itu telah bekerja menjaga kedai makan milik si mati. Si mati adalah bapa saudara sebelah ibu kepada Perayu Pertama. SP1 menyatakan bahawa setiap hari si mati akan datang ke kedai makan itu untuk meminta wang daripada Perayu Pertama. [5] Seterusnya SP1 menceritakan bahawa pada 20.7.2013 jam lebih kurang 8.30 malam, Perayu Pertama dan SP1 bersama-sama bertolak untuk pergi ke kedai makan itu. Sebelum keluar rumah, SP1 menyatakan bahawa Perayu telah menyuruhnya untuk mengambil pisau P52A dari dapur rumah Perayu Pertama dan menyimpan pisau itu di dalam kereta yang disewa oleh Perayu Pertama, iaitu sebuah kereta jenis Perodua Myvi berwarna putih dengan nombor pendaftaran AHW 4971 (P45). Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 4 [6] Setelah sampai di Klang, Perayu Pertama telah menelefon Perayu Kedua dan bertanya Perayu Kedua berada di mana. Selepas itu Perayu Pertama telah menyuruh SP1 untuk memandu kereta P45 ke rumah Perayu Kedua di Meru. Mereka menunggu Perayu Kedua di Kedai 7- Eleven, Meru. Selepas kira-kira 5 minit Perayu Kedua sampai dan menaiki kereta mereka. SP1 mendengar perbualan antara Perayu Kedua dengan Perayu Pertama mengenai masalah antara Perayu Pertama dengan si mati dan Perayu Pertama bercadang untuk buat sesuatu kepada si mati. Dari Meru, SP1 telah diarah oleh Perayu Pertama untuk memandu ke kawasan Taman Aman Perdana setelah Perayu Kedua mencadangkan tempat tersebut sesuai untuk melakukan sesuatu terhadap si mati. Setelah tiba di situ, Perayu Pertama telah turun dari kereta dan melihat kawasan sekeliling. Terdapat sebuah tasik di situ. Selepas itu, mereka bertolak ke sebuah kedai makan di Klang. [7] Apabila sampai di kedai makan tersebut, SP1 melihat si mati berada di dalam kedai itu sedang membaca surat khabar. Perayu Pertama telah mengajak si mati ke kereta sewa yang diparkir berdekatan dengan kedai makan itu. Manakala SP1 dan Perayu Kedua terus berada di dalam kedai makan itu. Tidak lama kemudian, Perayu Pertama balik semula ke kedai makan bersama si mati. Sebelum ke kedai makan semasa dalam perjalanan, Perayu Pertama menyuruh Perayu Kedua berlakun sebagai saudara kepada ‘Ah Long’ yang si mati meminjam wang. [8]

2 vertical slash wounds on the center of the forehead, crossing the right eyebrow, cut the skin, subcutaneous tissue and fractured the bone, measured 7.0 x 0.6 cm and 10.0 x 1.0 cm, immediately on the midline and 30.0 cm to the suprasternal notch.

Incise wound associated with multiple laceration wounds on the lower lips measured 3.0 x 0.2 cm, crossed the midline and 20.0 cm to the suprasternal notch.

Bruise and swelling on the right cheek, measured 6.0 x 7.0 cm, it was 10.0 cm to midline and 8.0 cm to suprasternal notch.

Slash wound on the chin, cut the skin, subcutaneous tissue and fractured the bone, measured 3.5 x 1.0 cm, crossed the midline and 17.0 cm to the suprasternal notch. Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 9

Laceration wound slightly below the chin, cut the skin, subcutaneous tissue, fractured the bone, measured 8.0 x 3.0 cm, crossed the midline and 14.0 cm to the suprasternal notch.

2 slash wounds on the anterior aspect of the neck surrounded with bruise, cut the skin, subcutaneous tissue, muscle, esophagus and trachea measured 25.0 x 1.5 cm and 6.0 x 0.3 cm, crossed the midline and 7.0 cm to the suprasternal notch.

Laceration wound on the forehead, cut the skin, subcutaneous tissue and fractured the bone, measured 10.0 x 3.0 cm, crossed the midline, it was 9.0 cm to the left earlobe, associated with 3 small laceration wounds on the right side of the wound measured 2.0 x 0.1 cm, 2.7 x 0.1 cm and 1.3 x 0.2 cm.

Laceration wound on the left parietal area, cut the skin, subcutaneous tissue and fractured the bone measured 3.0 x 0.2 cm.

Laceration wound on the right temporo-occipital area, cut the scalp and fractured the bone, measured 5.0 x 0.6 cm, it was 7.0 cm to midline and 18.0 cm to base of the neck.

Laceration wound on the occipital area, cut the scalp, immediately on the midline, measured 4.0 x 0.5 cm, it was 20.0 cm to the base of the neck.

Laceration wound on the left occipital area, cut the scalp, measure 6.0 x 0.8 cm, it was 2.0 cm to midline and 16.0 cm to the base of the neck. Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 10

Laceration wound on the left occipital area, cut the skin, measured 3.5 x 0.3 cm, it was 5.0 cm to midline and 12.0 cm to the bae of the neck.

2 superficial incise wounds on the posterior aspect of the neck extended to the left corner of the mouth measured 16.0 x 0.1 cm and 10.0 x 0.1 cm, crossed the midline and 4.0 cm to the base of the neck.

Multiple tramlines bruises and abrasions on the upper back, extended to both shoulders, each bruise measured approximately 10.0 x 1.5 cm in area of 49.0 x 15.0 cm.

Brush abrasion wound on the right side of the back extended from the right shoulder to the right buttock, consistent with drag marks, in area of 63.0 x 22.0 cm.

Tramlines bruise on the right flank, measured 12.0 x 1.4 cm, it was 8.0 cm to midline and 40.0 cm to right supraclavicle.

2 tramlines burises on the left flank, measured 14.0 x 2.0 cm and 9.0 x 1.5 cm, they were 14.0 cm to midline and 34.0 cm to the left supraclavicle.

Slash wound and an incise wound on the anterior aspect of the right forearm, the slash wound measured 8.0 x 1.5 cm and the incise wound measured 6.0 x 0.4 cm, they were 2.0 cm apart from each other and 11.0 cm to the right wrist.

Tramlines abrasion on the posterior aspect of the right forearm, measured 4.0 x 1.1 cm, it was 7.0 cm to the right wrist, Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 11 surrounded with massive bruise and swelling on the posterior aspect of the lower end of the right forearm and extended to the posterior aspect of the right hand measured 26.0 x 11.0 cm.

Multiple tramlines bruise on the left shoulder, in area of 17.0 x 7.0 cm, immediately on the tip of the left shoulder.

Tramlines bruise on the left arm measured 15.0 x 2.1 cm, it was 5.0 cm to the left elbow.

Linear bruise on the posterior aspect of the left forearm, measured 8.0 x 2.0 cm and it was 5.0 cm to the left elbow.

3 slash wounds on the posterior aspect of the left wrist, 1 of them almost amputated the left hand, measured 6.0 x 0.5 cm, 12.0 x 3.0 cm and 4.0 x 0.2 cm, they were 2.0 cm to the left wrist.

4 slash wounds on the medial aspect of the right leg, measured 3.0 x 0.2 cm the smallest and 6.0 x 0.4 cm the biggest, cut the skin, subcutaneous tissue and bone, and they touched the medial malleolus.

Multiple small slash wounds on the medial aspect of the left leg cut the skin, subcutaneous tissue and bones, in area of 7.0 x 7.0 cm.

