Ramachandran A/L Verasamy v Pendakwa Raya (P-05(SH)-594-12/2023)

Di akhir kes, kedua-dua Perayu telah disabitkan dengan kesalahan-kesalahan yang dipertuduhkan terhadap mereka dan atas sabitan tersebut, Mahkamah Tinggi telah menjatuhkan hukuman seperti berikut: Perayu Pertama : Penjara seumur hidup dari tarikh tangkap bagi kedua-dua pertuduhan (Perayu pertama telah berusia 50 tahun sewaktu sabitan dan terlepas dari hukuman sebatan) Perayu Kedua : Penjara seumur hidup dari tarikh tangkap dan 12 kali sebatan bagi kedua-dua pertuduhan.

Hukuman penjara bagi kedua-dua pertuduhan diperintahkan berjalan serentak.

Perayu pertama, Ramachandran a/l Verasamy telah dirujuk sebagai OKT1 dan Perayu Kedua, Kelana bin Yunus sebagai OKT2 semasa perbicaraan di Mahkamah Tinggi. Di peringkat pembelaan, OKT2 telah memberi keterangan bersumpah sebelum OKT1 dan telah dirujuk sebagai SD1 manakala OKT1 yang juga telah memberi keterangan secara bersumpah selepas OKT1, telah dirujuk sebagai SD2. Pertuduhan [5] Pertuduhan-pertuduhan terhadap Perayu-perayu adalah seperti berikut: Bagi kes PA-45A-25-05/2019 (“Pertuduhan Pertama”) “Bahawa kamu bersama-sama pada 08.08.2018, jam lebih kurang 14.45 Hrs (2.45 petang) bertempat di alamat 1A-08-03, Sunny Ville Jalan Batu Uban, 11700 Gelugor Pulau Pinang, di dalam Daerah Timur Laut, Dalam Negeri Pulau Pinang, telah mengedar dadah berbahaya iaitu Methamphetamine seberat 326.4 gram dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B (1) (a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B Akta yang sama.” Bagi kes PA-45A-26-05/2019 (“Pertuduhan Kedua”) “Bahawa kamu bersama-sama pada 08.08.2018, jam lebih kurang 14.45 Hrs (2.45 petang) bertempat di 4 alamat 1A-08-03, Sunny Ville Jalan Batu Uban, 11700 Gelugor Pulau Pinang, di dalam Daerah Timur Laut, Dalam Negeri Pulau Pinang, telah mengedar dadah berbahaya iaitu seberat 1651.34 (1629.44 gram heroin dan 21.9 gram monoacetylmorphines) dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B (1) (a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B Akta yang sama.” Kes Pendakwaan [6] Melalui keterangan-keterangan yang telah dikemukakan di peringkat pendakwaan, YA Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana (YA pada ketika itu) (“YA PK”) telah mendapati fakta kes pendakwaan adalah seperti berikut: “8. Kes Pendakwaan Kes pendakwaan melalui keterangan saksi-saksi mereka adalah diringkaskan seperti berikut: Keterangan Pegawai Serbuan ASP Mohd Rozaidi Bin Ahmad (SP3)

8.1 Pada 08 Ogos 2018 lebih kurang jam 2.45 petang, ASP Mohd Rozaidi bin Ahmad (SP3) telah mengetuai sepasukan anggota polis membuat serbuan di alamat 1A-08-03, Sunny Ville, Jalan Batu Uban, 11700 Gelugor, Pulau Pinang (rumah tempat kejadian) yang merupakan satu unit kondominium di tingkat 8 bangunan.

8.2 Apabila SP3 dan pasukannya sampai di hadapan rumah tersebut, mereka mendapati pintu gril bagi pintu utama/hadapan dalam keadaan berkunci. SP3 dan pasukannya bertindak mengumpil pintu gril berkenaan.

8.3 Setelah SP3 dan pasukannya berjaya masuk, SP3 nampak seorang lelaki india (OKT1) di ruang tamu. SP3 memperkenalkan diri ‘polis’ dan telah menahan OKT1 di ruang tamu berkenaan. Seterusnya, SP3 turut menahan seorang lelaki Melayu (OKT2) di hadapan pintu bilik pertama.

8.4 Pemeriksaan badan ke atas OKT1 dan OKT2 tidak menjumpai apa-apa barang yang menyalahi undang-undang.

8.5 Dengan disaksikan oleh OKT1 dan OKT2, SP3 dan anggotanya telah membuat pemeriksaan di seluruh rumah tempat kejadian. Hasil pemeriksaan tersebut, SP3 telah menjumpai :- Di atas kabinet dapur : - a) 4 peket plastik lutsinar setiap satu berisi serbuk/ketulan warna keperangan disyaki dadah jenis heroin. b) 1 peket plastik lutsinar berisi serbuk warna putih disyaki dadah jenis heroin. c) 1 bungkusan plastik warna kuning bertulis ‘Guan Yin Wang’ di dalamnya berisi serbuk/ketulan kristal disayki dadah jenis syabu. Di dalam laci kabinet dapur :- a) 1 beg berwarna merah/kelabu jenama ‘Alanta Studio 2’ berzip dan di dalamnya terdapat 4 ketulan mampat berwarna hijau bertulis ‘AK’ dan serbuk warna putih disyaki dadah jenis heroin base. Di atas lantai bilik tidur pertama :- a) 1 besen plastik warna biru didalamnya berisi serbuk warna putih disyaki kafein. b) 1 besen plastik warna merah di dalamnya terdapat (2) penapis besi, (2) senduk kayu, (1) senduk besi pemegang plastik warna hitam,

senduk besi, (1) berus cat warna coklat dan (1) berus cat warna merah. c) 1 besen besi warna kekuningan didalamnya terdapat (1) besen plastik kecil warna ungu dan (1) papan pemotong. d) 1 alat penimbang digital. e) 1 alat penapis pernafasan. f) 2 sarung tangan kain. g) Cermin mata plastik lutsinar. h) 1 alat sealer. i) 1 kipas angin jenama Khind. j) 2 kotak warna coklat di dalamnya terdapat (1) bungkusan plastik lutsinar yang mengandungi serbuk putih disyaki kafein. k) 1 dapur masak. l) 1 tong gas jenama Petronas warna hijau/merah jambu. m) 3 botol kaca berisi cecair jernih disyaki bahan kimia. n) 2 botol kecil jenama ‘Star Brand’ perisa pandan. o) 1 botol kecil warna hitam bertulis choloroform di dalamnya berisi cecair disyaki bahan kimia. p) 1 botol plastik warna putih di dalamnya mengandungi cecair disyaki bahan kimia. q) 2 peket plastik biru bertulis ‘Eno’. Di dalam kabinet almari di dalam bilik tidur pertama:- a)

peket plastik lutsinar di dalamnya berisi serbuk/ketulan warna perang disyaki dadah jenis heroin. SP3 turut merampas: a) Pakaian iaitu baju dan seluar OKT1 dan OKT2 b) Mangga kunci jenama CJ Lock Germany c) 3 anak kunci pintu mangga d) 1 anak kunci pintu kayu hadapan e) 2 cip akses ke Apartment Sunny Ville f) 1 laci kabinet dapur

