1. ) Siti Asma Binti Ramli (KA-45A-72-12/2022)

OKT1 dan OKT2 telah dituduh melakukan satu kesalahan di bawah perenggan 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 [Akta 234] (“ADB 1952”) yang boleh dihukum di bawah subseksyen 39B(2) Akta yang sama, dan dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan [Akta 574].

Pertuduhan terhadap OKT1 dan OKT2 adalah seperti yang berikut: “Bahawa kamu bersama-sama pada 22 Mei 2022, jam lebih kurang 12.45 tengah malam, di tepi jalan, Kampung Pantai Jamai, 06500, Langgar, Daerah Kota Setar, di dalam Negeri Kedah Darul Aman, telah mengedar dadah jenis Methamphetamine seberat 719.5 gram. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama dan dibaca bersama-sama di bawah seksyen 34 Kanun Keseksaan.”.

Pada akhir kes Pendakwaan, Mahkamah ini telah mendapati bahawa pihak Pendakwaan telah gagal membuktikan elemen-elemen pertuduhan terhadap OKT1 dan OKT2 pada tahap prima facie dan telah melepas dan membebaskan OKT1 dan OKT2 tanpa dipanggil membela diri.

Pihak Pendakwa Raya tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah ini dan mengemukakan rayuan ke Mahkamah Rayuan.

Pada 22.5.2022, lebih kurang pukul 12.01 pagi, semasa Pengadu (SP4) bersama sepasukan anggota BSJND IPD Kota Setar sedang dalam tugasan Ops Tapis di Kawasan Langgar, Alor Setar, Kedah, SP4 telah menerima maklumat berkaitan aktiviti pengedaran dadah oleh seorang perempuan Melayu dengan panggilan “Ema” yang menaiki sebuah motokar jenis Perodua Kancil di kawasan Kampung Pantai Jamai, Langgar, Kedah (lokasi kejadian).

SP4 dan pasukannya telah bergerak ke lokasi kejadian dengan menaiki sebuah van pasukan yang tidak berlambang. Apabila sampai di kawasan lokasi kejadian, SP4 telah mengarahkan pemandu van pasukan untuk memandu secara perlahan dan memerhati motokar di sekeliling. Semasa rondaan tersebut, SP4 telah nampak satu cahaya daripada lampu sebuah motokar jenis Perodua Kancil berwarna biru bernombor pendaftaran KBC 2065 yang tidak bergerak dan dalam keadaan mencurigakan di tepi jalan berdekatan dengan simpang tiga jalan Kampung Pantai Jamai. Enjin motokar tersebut dalam keadaan hidup dan kesemua pintu serta tingkap bertutup rapat. Pada masa yang sama, SP4 mendapati dua orang individu berada di dalam kereta tersebut di mana seorang berada di bahagian pemandu dan seorang lagi di bahagian penumpang hadapan. Suasana di tempat kejadian adalah terang dan cerah kerana terdapatnya lampu jalan.

SP4 telah mengarahkan kenderaan pasukan memandu ke arah kereta Perodua Kancil tersebut dan memberhentikan kenderaan pasukan di belakangnya. SP4 dan pasukan telah turun dari kenderaan pasukan dan menuju ke arah kereta Kancil tersebut. Dua anggota pasukan SP4 telah terus pergi ke arah pintu pemandu dan membuka pintu lalu mematikan enjin kereta. SP4 dan dua lagi anggota pasukan telah menuju ke arah pintu penumpang dan membuka pintu serta menahan dan memperkenalkan diri polis kepada OKT1 yang berada di bahagian pemandu dan OKT2 yang berada di bahagian penumpang. Pada masa yg sama, SP4 melihat OKT1 sedang memegang sebuah beg berwarna hitam/kelabu bercorak petak (eksibit P21) dengan kedua-dua tangannya.

SP4 kemudiannya telah merampas beg eksibit P21 daripada tangan OKT1 serta mengarahkan kedua-dua mereka keluar dari kereta dan berdiri di hadapan kereta Kancil tersebut. SP4 kemudiannya telah membuat pemeriksaan ke atas beg eksibit P21 di atas bonet hadapan kereta Perodua Kancil tersebut dengan disaksikan oleh OKT1 dan OKT2, dan menjumpai satu bungkusan beg plastik bertulisan POS Laju (eksibit P22), di dalamnya mengandungi 1 bungkusan plastik bertulisan Qing Shan (eksibit P24) yang dibalut dengan kertas berwarna kelabu (eksibit P23). Setelah membuka bungkusan plastik tersebut, SP4 mendapati di dalamnya mengandungi satu bungkusan plastik lutsinar (eksibit P9) berisi bahan disyaki dadah jenis syabu.