Laceration wound surrounded with bruise on the anterior aspect of the left leg, the laceration wound cut the skin and measured 1.5 x 0.5 cm, the bruise measured 11.0 x 7.0 cm and it was 15.0 cm to the left ankle.” Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 12 [19] Hasil pemeriksaan dalaman, SP12 mendapati si mati telah mengalami kecederaan di bahagian kepala sehingga menyebabkan tengkorak kepala di bahagian hadapan telah pecah teruk serta menyebabkan otak bahagian hadapan hancur. SP12 telah memberi sebab-sebab kematian si mati sebagai ‘Blunt Force Trauma to the Head’. Kecederaan-kecederaan dalaman dialami si mati dicatatkan oleh SP12 seperti berikut: “INTERNAL EXAMINATION Head and neck: There was massive subgaleal hematoma on the posterior aspect of the scalp, the temporalis muscles were contused. There was compound comminuted fracture involving the entire front part of the head involving the vertex and base of the skull. The fracture extended to the left temporal bone. There was generalized subarachnoid haemorrhage involving the whole brain. The frontal lobes were crushed and the brain weighed 1245g. There was no brain herniation seen, the cerebellum and brain stem showed no cortical or white matter injury. There was no diffuse axonal injury and no intraventricular haemorrhage seen. The tongue was intact, there was massive contusion on the neck musculatures, the neck structures were distorted whereby the epiglottis was partially avulsed from the thyroid cartilage, the thyroid cartilage and the hyoid bone were crushed. The carotid arteries were patent and there was no fracture of the cervical spine seen. Thorax: The rib cage was intact and the pleural cavities were dry. The larynx was partially avulsed from the trachea and bronchi. The right lung Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 13 was 485g and the left was 435g. They were congested. The pulmonary artery was patent and there was no pulmonary emboli seen. The diaphragm was intact. The pericardium was intact and the heart weighed 380g. the coronary arteries were patent and there was no fibrosis or gross haemorrhage seen on the myocardium. Abdomen: The peritoneal cavity was dry and no retroperitoneal bleed seen. The esophagus was partially cut by wound no. 7, the stomach contain moderate amount of brownish partially digested food and the mucosa was grossly normal. The small and large bowels were uninjured. The liver weighed 1645g and has fatty change, the spleen weighed 110g and was grossly normal, the pancreas, gallbladder, lymph nodes and adrenal gland were uninjured. The right kidney weighed 115g and the left was 120g and they were grossly normal. The abdominal aorta was patent. Skeleton: There was fracture of the skull bone and left hand bone.

Discussion The body was that of an adult Indian man and was positively identified by his wife as the above named person.

He sustained injuries with pattern consistent with blunt and sharp force trauma.

He sustained head injury that was fatal in nature which resulted from the blunt force trauma.” Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 14 [20] SP12 menyatakan bahawa si mati telah mengalami kecederaan-kecederaan yang sangat teruk. Sebahagian dari kecederaan yang dialami adalah jenis kecederaan untuk mempertahankan diri (‘defensive wounds’). SP12 turut menyatakan akibat kecederaan-kecederaan yang telah dialami oleh si mati, si mati tiada mempunyai peluang untuk hidup dan kematiannya berlaku dengan serta merta. SP12 mengesahkan berdasarkan kepada kecederaan-kecederaan yang dialami oleh si mati, dua jenis senjata yang telah digunakan oleh dua orang penyerang, iaitu senjata seperti pisau yang berat atau parang dan senjata seperti batu, kayu ataupun besi. [21] SP12 seterusnya menyatakan kecederaan-kecederaan yang disebabkan oleh pisau atau parang tidak fatal. Sekiranya mendapat bantuan dengan segera, si mati mungkin masih boleh diselamatkan. Sebaliknya, kecederaan yang disebabkan oleh hentakan objek tumpul dan berat di kepala si mati adalah fatal oleh kerana ia melibatkan organ otak iaitu salah satu organ yang vital yang telah hancur. Dapatan hakim bicara di akhir kes pendakwaan [22] Di akhir kes pendakwaan, hakim bicara telah membuat keputusan bahawa kes pihak pendakwaan telah mencapai tahap pembuktian kes prima facie. Perayu-Perayu telah diperintahkan untuk membela diri atas pertuduhan yang dihadapkan. Berdasarkan kepada rekod rayuan dan keterangan yang dikemukakan oleh saksi-saksi pihak pendakwaan, kami bersetuju dengan dapatan dan keputusan hakim bicara tersebut memanggil pembelaan Perayu-Perayu. Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 15 Pembelaan Perayu-Perayu [23] Perayu-Perayu telah memilih memberi keterangan membela diri dari kandang tertuduh dengan tanpa mengangkat sumpah. Perayu-Perayu telah mengemukakan peryataan bertulis masing-masing seperti di muka surat 639 – 643, RR, Jilid 2 (H) (Perayu Pertama) dan di muka surat 644 – 645, RR, Jilid 2 (H) (Perayu Kedua). [24] Pernyataan bertulis Perayu Pertama (SD1) telah diringkaskan oleh hakim bicara seperti berikut (dengan sedikit pengubahsuaian):

(a) Pada sekitar bulan Ogos 2012, Perayu Pertama (“SD1”) telah mengenali SP1 melalui facebook. Pada masa itu, SP1 bekerja di Singapura dan SD1 mengendalikan Restoran Nur Asyikin (“kedai makan”) di Klang Sentral. SD1 telah mengajak SP1 untuk melabur dalam perniagaan kedai makan dan juga bekerja di kedai makan tersebut;

(b) Selepas sebulan, SP1 telah bersetuju dengan cadangan SD1 dan bekerja di kedai makan. SP1 tinggal bersama dengan SD1 di rumah SD1 di Rawang yang disewanya;

(c) Pak Cik SD1 (“simati”) iaitu pemilik kedai makan itu datang ke kedai makan setiap hari untuk mengambil duit. Selepas beberapa bulan, simati sering meminta duit yang berlebihan. SP1 telah menghalang SD1 untuk membayar duit berlebihan kepada simati dan ini menyebabkan pertengkaran di antara SP1 dan simati. Pertengkaran mereka telah menjadi serius kerana simati yang mengalami masalah kewangan telah mengugut SP1 supaya memberikan duit berlebihan kepadanya dari hasil Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 16 kutipan kedai makan tersebut. Pada masa itu, simati meminjam wang daripada beberapa “Ah Long” dan “Ah Long” selalu datang ke kedai makan untuk mencari simati;

(d) SD1 menceritakan sebelum SP1 datang ke Klang, SP1 akan menelefonnya pada setiap hari dari Singapura dan memberitahunya bahawa kehidupan beliau (SP1) adalah sunyi sepi dan beliau (SP1) tidak mempunyai teman yang sesuai. Semasa di Klang, perhubungan antara SD1 dan SP1 menjadi rapat sehingga mereka berdua menjadi bagaikan kekasih;

(e) Setelah beberapa bulan kemudian, simati memberi amaran yang tegas kepada SP1 untuk memutuskan perhubungan kekasih tersebut dengan SD1. Malah, simati telah menyuruh SD1 untuk memberhentikan pekerjaan SP1 dari kedai makan tersebut. SD1 memberitahu perkara ini kepada SP1 dan SP1 amat marah terhadap simati. SP1 mengatakan bahawa beliau akan membuat sesuatu terhadap simati apabila tiba masanya;