8.6 Di tempat kejadian itu juga, SP3 telah membuat tandaannya ke atas kesemua barang kes yang telah dirampas iaitu :-  A1 sehingga A6 dan catatan tarikh rampasan iaitu 08/08/2018 serta tandatangan SP3 ke atas kesemua barang kes yang telah dirampas dari atas kabinet dapur.  B1 sehingga B1d dan catatan tarikh 08/08/2018 serta tandatangan SP3 ke atas kesemua barang kes yang dirampas dari dalam laci kabinet dapur.  C sehingga T2 dan catatan tarikh 08/08/2018 serta tandatangan SP3 ke atas kesemua barang kes yang telah dirampas dari atas lantai bilik tidur pertama.  U1 hingga U26 dan catatan tarikh 08/08/2018 serta tandatangan SP3 bagi barang-barang kes dadah yang dirampas dari dalam kabinet almari dalam bilik tidur pertama.  V1 dan V2, catatan tarikh 08/08/2018 serta tandatangan SP3 bagi sehelai baju dan sehelai seluar yang dirampas dari OKT1. W1 dan W2, catatan tarikh 08/08/2018 dan tandatangan SP3 bagi sehelai baju dan sehelai seluar yang dirampas dari OKT2.

8.7 Seterusnya SP3 telah menangkap OKT1 dan OKT2, menyediakan Borang Senarai Geledah (P2) berkait kesemua rampasan dengan menyatakan tandaan-tandaan yang telah dibuat oleh SP3 pada setiap barang kes berkenaan.

8.8 Satu salinan Borang Senarai Geledah (P2) telah diserahkan kepada OKT1 dan OKT2 dan masing-masing telah menandatangani Borang Senarai Geledah tersebut.

8.9 Seterusnya SP3 telah membawa OKT-OKT dan rampasan ke Pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Polis Daerah (BSJND) Timur Laut, Pulau Pinang untuk tindakan selanjutnya. Pada kesemua masa barang-barang kes yang dirampas berada di dalam kawalan dan jagaan SP3 seorang sahaja sehingga diserahkan kepada pegawai penyiasat (SP7).

8.10 Di pejabat BSJND Timur Laut, SP3 telah membuat timbangan ke atas barang kes yang disyaki dadah dan menyediakan borang serah terima barang kes dengan menyatakan anggaran berat dadah yang diperolehinya. SP3 juga telah membuat laporan polis mengenai tangkapan OKT-OKT dan rampasan barang kes di tempat kejadian iaitu Sg. Nibong

8.11 Pada 09/08/2018 jam 3.00 pagi, SP3 telah menyerahkan kesemua barang kes dan OKT-OKT kepada Pegawai Penyiasat iaitu Inspektor Nurna Asyikin binti Abdul Rahman (SP7). Sebagai bukti penyerahan, SP3 dan SP7 telah menandatangani borang serah terima barang kes yang telah disediakan oleh SP3.

8.12 Semasa di tempat kejadian, SP3 juga telah meminta bantuan dari Inspektor Abdul Majid bin Heroid (SP6) dan anggotanya dari Pasukan Forensik, IPK Pulau Pinang untuk membuat siasatan forensik di rumah tempat kejadian. Hasil siasatannya, SP6 telah menyerahkan kepada SP3 barang-barang kes forensik yang dikutip di rumah tempat kejadian yang mana butirannya dinyatakan di dalam borang penyerahan iaitu eksibit P8.

8.13 Barang-barang kes forensik tersebut juga telah diserahkan oleh SP3 kepada SP7 selaku pegawai penyiasat melalui Borang Penyerahan Barang-Barang Kes Forensik (eksibit P7).

8.14 Di Mahkamah, selain mengecam setiap barang kes yang dirampas melalui pernandaannya, SP3 juga turut camkan 38 keping gambar tempat kejadian [P49 (1-38)] yang menunjukkan lokasi di mana setiap barang kes tersebut ditemui dan dirampas di dalam rumah tempat kejadian.

8.15 SP3 langsung tidak di soal balas oleh pihak pembelaan berkenaan dengan keterangannya.

Keterangan Inspektor Abdul Majis bin Heroid (SP6) 16 Hasil pemeriksaannya di rumah tempat kejadian, SP6 telah menemui dan merampas barang-barang kes bagi tujuan penyiasatan forensik seperti berikut: a) Sehelai tuala mandi berwarna putih bercetak ‘EVERGREEN’ yang dijumpai di ampaian di ruang tamu yang SP6 telah tandakan dengan ‘Tanda 1’. b) Sehelai tuala mandi berwana putih bercetak ‘EVERGREEN’ yang dijumpai di ampaian di ruang tamu yang SP6 telah tandakan dengan ‘Tanda 2’. c) Bekas abu rokok berwarna hitam yang dijumpai di atas meja kaca di ruang tamu yang SP6 telah tandakan dengan ‘Tanda 3’. d) Satu puntung rokok warna kuning yang dijumpai di dalam bekas abu rokok bertanda ‘Tanda 3’ yang SP6 telah tandakan dengan ‘Tanda 4’. e) Satu puntung rokok warna kuning jenama ’DUNHILL’ yang dijumpai di dalam bekas abu rokok bertanda ‘Tanda 3’ yang SP6 telah tandakan dengan ‘Tanda 5’. f) Satu puntung rokok warna kuning jenama ‘DUNHILL’ yang dijumpai di dalam bekas abu rokok bertanda ‘Tanda 3’ yang SP6 telah tandakan dengan ‘Tanda 6’. g) Satu berus gigi warna ungu/putih jenama ‘Colgate’ yang dijumpai di atas rak plastik dalam tandas bilik utama yang SP6 telah tandakan dengan ‘Tanda 7’. h) Satu berus gigi warna ungu/putih jenama Colgate yang dijumpai di atas rak plastik dalam tandas bilik utama yang SP6 telah tandakan dengan ‘Tanda 8’. i) Swab bahan disyaki dadah pada tangan kanan penama Kelana bin Yunus K/P: 780305-03-5717 (OKT2). j) Swab bahan disyaki dadah pada tangan kiri penama Kelana bin Yunus K/P: 780305-03- 5717 (OKT2). k) Swab bahan disyaki dadah pada telinga kanan penama Kelana bin Yunus K/P: 780305-03-5717 (OKT2). l) Swab bahan disyaki dadah pada telinga kiri penama Kelana bin Yunus K/P: 780305-03- 5717 (OKT2). m) Swab bahan disyaki dadah pada tangan kanan penama Ramachandran a/l Verasamy K/P: 640414-07-5797 (OKT1). n) Swab bahan disyaki dadah pada tangan kiri penama Ramachandran a/l Verasamy K/P: o) Swab bahan disyaki dadah pada telinga kanan penama Ramachandran a/l Verasamy K/P: p) Swab bahan disyaki dadah pada telinga kiri penama Ramachandran a/l Verasamy K/P:

8.17 Kesemua barang kes ini telah dibungkus dengan baik oleh SP6 sebelum menyerahkannya kepada SP3 di tempat kejadian.

8.18 Di Mahkamah, SP6 telah camkan kesemua barang kes yang beliau rampas melalui penandaan yang beliau buat ke atas setiap barang kes tersebut.