SP4 selanjutnya telah membuat pemeriksaan ke atas kereta Perodua Kancil tersebut dan tubuh badan OKT2 tetapi tidak menemui apa-apa barang salah.

SP4 kemudiannya telah membawa barang kes yang dirampas dan membawa kedua-dua OKT1 dan OKT2 balik ke IPD Kota Setar, Kedah untuk tindakalan lanjut. Sepanjang perjalanan ke IPD Kota Setar, barang kes berada dalam kawalan SP4.

Semasa di IPD Kota Setar, SP4 telah menimbang 1 bungkusan plastik lutsinar (eksibit P9) berisi bahan disyaki dadah jenis syabu dan anggaran berat adalah 1,020.45 gram. Pengadu juga telah membuat laporan polis Langgar/001138/22 (eskibit P17). SP4 juga telah membuat tandaan pada kesemua barang kes seperti yang berikut: a) Satu beg hitam berwarna hitam/kelabu bercorak petak – ditanda W1, bertandatangan SP4 dan bertarikh 22/5/22 (eksibit P21); b) Satu bungkusan beg plastik bertulisan POS Laju – ditanda W2, bertandatangan SP4 dan bertarikh 22/5/22 (eksibit P22); c) Satu bungkusan plastik bertulisan Qing Shan – ditanda W3, bertandatangan SP4 dan bertarikh 22/5/22 (eksibit P24); d) Kertas berwarna kelabu – ditanda W4, bertandatangan SP4 dan bertarikh 22/5/22 (eksibit P23); e) Satu bungkusan plastik lutsinar berisi bahan disyaki dadah syabu – ditanda W5, bertandatangan SP4 dan bertarikh 22/5/22 (eksibit P9); dan f) Satu motokar jenis Perodua Kancil berwarna biru bernombor pendaftaran KBC 2065 – bertandatangan SP4 dan bertarikh 22/5/22.

Pada hari yang sama, lebih kurang pukul 3.30 pagi, bertempat di IPD Kota Setar, SP4 telah menyerahkan kesemua barang-barang kes yang dirampas berserta satu salinan laporan polis Langgar/001138/22 (eskibit P17), satu senarai bongkar (eksibit P18) dan satu borang serah menyerah barang kes (eksibit P19) kepada Pegawai Penyiasat (SP5). SP5 telah mengesahkan menerima barang-barang kes dan dokumen-dokumen berkaitan yang telah diserahkan oleh Pengadu kepada beliau. Kesemua barang kes kemudiannya telah disimpan selamat dalam almari besi berkunci di pejabat SP5, dan hanya SP5 yang mempunyai kunci ke atas almari besi tersebut.

Pada 22/5/2022 lebih kurang pukul 9.10 pagi, bertempat di IPD Kota Setar, SP5 telah mengambil sembilan keping gambar barang kes (eksibit P2(A-I)) serta membuat dusting ke atas barang-barang kes tersebut. Pada hari yang sama lebih kurang pukul 5.26 petang pula, SP5 telah mengambil enam keping gambar motokar Perodua Kancil berwarna biru bernombor pendaftaran KBS 2065 (eksibit P2(J-O)).

Selanjutnya, SP5 telah memasukkan barang kes iaitu satu bungkusan plastik lutsinar yang berisi bahan disyaki dadah syabu yang SP5 turut tandakan dengan tandaan S1 (eksibit P9) ke dalam satu sampul surat bertanda ‘E’ (eksibit P8) dan menyimpan semula barang kes ke dalam almari besi berkunci dalam pejabat beliau.

Pada 23/5/2022, lebih kurang pukul 10.16 pagi, SP5 telah menghantar satu sampul surat bertanda ‘E’ (eksibit P8) bersama borang Pol 31 kepada ahli kimia (SP2) di Jabatan Kimia Malaysia, Alor Setar. Setelah menyerahkan sampul eksibit P8 tersebut, SP5 telah menerima satu resit rasmi kimia dengan nombor makmal 22-FR-K-03349 (eksibit P5) daripada

Pada 26.5.2022 lebih kurang pukul 2.05 petang, SP5 bersama SP4 telah pergi ke lokasi kejadian dan SP5 sendiri telah mengambil tujuh keping gambar lokasi kejadian (eksibit P20A-G). SP5 turut melakar rajah kasar tempat kejadian (eksibit P28) semasa berada di lokasi kejadian.

