Sundar a/l Subramaniam v Pendakwa Raya (W-05(SH)-32-01/2017)

Sundar

Navaneethan

Mohamed Idries) KUORUM: MOHTARUDIN BAKI, HMR ZAKARIA SAM, HMR ABDUL KARIM ABDUL JALIL, HMR PENGHAKIMAN Latar Belakang Kes Sundar a/l Subramaniam (Perayu pertama), Navaneethan a/l Kanthavello, (Perayu kedua), Mohamed Idries Mohamed Ali Jinna (tertuduh ketiga di mahkamah bicara) dan seorang lagi yang masih bebas telah dituduh bersama-sama dengan satu pertuduhan di bawah s. 3(1) Akta Penculikan 1961 dibaca bersama s. 34 Kanun Keseksaan seperti yang berikut: “Bahawa kamu bersama seorang lagi lelaki yang masih bebas pada 07/10/2012 jam lebih kurang 1.30 pagi di hadapan rumah No. 102, Jalan Midah Tengah, Taman Midah, di dalam Cheras, dalam Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, dalam meneruskan niat bersama kamu semua, telah melakukan culik terhadap Aslam Shafeeq bin Mohd 3 Ibrahim (No. Kad Pengenalan: 971206-08-5567) dengan niat mendapatkan wang tebusan berjumlah RM 3 juta. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 3 Akta Culik 1960 dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan.” [2] Di akhir kes pendakwaan, YA Hakim Mahkamah Tinggi (hakim bicara) telah melepaskan dan membebaskan Mohamed Idries Mohamed Ali Jinna tanpa dipanggil untuk membela diri. Pendakwa raya telah merayu terhadap keputusan tersebut ke mahkamah ini dalam Rayuan No. W-05 (LB)-337-09/2016. [3] Perayu pertama dan perayu kedua pula telah diarah untuk membela diri dan setelah perbicaraan penuh, hakim bicara memutuskan bahawa pembelaan mereka telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan dan seterusnya telah mensabitkan mereka sebagaimana pertuduhan dan dijatuhkan hukuman penjara seumur hidup (30 tahun) bermula dari tarikh ditangkap (13.102012).Terkilan, masing-masing telah merayu ke mahkamah ini iaitu Rayuan No: W- 05(SH)-32-01/017 dan Rayuan No. W-05(SH)-34-01/2017. [4] Kami telah mendengar kesemua rayuan bersekali. Bagaimana pun, pendakwa raya telah menarik balik rayuan terhadap Mohamed Idries Mohamed Ali Jinna (Rayuan No. W-05 (LB)-337-09/2016) kerana kegagalan untuk menyerahkan notis rayuan terhadapnya. Tentang rayuan perayu pertama dan kedua, kami telah menolak rayuan mereka di akhir perbicaraan rayuan ini. Berikut ialah alasan kami memutuskan sedemikian. 4 Fakta Ringkas Kes [5] Ikhtisarnya (in brief), pada 7.10.2012 lebih kurang pukul 1.30 pagi, mangsa, Aslam Shafeeq bin Mohd Ibrahim (SP3), berumur 14 tahun ketika itu, setelah penat bekerja di restoran Al-Amal Taman Midah yang diurus bapanya, Mohd Ibrahim bin Mustapha (SP6), telah pergi ke rumah salah seorang pekerja bapanya untuk menukar pakaian. Selepas itu, semasa SP3 duduk dan bercakap dengan kawannya melalui telepon di hadapan rumah no.102, Jalan Midah Tengah, Taman Midah, Cheras, Kuala Lumpur, dia telah didatangi oleh sekumpulan lelaki yang menaiki sebuah kereta Proton Saga FLX yang kemudiannya menarik dan memasukkan SP3 ke dalam kereta tersebut. SP3 kemudian ditutup matanya dan dibawa ke satu tempat. SP3 telah tidak kembali ke restoran bapanya selepas itu. [6] Keterangan mendedahkan bahawa SP3 telah dibawa ke rumah (apartmen) perayu kedua yang juga didiami oleh Tilagavadi a/p Shahdivai (isteri (SP2)) dan anak-anaknya di flat bernombor B4-3-11,Taman Bagan, Butterworth, Pulau Pinang. SP3 telah ditempatkan di dalam sebuah bilik rumah tersebut dan tidak dibenarkan keluar rumah atau menghubungi sesiapa, kecuali dibenarkan, dan sentiasa dijaga oleh perayu pertama dan kedua, yang merupakan ipar duai. SP3 tidak juga dibenarkan keluar untuk menunaikan solat Jumaat. SP3 telah berada di dalam rumah tersebut selama enam hari sebelum diselamatkan oleh