8.19 Barang kes forensik tersebut telah diserahkan oleh pegawai penyiasat (SP7) kepada pegawai sains DNA iaitu SP4 untuk dianalisis.

8.20 SP6 juga tidak disoal balas oleh pembelaan. Keterangan Pegawai Sains (DNA) – SP4 8.21 Melalui keterangan lisan dan penyataan saksinya (WSP4), SP4 telah mengesahkan bahawa hasil analisisnya ke atas sampel-sampel yang diterimanya daripada SP7 mendapati bahawa :- a) DNA OKT1 – Ramachandran A/L Verasamy adalah diperolehi daripada puntung rokok ‘Tanda 4’ hingga ‘Tanda 6’, pada tuala ‘Tanda 2’ dan pada berus gigi ‘Tanda 8’. b) DNA OKT2 – Kelana bin Yunus adalah diperolehi pada tuala ‘Tanda 1’.

8.22 SP4 telah mengemukakan laporan DNA yang disediakannya dan telah ditandakan sebagai eksibit pendakwaan P18.

Keterangan Pemilik Rumah (SP1) 23 SP1 telah memberikan keterangan bahawa rumah tempat kejadian adalah milik beliau yang beliau telah sewakan kepada OKT2 sejak tahun 2017. SP1 camkan rumah beliau telah menjadi tempat kejadian tersebut melalui 26 keping gambar tempat kejadian iaitu eksibit P49 (1-26).

8.24 SP1 juga telah camkan OKT2 sebagai orang yang menyewa rumah tempat kejadian tersebut dari SP1.

8.25 Menurut SP1, sebelum beliau menyewakan rumah tempat kejadian kepada OKT2, beliau telah membersihkan rumah tersebut. Apabila ditunjukkan dengan gambar barang-barang kes iaitu eksibit P50 (1-26), SP1 menyatakan bahawa dia tidak pernah nampak barang-barang kes sepertimana di dalam gambar-gambar di rumah tempat kejadian.

8.26 SP1 juga telah camkan Tenancy Agreement – P22A. Mengenai P22A yang tidak ditandatangani dan tiada “signing page”, keterangan SP1 adalah, ini adalah kerana beliau tidak dapat mengambil tandatangan OKT2 yang sering memberi alasan dia tiada di Pulau Pinang kerana outstation. P22A tersebut adalah untuk tempoh 01/1/2018 sehingga 31/12/2018.

8.27 Apabila dirujuk dengan P22B, SP1 cam dan sahkan bahawa itu adalah Tenancy Agreement bagi rumah tempat kejadian untuk tahun sebelumnya iaitu 2017. P22B juga adalah di antara SP1 sebagai pemilik rumah tempat kejadian dan OKT2 sebagai penyewa. P22B ini mempunyai singning page dan telah ditandatangani oleh kedua-dua pihak iaitu SP1 selaku landlord dan OKT2 selakui tenant.

Keterangan Ahli Kimia (SP2) 28 Semua barang kes yang disyaki dadah telah dihantar oleh pegawai penyiasat (SP7) kepada ahli kimia Encik Abdul Jalil (SP2) untuk dianalisis. Di dalam keterangan lisan dan penyata saksinya (WSP2), Encik Abdul Jalil telah mengesahkan bahawa hasil analisisnya ke atas barang kes yang diterimanya dari pegawai penyiasat (SP7) tersebut, mendapati bahawa ianya adalah dadah jenis Menthampethamine, Heroin dan Monoacetylmorphines yang tersenarai dalam Jadual Pertama ADB 1952 dengan berat masing-masing adalah sepertimana yang dinyatakan dalam pertuduhan-pertuduhan.

8.29 SP2 telah mengemukakan laporan kimia yang disediakannya mengenai analisis yang telah beliau jalankan tersebut dan ditandakan di Mahkamah sebagai eksibit P16.

8.30 SP2 juga tidak disoal balas oleh pembelaan.” Isu yang ditimbukan oleh Perayu-Perayu [7] Melalui petisyen rayuan Perayu-perayu dan hujahan peguambela yang bijaksana, isu-isu yang ditimbulkan adalah seperti berikut:

Bahawa YA PK telah khilaf apabila gagal untuk menilai, mengupas dan memberi pertimbangan pembelaan OKT2/Perayu Kedua (SD1) yang telah mengesahkan OKT1/Perayu Pertama (SD2) tidak tinggal di rumah tersebut dan oleh itu pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan milikan/pengetahuan OKT1/Perayu Pertama terhadap dadah-dadah yang dirampas;

Bahawa YA PK telah khilaf dan gagal untuk membangkitkan anggapan bertentangan di bawah s.114(g) Akta Keterangan 1950 apabila saksi-saksi material tidak ditawarkan kepada pihak pembelaan;