(f) Pada 20/7/2013, di rumah di Rawang, SP1 memberitahu SD1 bahawa beliau ingin mengadakan perbincangan dengan simati mengenai masalah mereka supaya operasi kedai makan tidak terjejas. Pada malam tersebut, SD1 dan SP1 pergi ke kedai makan tersebut dengan kereta yang dipandu oleh SP1. Semasa dalam perjalanan ke kedai makan tersebut, SP1 telah menelefon kawannya yang bernama Karthik (“SD2”) dan memberitahu SD2 supaya menunggu di hadapan kedai 7-Eleven Jalan Kapar; Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 17

(g) SD1 telah bertanya SP1 bahawa apa tujuan beliau ingin berjumpa SD2 dan SP1 menjawabnya SD2 adalah kawannya dan ingin membawa SD2 ke kedai makan untuk berborak. Semasa dalam perjalanan ke kedai makan, SP1 memberitahu SD2 bahawa beliau sering bertengkar dengan simati kerana simati mengalami masalah kewangan dan sering mengambil wang berlebihan dari hasil kutipan wang kedai makan;

(h) Apabila sampai di kedai makan, SD1 telah pergi ke kaunter untuk mengemas kini akaun harian kedai makan. SD1 melihat SP1 dan simati sedang berbual tetapi tidak tahu apa yang mereka bualkan. Selepas itu, SD1 melihat SP1 masuk ke dalam kedai makan dan mengambil sebatang rotan yang disimpan di belakang kaunter dan menyimpannya di dalam kereta. SD1 tidak menanyakan SP1 kenapa beliau menyimpan rotan itu di dalam kereta;

(i) Beberapa minit kemudian, SP1 datang ke kaunter dan memberitahu SD1 bahawa simati ingin berjumpa dengan seorang kawan di kawasan Aman Perdana dan simati telah meminta SP1 untuk membawanya ke tempat itu. SP1 mengajak SD1 dan SD2 bersama-sama pergi ke tempat itu dengan simati;

(j) SP1 telah memberhentikan kereta di hadapan tasik apabila tiba di destinasi lalu mengajak simati turun dari kereta dan berjalan menghala ke tasik tersebut. SD1 dan SD2 keluar dari kereta dan menunggu berhampiran dengan kereta. SD1 terdengar suara pertengkaran di antara SP1 dan simati. SP1 dan simati berada lebih kurang 20 meter dari tempat SD1 berada; Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 18

(k) Tiba-tiba, SD1 mendengar jeritan simati dan pada ketika itu SD1 sedang membuang air kecil beberapa kaki dari belakang kereta. SD1 memanggil simati tetapi tidak mendapat sebarang respon. Selepas itu, SD1 memanggil SP1 dan juga tidak mendapat sebarang respon;

(l) Pada masa itu, SD1 menyedari SD2 tidak berada di situ dan SD1 tidak tahu di mana SD2 telah pergi. Selepas 2 - 3 minit, SD1 mula menuju ke arah tasik dan melihat SP1 menghala ke arah kereta. SD1 ternampak SP1 memegang pisau dan baju bahagian hadapan SP1 berlumuran darah. SD1 telah bertanyakan SP1 apa yang telah berlaku tetapi SP1 dengan nada yang amat marah mengugut SD1 supaya jangan tanya apa-apa dan kalau tidak beliau akan mencederakan SD1 dengan pisau yang dipegangnya;

(m) Apabila sampai berdekatan dengan kereta, SD1 melihat SP1 membuang pisau itu ke kawasan semak. Selepas itu, SP1 menyuruh SD1 masuk ke dalam kereta dan SD1 terpaksa mengikuti arahannya. Kemudian, SP1 memandu kereta ke rumah SD1 di Rawang. Dalam perjalanan, SP1 telah mengugut SD1 sekali lagi dan merampas telefon bimbit SD1; dan

(n) Setelah sampai di rumah SD1, SP1 terus masuk ke bilik air untuk mandi. Selepas 2 - 3 minit, SP1 telah keluar dari bilik mandi dan memegang baldi berisi pakaiannya dan menyuruh SD1 untuk mengikutinya. SP1 telah memandu kereta di Sungai Rawang dan telah membuang baldi berisi pakaiannya ke dalam Sungai Rawang tersebut. SP1 telah mengugut SD1 sekali lagi agar Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 19 tidak memberitahu kepada sesiapa pun. SD1 tidak memberitahu kepada sesiapa pun mengenai kejadian tersebut kerana takut SP1 akan membunuhnya. [25] Pernyataan bertulis Perayu Kedua (SD2) dapat diringkaskan seperti berikut:

(a) Pada 20/7/2013 jam lebih kurang 9 malam, SD2 telah menerima beberapa panggilan daripada SP1. Pada masa itu, SD2 berada di rumah bersama ibunya di Meru, Klang. SD2 mengenali SP1 kerana beliau selalu pergi ke kedai makan dan SP1 bekerja di sana;

(b) SD2 akhirnya menjawab panggilan SP1 dan diberitahu bahawa SP1 bersama SD1 hendak pergi lepak. SD2 pada mulanya enggan pergi tetapi mengikut selepas SP1 merayunya beberapa kali. SP1 telah datang ke kedai 7-Eleven berdekatan dengan rumah SD2. SD2 pada masa itu melihat SD1 ada di dalam kereta. SD1 juga merupakan kenalannya semasa makan di kedai makan;

(c) Mereka bertiga kemudian pergi ke kedai makan kerana SP1 hendak berjumpa dengan simati. SD2 tidak mengenali simati dan tidak pasti sama ada pernah berjumpa dengan simati sebelum ini. Selepas sampai di kedai makan, SD2 pergi ke kedai sebelah untuk membeli rokok. Semasa balik dari kedai itu, SD2 melihat SP1 sedang bersembang dengan seorang lelaki India dan badannya bersaiz gemuk di dalam kedai makan. SP1 memperkenalkan SD2 dengan simati; Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 20

(d) Selepas itu, simati berkata mahu berjumpa kawan di tasik dekat Taman Aman Perdana. SD2 mengetahui lokasi tempat itu kerana dekat dengan tempat beliau bekerja. Mereka pun pergi bersama dengan kereta yang dipandu oleh SP1;

(e) Sesampai di tasik, SD2 dan SD1 merokok di tepi kereta manakala SP1 dan simati berjalan ke tepi tasik. Pada masa itu jarak antara mereka dengan SP1 dan simati adalah lebih kurang 20 meter. SD2 ternampak simati dan SP1 mula bertengkar mulut tetapi tidak kedengaran butir-butirnya disebabkan oleh jarak antaranya dengan mereka;

(f) SD2 mengatakan bahawa beliau memang tidak mengenali simati dan dengan ini tidak mahu terlibat dengan pertengkaran mereka. SD2 pun memberitahu SD1 bahawa beliau mahu balik dulu namun SD1 berkata kunci kereta ada dengan SP1. SD2 enggan pergi mencari SP1 yang sedang bertengkar dengan simati, SD2 pun berjalan ke tempat kerjanya;

(g) Jarak antara tasik dengan tempat kerja SD2 adalah lebih kurang 100 meter sahaja. Apabila tiba di sana, SD2 pun masuk ke pondok sekuriti kilang tersebut yang terletak di depan kilang untuk tidur. Setelah seketika, SD2 dikejutkan oleh abangnya yang bernama Naveen yang memaklumkan bahawa ibunya risau tentang SD2 kerana SD2 tidak balik lagi. SD2 pun menaiki motor abangnya dan pulang ke rumah; dan