polis pada 13.10.2012. [7] Sementara itu, ketidak pulangan SP3 ke restoran telah merisaukan bapanya, SP6. Ini menyebabkan SP6 cuba menghubungi dan pergi mencari SP3 di rumah pekerja-pekerjanya yang memaklumkan tidak tahu sekitar mana (whereabout) SP3 berada. SP6 kemudiannya telah 5 dimaklumkan oleh Abdul Aziz bin Mohd (SP7), pengawal keselamatan sambilan di Sekolah Kebangsaan Bandar Tun Razak 2, bahawa SP3 telah dilihat ditarik masuk ke dalam sebuah kereta Proton Saga FLX. SP6 terus ke Balai Polis untuk membuat laporan polis tentang musibah itu. Sejak itu, SP6 telah berkerjasama dengan pihak polis untuk mengesan SP3 dan menanti tindakan selanjutnya. [8] Tidak berapa lama kemudian, SP6 telah menerima panggilan daripada nombor telefon bimbit yang tidak dikenalinya menuntut wang tebusan RM 3 juta untuk melepaskan anaknya, SP3. Jika tidak dipatuhi SP3 akan dibunuh. Setelah beberapa rundingan dan panggilan, dalam bahasa Tamil, SP6 diarahkan untuk memasukkan sejumlah RM 7,000.00 ke dalam akaun Maybank milik SP2 (Tilagavadi a/p Shahdivai) bernombor 107117368678 (P58) yang diberikan via SMS yang dihantar. Penculik kemudiannya mengakui telah mengambil wang itu. [9] SP2 mengesahkan kad ATM Maybanknya dipegang oleh suaminya, perayu kedua. Resit “bank in” oleh SP6 ke dalam akaun P58 ialah Ekshibit P64. [10] Pada 13.10.2012 pukul lebih kurang 3.00 petang, perayu pertama telah turun dan makan di restoran Melayu di bawah flat Taman Bagan, Blok B, Butterworth bersama anak saudaranya (anak perayu kedua) dan SP3. Lokasi itu telah dikesan dan pihak polis dari D9 dibawah pimpinan Inspektor Hari Krishnan telah menyerbu dan menangkap perayu pertama di situ. Pihak polis kemudiannya membawa perayu pertama ke rumah perayu kedua di tingkat 4 flat tersebut. Polis seterusnya membuat pemeriksaan di 6 rumah tersebut dan menahan kedua-dua perayu dan SP2. Polis juga merampas sebiji bantal dari rumah tersebut yang sarungnya (P35) kemudiannya disahkan oleh Hazwani binti Hafiz (SP5), pegawai sains dari Jabatan Kimia, mengandungi DNA yang berpadanan dengan SP3- (Rujuk juga laporan analisisnya, Ekshibit P22). Keputusan Di Akhir Kes Pendakwaan [11] Di akhir kes pendakwaan, hakim bicara menetapkan keperluan bagi pendakwaan untuk membuktikan secara prima facie inti pati - inti pati kesalahan s. 3, Akta Penculikan 1967 iaitu sama ada: SP3 telah dilarikan; SP3 telah dihalang secara salah dengan niat bagi maksud mendapatkan wang tebusan; terdapat permintaan untuk wang tebusan itu; kesemua tertuduh telah melakukan perbuatan tersebut, dan, melakukannya dengan niat bersama dibawah s.34 Kanun Keseksaan. [12] Selaras dengan kehendak s.180 Kanun Prosedur Jenayah, hakim bicara, setelah membuat penilaian yang maksimum, memutuskan bahawa pendakwaan telah berjaya membuktikan setiap satu inti pati kesalahan iaitu: SP3 telah dilarikan (abducted); SP3 kemudiannya dihalang secara salah (wrongfully restraint) bagi tujuan mendapatkan wang tebusan; terdapatnya permintaan wang tebusan sebanyak RM3 juta daripada perayu kedua dengan dibantu oleh perayu pertama; dan, perbuatan tersebut dilakukan secara niat bersama mereka. Susulan itu, hakim bicara mendapati pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie ke atas perayu pertama dan kedua tetapi tidak ke atas Mohamed Idries Mohamed Ali Jinna. Dengan itu perayu pertama dan kedua diarah untuk membela diri, manakala Mohamed Idries Mohamed Ali Jinna dilepas dan dibebaskan. 7 Pembelaan Perayu-Perayu [13] Kedua-dua perayu telah memberikan keterangan secara bersumpah. Hakim bicara telah meringkaskan pembelaan kedua-dua perayu sebagaimana yang berikut: “18. Intipati Pembelaan Tertuduh 1 dan Tertuduh 2

Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 menyatakan mereka tak pernah pergi ke Kuala Lumpur pada tarikh material (06-07/10/2012).

Tertuduh 1 adalah adik ipar kepada Tertuduh 2. Tertuduh 1 adalah adik SP2 isteri Tertuduh 2.

Sekitar bulan Oktober 2012, Tertuduh 3 Idris datang ke rumah Tertuduh 2 bersama SP3 dan seorang lagi kawannya bernama Hairul. Tertuduh 3 singgah di situ dalam perjalanan ke Thailand untuk memperbaharui passport. SP3 ditinggalkan di situ kerana SP3 tiada passport untuk pergi ke Thailand. Tertuduh 3 minta Tertuduh 2, menjaga SP3 selama 3 ke 4 hari. Menurut Tertuduh 2, Tertuduh 3 memberitahu beliau SP3 adalah anak saudaranya.

Menurut Tertuduh 2 pada masa material Tertuduh 3 memintanya membuat kerja pengubahsuaian kedai miliknya di Kuala Lumpur. Tertuduh 3 bermurah hati membayar RM 7 ribu kepadanya sebagai pendahuluan untuk kerja pengubahsuaian tersebut. RM 5 ribu adalah bayaran pengubahsuaian dan RM 2 ribu adalah perbelanjaan

Menurut kedua-dua Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 bahawa pada masa material mereka bekerja sebagai penarik kereta kemalangan jalanraya (callman).

Ketika mereka bekerja, pintu rumah Tertuduh 2 tidak dikunci kerana anak-anak Tertuduh 2 ada bersama SP3 mangsa.” Keputusan Di Akhir Kes Pembelaan [14] Hakim bicara mendapati pembelaan kedua-dua perayu ialah penafian semata-mata dan juga pemikiran terkemudian. Hakim bicara berpandangan bahawa kedua-dua perayu cuba meletakkan kesalahan kepada Mohamed Idries Mohamed Ali Jinna iaitu tertuduh ketiga dan seorang yang bernama Hairul. Menurut hakim bicara, fakta ini tidak pernah 8 ditimbulkan dalam pemeriksaan balas sama ada secara spesifik mahupun secara cadangan kepada saksi-saksi pendakwaan. Begitu juga pembelaan kerja pengubahsuaian kedai Idris tidak pernah ditimbulkan dengan cara yang sama kepada mana-mana saksi pendakwaan. Manakala bayaran RM7000.00 itu sebenarnya ialah wang tebusan. Kedua-dua perayu juga didapati mengakui SP3 diletakkan di dalam rumah perayu kedua. Hakim bicara seterusnya mendapati pergerakkan SP3 sentiasa diawasi oleh kedua-dua perayu. Secara keseluruhan, mereka telah gagal menimbulkan sebarang keraguan ke atas kes pendakwaan dan dengan itu didapati bersalah serta dihukum sewajarnya sepertimana dirayu. Rayuan Ini [15] Di hadapan kami peguam perayu-perayu berlandaskan alasan yang sama dalam mencabar keputusan hakim bicara yang dikatakan terkhilaf, sama ada di peringkat prima facie ataupun di akhir kes pembelaan, dalam perkara-perkara yang berikut:

(a) tidak mengambil kira dan tidak menganalisis keterangan SP2 yang bertentangan dengan keterangan SP3 berkenaan isu halangan salah ke atas SP3;

(b) kegagalan pendakwaan membuktikan elemen-elemen kesalahan dan adanya keraguan tentang tiadanya keterangan spesifik atau kukuh berkenaan penglibatan perayu-perayu;

(c) ketiadaan keterangan yang menunjukkan permintaan wang tebusan oleh perayu-perayu;

(d) kegagalan menjelaskan bagaimana s. 34 Kanun Keseksaan terpakai; 9

(e) kegagalan menghayati pembelaan kedua-dua perayu; dan

(f) kegagalan menjelaskan peri laku (demeanour) perayu-perayu yang dikatakan tidak benar. [16] Mengenai isu (a), peguam mengatakan bahawa daripada keterangan SP2 dan SP3 kesimpulan dapat dibuat bahawa SP3 tidak diugut ataupun dikurung secara salah oleh kedua-dua perayu. Saranan ini, dihujahkan disokong dengan hakikat bahawa SP3 telah selesa tinggal di rumah tersebut dengan diberikan layanan yang baik, makanan yang cukup dan juga akses dan kebebasan untuk melarikan diri, yang tidak diambil kesempatan oleh SP3. Dikatakan lanjut bahawa SP2 mengesahkan SP3 tidak disekat kebebasannya. Pertentangan ini dihujahkan tidak dipertimbangkan oleh Hakim bicara dan berkesan sebagai kekhilafan nyata. [17] Dalam mempertimbangkan hujahan di atas, ketepatan di peringkat ini untuk melihat perundangan yang mengawal. Seksyen 3, Akta Penculikan 1961 memperuntukkan: "Whoever, with intent to hold any person for ransom, abducts or wrongfully confines or wrongfully restrains such person shall be guilty of an offence and shall be punished on conviction with death or imprisonment for life and shall, if he is not sentenced to death, also be liable to whipping." Memperjelaskan skop takrifan di atas, Seksyen 2 Akta Penculikan 1961 mencerahkan: 10 “wrongful restraint", "wrongful confinement" and "abduction" shall have the meanings assigned to them in sections 339, 340 and 362 respectively of the Penal Code [Act 574]." Seksyen 339, 340 dan seksyen 362 Kanun Keseksaan selanjutnya memperuntukkan: Seksyen 339: “Wrongful restraint. Whoever voluntarily obstruct any person, so as to prevent that person from proceeding in any direction in which that person has a right to proceed, is said wrongfully to restrain that person.” Seksyen 340: "Wrongful confinement Whoever wrongfully restrains any person in such a manner as to prevent that person from proceeding beyond certain circumscribing limits, is said "wrongfully to confine" that person." Seksyen 362: "Abduction Whoever by force compels or by any deceitful means induces any person to go from any place, is said to abduct that person." Tentang perbezaan antara wrongful confinement dengan wrongful restraint dan jangka masanya, bermaanfaat untuk merujuk kepada Ratanlal & Dhirajlal's Law of Crimes Edisi 2002 di muka surat 1722 yang menyatakan: "'Wrongful confinement': General - 'Wrongful confinement' is a specie of 'wrongful restraint'.'wrongful confinement' can be distinguished from 'wrongful restraint' in that whereas in 'wrongful restraint' there is only a partial suspension of liberty of a person and he is restrained from 11 