Bahawa Perayu-perayu telah diprejudiskan dengan ketidakmampuan terang-terangan (“flagrant incompetency”) peguambela Perayu-perayu semasa perbicaraan di Mahkamah Tinggi. Dapatan Isu pertama-Bahawa YA PK telah khilaf apabila gagal untuk menilai, mengupas dan memberi pertimbangan pembelaan OKT2/Perayu Kedua (SD1) yang telah mengesahkan OKT1/Perayu Pertama (SD2) tidak tinggal di rumah tersebut dan oleh itu pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan milikan/pengetahuan OKT1/Perayu Pertama terhadap dadah-dadah yang dirampas. [8] Peguambela terpelajar telah menghujahkan oleh kerana OKT1/Perayu Pertama bukan merupakan penyewa rumah tempat kejadian dan pertuduhan-pertuduhan tidak menyatakan kedua-dua Perayu mempunyai niat bersama untuk mengedar dadah memandangkan s.34 Kanun Keseksaan tidak dimasukkan sebagai intipati pertuduhan terhadap mereka maka, beban pihak pendakwaan adalah lebih tinggi di mana harus dibuktikan secara prima facie bahawa Perayu-perayu mempunyai milikan, pengetahuan dan niat untuk mengedar dadah berbahaya yang telah dirampas di rumah tempat kejadian secara berasingan. [9] Peguambela terpelajar menghujahkan lagi, oleh kerana OKT1/Perayu Pertama bukan penyewa rumah tempat kejadian dan dengan ketiadaan keterangan yang menunjukkan “overt act” OKT1/Perayu Pertama semasa serbuan, YA PK telah terkhilaf dalam membuat dapatan bahawa OKT1/Perayu Pertama juga mempunyai milikan dan pengetahuan mengenai dadah-dadah berbahaya yang dijumpai dengan hanya bergantung kepada keterangan “proximity” dan DNA OKT1/Perayu Pertama yang dijumpai di dalam rumah tempat kejadian. [10] Adalah tidak dinafikan bahawa tidak terdapat seksyen 34 Kanun Keseksaan dinyatakan dalam kedua-dua pertuduhan terhadap Perayu-perayu. Namun demikian, oleh kerana terdapatnya perkataan “bersama-sama” dalam kedua-dua pertuduhan dan Perayu-perayu telah dibicarakan bersama, kami mendapati ketiadaan peruntukan s.34 Kanun Keseksaan yang dinyatakan dalam kedua-dua pertuduhan terhadap Perayu-perayu bukanlah satu kecacatan yang “fatal” yang membawa kepada salah laksana keadilan yang telah memprejudiskan kedua-dua Perayu. Kami mendapati ianya hanyalah satu ketidakteraturan (“irregularity”) yang boleh diubati di bawah s.422 Kanun Tatacara Jenayah (sila lihat kes Azhar bin Che Wil v PP [2009] 6 CLJ 537). Perlu diingatkan bahawa seksyen 34 Kanun Keseksaan bukanlah satu peruntukan kesalahan substantif. Ratanlal&Dhirajlal’s Law of Crimes Edisi ke 29 di muka surat 120 telah menjelaskan bahawa: “Section 34 has been enacted on the principle of joint liability in doing a criminal act, the section is only a rule of evidence, it does not create substantive offence”. [Penekanan diberikan] [11] Maka adalah jelas bahawa kesalahan substantif di dalam kes ini adalah kesalahan mengedar dadah berbahaya di bawah seksyen 39B (1) (a) ADB dan bukannya di bawah s.34 Kanun Keseksaan. Pihak pendakwaan hanya perlu membawa keterangan mengenai ‘joint liability’ Perayu-perayu dalam melakukan kesalahan mengedar dadah berbahaya sepertimana yang dinyatakan dalam kedua-dua pertuduhan. Tidak ada keperluan untuk pihak pendakwaan membuktikan milikan, pengetahuan dan niat untuk mengedar dadah berbahaya di pihak OKT1/Perayu Pertama secara berasingan dengan OKT2/Perayu Kedua kerana mereka telah ditangkap semasa berada di rumah tempat kejadian bersama-sama di mana dadah-dadah berbahaya yang dinyatakan dalam kedua-dua pertuduhan telah dijumpai. [12] Peguambela terpelajar berpaksikan hujahannya kepada fakta bahawa OKT1/Perayu Pertama bukanlah penyewa dan tidak tinggal di rumah tempat kejadian tersebut dan ini telah disahkan oleh OKT2/Perayu Kedua. Namun demikian, kami mendapati keterangan OKT2/Perayu Kedua itu tidak dapat menyangkal (“exonerate”) penglibatan OKT1/Perayu Pertama. Dapatan kami ini adalah bersandarkan kepada penilaian yang telah dibuat oleh YA PK yang telah menilai keterangan-keterangan dan pembelaan Perayu-perayu secara keseluruhan. [13] Pembelaan OKT1/Perayu Pertama adalah dia merupakan seorang penceroboh yang menceroboh masuk ke dalam rumah tempat kejadian bersama-sama dengan OKT2/Perayu Kedua serta tidak mempunyai pengetahuan mengenai dadah-dadah berbahaya yang berada di dalamnya. Kami mendapati pembelaan ini adalah tidak bermerit. YA PK telah menilai pembelaan OKT1/Perayu Pertama dengan terperinci di peringkat pendakwaan dan pembelaan walaupun pembelaan kedua-dua Perayu bahawa mereka hanyalah penceroboh rumah tempat kejadian semasa ditangkap, tidak ditimbulkan sama sekali di peringkat pendakwaan melalui soalan-soalan balas kepada saksi-saksi pendakwaan yang relevan. [14] YA PK dalam penghakimannya telah menzahirkan pembelaan kedua-dua Perayu di peringkat pendakwaan seperti berikut: “10 (iii) Versi pembelaan adalah, pada tarikh kejadian OKT2 tidak lagi menyewa di rumah tempat kejadian. Kehadiran OKT-OKT di rumah tempat kejadian semasa serbuan oleh SP3 dan pasukannya hanyalah secara kebetulan. Ini kerana pada hari kejadian, OKT-OKT telah menceroboh masuk ke rumah tempat kejadian dengan menggunakan kunci dan kad pengimbas lift (lift scanner) yang masih disimpan oleh OKT2. Milikan dan pengetahuan OKT-OKT mengenai dadah di rumah tempat kejadian gagal dibuktikan kerana pihak pendakwaan tidak membuktikan sejak bila kedua-dua OKT telah berada di rumah tersebut sebelum kehadiran pasukan serbuan pada hari kejadian. Tiada keterangan yang menunjukkan SP3 dan pasukannya telah terlebih dahulu membuat pemantauan mengenai pergerakan keluar masuk ke rumah tempat kejadian sebelum melaksanakan serbuan dan tangkapan ke atas OKT-OKT di dalam rumah berkenaan. Pendakwaan juga gagal membawa keterangan lain seperti rakaman CCTV yang terdapat di bangunan kondominium tersebut bagi menunjukkan bagaimana dan sejak bila OKT-OKT mengakses dan masuk ke dalam rumah tempat kejadian tersebut.

(iv) Kehadiran kesan DNA OKT-OKT di tempat kejadian adalah tidak konklusif bagi membuktikan OKT-OKT adalah penghuni rumah tempat kejadian. Ini kerana keterangan SP4 semasa disoal balas, jelas menunjukkan; a) kehadiran kesan DNA seseorang di tempat kejadian tidak boleh menunjukkan masa iaitu sejak bila pemilik DNA tersebut telah berada di tempat berkenaan; b) kehadiran DNA seseorang pada sesuatu barangan peribadi tidak membuktikan secara konklusif bahawa orang itu adalah pemilik kepada barangan tersebut.” [15] YA PK kemudiannya telah menilai versi pembelaan Perayu-perayu dan telah membuat dapatan seperti berikut: “28. Hujahan peguambela bahawa OKT-OKT hanyalah penceroboh di rumah tempat kejadian yang tidak bernasib baik kerana telah berada di tempat yang salah pada masa yang salah adalah tidak berasas sama sekali. Ini kerana versi ini tidak pernah dicadangkan secara spesifik kepada saksi-saksi pendakwaan yang material iaitu SP1 (pemilik rumah) dan SP3 (pegawai serbuan). Selain itu, versi ini adalah tidak logik dan tidak mencukupi untuk menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan, Ini kerana, adalah di luar dari adat dan kelaziman bagi penceroboh di rumah kediaman orang lain untuk mandi-manda, memberus gigi, seterusnya menyidai tuala mandi yang digunakan di ampaian di ruang tamu dan menghisap sehingga tiga (3) batang rokon di rumah berkenaan. Kelazimannya, seseorang penceroboh akan bersegera melaksanakan misi mereka dan meninggalkan rumah yang diceroboh dengan secepat mungkin serta akan seboleh mungkin mengelak dari meninggalkan apa-apa kesan atau jejak mereka di rumah yang dicerobohi bagi memastikan pelakuan jenayah mereka tidak terbongkar.