Selanjutnya pada 5.6.2022, lebih kurang pukul 11.20 pagi, SP5 telah menyerahkan satu plastik sampul barang kes bertanda ‘E59’ (eksibit P12) dan sebuah kereta Perodua Kancil berwarna biru bernombor pendaftaran KBC 2065 kepada jurustor barang kes (SP3) dan SP3 telah mendaftarkan dengan nombor daftar ER 537/22 (eksibit P14). Satu plastik sampul barang kes bertanda ‘E59’ (eksibit P12) di dalamnya mengandungi barang-barang kes seperti yang berikut: a) Satu beg berwarna hitam/kelabu bercorak petak (eksibit P21); b) Satu bungkusan beg plastik bertulisan POS Laju (eksibit P22); c) Satu bungkusan plastik bertulisan Qing Shan (eksibit P24); dan d) Kertas berwana kelabu (eksibit P23).

Pada 4.8.2022 lebih kurang pukul 11.00 pagi, SP5 telah mengambil semula sampul eksibit P8 yang mempunyai nombor makmal 22-FR-K-03349 yang bermeterai Jabatan Kimia Malaysia berserta dengan laporan kimia dengan nombor makmal yang sama (eksibit P6) daripada SP2. Semua barang kes yang diterima disimpan semula ke dalam almari besi berkunci di pejabat SP5.

Pada 7.8.2022, lebih kurang 2.50 petang, SP5 telah menghantar barang kes sampul eksibit P8 yang bermeterai Jabatan Kimia Malaysia kepada SP3 dan didaftarkan di bawah nombor daftar yang sama iaitu ER 537/22 (eksibit P14).

Keterangan SP2 (ahli kimia) mengesahkan bahawa pada 23.5.2022 lebih kurang 10.16 pagi, beliau telah menerima satu sampul surat bertanda ‘E’ bermetarai PDRM 73 (eksibit P8) daripada SP5 bersama dengan borang Pol 31. SP2 telah mengeluarkan satu Resit Kimia (eksibit P5) dengan nombor makmal 22-FR-K-03349 sebagai bukti pendaftaran dan penyerahan eksibit P8 tersebut.

SP2 turut mengesahkan bahawa sampul surat bertanda ‘E’ (eksibit P8) mengandungi 1 paket plastik bertanda ‘S1’ (eksibit P9) yang mengandungi bahan kristal jernih. Setelah dianalisis, SP2 mendapati bahawa bahan bahan kristal jernih tersebut mengandungi 719.5 gram Methamphetamine. Bahan-bahan dalam eksibit P9 tersebut telah dihomogen menjadi serbuk bagi tujuan analisis, dan baki bahan telah SP2 masukkan ke dalam satu paket plastik berasingan yang disediakan oleh beliau dan ditandakan dengan tandaan ‘E’ serta nombor makmal yang sama (eksibit P10). Kemudian SP2 telah masukkan semula paket plastik tersebut (eksibit P10) berserta paket plastik asal (eksibit P9) ke dalam sampul surat asal (eksibit P8) dan dimeterai dengan label keselamatan Jabatan Kimia Malaysia.

SP2 selanjutnya telah menyediakan laporan kimia bertarikh 3.8.2022 dengan nombor makmal yang sama (eksibit P6) dan pada 4.8.2022 lebih kurang pukul 11 pagi, SP2 telah menyerahkan semula sampul surat eksibit P8 tersebut bersama laporan kimia (eksibit P6) kepada SP5. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH DI AKHIR KES PENDAKWAAN

Mahkamah ini perlu membuat keputusan pada akhir kes pendakwaan, sama ada suatu kes prima facie telah berjaya dibuktikan terhadap OKT1 dan OKT2 bagi pertuduhan terhadap mereka selaras dengan kehendak seksyen 180 Kanun Tatacara Jenayah [Akta 593] (“KTJ”).