proceeding in a particular direction, in 'wrongful confinement', such prevention is total and the person is restrained from proceeding in any direction. For completion of either offence, the period is immaterial." (Tekanan diberikan) (Rujuk juga kes PP v Koh Chun Sen & Yang Lain [2015] 1 LNS 461 ) [18] Setelah diteliti rekod rayuan, kami mendapati tiadanya kekuatan dalam penghujahan peguam tentang isu (a) di atas. Kami berpendapat tiadanya kekeliruan atau pertentangan dalam keterangan SP2 dan SP3 mengenai elemen halangan salah (wrongful restraint) mahupun kurungan salah (wrongful confinement). Harus dicatatkan kedudukan keterangan SP2 dan SP3 hendaklah dilihat dalam konteks keseluruhan keadaan kes ini. Tidak boleh dinafikan, ini ditemukan sebagai fakta primer yang mantap oleh hakim bicara, bahawa SP3, seorang budak berumur lebih kurang 14 tahun, telah dilarikan (abducted), dengan matanya sebahagian besarnya ditutup, dari Taman Midah Ceras Kuala Lumpur ke rumah perayu kedua di Butterworth Pulau Pinang, satu jarak yang jauh. Rumah itu bukan sahaja asing pada SP3 malahan SP3 tidak mempunyai apa-apa hubungan dengan perayu-perayu serta keluarga mereka. SP3 bukan tetamu di dalam rumah tersebut tetapi seseorang yang telah dilarikan dengan paksa ke situ dalam maksud makna abduction dalam s. 362 Kanun keseksaan. Walaupun SP2 menyatakan bahawa SP3 dijaga dan dilayan dengan baik, keadaan yang dipersetujui juga oleh SP3, namun itu bukan bermakna SP3 bebas untuk ke mana-mana sesuka hatinya. Kami catatkan di sini bahawa SP2 juga mengatakan SP3 tidak pernah keluar rumah kecuali pada hari tangkapan iaitu hari perayu pertama membawa SP3 makan di restoran Melayu di bawah flat kediamannya. SP3 mengatakan bahawa walaupun dia bebas di 12 dalam rumah dalam erti kata keluar bilik (yang dia dikurung) untuk ke tandas, bergaul-gaul dengan anak SP2 dan mengerjakan solat, namun dia sentiasa diawasi, tidak bebas dan tidak dibenarkan untuk keluar dari rumah tersebut. Ini dapat disimpulkan daripada keterangan SP3 yang berikut: (ms 27: Jilid 2, RR) “A: Saya di rumah berkurung dalam bilik itu dengan dijaga oleh seorang iaitu Tertuduh 1 (Sundar). Kamu berada di rumah itu berapa hari? 6 hari. Sepanjang 6 hari di rumah itu, apa berlaku? Dalam 2 hari saya tidak dibenarkan keluar dari bilik. Untuk makan dan pergi tandas sahaja dibenarkan keluar dari bilik. Saya juga dibenarkan solat dalam bilik tersebut.” Selanjutnya di muka surat 28: Sepanjang kamu di rumah itu, bagaimana kamu dilayan oleh ketiga-tiga tertuduh? Mereka layan saya baik. Mereka tidak pukul saya. Mereka bagi saya makan dengan cukup. Mereka bagi saya solat. Mereka tidak bagi saya keluar. Saya minta izin untuk keluar solat Jumaat tapi tidak dibenarkan.” Mengenai kenapa dia tidak melarikan diri, SP3 menyatakan: Kenapa kamu tidak lari? Saya berasa takut. Kamu sendiri ada duit? Saya ada RM50.00 tapi dirampas oleh Sundar.” Sekatan ini disahkan oleh SP3 semasa disoal balas (ms 36: RR Jilid2): Dalam 6 hari di Pulau Pinang, kamu ada dihalang? Ada. Kamu tidak digari, kamu boleh keluar? Boleh. 