Hujahan peguambela terpelajar bahawa milikan gagal dibuktikan kerana ternyata ada individu lain juga mempunyai akses kepada rumah tempat kejadian berdasarkan keterangan SP4 dan laporannya (P18) yang menunjukkan kehadiran DNA individu lain yang tidak dapat dikenal pasti di rumah tersebut adalah ditolak. Di dalam memutuskan sedemikian, saya telah merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan iaitu Hermakumar Subramaniam v PP [2020] MLJU 217/[2020] 3 CLJ 844 yang telah membincangkan perkara ini dan memutuskan yang dipetik seperti berikut: …..

Adalah jelas dari otoriti di atas bahawa Mahkamah masih boleh membuat dapatan bahawa berdasarkan fakta dan keterangan seseorang tertuduh itu mempunyai milikan terhadap dadah yang dijumpai di sesuatu tempat walaupun ada pihak lain yang tidak dituduh juga mempunyai akses kepada tempat tersebut.

Sehubungan itu, adalah dapatan saya bahawa kehadiran DNA individu lain tidak menjadikan OKT-OKT tidak mempunyai milikan terhadap dadah-dadah berkenaan. Ini kerana bukanlah menjadi kehendak undang-undang bahawa milikan terhadap dadah-dadah yang dipertuduhkan mestilah secara eksklusif hanya kepada OKT-OKT sahaja.” [16] Sekali lagi, di peringkat pembelaan, YA PK telah menilai pembelaan OKT-OKT/Perayu-perayu khususnya mengenai kewujudan DNA Perayu-perayu di dalam rumah tempat kejadian dan membuat dapatannya seperti berikut: “63. Berkait dengan isu ini, Mahkamah mendapati keterangan/penjelasan SD1 dan SD2 mengenai DNA mereka yang di kesan pada tuala adalah kerana SD1 menenyeh mukanya ke tuala berkenaan untuk mengelap peluh, manakala SD2 pula semata-mata kerana dia telah berada berdekatan dengan tuala berkenaan, dan penjelasan SD2 mengenai DNAnya pada berus gigi adalah kerana dia telah menggunakan sinki di dalam tandas di mana berus gigi tersebut berada, adalah sangat lemah, tidak menyakinkan dan gagal menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan.

Ini kerana penjelasan-penjelasan ini tidak pernah dicadangkan kepada SP3 iaitu ketua serbuan selaku saksi yang boleh mengesahkan atau menyangkal penjelasan tersebut. Sekali lagi, rujukan dibuat kepada kes Mahkamah Persekutuan iaitu Tan Kim Ho & Anor v PP [Supra].

Pun begitu, Mahkamah ini masih menimbangkan dan menilai penjelasan kedua-dua OKT ini. Di mana Mahkamah mendapati dengan menafikan tuala dan berus gigi (bagi OKT1) yang mempunyai kesan DNA mereka adalah milik mereka, maka, inferen yang boleh dibuat adalah OKT-OKT mengatakan bahawa tuala dan berus gigi berkenaan adalah milik orang lain. Seterusnya, jika benar tuala dan berus gigi berkenaan kepunyaan orang lain, Mahkamah ini berpendapat, sudah pasti selain DNA OKT-OKT, SP4 juga akan dapat mengesan kesan surih DNA individu-individu lain yang tidak dikenali pada tuala dan berus gigi berkenaan. Namun, penelitian kepada laporan DNA (P18) dan keterangan lisan ahli kimia (DNA) iaitu SP4, jelas menunjukkan hanya DNA OKT-OKT yang dikesan pada barangan tersebut. Ini memberikan inferen bahawa tuala dan berus gigi berkenaan hanya digunakan oleh OKT-OKT. Seterusnya, fakta bahawa DNA OKT-OKT terdapat pada barangan peribadi berkenaan menunjukkan bahawa OKT-OKT adalah penghuni di rumah tempat kejadian tersebut dan bukannya sekadar penceroboh yang hanya sempat berada di rumah tempat kejadian dalam tempoh lebih kurang seminit sebelum ditangkap seperti yang mereka dakwa.

Sehubungan itu, di akhir kes pembelaan, Mahkamah berpuas hati bahawa tiada keterangan dari pihak pembelaan yang telah menimbulkan keraguan mengenai isu milikan barang kes dadah yang dipertuduhkan terhadap OKT-OKT. Kewujudan DNA OKT1 pada barangan peribadi iaitu tuala yang dijumpai di ruang tamu, berus gigi yang berada di dalam tandas bilik pertama dan pada 3 puntung rokok di dalam bekas habuk rokok di ruang tamu menunjukkan OKT1 mempunyai akses, kegunaan dan penghunian di rumah tempat kejadian dan bilik pertama rumah berkenaan. Keadaan barang kes dadah dan peralatan memprosesnya yang terdedah dan dalam kuantiti yang banyak di dalam bilik pertama tersebut tidak memungkinkan OKT1 untuk menafikan pengetahuannya mengenai dadah tersebut. Begitu juga dengan OKT2, keterangannya tidak dapat menimbulkan keraguan yang munasabah bahawa dia bukan lagi penyewa di rumah tempat kejadian semasa serbuan. Selaku penyewa (occupier) OKT2 mempunyai akses, kegunaan dan penghunian seluruh rumah tempat kejadian. Sementelah pula, tiada langsung keterangan dalam pembelaan bahawa bilik pertama di mana peralatan memproses dan sebahagian dadah tersebut dijumpai berkunci dan dihuni oleh orang lain. Sama seperti OKT1, keadaan barang kes dadah dan peralatan memprosesnya yang terdedah dan dalam kuantiti yang banyak di dalam bilik pertama dan di atas kabinet dapur tersebut tidak memungkinkan OKT2 untuk menafikan pengetahuannya mengenai dadah yang dipertuduhkan tersebut. [17] Kami mendapati walaupun seksyen 34 Kanun Keseksaan tidak dinyatakan dalam kedua-dua pertuduhan, berdasarkan keterangan-keterangan yang telah dikemukakan dan tidak dicabar, YA PK tidak terkhilaf dalam dapatannya bahawa kedua-dua Perayu bersama-sama mempunyai milikan, kawalan dan pengetahuan mengenai dadah-dadah berbahaya yang telah dijumpai di rumah tempat kejadian. Keterangan-keterangan bahawa OKT2 masih mempunyai akses kepada rumah tempat kejadian, kewujudan DNA Perayu-perayu yang dijumpai pada puntung-puntung rokok, tuala dan berus gigi serta keadaan dadah-dadah berbahaya dalam kuantiti yang banyak yang dijumpai di dalam bilik pertama serta peralatan memprosesnya yang terdedah dalam rumah tempat kejadian tidak memungkinkan orang lain selain dari kedua-dua Perayulah yang mempunyai milikan, kawalan dan pengetahuan mengenai dadah- dadah berbahaya tersebut. Berdasarkan fakta dan keterangan-keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan, tidak ada keperluan untuk YA PK menilai elemen milikan, pengetahuan dan niat untuk mengedar dadah berbahaya di pihak OKT1/Perayu Pertama secara berasingan dengan OKT2/Perayu Kedua kerana mereka telah ditangkap semasa berada di rumah tempat kejadian bersama-sama dadah-dadah berbahaya yang dinyatakan dalam kedua-dua pertuduhan. [18] Kami bersetuju dengan dapatan YA PK di atas dan kami mendapati beliau telah membuat analisis dan inferens yang betul serta pertimbangan yang maksima ke atas keseluruhan keterangan serta versi pembelaan Perayu-perayu walaupun pembelaan Perayu-perayu adalah keterangan yang merupakan pemikiran kemudian (afterthought). Kami juga mendapati versi pembelaan Perayu-perayu penuh dengan kejanggalan dan tidak munasabah kerana tidak ada sebab untuk mereka menceroboh kerana menurut SP1 yang mengendalikan penyewaan rumah tempat kejadian, OKT2 adalah merupakan penyewa rumah tempat kejadian tersebut. Isu Kedua - Bahawa YA PK telah khilaf dan gagal untuk membangkitkan anggapan bertentangan di bawah s.114(g) Akta Keterangan 1950 apabila saksi-saksi material tidak ditawarkan kepada pihak pembelaan. [19] Peguambela terpelajar telah menghujahkan YA PK gagal membuat pertimbangan dan penilaiaan bahawa kegagalan pihak pendakwaan memanggil atau menawarkan isteri dan anak SP1 yang merupakan pemilik sebenar rumah tempat kejadian telah membangkitkan anggapan bertentangan di bawah s. 114 Akta Keterangan 1950. Apatah lagi dengan wujudnya DNA orang lain yang ditemui dalam rumah tempat kejadian memungkinkan kewujudan orang lain yang juga mempunyai akses kepada rumah yang sama. [20] Berdasarkan keterangan SP1, pemilikan rumah tempat kejadian telah dipindahkan kepada isteri dan anak lelakinya. Namun demikian, SP1 telah menzahirkan bahawa beliaulah yang mengendalikan urusan penyewaan rumah tempat kejadian tersebut.