Di dalam kes Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan seperti berikut: “… A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal. The phrase "prima facie case" is defined in similar terms in Mozley and Whiteley's Law Dictionary, 11th edn as: A litigating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case, then, is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side. The result is that the force of the evidence adduced must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen. On the other hand if a prima facie case has not been made out it means that there is no material evidence which can be believed in the sense as described earlier. In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established. As the trial is without a jury it is only with such a positive evaluation can the court make a determination for the purpose of s. 180(2) and (3). Of course in a jury trial where the evaluation is hypothetical the question to be asked would be whether on the evidence as it stands the accused could (and not must) lawfully be convicted. That is so because a determination on facts is a matter for ultimate decision by the jury at the end of the trial. Since the court, in ruling that a prima facie case has been made out, must be satisfied that the evidence adduced can be overthrown only by evidence in rebuttal it follows that if it is not rebutted it must prevail. Thus if the accused elects to remain silent he must be convicted. The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be no prima facie case.”. [penekanan ditambah]

Elemen-elemen pertuduhan yang perlu dibuktikan oleh pihak Pendakwaan adalah seperti yang berikut: a) bahawa dadah jenis Methamphetamine adalah dadah berbahaya sebagaimana ditafsirkan dalam Jadual Pertama ADB 1952; b) bahawa OKT1 dan OKT2 mempunyai pemilikan (iaitu jagaan atau kawalan) dan pengetahuan mengenai dadah berbahaya tersebut; c) bahawa OKT1 dan OKT2 telah, dengan niat bersama, mengedarkan dadah berbahaya tersebut; Elemen (a): bahawa dadah Methamphetamine adalah dadah berbahaya sebagaimana ditafsirkan dalam Jadual Pertama ADB 1952

Keterangan SP2 dan juga Laporan Kimia (eksibit P6) mengesahkan bahawa dadah yang dianalisis adalah dadah berbahaya jenis Methamphetamine seberat 719.5 gram.

Pihak Pembelaan juga tidak mempertikaikan jenis dan berat dadah yang diperolahi oleh SP2. Sehubungan itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen pertama ini. Elemen (b): bahawa OKT1 dan OKT2 mempunyai milikan (iaitu jagaan atau kawalan) dan pengetahuan terhadap dadah berbahaya tersebut

Bagi membuktikan elemen pemilikan, pihak Pendakwaan perlu membuktikan bahawa OKT1 dan OKT2 mempunyai jagaan atau kawalan dan pengetahuan terhadap barang kes dadah yang dirampas.

Pemilikan sebagaimana diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Public Prosecutor v Denish a/l Madhavan [2009] 2 MLJ 194 adalah seperti berikut: “[16] Before proceeding to consider the reasons for the Court of Appeal's decision, we will say a few words about 'exclusive' possession. It is inappropriate to speak of possession of an article in criminal law as exclusive possession. One is either in possession or not in possession, although one could be in possession jointly with another or others. To say that the prosecution of a drug case fails because there has been no proof of exclusive possession is apt to convey the wrong impression that it is only in cases where possession is entirely with one person, — that is, 'exclusive' — that a conviction is possible. When the learned trial judge said 'The accused sought to negative the proof of exclusive possession…', we take it that he meant no more than that the respondent sought to show that he was not in possession of the drugs because he had no knowledge of their existence and that the drugs could have been placed in his bags by some other person or persons. [17] The idea of exclusivity features in the meaning of 'possession' in criminal law as one of the elements necessary to constitute possession. As Taylor J said in Leow Nghee Lim v Reg [1956] MLJ 28: “… It is often said that 'possession must be exclusive'. This is ambiguous. Possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from enjoyment of the property.” Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. The statement that 'possession must be exclusive' is often due to confusion of the fact to be proved with the evidence by which it is to be proved. It is essential to keep this distinction clearly in mind, especially when applying presumptions [18] Thomson J in Chan Pean Leon v Public Prosecutor [1956] MLJ 237, said that 'possession' for the purposes of criminal law involves possession itself — which some authorities term 'custody' or 'control' — and knowledge of the nature of the thing possessed. As to possession itself he cited the following definition in Stephen's Digest (9th Ed), at p 304), in which the exclusive element mentioned by Taylor J appears: A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need. [19] Once the elements needed to constitute possession are established, including the element of exclusive power to deal, then what is established is possession, not exclusive possession. So much for exclusive possession.”. [penekanan ditambah]

Dadah yang dirampas dikatakan dipegang oleh OKT1 dengan kedua-dua tangannya yang sedang duduk di bahagian penumpang hadapan dalam kereta Perodua Kancil tersebut.