13 Kamu diletak dalam 1 bilik dalam flat? Setuju. Rujuk ID11A-L. Bilik mana kamu tinggal di flat itu? ID11F. Setuju, ID11F adalah tandas? Tidak. Untuk mandi dan ambil wuduk kena keluar? Setuju. Bilik ID11F berkunci? Tidak. Kamu boleh keluar? Boleh dengan izin Sundar. Dia jaga kamu 24 jam? Dia jaga saya. Saya tidur, dia tidur. ...... (ms 37) Cadangan-dalam keadaan selesa sedemikian kenapa kamu tidak keluar sahaja? Pada masa itu saya buntu tidak tahu nak buat apa saya takut. Kamu dijaga baik kamu masih takut? Takut. Cadangan-kamu boleh jerit? Setuju. Setuju-kamu tidak jerit dalam 6 hari itu? Setuju.” Semasa disoal semula di ms 44: RR: Jilid 2, SP3 menjelaskan kenapa dia tidak menjerit itu: ‘Q: Kamu tidak jerit untuk dapat tolong di flat. Kenapa? Saya tidak jerit kerana saya diberi amaran kalau jerit saya akan dipukul.” [19] Jelasnya, SP3 telah dihalang kebebasan untuk pergi ke mana jua yang hendak ditujuinya. Halangan dan sekatan, walaupun sekejap mana, yang di sini lebih kurang 6 hari, jelas terjumlah kepada halangan salah dalam maksud s. 3 Akta Penculikan 1967. Kami tidak dapat menghayati 14 penghujahan tentang keselesaan SP3 kerana diberikan makanan yang mencukupi dan bebas pergerakannya di dalam rumah telah dan boleh menimbulkan keraguan yang munasabah, iaitu menafikan konsep halangan atau kurungan salah ke atas SP3. Apakah yang hendak dijangkakan daripada SP3, seorang budak, dalam keadaan dia diletakkan itu? Dia telah diheret, dilarikan dari Kuala Lumpur ke Pulau Pinang, dan dikurung di dalam rumah orang yang tidak dikenalinya dengan halangan ke atas kebebasannya. Untuk menunaikan solat Jumaat pun tidak dibenarkan. Ketakutannya walaupun ditenteramkan dengan layanan yang baik, yang dalam kes ini bersebab, tidak sesekali memusnahkan ciri-ciri pemelarian dan halangan salah yang telah dibuktikan dengan mantap. Kami mendapati dapatan hakim bicara bahawa: “… Tindakan Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 menempatkan mangsa di rumah Tertuduh 2 menunjukkan mangsa dihalang secara salah meskipun beliau bebas bergerak untuk hari kedua dan seterusnya selepas diculik. Namun begitu mangsa SP3 sentiasa diawasi oleh Tertuduh 1 dan Tetrtuduh 2 di mana mangsa ditahan di rumah Tertuduh 2. SP2 mengesahkan SP3 tidak dibenarkan bergerak bebas seorang diri” (perenggan 10, ms 17:RR: Jilid 2)(Tekanan diberikan), adalah betul dan disokong oleh keterangan yang jelas sepertimana dinyatakan antaranya di atas. [20] Berkaitan isu-isu lain, kami berpendapat isu (b), (c) dan (d) boleh dibincangkan bersekali memandangkan perkara-perkara tersebut saling berkait. Dapatan kami mengenai isu (a) juga relevan dan berkait memandangkan salah satu elemen terpenting ialah pemelarian (abduction) dan juga halangan salah, yang kami putuskan telah dibuktikan tanpa 15 keraguan. Mengenai wang tebusan, peguam berhujah bahawa tiada apa-apa keterangan yang menunjukkan adanya permintaan wang tebusan tersebut daripada perayu-perayu dan hakim bicara telah terkhilaf dalam membuat dapatan bahawa wang RM7000 itu dibayar sebagai wang tebusan untuk melepaskan SP3 apabila adanya keraguan tentang permintaan dan identiti orang yang meminta wang