Menurut SP1 lagi, walaupun Perjanjian Penyewaan (P22B) tidak ditandatangani oleh OKT2/Perayu Kedua, beliau yakin OKT2/Perayu Kedua adalah orang yang menyewa rumah tempat kejadian kerana bayaran sewa masih dibuat oleh OKT2/Perayu Kedua walaupun mereka (SP1 dan OKT2/Perayu Kedua) tidak ada berjumpa selepas menandatangani perjanjian penyewaan yang pertama. Keterangan SP1 dipetik: “Peguambela : How can you be so sure that he was renting the premise because you did not meet him or see him after signing of the 1st agreement SP1 : Because we have telephone communication (WhatsApp). He send to me and send to him. Communicate to handphone” [21] YA PK dalam penghakimannya telah juga membuat penilaian berkaitan dengan isu ini seperti berikut: “57. Mengenai hujahan peguambela yang terpelajar bahawa SP1 bukanlah saksi yang tepat kerana pada masa kejadian SP1 bukan lagi pemilik berdaftar rumah tempat kejadian tersebut. Pada hemat mahkamah ini, isu samada SP1 masih lagi pemilik berdaftar rumah tempat kejadian atau pun tidak semasa serbuan di dalam konteks undang-undang tanah (land law) adalah tidak material. Ini kerana adalah jelas SD1 sendiri berdasarkan keterangannya bahawa pemilik (landlord) rumah tempat kejadian itu adalah tidak lain dan tidak bukan adalah SP1. SD1 tidak pernah mempertikaikan bahawa sememangnya dia memasuki perjanjian penyewaan rumah tempat kejadian itu (P22B) dalam tahun 2017 dengan SP1 sebagai land lord dan SD1 sebagai tenant (penyewa)

Jika benar sekalipun semasa serbuan SP1 bukan lagi pemilik berdaftar premis tersebut, namun keterangan beliau bahawa pada sepanjang masa yang material, hanya SP1 yang menguruskan dan memantau penyewaan premis tersebut tidak pernah dicabar oleh pembelaan. Malahan, jika pun SP1 bukan pemilik berdaftar premis tersebut semasa menandatangani perjanjian penyewaan dengan dan P22A tidak ditandatangani oleh SD1, pada hemat mahkamah ini, ia tidak memudaratkan kes pendakwaan. Ini kerana apa yang pendakwaan perlu buktikan melalui keterangan SP1 adalah fakta bahawa SD1 adalah penyewa (occupier) rumah tempat kejadian semasa serbuan. Perihal keabsahan perjanjian sewaan tersebut dari sudut undang-undang kontrak, bukanlah menjadi isu yang perlu ditangani oleh pendakwaan dan diputuskan oleh Mahkamah ini. Justeru pembelaan SD1 bahawa beliau bukan lagi penyewa premis berkenaan semasa serbuan memang seharusnya ditanyakan kepada SP1. Rujukan juga dibuat kepada kes Mahkamah Persekutuan iaitu Alcontara a/l Ambross Anthony v Public Prosecutor [1996] 1 MLRA 47; [1996] 1 MLJ 209, [1996] 1 CLJ 705; [1996] 1 AMR 817 di mana Edgar Joseph Jr FCJ telah menyatakan: “Speaking generally, in a criminal trial, the whole point and purpose of the defence having to put its case to such of the prosecution witnesses as might be in a position to admit or deny it, is to enable the prosecution to check on whether an accused's version of the facts is true or false, and thus avoid the adverse comment, that the defence is a recent invention — in other words, ‘kept up its sleeve’, as it were — and revealed for the first time when the accused makes his defence from the witness box or the dock, thus detracting from the weight to be accorded to the defence.” [22] Kami bersetuju dengan dapatan YA PK atas isu ini. Kami berpendapat tidak ada keperluan untuk memanggil isteri/anak lelaki SP1 untuk memberi keterangan ataupun ditawarkan kerana mereka bukanlah saksi-saksi yang relevan walaupun rumah tempat kejadian telah dipndahmilik kepada mereka. Fakta dan keterangan adalah jelas bahawa SP1 lah yang telah berurusan dengan OKT2/Perayu Kedua berkaitan penyewaan rumah tempat kejadian. [23] Tidak ada sebab untuk Mahkamah untuk tidak mempercayai keterangan SP1 dan YA PK sebagai Hakim Bicara mempunyai ‘prerogative’ dalam menilai “demeanour” SP1 yang memberi keterangan. Tidak terdapat kekhilafan di pihak YA PK dalam menerima keterangan SP1 bahawa OKT2/Perayu Kedua adalah penyewa dan masih tinggal di rumah tempat kejadian semasa serbuan. [24] Adalah perlu ditekankan bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan perlu perlahan dalam mengusik dapatan fakta Hakim Bicara yang melibatkan kredibiliti di mana kelebihan audio visual terletak mutlak kepada Hakim yang mengendalikan perbicaraan. Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman Abdul Hamid Embong FCJ dalam kes Isidro Leonardo Quito Cruz v PP [2013] 2 CLJ 1025 (FC) telah menekankan prinsip ini seperti berikut: “[16] The Federal Court too does not make its own findings of fact. (see PP v. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457). The function of this court, at this final stage of appeal in dealing with the findings of fact by the courts below is now limited in its scope, confined to the advice of the Privy Council in this passage from Antonio Dias Caldeira v. Frederick Augustus Gray [1934] CLJU 5; [1934] 1 LNS 5; [1936] MLJ 137, 138 which says: ... that the functions of an appellate court, when dealing with a question of fact, and a question of fact in which questions of credibility are involved, are limited in their character and scope, and that in an appeal from a decision of a trial judge based on his opinion of the trust-worthiness of witnesses whom he has seen, an appellate court must in order to reverse, not merely entertain doubts whether the decision below is right but must be convinced that it is wrong. Now, it settled law that it is no part of the function of an appellate court in a criminal case or indeed any case to make its own findings of fact. That is a function exclusively reserved by the law to the trial court. The reason is obvious. An appellate court is necessarily fettered because it lacks the audio-visual advantage enjoyed by the trial court. This case, it must be underlined, raises for the most part essentially factual issues on which the courts below were in agreement. On such issues, the rule is that an appellate court should not reverse the trial judge in the absence of palpable and overriding error which affected his or her assessment of the facts. There is also the now trite principle that this court will not interfere with any concurrent findings of fact by both the trial court and the intermediate appellate court. Unless there is a plain and overriding error which affected their assessment of facts. (see Lim Geak Liang v. East West UMI Insurance Bhd [1997] 4 CLJ 405; [1997] 3 MLJ 517. Also, Low Kian Boon & Anor v. PP [2010] 5 CLJ 489).” [Penekanan diberikan] [25] YA PK telahpun menilai pembelaan OKT2/Perayu Kedua bahawa dia tidak lagi tinggal di rumah tempat kejadian dan hanya ke sana bagi tujuan menceroboh. Kami bersetuju dengan dapatan YA PK bahawa versi pembelaan OKT2/Perayu Kedua adalah tidak logik serta gagal menimbulkan keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan. Penilaian dan dapatan YA PK adalah seperti berikut: “59. Walaubagaimana pun, menyedari tugas Mahkamah ini untuk tetap meneliti, menilai dan membuat dapatan terhadap setiap pembelaan yang dibangkitkan, maka, penelitian telah dibuat terhadap pembelaan yang dibangkitkan. Hasil penelitian ini, Mahkamah berpendapat bahawa pembelaan SD1 ini adalah tidak logic, tidak disokong oleh apa-apa keterangan lain, gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah dan hanyalah satu rekaan serta pemikiran terkemudian semata-mata. Ini kerana dalam konteks ini, keterangan SD1 adalah saling bercanggah sesame sendiri. Pada satu ketika, SD1 menyatakan setelah berpindah ke Kulim, dia tidak pernah lagi ke Pulau Pinang kerana ketiadaan kenderaan dan masalah kewangan. Namun pada satu ketika yang lain pula, SD1 telah memberikan keterangan yang dipetik seperti berikut: “Peguambela : 2018 sebelum tarikh kamu ditangkap oleh polis pada bila-bila masa ada tak kamu jumpa Lee Bun Si (SP1)? : Ada sekali saya berjumpa dengan dia untuk jual kasut dan jam tangan. Peguambela : Di mana kamu berjumpa dengan beliau? : Di Pulau Pinang. Maybank Gelugor.”