Pembelaan menghujahkan bahawa tangkapan dan rampasan dadah tidak berlaku sebagaimana yang dinaratifkan oleh saksi-saksi Pendakwaan. Pihak Pembelaan mempertikaikan tangkapan oleh SP4 di mana semasa soal balas terhadap SP4, dicadangkan bahawa OKT1 dan OKT2 telah pergi ke tempat kejadian dengan menaiki kereta Perodua Kancil tersebut dan telah meletakkan kenderaan berdekatan dengan sebuah rumah seperti di dalam gambar IDD21. Walaupun gambar Pembelaan ditanda IDD21 tetapi SP4 sendiri telah mengesahkan bahawa rumah tersebut adalah berdekatan dengan lokasi kejadian.

Pihak Pembelaan juga mencadangkan bahawa sebenarnya OKT1 dan OKT2 tidak ditangkap di lokasi kejadian iaitu di tempat tandaan X pada gambar eksibit P20(B) sebaliknya OKT1 ditangkap semasa OKT1 baru memasuki rumah yang dinyatakan dalam gambar IDD21, manakala OKT2 pula ditangkap semasa berada dalam kereta Perodua Kancil yang di letakkan berdekatan rumah tersebut.

Di samping itu juga, pihak Pembelaan turut menghujahkan bahawa tempat sebenar OKT1 dan OKT2 ditangkap adalah meragukan berdasarkan keterangan SP4 yang bercanggah dengan Senarai Bongkar (eksibit P18). Dalam Pernyataan Bertulis SP4 di bawah seksyen 402B Kanun Tatacara Jenayah [Akta 593] (eksibit P16) dan keterangan lisan SP4 di Mahkamah, dinyatakan bahawa semasa ditahan OKT1 berada di bahagian penumpang hadapan dengan memegang 1 beg berwarna hitam/kelabu bercorak petak, manakala OKT2 di bahagian pemandu. Keterangan SP4 ini disokong oleh laporan polis yang SP4 buat ekoran tangkapan dan rampasan (eksibit

Namun begitu, eksibit P18 iaitu Senarai Bongkar dgn jelas menyatakan bahawa 1 beg berwarna hitam kelabu bercorak petak dijumpai dipegang oleh ‘suspek B2 dengan kedua-dua tangannya’. Juga di perenggan 2 iaitu ruangan ‘Butir2 penghuni/orang hadir semasa bongkaran dibuat’ pada eksibit P18 menyatakan bahawa B2 adalah penama ‘Sazaidi bin Salleh (no KPT: 851018-02-5499)’ dan turut tertera ‘(Bahagian Penumpang Hadapan)’. Manakala B1 pula ditulis penama ‘Siti Asma binti Ramli (Lisan), No KPT: 881231-09-5194’ dan juga tertera ‘(bahagian pemandu)’.

Pihak Pembelaan menghujahkan bahawa percanggahan ini wujud kerana sebenarnya tiada tangkapan telah dibuat di tempat bertanda X di gambar eksibit P20(B) sebaliknya tangkapan berlaku sebagaimana dicadangkan oleh pihak Pembelaan. Pembelaan turut menghujahkan bahawa tiada sebarang penjelasan diberikan oleh mana-mana saksi Pendakwaan terutamanya SP4 tentang percanggahan ini dan sekaligus ini menimbulkan keraguan tentang di mana sebenarnya tempat OKT1 dan OKT2 ditangkap. Di samping itu juga, percanggahan ini juga menimbulkan persoalan sama ada benar atau tidak beg yang dirampas mengandungi dadah sebenar-benarnya dipegang oleh OKT1 di dalam kereta tersebut ataupun tidak.