(h) SD2 juga menyatakan bahawa semasa beliau ditahan polis, beliau telah dibawa ke kawasan tasik dan selepas lebih kurang 1 jam barulah pihak polis menjumpai sebilah pisau lalu Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 21 menyuruh SD2 untuk menandatangani satu borang yang menyatakan bahawa SD2 yang telah menunjukkan pisau itu. SD2 enggan menandatanganinya kerana bukan dia yang menunjukkan lokasi pisau itu. [26] Di akhir kes pembelaan, hakim bicara telah mendapati pembelaan Perayu-Perayu gagal untuk menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Sebaliknya hakim bicara mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes mereka terhadap Perayu-Perayu melampaui sebarang keraguan yang munasabah. Perayu-Perayu telah disabitkan atas pertuduhan dan dihukum gantung di leher sehingga mati. Justeru rayuan Perayu-Perayu di hadapan kami. [27] Kami petik penghakiman hakim bicara di akhir kes pembelaan di muka surat 53 – 58, RR, Jilid 1 seperti berikut: “62. Mahkamah ini telah meneliti dan menimbangkan seluruh keterangan pembelaan dan seterusnya membuat dapatan bahawa Pihak Pembelaan bagi Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua gagal menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes Pendakwaan seperti berikut: Tertuduh Pertama 62.1 Pihak Pembelaan sepatutnya meletakkan kesnya di peringkat kes Pendakwaan untuk mengelakkan “pemikiran kemudian” (afterthought) kerana peruntukan undang-undang telah menyatakan Pihak Pembelaan berhak untuk mendirikan kesnya dan menimbulkan keraguan yang munasabah walaupun di tahap kes pendakwaan (PP v Lin Lian Chen [1991] 1 MLJ 316); Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 22

62.2 Semasa dalam perjalanan ke kedai makan, SD1 menyatakan dalam pernyataan bertulisnya bahawa SP1 yang menelefon kawannya (SD2) tetapi semasa di dalam kes Pendakwaan di mana fakta yang ditanyakan dalam pemeriksaan soal balas SP1 adalah SP1 yang meminta SD1 untuk menelefon SD2 dalam perjalanan;

62.3 Terdapatnya percanggahan yang sangat material berlaku apabila soalan yang dikemukakan oleh Pihak Pembelaan di kes pendakwaan iaitu menyatakan SP1 yang telah memberitahu SD1 apabila sampai di tempat kejadian bahawa menyuruh SD1 yang membawa simati ke tepi tasik itu, bukanlah seperti dikatakan oleh SD1 pada peringkat pembelaan bahawa SP1 dan simati pergi ke tasik itu manakala SD1 berada di tepi kereta;

62.4 Adalah tidak logik untuk menyatakan bahawa SP1 dapat menghalang simati untuk mengambil duit dari kedai makan tersebut kerana simati adalah pemilik kedai tersebut dan SP1 adalah orang asing atau pekerja sahaja, berbeza jika dibandingkan dengan SD1 yang merupakan saudara kepada simati dan mempunyai kuasa kawalan terhadap kedai makan tersebut. Motif adalah jelas terletak pada SD1 yang tidak berpuas hati atas perbuatan simati itu; dan

62.5 SD1 telah menyatakan bahawa beliau tidak mengetahui ke mana SD2 pergi kemudian tetapi versi SD2 adalah berbeza dan ditambah pula SD2 bertanya SD1 mengenai kunci kereta sebelum beredar dari situ. Keterangan antara kedua-dua Tertuduh tersebut adalah tidak menyokong antara satu dengan lain; Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 23 Tertuduh Kedua 62.6 SD2 telah memberikan keterangan yang berupa pemikiran kemudian (afterthought) kerana beliau beredar dari tempat kejadian apabila tidak berhasrat untuk melibatkan diri di dalam pergaduhan antara SP1 dan simati walaupun beliau sanggup ikut sebelum ini;

62.7 Selanjutnya, SD2 memberitahu SD1 bahawa beliau balik dulu namun SD1 berkata kunci kereta ada dengan SP1 pada masa itu. SD2 kemudian berjalan ke tempat kerjanya yang terletak lebih kurang 100 meter dari kawasan tasik itu. Kemudiannya, ibu SD2 berasa risau kepada SD2 dan menyuruh abangnya mencarinya di tempat kerja; dan

62.8 Keterangan SD2 seperti di atas tidak pernah langsung ditimbulkan semasa di peringkat kes pendakwaan dan ini telah membolehkan Mahkamah ini meragui kebenarannya dan kredibiliti SD2 kerana keterangan sebegini hanya ditimbulkan di saat-saat terakhir. Pendekatan diambil daripada kes Tan Kim Ho v PP [2009] 3 MLJ 151, Mahkamah Persekutuan menyatakan: “[36] This is however not to say that there is any burden placed on the accused to disprove any guilt or to prove innocence. It is only assessing the credibility of a witness, in this case the second appellant’s credibility. In order to determine whether an accused was telling the truth, one of the consideration is whether he had indicated his defence during the prosecution’s case.” (Penekanan ditambah).

Selain itu, Mahkamah ini menilai semula kesemua keterangan di kes Pendakwaan dan mendapati pembelaan kedua-dua Tertuduh adalah sengaja direka-reka dan merupakan penafian semata-mata Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 24 (Jaafar bin Ali v PP [1998] 4 MLJ 406; PP v Tan Chai Hing [2016] MLJU 708). Melalui penelitian semua terhadap keterangan dipaparkan semasa kes pendakwaan, didapati satu fakta yang tidak pernah dipertikaikan iaitu SD1 dan simati memang bergaduh mengenai bayaran wang hasil kedai dan bukannya SP1 bergaduh dengan simati. Sekiranya SP1 dan simati ada bergaduh, tidak ada logiknya untuk simati meminta SP1 untuk memandunya kereta untuk membawa simati berjumpa seseorang di tepi tasik. Ini secara nyata merupakan cerita yang dicipta kemudian oleh SD1.

Mahkamah ini menekankan sekali lagi prinsip kegagalan Pihak Pembelaan untuk meletakkan versinya di peringkat pendakwaan seawal mungkin boleh menyebabkan Pembelaan gagal untuk membangkitkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Keterangan pemikiran kemudian yang dikemukakan oleh pihak Pembelaan telah mewajarkan Mahkamah ini membuat penilaian dan mendapati pembelaan mencuba untuk mengambil kesempatan terhadap SP1 yang tidak dituduh untuk menolak kebersalahan ke atas SP1 tersebut. Di dalam kes Rasoul Bagherbejandi Ahmad v Public Prosecutor and another appeal [2016] 1 MLJ 272, YA HMR Ahmadi Asnawi menyatakan: “[42] Both the appellants canvassed a very opportunistic defence by taking full advantage of the third accused’s acquittal at the end of the prosecution’s case and heaped the entire culpability and misfortune singularly upon the third accused. It is certainly a defence of afterthought, concoctions and recently invented all combined together, grounded and crafted upon the third accused’s acquittal who is no longer in the arena to give his version of the facts and events and where the learned judge had ruled that there was no evidence to implicate him with the said drugs nor any indication that he had harboured a common intention with the appellants to traffic in the said drugs. Their defence is neither Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 25 consistent with their innocence nor were there circumstances corroborating their statements to warrant our attention.” (Penekanan ditambah)

Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa Pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya terhadap Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua melampaui keraguan yang munasabah setelah menimbangkan keseluruhan keterangan yang disampaikan oleh saksi-saksi pendakwaan dan kedua-dua Tertuduh tersebut (SD1 dan SD2). Malah, keterangan SD1 dan SD2 yang tiada berasas dan tiada logik membolehkan Mahkamah ini tidak perlu mengambil kira pembelaan mereka berdua (Nenggani Asmo v PP [2014] 1 MLJ 501).” Rayuan Perayu-Perayu [28] Di hadapan kami, peguam bela Perayu-Perayu telah menghujahkan lima (5) alasan rayuan yang berikut untuk kami membenarkan rayuan Perayu-Perayu iaitu:

(a) sama ada keterangan SP1, seorang rakan jenayah perlu kepada keterangan sokongan;

(b) sama ada keterangan SP1 boleh diterima untuk mensabitkan Perayu-Perayu dengan pertuduhan;

(c) hakim bicara khilaf apabila memutuskan Perayu Pertama ada motif untuk membunuh si mati;

(d) hakim bicara khilaf apabila menerima masuk keterangan mengenai penemuan pisau P52A di bawah seksyen 27 Akta Keterangan, 1950; dan Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 26

(e) hakim bicara khilaf dalam menilai pembelaan Perayu-Perayu. Dapatan dan keputusan kami [29] Kami pertimbangkan alasan (a) dan alasan (b) secara bersama oleh kerana dua alasan tersebut saling berkaitan dan melibatkan isu keterangan SP1. Selain dari keterangan mengikut keadaan, hakim bicara telah bergantung sebahagian besarnya kepada keterangan SP1 apabila mensabitkan Perayu-Perayu dengan pertuduhan. Kami bersetuju bahawa sabitan tidak boleh dikenakan terhadap Perayu-Perayu sekiranya hakim bicara hanya bergantung kepada keterangan mengikut keadaan semata-mata yang ada dalam kes ini. Oleh itu keterangan SP1 menjadi sangat penting dan keterangan SP1 hendaklah diteliti dan diperhalusi sebelum diterima untuk mensabitkan kesalahan ke atas Perayu-Perayu. [30] Kami bersetuju dengan dapatan hakim bicara dan tidak boleh disangkal lagi bahawa SP1 ialah seorang rakan jenayah (accomplice). Hakim bicara telah membuat pemerhatian dan penelitian dengan panjang lebar mengenai peranan yang telah dimainkan oleh SP1 dalam kes ini. Selain itu, hakim bicara juga telah mempertimbangkan peruntukan undang-undang berkaitan dengan penerimaan masuk keterangan saksi rakan jenayah. Pada akhir penghakimannya, hakim bicara membuat dapatan fakta dan kredibiliti SP1 sebagai saksi yang kredibel dan boleh dipercayai dan diterima sebagai keterangan untuk mensabitkan Perayu-Perayu. [31] Kami petik sepenuhnya penghakiman hakim bicara berkaitan kredibiliti SP1 di muka surat 28 - 34, RR, Jilid 1 seperti berikut: Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 27

“Isu (1) : Kredibiliti SP1 sebagai rakan subahat Kredibiliti SP1 menjadi isu terpenting untuk dikupas kerana SP1 merupakan satu-satunya saksi yang berada di tempat kejadian pembunuhan bersama kedua-dua Tertuduh. Pihak Pendakwaan telah menggariskan peruntukan di bawah seksyen 133 Akta Keterangan 1950 dan berhujah keterangan SP1 boleh diterima oleh Mahkamah walaupun sebagai seorang rakan subahat dalam melakukan jenayah ini. Pihak Pendakwaan juga berhujah bahawa SP1 telah menjelaskan segala kejadian tanpa menyembunyikan peranan beliau sendiri dan ini menunjukkan SP1 bercakap benar.

Peguambela-peguambela bagi pihak Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua telah bersama-sama menghujahkan mengenai hubungan antara SP1 dengan Tertuduh Pertama yang bukan sahaja sebagai kawan yang biasa tetapi sebagai seperti kekasih. Ini berdasarkan kepada antara 4 daripada 30 pesanan ringkas (sms) antara SP1 dan Tertuduh Pertama telah mempunyai perkataan “bby”, “love u” atau “muah”. Pihak Pembelaan seterusnya membangkitkan bahawa adanya pertengkaran antara SP1 dan simati kerana simati tidak dapat bersetuju dengan hubungan di luar tabii mereka itu. Dengan itu, dihujahkan SP1 mempunyai motif untuk membunuh simati.

Adalah prinsip undang-undang yang mantap bahawa Mahkamah ini boleh menerima keterangan rakan subahat tanpa memerlukan keterangan sokongan lain setelah memberi amaran kepada dirinya dan menilai secara berhati-hati dan memutuskan bahawa rakan subahat tersebut merupakan seorang yang kredibel dan boleh dipercayai. Panduan telah diperolehi daripada kes Jegathesan v PP [1980] 1 MLJ 165 dan dipetik seperti berikut: “It may be wholesome to set out once again what the trial judge has to remind himself when dealing with accomplice evidence. In the words of Woodward Ag. C.J. in Rex v Lim Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 28 Yam Hong 14 SSLR 152 at page 156, 156 and reiterated in Tay Choon Nam & Ors v R [1949] MLJ 157:

The uncorroborated evidence of an accomplice is admissible and a conviction founded on such evidence is not illegal.

But it is a rule of practice amounting to a rule of law that the presiding judge must warn the jury of the danger of convicting on such evidence.

It is also his duty to tell them that nevertheless they can legally convict on such evidence.

When it appears that the judge has not given the required warning, the Court of Appeal will quash the conviction.

One accomplice cannot corroborate another.

The corroboration must be evidence which implicates the accused. Evidence tending merely to show that a crime has been committed is insufficient. Where a judge sits alone as a judge of fact as well as a judge of law, he must adequately warn himself of the danger of convicting on the uncorroborated evidence of an accomplice. “If he ignores or disregards any of these principles, then I think it is the duty of this Court (the Court in its criminal appellate jurisdiction) to quash the conviction, but if it appears that he has clearly present in his mind the danger of convicting on the unconfirmed evidence of an accomplice but nevertheless believes that evidence and convicts, this court will not interfere with the conviction, merely on the ground of want of corroboration,” Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 29 per Woodward Ag. C.J. In Lim Yam Hong, supra, pages 159-

160.” (Penekanan ditambah)

Mahkamah ini tidak pernah mempertikaikan bahawa SP1 merupakan rakan subahat di mana SP1 telah mengakui beliau yang membawa senjata pisau dan batang buluh, memandu kereta dengan membawa mereka semua ke tempat kejadian, tidak membuat sebarang atau apa-apa tindakan untuk menghalang berlakunya kejadian tersebut, serta membantu Tertuduh Pertama untuk menolak mayat simati ke dalam tasik selepas itu.

Walaubagaimanapun, Mahkamah ini mengambil maklum perkara yang penting adalah bukan memfokuskan sama ada perbuatan SP1 yang disenaraikan tadi boleh menyebabkannya dituduh tetapi mempertimbangkan sama ada keterangan SP1 tersebut mempunyai keraguan dan kemungkinan dicemari yang tidak membolehkan Mahkamah ini untuk menerima pakainya. Di dalam kes Sabarudin Bin Non & Ors V PP [2005] 4 MLJ 37, isu mengenai rakan subahat telah diterangkan oleh HMR Gopal Sri Ram (sebagaimana beliau ketika itu): “4. There is no dispute that PW34 is an accomplice. The learned trial judge certainly appreciated this. In his judgment he castigated PW34 in the strongest of terms. This is hardly surprising. After all, it was PW34 who killed the deceased. There are passages in the judgment of the learned judge referring to the test to be applied to determine who an accomplice is. Some of these passages are quite open to the interpretation that only participes criminis are accomplices. With respect, although the question is entirely academic on the facts of this case in view of the prosecution’s concession that PW34 was an accomplice, we think it necessary to clarify the point for future cases. In our judgment, the correct test for determining whether a witness is an accomplice is that laid Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 30 down by Thomson CJ in Chao Chong v Public Prosecutor [1960] MLJ 238: The true question, however, was not the technical one of whether the witness could have been convicted for his participation in the offence if he had been prosecuted. The true question was whether, having regard to his participation in the offence and having regard to all the circumstances of the case, his evidence was to be regarded with suspicion and as possibly so tainted as to invite if not to demand corroboration before it was accepted.” (Penekanan ditambah)

Tambahan pula, Mahkamah ini mempertimbangkan peruntukan seksyen 114 Akta Keterangan 1950 apabila memutuskan isu penerimaan keterangan seorang rakan subahat sekiranya terdapat keperluan keterangan sokongan lain kepada keterangan rakan subahat tersebut. Setelah memberikan penilaian yang secukupnya kepada keterangan SP1 ini, Mahkamah ini pun mengingatkan dirinya tentang bahayanya menerima keterangan SP1 tanpa keterangan sokongan lain. (Attan bin Abdul Gani v PP [1969] 1 MLRH 58).