Dari petikan keterangan di atas, jelas menunjukkan bahawa selepas berpindah ke Kulim, SD1 ada ke Pulau Pinang. Malahan, keterangan ini menunjukkan bahawa SD1 bukan sekadar ke Pulau Pinang dalam tahun 2018, malahan, SD1 telah bekerja di Pulau Pinang, iaitu SD1 berniaga menjual kasut dan jam tangan di hadapan Maybank Cawangan Gelugor, Pulau Pinang. Keterangan ini juga adalah konsisten dengan keterangan SP1 (Lee Bun Si) yang menyatakan dia ada berjumpa dengan SD1 dalam tahun 2018 di hadapan Maybajk Cawangan Gelugor, Pulau Pinang. Keterangan SP1 yang berkenaan semasa pemeriksaan semula adalah dipetik seperti berikut: “TPR : Lawyer ask you, you said that you see Kelana when he shown you the boot. When is the time took place? SD1 : Year 2018. It is in front of Maybank Gelugor. The car there. I think that time he said he’s doing on line business, so I try to support him.”

Selain itu, penelitian Mahkamah kepada klausa 2 Perjanjian Penyewaan untuk tahun 2017 (eksibit P22B) yang disahkan oleh SD1 telah ditandatanganinya sendiri selaku penyewa, mendapati semasa memasuki perjanjian tersebut, SD1 dikehendaki membayar keseluruhanny sejumlah RM1,650.00 sebagai penyewaan. Deposit ini pula, akan dikembalikan kepada SD1 setelah penamatan kontrak penyewaan. Pada hemat Mahkamah adalah amat tidak munasabh bagi SD1 yang sedang mengalami kesempitan kewangan yang teruk itu untuk tanpa apa-apa sebab yang jelas, sengaja tidak mengembalikan kunci dan kad pengimbas lif kepada SP1. Ini kerana, dengan berbuat demikian, SD1 akan turut kehilangan hak dan peluang untuk menuntut kembali wang deposit tersebut. Malahan SD1 boleh dikenakan penalti (denda) atas kegagalan memulangkan kad pengimbas lif berkenaan kepada pihak pengurusan bangunan/SP1. Secara logik dan kemunasabahannya, bagi seseorang yang sedang mengalami masalah kewangan, jumlah RM1,650.00 adalah sangat besar dan amat diperlukan untuk kelangsungan hidup. Maka, adalah mustahil untuk seseorang yang di dalam keadaan kewangan yang kritikal seperti yang didakwa oleh SD1, sengaja melepaskan peluang untuk mendapatkan semula wangnya dan pada masa yang sama sengaja mengambil risiko didenda (penalty) sebagaimana yang dinyatakan dalam catatan bertarikh 24.11.2017 dalam Perjanjian Penyewaan (P22B), yang tidak dinafikan oleh SD1 telah ditandatanganinya sendiri semasa menerima kad pengimbas berkenaan daripada SP1.