Senarai Bongkar (eksibit P18) merupakan suatu contemporaneous document yang telah disediakan selepas berlakunya tangkapan dan rampasan. Kepentingan pengemukaan senarai bongkar boleh mengakibatkan inferens bertentangan (adverse inference) di bawah subseksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 [Akta 56] terpakai. Mahkamah Persekutuan dalam kes Alcontara A/L Ambross Anthony v. Public Prosecutor [1996] 1 MLJ 209, telah memutuskan seperti yang berikut: “The ante-penultimate point upon which we must now touch concerns the alleged search list, upon which the judge relied in convicting the appellant, but which in fact, was never adduced in evidence. This is how the judge put it (at p 109, para 2 of the record of appeal): He (the accused) said that he was paid RM300 by Encik Mat for the services rendered, yet he could not explain why, according to ASP Abdul Wahab (PW3), only RM63 was found on him in his wallet, as shown in the search list served on him on the morning of the arrest. (Emphasis supplied) Had the judge simply preferred the testimony of ASP Abdul Wahab to that of the appellant on the question whether it was RM300 or RM63 which was recovered from the latter, without mentioning the search list, no exception could have been taken, to such a course. But, the words ‘as shown in the search list served on him on the morning of the arrest’, show clearly that the judge preferred the testimony of ASP Abdul Wahab, on the basis that that testimony was supported by the contents of the alleged search list, when the search list was not even in evidence. This was an error on a most material point, which was directly relevant to the defence advanced by the appellant that he was an innocent carrier, and had occasioned serious prejudice to the appellant. We must add that, in a situation such as this, where there was an acute conflict of evidence on a material point, namely, the result of the search of the person of the accused, and a search list contemporaneously prepared by the police was presumably in existence, a copy thereof, ought, in all fairness, to be tendered in evidence or its non-production accounted for, the sanction for not doing so being the presumption, that if produced, it would have been unfavourable to the prosecution. (See s 114(g) Evidence Act 1950). Instead, the judge did the opposite — he wrongly assumed that a copy of the search list was in evidence, and went on to presume that its contents supported the version of ASP Abdul Wahab.” [penekanan ditambah]

Keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes tersebut di atas menunjukkan betapa pentingnya kedudukan suatu senarai bongkar itu. Walaupun dalam kes di Mahkamah ini Senarai Bongkar (eksibit P18) dikemukakan di Mahkamah, fakta bahawa suatu senarai bongkar adalah suatu contemporaneous document adalah sangat relevan terutamanya dalam isu yang dibangkitkan oleh Pembelaan.

Senarai Bongkar eksibit P18 yang dikemukakan oleh Pendakwaan dengan jelas menunjukkan bahawa terdapat percanggahan ketara dengan keterangan SP4 dan laporan polis SP4 (eksibit P17). Jika berdasarkan eksibit P18, barang beg berwarna hitam/kelabu bercorak petak (eksibit P21) ditemui dipegang oleh OKT2 yang merupakan penumpang bahagian hadapan, sedangkan dalam keterangan SP4 dan juga laporan polis SP4, beg eksibit P21 ditemui dipegang oleh OKT1 sebagai penumpang bahagian hadapan.

Di samping itu juga, fakta bahawa OKT1 dan OKT2 merupakan dua individu daripada jantina berbeza tidak memungkinkan berlakunya kesilapan mencatat nama dan kedudukan mereka semasa tangkapan berlaku. Sehubungan itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa percanggahan ketara antara senarai bongkar (eksibit P18) dengan keterangan SP4 dan laporan polis SP4 (eksibit P17) ini menimbulkan persoalan dan keraguan terhadap kejadian tangkapan dan di mana sebenarnya dadah yang ditemui dirampas.

Selain itu juga, berkenaan isu percanggahan antara senarai bongkar (eksibit P18) dengan keterangan SP4 serta laporan polis SP4 (eksibit P17), Mahkamah ini berpendapat bahawa kegagalan pihak Pendakwaan memberikan penjelasan terhadap percanggahan tersebut juga menimbulkan persoalan sama ada benar OKT1 dan OKT2 ditangkap di tempat dinyatakan oleh SP4 dan sama ada benar dadah tersebut ditemui dipegang oleh OKT1. Ini kerana Sen Bongkar adalah dokumen pertama yang disediakan oleh SP4 selepas berlakunya tangkapan. Percanggahan tersebut langsung tidak dijelaskan oleh mana-mana saksi Pendakwaan. Sebagaimana diputuskan dlm kes Gunalan a/l Ramachandran & Ors v Public Prosecutor [2006] 2 MLJ 197 yang telah memetik petikan di dalam buku Sarkar on Evidence spt yg berikut: “The second issue raised in this appeal is the manner in which the learned trial judge dealt with the discrepancies in the testimonies of SP4 and SP6, as to what they saw the first accused was doing when they entered the room. What need to be considered is whether the discrepancies relate to material aspects of the case or otherwise. As stated in Sarkar on Evidence (15th Ed) p 112: Minor discrepancies are possible even in the version of truthful witnesses and such minor discrepancies only add to the truthfulness of their evidence (see Sidhan v State of Kerala (1986) Cri LJ 470 473 (Ker)). But discrepancies in the statements of wit-nesses on material points should not be lightly passed over, as they seriously affect the value of their testimony (see Brij Lal v Kunwar 36 A 187:; 18 CWN 649:; A 1914 PC 38). The main thing to be seen is whether the inconsistencies go to the root of the matter or pertain to insignificant aspects thereof. In the former case, the defence may be justified in seeking advantage of the incongruities obtaining in the evidence. In the latter, however no such benefit may be available to it (see Krishna Pillai Sree Kumar v State of Kerala A 1981 SC 1237 12391981 Cri LJ 734).”. [penekanan ditambah]