Mahkamah ini merujuk kepada kes Public Prosecutor v Lim Kiang Chai [2016] 2 MLJ 153 yang telah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan seperti berikut: “[75] Despite the parties non submission before the High Court and before us as to whether PW26 was an accomplice, we hold the view that PW26 was an accomplice. It is trite that an accused person may be convicted solely on the evidence of an accomplice provided that he is found to be a credible witness and that the court had warned itself on the danger of convicting the accused on an uncorroborated evidence of an accomplice: see s 133 of Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 31 the Evidence Act, Lee Choh Pet & Ors v Public Prosecutor (No 2) [1972] 1 MLJ 187, Thavanathan a/l Balasubramaniam v Public Prosecutor [1997] 2 MLJ 401.” (Penekanan ditambah)

Selepas Mahkamah ini mendapati kredibiliti SP1 adalah boleh dipercayai kerana keterangan SP1 yang konsisten dan tidak memutar belit serta konsisten dengan saksi-saksi pendakwaan lain, antaranya mengenai kecederaan yang dialami oleh simati dan sebab kematian yang diterangkan oleh SP12, jenis senjata yang digunakan dan senjata yang dijumpai oleh pihak polis setelah dipandu arah oleh Tertuduh Kedua. Mahkamah ini amat menghargai dan berwaspada untuk menerima keterangan SP1 sepenuhnya kerana SP1 telah menjelaskan peranannya tanpa memilih untuk menyembunyikan apa-apa.

Selain itu, Pihak Pendakwaan berhujah percanggahan yang ditimbulkan adalah tidak material iaitu mengenai aspek jangka masa simati berada di kedai makan pada hari kejadian daripada keterangan SP1 dan SP16 (pelayan kedai makan). SP1 menyatakan bahawa beliau dan Tertuduh Pertama keluar dari rumah pada 8.30 malam dan seterusnya membawa Tertuduh Kedua pergi ke tempat kejadian dan barulah pergi berjumpa dengan simati di kedai makan, manakala SP16 mengatakan beliau telah melihat simati di kedai makan pada jam 7 malam semasa berbuka puasa dan kemudian balik ke rumah pada jam 9 malam.

42.1 Mahkamah ini mendapati tiada langsung percanggahan berlaku kerana masa Tertuduh Pertama keluar dari rumah tidak bersamaan dengan masa simati telah berada di kedai makan. Secara munasabah dilihat bahawa simati telah berada awal di kedai makan dan menunggu ketibaan Tertuduh Pertama. Dengan ini, isu ini adalah tidak bermerit dan ditimbulkan dengan sia-sia.” Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 32 [32] Kami sebulat suara bersetuju dengan sepenuhnya dapatan dan keputusan hakim bicara mengenai kredibiliti dan penerimaan masuk keterangan SP1 dalam kes ini. Kami mendapati tiada sebarang kekhilafan yang mewajarkan campur tangan kami untuk mengubah atau mengganggu dapatan dan keputusan hakim bicara itu (lihat Dato’ Seri Anwar Ibrahim v. PP & Another Appeal [2004] 3 CLJ 737 dan Magendran Mohan v. PP [2011] CLJ 805). Kami mendapati alasan rayuan Perayu-Perayu atas isu

(a) dan (b) berkaitan dengan keterangan SP1 adalah tidak bermerit. [33] Kami pergi kepada isu (c) mengenai dapatan hakim bicara bahawa Perayu Pertama mempunyai motif untuk membunuh si mati. Peguam bela menghujahkan hakim bicara telah terkhilaf. Menurut peguam bela SP1lah yang mempunyai motif untuk membunuh si mati oleh kerana SP1 yang mempunyai ‘an axe to grind’ terhadap si mati. Kami mengambil maklum bahawa motif bukanlah salah satu dari inti pati pertuduhan namun hakim bicara telah membuat pertimbangan berdasarkan kepada fakta bahawa wujud motif di pihak Perayu Pertama untuk membunuh si mati. Dapatan ini hanya satu keterangan sokongan sahaja. Apa yang lebih penting ialah keterangan mengenai perbuatan (actus reus) Perayu Pertama yang disaksikan oleh SP1 di mana Perayu Pertama dilihat oleh SP1 bersama Perayu Kedua telah memukul kepala si mati menggunakan batang buluh dan disahkan oleh SP12 sebagai kecederaan di kepala si mati yang telah membawa kepada kematian si mati. Dalam pembelaan tidak bersumpahnya, Perayu Pertama hanya membuat satu penafian semata-mata. [34] Dapatan hakim bicara berkenaan dengan motif Perayu Pertama di muka surat 25 – 27, RR, Jilid 1 seperti berikut: Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 33

“MOTIF PEMBUNUHAN Dalam kes ini, pihak Pendakwaan juga membuktikan motif Tertuduh Pertama secara nyata dalam membunuh simati. Namun, Mahkamah ini ingin menekankan bahawa “motif” bukanlah salah satu elemen yang diperlukan untuk dibuktikan di bawah kesalahan seksyen 300 Kanun Keseksaan. Namun begitu, motif adalah relevan dan penting jika dapat dibuktikan.

Mahkamah ini merujuk kes Mahkamah Rayuan Aung Thun v PP [2014] 1 MLJ 784 yang menyatakan kedudukan undang-undang berkaitan seperti berikut: “[13] In addition we must say the learned counsel’s argument that the prosecution ought to have shown motive for the murder has no merits on the facts of the case. Motive may be essential if it is a case where the prosecution is relying on circumstantial evidence. Unlike common law offence of murder, the statutory offence of murder or manslaughter based on ss 299 and 300 of the Penal Code strictly does not require motive as an element to be proved. If at all evidence of motive is introduced by the prosecution where direct evidence is available for homicide then it is only meant to strengthen the probative force of the prosecution case and/or to negate the defence of self defence or provocation, etc at the earliest stage. (Penekanan ditambah)

Berdasarkan fakta dan hal keadaan yang wujud di dalam keadaan tersebut, terdapat keterangan terus daripada SP1 dan SP14 yang boleh menunjukkan Tertuduh Pertama mempunyai motif untuk mencederakan dan menyebabkan kematian simati:

31.1 SP1 menyatakan simati berhutang banyak dengan “Ah Long” dan dengan ini meminta Tertuduh Pertama untuk menjaga kedai makannya. Simati merupakan pak cik sebelah ibu Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 34 kepada Tertuduh Pertama. SP1 juga mengatakan bahawa simati sentiasa meminta duit daripada Tertuduh Pertama; dan

31.2 Berdasarkan keterangan SP14 (isteri simati), Tertuduh Pertama telah menghantar pesanan ringkas kepadanya mengenai sewa kedai makan itu dan beliau juga diberitahu oleh simati 3 hari sebelum hari kejadian (20/7/2013) bahawa Tertuduh Pertama tidak membayar sewa kedai makan itu.