Justeru, berdasarkan alasan-alasan di atas dan dengan juga mengambil kira keterangan SP1 bahawa perjanjian penyewaan dengan SD1 tidak pernah ditamatkan dan tidak berlaku sebarang penukaran penyewa bagi rumah tempat kejadian pada tahun 2018 di mana, menurut SP1, dia yakin dalam tahun 2018, SP1 masih lagi berterusan menerima bayaran sewa bulanan bagi rumah tempat kejadian tersebut pada setiap bulan bagi tahun 2018 yang dikreditkan ke akaun banknya. Ini adalah kaedah atau pembayaran yang sama sebagaimana kelazimannya dilakukan oleh SD1 di sepanjang tahun 2017. Mahkamah ini membuat dapatan bahawa SD1 adalah penyewa di rumah tempat kejadian pada tarikh serbuan.” [26] Berkenaan kewujudan DNA individu lain yang turut dijumpai dalam rumah tempat kejadian, kami mendapati YA PK juga tidak terkhilaf dalam membuat dapatan bahawa milikan dadah-dadah berbahaya di rumah itu tidak semestinya bersifat eksklusif selaras dengan prinsip yang dinyatakan mengenai milikan dadah-dadah berbahaya yang diterangkan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes PP v Denish Madhavan [2009] 2 CLJ 209 seperti berikut: “[16] Before proceeding to consider the reasons for the Court of Appeal's decision, we will say a few words about "exclusive" possession. It is inappropriate to speak of possession of an article in criminal law as exclusive possession. One is either in possession or not in possession, although one could be in possession jointly with another or others. To say that the prosecution of a drug case fails because there has been no proof of exclusive possession is apt to convey the wrong impression that it is only in cases where possession is entirely with one person, - that is, "exclusive" - that a conviction is possible. When the learned trial judge said "The accused sought to negative the proof of exclusive possession...", we take it that he meant no more than that the respondent sought to show that he was not in possession of the drugs because he had no knowledge of their existence and that the drugs could have been placed in his bags by some other person or persons. [17] The idea of exclusivity features in the meaning of "possession" in criminal law as one of the elements necessary to constitute possession. As Taylor J said in Leow Nghee Lim v. Reg. [1955] CLJU 53; [1955] 1 LNS 53: ... It is often said that 'possession must be exclusive'. This is ambiguous. Possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from enjoyment of the property. Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. The statement that 'possession must be exclusive' is often due to confusion of the fact to be proved with the evidence by which it is to be proved. It is essential to keep this distinction clearly in mind, especially when applying presumptions. [18] Thomson J, in Chan Pean Leon v. Public Prosecutor [1956] CLJU 17; [1956] 1 LNS 17, said that "possession" for the purposes of criminal law involves possession itself - which some authorities term "custody" or "control" - and knowledge of the nature of the thing possessed. As to possession itself he cited the following definition in Stephen's Digest (9th edn, p. 304), in which the exclusive element mentioned by Taylor J appears: A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need.” [Penekanan diberikan] [27] Kami telah meneliti keterangan-keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan versi pembelaan Perayu-perayu. Kami juga telah meneliti dapatan dan penilaian yang dibuat oleh YA PK. Kami mendapati keterangan adalah jelas bahawa Perayu-perayu mempunyai milikan dan pengetahuan mengenai dadah-dadah berbahaya di rumah tempat kejadian. Secara keseluruhannya, kami berpuas hati bahawa Perayu-perayu telah ditangkap di dalam rumah tempat kejadian dan semasa serbuan hanya mereka berdua sahaja yang berada di rumah yang sama. Hasil pemeriksaan di rumah tempat kejadian oleh SP3 sebagai pegawai serbuan telah menemui dadah yang sebahagiannya dapat dilihat dengan mata kasar serta banyak peralatan memproses dadah. Kewujudan DNA orang lain di rumah tempat kejadian tersebut tidak dapat menimbulkan keraguan yang munasabah kes pendakwaan. Kami berpuas hati bahawa bukan sahaja Perayu-perayu mempunyai milikan dan pengetahuan mengenai dadah-dadah berbahaya tersebut tetapi mereka juga mempunyai kuasa untuk berurusan dengan dadah-dadah tersebut bilamana diperlukan mereka berbuat demikian. Isu Ketiga: Bahawa Perayu-perayu telah diprejudiskan dengan ketidakmampuan terang-terangan (flagrant incompetency) peguambela Perayu-perayu semasa perbicaraan di Mahkamah Tinggi. [28] Mengenai isu ini, kami berpandangan bahawa tidak terdapat ketidakmampuan terang-terangan (flagrant incompetency) di pihak peguambela yang mewakili Perayu-perayu semasa perbicaraan. Adalah penting untuk ditekankan bahawa walaupun terdapat versi pembelaan Perayu-perayu yang tidak dikemukakan semasa pemeriksaan balas terhadap saksi-saksi pendakwaan tetapi hanya diutarakan melalui hujahan di akhir kes pendakwaan, YA PK telah tetap memberi pertimbangan dan penilaian ke atas versi pembelaan mereka di peringkat pendakwaan dan juga pembelaan yang tertumpu kepada isu akses kepada rumah tempat kejadian. Maka kami mendapati Perayu-perayu sama sekali tidak diprejudiskan. [29] Adalah juga penting untuk ditekankan bahawa sekalipun terdapat kegagalan di pihak peguambela di peringkat pebicaraan untuk mencapai taraf atau menuruti piawaian tertentu dari segi kepeguaman atau tidak melakukan sesuatu yang akan dilakukan oleh peguambela yang lain, tertuduh dalam mana-mana kes sekalipun tidak wajar menggunakan isu tersebut untuk dijadikan sebagai alasan bagi sabitannya. Kami memetik kes yang telah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Yahya Hussein Mohsein Abdulrab v PP [2021] MLJU 1661 di mana YAA Tun Tengku Maimun Ketua Hakim Negara ketika itu telah memberi pandangannya atas isu ini seperti berikut: “[45] In this regard, those of us in the legal profession must recognize that there is a large influx of members of the Bar. Some are obviously more renowned that others for various reasons such as advanced experience and general access to information and network. There will always be the case where an accused person is dissatisfied with the standard of advocacy of his counsel. However, where counsel fails to abide by certain standards or does something another lawyer would have done differently, the accused or litigant’s recourse is to the disciplinary or complaints mechanism established by law-or perhaps write a bad review. He is not otherwise entitled to use subjective or perceived notions of incompetency as a reason to complain about his conviction.” [30] Mahkamah Persekutuan sebelum kes di atas dalam kes Shamim Reza Abdul Samad v PP [2009] 6 CLJ 94 telah menyentuh isu yang sama dan menyatakan: “And in considering that question, an appellate court must have regard to the conduct of counsel as a whole and not merely to his or her failure in one or two departments. Further, in the ordinary way a court whether at first instance or at the appellate state will of course have to its paramount function and duty to ensure that justice is done so that the incompetence of counsel will not factor into the equation.” [31] Kami mendapati tidak terdapat salah laksana keadilan dalam pengendalian kes ini. Kami perlu menekankan bahawa YA PK telah melaksanakan tanggungjawab menilai keseluruhan keterangan secara maksima di peringkat pendakwaan dan pembelaan yang dikemukakan oleh Perayu-perayu menurut peruntukan undang-undang. Penutup [32] Kami sebulat suara mendapati tidak terdapat sebarang kekhilafan yang boleh dirayu (“appealable error”) oleh YA PK dalam rayuan Perayu-perayu yang mewajarkan ‘appellate intervention”. Kami mendapati tiada sebab untuk kami mengusik dapatan YA PK bagi kesemua isu-isu yang ditimbulkan. Perayu-perayu telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan dan sabitan oleh Mahkamah Tinggi adalah selamat. Oleh yang demikian, rayuan Perayu-perayu adalah ditolak. Sabitan dan hukuman yang dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi dikekalkan. Tarikh: 20 September 2025 Sgd [NOORIN BINTI BADARUDDIN] Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Peguam Perayu-Perayu: 1) Afifuddin Bin Ahmad Hafifi [Salehuddin Saidin & Assoc (Shah Alam)] Pendakwa Raya 1) TPR Mohamad Arif Aizuddin Masrom [Jabatan Peguam Negara]