Di samping itu Mahkamah Persekutuan dalam kes Zaifull Bin Muhammad v Pendakwa Raya and another appeal [2013] MLJU 11, turut memutuskan seperti yang berikut: “[35] With respect, we could not agree with the prosecution on this issue. We are of the view that, in the circumstance of this case, it is incumbent on the prosecution to offer some explanation for the discrepancies. With the discrepancies left unexplained, this created a reasonable doubt as to the identity of the drug exhibit. In the circumstance, the defence should not have been called at the close of the prosecution case.”. [penekanan ditambah]

Sebagaimana diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Dato' Seri Anwar Bin Ibrahim v Public Prosecutor And Another Appeal [2004] 3 Mlj 405 seperti berikut: “23 We shall only refer to another Federal Court judgment in Lai Kim Hon & Ors v Public Prosecutor [1981] 1 MLJ 84. In that case, in a passage quoted by the Court of Appeal in the instant appeal, Abdul Hamid FCJ (as he then was) said: Viewed as a whole it seems clear that the finding of fact made by the trial judge turned solely on the credibility of the witnesses. The trial judge heard the testimony of each witness and had seen him. He also had the opportunity to observe the demeanour of the witnesses. Discrepancies will always be found in the evidence of a witness but what a judge has to determine is whether they are minor or material discrepancies. And which evidence is to be believed or disbelieved is again a matter to be determined by the trial judge based on the credibility of each witness. In the final analysis it is for the trial judge to determine which part of the evidence of a witness he is to accept and which to reject. Viewed in that light we did not consider it proper for this court to substitute its findings for that of the learned trial judge.”.

Di samping itu juga, Mahkamah ini turut mendapati bahawa berdasarkan keterangan SP4, OKT1 dan OKT2 tidak cuba melarikan diri semasa serbuan dilakukan. Malahan SP4 turut bersetuju bahawa OKT1 dan OKT2 kedua-duanya telah memberikan kerjasama semasa ditahan polis. Tiada juga dalam keterangan SP4 yang menunjukkan sebarang reaksi OKT1 dan OKT2 yang boleh dianggap sebagai reaksi yang menunjukkan pengetahuan mereka terhadap barang kes dadah tersebut semasa tangkapan dilakukan. Mahkamah ini berpendapat, berdasarkan ketiadaan fakta-fakta yang menunjukkan wujudnya pengetahuan OKT1 dan OKT2 ini, bahawa sebenarnya OKT1 dan tidak ditahan sebagaimana naratif pihak Pendakwaan sebaliknya kronologi tangkapan adalah lebih berkemungkinan berlaku sebagaimana dicadangkan oleh pihak Pembelaan.

Percanggahan-percanggahan tersebut juga memberikan dua versi tentang kejadian yang berlaku. Sebagaimana yang telah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Public Prosecutor v. Mohd Radzi Bin Abu Bakar [2005] 6 MLJ 393 yang telah memutuskan seperti berikut: “8 For the guidance of the courts below, we summarise as follows the steps that should be taken by a trial court at the close of the prosecution's case:

the close of the prosecution's case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution's witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question: If I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is ‘Yes’, then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is ‘No’ then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(iii) after the defence is called, the accused elects to remain silent, then convict;

(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v Public Prosecutor [1963] MLJ 263.”. [penekanan ditambah]