Mahkamah ini mendapati bahawa motif Tertuduh Pertama hendaklah diambil kira tetapi bukanlah menganggapnya sebagai salah satu elemen yang mesti dipenuhi untuk pembuktian pertuduhan membunuh. Mahkamah ini bersetuju dengan penghakiman HMR Syed Ahmad Helmy di dalam kes Mohd Naki bin Mohd Yusuf v PP [2013] 5 MLJ 812: “[21] On the issue of motive, though it is not an element of a murder charge nevertheless it is a relevant fact to be taken into consideration. The challenge by the appellant is that the estranged wife SP18 who was having a love affair with the deceased had the requisite motive to fix up the appellant with the murder of the deceased. The motive is further amplified by the threats of SP18 on several occasion to send the appellant to prison. Hence it is totally unsafe to convict the appellant without giving adequate consideration to the motive of SP18 which would have a negative bearing on the element of intention on the part of the appellant in causing the death of the deceased.” (Penekanan ditambah)

32.1 Berdasarkan keadaan ini, motif telah diambil kira sebagai keterangan sokongan untuk membuktikan Tertuduh Pertama berniat melakukan jenayah pembunuhan terhadap simati.” Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 35 [35] Kami tidak mendapati sebarang kekhilafan telah dilakukan oleh hakim bicara terhadap dapatannya mengenai motif pembunuhan si mati oleh Perayu Pertama. Alasan rayuan Perayu-Perayu mengenai isu ini tidak mempunyai sebarang merit. [36] Mengenai isu (d) berkaitan penemuan pisau P52A yang ditunjuk arah oleh Perayu Kedua, peguam bela terpelajar berhujah bahawa hakim bicara telah terkhilaf apabila menerima keterangan tersebut di bawah seksyen 27 Akta Keterangan, 1950. Bantahan peguam bela berdasarkan kononnya dapatan bercanggah oleh hakim bicara. Di akhir kes pendakwaan, hakim bicara telah membuat dapatan (ruling) seperti berikut di muka surat 617, RR, Jilid 2(H): “7. Selain daripada itu pendakwaan menghujahkan bahawa OKT2 telah menunjukkan senjata pisau yang digunakan di tempat kejadian dengan menggunapakai S.27 Akta Keterangan. Namun begitu, Mahkamah ini tidak dapat menerimanya di bawah S.27 Akta Keterangan kerana tidak mematuhi syarat-syarat keterangan tersebut boleh diterima pakai di bawah S.27 Akta Keterangan.” Sebaliknya dalam penghakiman di muka surat 37, RR, Jilid 1, hakim bicara telah menyatakan berikut: “45.4 Setelah menimbang dengan teliti, Mahkamah ini menerima pakai kenyataan bahawa Tertuduh Kedua telah menunjuk arah kepada penemuan pisau tersebut selaras dengan Seksyen 27 Akta Keterangan 1950.” [37] Peguam bela terpelajar menghujahkan bahawa hakim bicara telah membuat dapatan yang bercanggah di antara dapatan di akhir kes prima facie dan dalam penghakimannya mengenai keterangan penemuan pisau Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 36 P52A. Kami tidak bersetuju dengan hujahan peguam bela tersebut. Kami mendapati hakim bicara telah menolak penerimaan masuk keterangan mengenai penemuan pisau P52A atas tunjuk arah oleh Perayu Kedua. Tetapi sebaliknya, hakim bicara telah menerima keterangan tunjuk arah Perayu Kedua sebagai satu kelakuan (conduct) yang relevan dan boleh diterima di bawah seksyen 8 Akta Keterangan, 1950 dan Perayu Kedua wajar memberikan penjelasan mengenainya di bawah seksyen 9 Akta yang sama. Ini telah gagal dilakukan oleh Perayu Kedua. Dapatan hakim bicara seperti di perenggan 8 di muka surat 617, RR, Jilid 2(H), seperti berikut: “8. Sebaliknya keterangan tersebut, Mahkamah ini terima sebagai ‘subsequent conduct’ OKT2 yang relevan kepada kejadian/fakta dalam kes ini dibawah s8 Akta Keterangan dan menjadi satu cebisan keterangan sokongan kepada keterangan SP1 tentang penglibatan OKT2 di dalam kes ini.” [38] Oleh itu isu (d) yang dibangkitkan oleh peguam bela terpelajar jauh tersasar dan tidak mempunyai sebarang merit. [39] Kami sekarang beralih kepada alasan rayuan terakhir Perayu-Perayu. Peguam bela terpelajar berhujah bahawa hakim bicara telah terkhilaf dalam menilai pembelaan Perayu-Perayu sebagai satu pemikiran terkemudian (afterthought). Peguam bela terpelajar berhujah bahawa hakim bicara telah terkhilaf dalam meletakkan beban pihak pembelaan yang tidak selaras dengan keputusan dalam kes Mat v. PP [1963] 1 LNS

Ini merupakan satu salah arahan yang material dan telah memprejudiskan Perayu-Perayu. Peguam bela merujuk kepada dapatan hakim bicara di muka surat 57, RR, Jilid 1 di mana hakim bicara telah menyatakan seperti berikut: Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 37 “65. Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa Pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya terhadap Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua melampaui keraguan yang munasabah setelah menimbangkan keseluruhan keterangan yang disampaikan oleh saksi-saksi pendakwaan dan kedua-dua Tertuduh tersebut (SD1 dan SD2). Malah, keterangan SD1 dan SD2 yang tiada berasas dan tidak logik membolehkan Mahkamah ini tidak perlu mengambil kira pembelaan mereka berdua (Nenggani Asmo v. PP [2014] 1 MLJ 501).” [40] Bantahan peguam bela adalah terhadap dapatan hakim bicara bahawa pembelaan Perayu-Perayu tidak perlu diambil kira oleh kerana keterangan mereka tidak berasas dan tidak logik. Menurut peguam bela semua keterangan pembelaan hendaklah diambil kira seperti kehendak di bawah seksyen 182A Kanun Tatacara Jenayah (KTJ) walaupun pembelaan Perayu-Perayu telah diberikan dari kandang tertuduh dengan tanpa bersumpah. [41] Kami telah meneliti semula pembelaan Perayu-Perayu dan juga turut meneliti dapatan hakim bicara di akhir kes pembelaan. Kami mendapati hakim bicara telahpun meneliti dan mengambil kira pembelaan Perayu-Perayu sebagaimana dalam penghakimannya di para 62 – 64, RR, Jilid 1 seperti berikut: “62. Mahkamah ini telah meneliti dan menimbangkan seluruh keterangan pembelaan dan seterusnya membuat dapatan bahawa Pihak Pembelaan bagi Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua gagal menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes Pendakwaan seperti berikut: Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 38 Tertuduh Pertama 62.1 Pihak Pembelaan sepatutnya meletakkan kesnya di peringkat kes Pendakwaan untuk mengelakkan “pemikiran kemudian” (afterthought) kerana peruntukan undang-undang telah menyatakan Pihak Pembelaan berhak untuk mendirikan kesnya dan menimbulkan keraguan yang munasabah walaupun di tahap kes pendakwaan (PP v Lin Lian Chen [1991] 1 MLJ 316;

62.2 Semasa dalam perjalanan ke kedai makan, SD1 menyatakan dalam pernyataan bertulisnya bahawa SP1 yang menelefon kawannya (SD2) tetapi semasa di dalam kes Pendakwaan di mana fakta yang ditanyakan dalam pemeriksaan soal balas SP1 adalah SP1 yang meminta SD1 untuk menefon SD2 dalam perjalanan;

62.3 Terdapatnya percanggahan yang sangat material berlaku apabila soalan yang dikemukakan oleh Pihak Pembelaan di kes pendakwaan iaitu menyatakan SP1 yang telah memberitahu SD1 apabila sampai di tempat kejadian bahawa menyuruh SD1 yang membawa simati ke tepi tasik itu, bukanlah seperti dikatakan oleh SD1 pada peringkat pembelaan bahawa SP1 dan simati pergi ke tasik itu manakala SD1 berada di tepi kereta;

62.4 Adalah tidak logik untuk menyatakan bahawa SP1 dapat menghalang simati untuk mengambil duit dari kedai makan tersebut kerana simati adalah pemilik kedai tersebut dan SP1 adalah orang asing atau pekerja sahaja, berbeza jika dibandingkan dengan SD1 yang merupakan saudara kepada simati dan mempunyai kuasa kawalan terhadap kedai makan tersebut. Motif adalah jelas terletak pada SD1 yang tidak berpuas hati atas perbuatan simati itu; dan Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 39

62.5 SD1 telah menyatakan bahawa beliau tidak mengetahui ke mana SD2 pergi kemudian tetapi versi SD2 adalah berbeza dan ditambah pula SD2 bertanya SD1 mengenai kunci kereta sebelum beredar dari situ. Keterangan antara kedua-dua Tertuduh tersebut adalah tidak menyokong antara satu dengan lain; Tertuduh Kedua 62.6 SD2 telah memberikan keterangan yang berupa pemikiran kemudian (afterthought) kerana beliau beredar dari tempat kejadian apabila tidak berhasrat untuk melibatkan diri di dalam pergaduhan antara SP1 dan simati walaupun beliau sanggup ikut sebelum ini;

62.7 Selanjutnya, SD2 memberitahu SD1 bahawa beliau balik dulu namun SD1 berkata kunci kereta ada dengan SP1 pada masa itu. SD2 kemudian berjalan ke tempat kerjanya yang terletak lebih kurang 100 meter dari kawasan tasik itu. Kemudiannya, ibu SD2 berasa risau kepada SD2 dan menyuruh abangnya mencarinya di tempat kerja; dan

62.8 Keterangan SD2 seperti di atas tidak pernah langsung ditimbulkan semasa di peringkat kes pendakwaan dan ini telah membolehkan Mahkamah ini meragui kebenarannya dan kredibiliti SD2 kerana keterangan sebegini hanya ditimbulkan di saat-saat terakhir. Pendekatan diambil daripada kes Tan Kim Ho v PP [2009] 3 MLJ 151, Mahkamah Persekutuan menyatakan: “[36] This is however not to say that there is any burden placed on the accused to disprove any guilt or to prove innocence. It is only assessing the credibility of a witness, in this case the second appellant’s credibility. In Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 40 order to determine whether an accused was telling the truth, one of the consideration is whether heh had indicated his defence during the prosecution’s case.” (Penekanan ditambah)

Selain itu, Mahkamah ini menilai semula kesemua keterangan di kes Pendakwaan dan mendapati pembelaan kedua-dua Tertuduh adalah sengaja direka-reka dan merupakan penafian semata-mata (Jaafar bin Ali v PP [1998] 4 MLJ 406; PP v Tan Chai Hing [2016] MLJU 708). Melalui penelitian semua terhadap keterangan dipaparkan semasa kes pendakwaan, didapati satu fakta yang tidak pernah dipertikaikan iaitu SD1 dan simati memang bergaduh mengenai bayaran wang hasil kedai dan bukannya SP1 bergaduh dengan simati. Sekiranya SP1 dan simati ada bergaduh, tidak ada logiknya untuk simati meminta SP1 untuk memandunya kereta untuk membawa simati berjumpa seseorang di tepi tasik. Ini secara nyata merupakan cerita yang dicipta kemudian oleh SD1.

Mahkamah ini menekankan sekali lagi prinsip kegagalan Pihak Pembelaan untuk meletakkan versinya di peringkat pendakwaan seawall mungkin boleh menyebabkan Pembelaan gagal untuk membangkitkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Keterangan pemikiran kemudian yang dikemukakan oleh pihak Pembelaan telah mewajarkan Mahkamah ini membuat penilaian dan mendapati pembelaan mencuba untuk mengambil kesempatan terhadap SP1 yang tidak dituduh untuk menolak kebersalahan ke atas SP1 tersebut. Di dalam kes Rasoul Bagherbejandi Ahmad v Public Prosecutor and another appeal [2016] 1 MLJ 272, YA HMR Ahmadi Asnawi menyatakan: “[42] Both the appellants canvassed a very opportunistic defence by taking full advantage of the third accused’s acquittal at the end of the prosecution’s case and heaped Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 41 the entire culpability and misfortune singularly upon the third accused. It is certainly a defence of afterthought, concoctions and recently invented all combined together, grounded and crafted upon the third accused’s acquittal who is no longer in the arena to give his version of the facts and events and where the learned judge had ruled that there was no evidence to implicate him with the said drugs nor any indication that he had harboured a common intention with the appellants to traffic in the said drugs. Their defence is neither consistent with their innocence nor were there circumstances corroborating their statements to warrant our attention.” (Penekanan ditambah) [42] Jelas daripada petikan penghakiman di atas, tidak benar dakwaan peguam bela bahawa hakim bicara telah gagal menilai keseluruhan pembelaan Perayu-Perayu. Kami dapati semua aspek pembelaan Perayu-Perayu telah diteliti dan dinilai oleh hakim bicara. Kami berpuas hati tiada perlanggaran terhadap peruntukan seksyen 182A KTJ telah dilakukan oleh hakim bicara dalam kes ini. Kami juga mendapati penggunaan perkataan-perkataan “pembelaan.….. tiada berasas dan tidak logik” hanyalah satu keterlanjuran (verbosity) oleh hakim bicara dan pada hakikatnya hakim bicara tidak menyimpang dari prinsip asas yang telah diputuskan dalam kes Mat v. PP, (supra). Oleh itu, isu ini juga tidak mempunyai sebarang merit. Kesimpulan [43] Berdasarkan alasan-alasan di atas, kami mendapati bahawa rayuan Perayu-Perayu tidak mempunyai sebarang merit. Kami mendapati sabitan terhadap Perayu-Perayu adalah selamat dan disokong oleh keterangan Rayuan Jenayah No: B-05(M)-298-08/2016 42 kukuh dan mencukupi. Oleh itu rayuan Perayu-Perayu ditolak. Sabitan dan hukuman Mahkamah Tinggi disahkan dan dikekalkan. Bertarikh: 17 Januari 2019 t.t. (KAMARDIN BIN HASHIM) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Peguam Cara Bagi Pihak Perayu-Perayu: Afifuddin Ahmad Hafifi Tetuan Salehuddin Saidin & Associates No. 14, Jalan Tengku Ampuan Zabedah A/9A Seksyen 9 40100 Shah Alam Selangor Bagi Pihak Responden: Tengku Intan Suraya bte Tengku Ismail Timbalan Pendakwa Raya Bahagian Rayuan dan Perbicaraan Jabatan Peguam Negara Putrajaya