Sehubungan itu, akibat daripada percanggahan material yang dihujahkan di atas dan juga ketiadaan keterangan yang menunjukkan OKT1 dan OKT2 mempunyai pengetahuan ke atas barang kes dadah yang ditemui, Mahkamah ini berpendapat bahawa terdapat keraguan pada kejadian tangkapan dan identiti barang kes dadah yang dirampas, yang membawa kepada kegagalan pihak Pendakwaan membuktikan elemen pemilikan dan pengetahuan ke atas barang kes dadah yang dirampas. Elemen (c): bahawa OKT1 dan OK2, telah dengan niat bersama, mengedarkan dadah berbahaya tersebut

Berhubung elemen ini, pihak Pembelaan terutamanya bagi pihak OKT2, menghujahkan bahawa tiada sebarang keterangan yang menunjukkan wujudnya pre-arranged plan oleh OKT1 dan OKT2. Dihujahkan bahawa walaupun dikatakan OKT2 sebagai pemandu kereta Perodua Kancil tetapi semasa tangkapan, OKT2 tidak melawan mahupun melarikan diri. OKT2 dan juga OKT1 bersama-sama telah memberikan kerjasama kepada pihak polis. Di samping itu juga ket SP1 hanya menyatakan bahawa semasa di rumah pada malam sebelum kejadian tangkapan, SP1 diberitahu oleh OKT2 bahawa dia hendak membantu menghantar kawan. Hanya dengan fakta tersebut, dihujahkan bahawa tiada keterangan yang menunjukkan pre-arranged plan, sebaliknya OKT2 hanyalah ‘innocent bystander’.

Berkenaan isu niat bersama, Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan Pembelaan terutamanya hujahan bagi pihak OKT2 bahawa tiada keterangan yang menunjukkan wujudnya pre- arranged plan antara OKT1 dan OKT2 yang mampu menunjukkan kewujudan niat bersama mereka untuk mengedarkan dadah berbahaya tersebut. Ini berdasarkankan kepada fakta bahawa semasa tangkapan, jika menurut naratif Pendakwaan, dadah ditemui dipegang oleh OKT1 sedangkan merupakan pemandu. OKT1 dan telah memberikan kerjasama semasa tangkapan dilakukan dan tiada keterangan tentang apakah reaksi mereka semasa tangkapan berlaku. OKT1 dan OKT2 juga disahkan oleh SP4 tidak cuba melarikan diri. Di samping itu keterangan SP1 turut menyokong bahawa OKT2 sebenarnya telah menerima panggilan telefon dari seorang kawan untuk menghantar kawan. Tiada sebarang keterangan lain yang menunjukkan bahawa OKT2 mengenali OKT1 sebelum kejadian. Hanya kerana OKT2 dikatakan telah ditangkap bersama OKT1 tanpa keterangan-keterangan menyokong yang lain tidak membuktikan wujudnya niat bersama antara OKT1 dan OKT2.

Kes PP v. Lee Chee Meng [1990] 2 CLJ (Rep) 728 telah memutuskan bahawa bagi membuktikan niat bersama perlu wujud “a pre-arranged plan” dan kesalahan tersebut ‘must be done in concert pursuant to the pre-arranged plan.” Sehubungan itu, Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan Pembelaan bahawa pihak Pendakwaan juga telah gagal membuktikan elemen niat bersama OKT1 dan OKT2 dlm kes ini.

Di samping itu juga, memandangkan Mahkamah ini telah memutuskan bahawa pihak Pendakwaan telah gagal membuktikan elemen pemilikan OKT1 dan OKT2 terhadap dadah berbahaya tersebut, isu pembuktian niat bersama mahupun pengedaran dadah berbahaya tidak lagi menjadi isu.

Sehubungan itu, berdasarkan keseluruhan alasan-alasan dinyatakan di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan kes pendakwaan pada tahap prima facie terhadap pertuduhan ke atas OKT1 dan OKT2. Dengan ini, Mahkamah ini memerintahkan supaya OKT1 dan OKT2 dilepas dan dibebaskan tanpa dipanggil membela diri atas pertuduhan terhadap mereka. Bertarikh : 10 Julai 2025. Evawani (Evawani Farisyta binti Mohammad) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Jenayah (2) Alor Setar, Kedah. Timbalan Pendakwa Raya : Tohirah binti Mohd Fauzi Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang, Negeri Kedah Peguam bagi pihak OKT1 : Mohd Taufik Baharum Tetuan Abdul Halim Said & Co. Peguam bagi pihak OKT2 :