tersebut. [21] Isu wang tebusan ini merupakan salah satu elemen terpenting kesalahan ini. Pendakwaan mestilah membuktikan bahawa pemelarian atau halangan salah ke atas SP3 dilakukan dengan niat untuk menahannya demi wang tebusan (with intent to hold any person for ransom). S. 2 Akta Penculikan 1961 mentakrif wang tebusan: “any money, price or consideration paid or demanded for the release of a person abducted or wrongfully confined or wrongfully restrained.” Diperhatikan apa yang perlukan dibuktikan ialah wujudnya niat menahan itu bagi tujuan wang tebusan. Sama ada wang itu dipersetujui, dibayar, diterima atau tidak ditemui tidak lah penting jika dapat dibuktikan adanya niat untuk mendapatkan apa-apa ganjaran bagi pelepasan orang yang diculik itu. Telah menjadi undang-undang yang kini mantap bahawa persoalan penentuan niat itu hanya boleh dibuat, kecuali adanya pengakuan, melalui pertimbangan fakta dan keadaan sesuatu kes itu. Tidak dapat dinafikan kewujudan keterangan tentang adanya apa-apa permintaan, pembayaran atau penerimaan wang bagi tujuan tersebut dapat membantu dalam membuat penentuan niat tersebut. 16 [22] Pada penghakiman kami, terdapat cukup keterangan dalam kes ini untuk menunjukkan adanya niat tersebut. Dicatatkan SP6 telah menerima sembilan panggilan telepon daripada satu nombor yang tidak dikenali memintanya untuk membayar wang berjumlah RM3 juta untuk memastikan keselamatan SP3. (Jilid 2, ms 60-64). Susulan itu telah berlaku beberapa rundingan via panggilan telepon untuk mengurangkan jumlah wang tersebut. Hasil daripada rundingan itu, SP6 telah menerima satu pesanan SMS daripada nombor 0143091196 yang memberikan nombor akaun Maybank 107117368678 untuk dimasukkan wang tebusan berkenaan (ms 65: Jilid 2; dan, ms 76-77: Jilid 3). Pada 12.10.2012 sekitar pukul 10.54 malam, SP6 telah ke Maybank untuk mendepositkan RM7000.00 ke dalam akaun tersebut (ms 66: Jilid 2; dan, ms 74: Jilid 3). Kami catatkan lanjut bahawa tidak disangkal dan dicabar bahawa akaun tersebut dimiliki oleh SP2 dan kad ATM akaun tersebut dipegang oleh suaminya (perayu kedua) sejak tahun 2009. Wang RM 7000.00 tersebut kemudiannya dikeluarkan pada malam 12.10.2012 dan pagi 13.10.2012. (rujuk keterangan SP11 di ms 108: Jilid 2). Pengeluaran tersebut diakui oleh perayu kedua dalam keterangannya (ms 144: Jilid 2). Dalam keadaan fakta di atas tidak boleh dikatakan kemasukan wang ke dalam akaun SP2 dan dikeluarkan oleh perayu kedua adalah bagi tujuan lain kecuali hasil rundingan pembayaran wang tebusan tersebut. Dalih perayu kedua wang tersebut merupakan wang pendahuluan oleh Idries untuk membaiki kedai makannya telah dengan tepat ditolak oleh hakim bicara atas dasar pemikiran terkemudian kerana tidak pernah dibangkitkan semasa kes pendakwaan. Kami mendapati tidak ada kelemahan atau kekhilafan apabila hakim bicara memutuskan yang berikut: 17 “11. Mengenai isu ketiga, jelas daripada keterangan SP6 bahawa ada permintaan wang tebusan daripada Tertuduh 2. SP7 menerima beberapa “call” meminta wang tebusan untuk SP3 dilepaskan. Wang RM 3 juta dituntut. Kemudian pemanggil itu menyuruh bayar apa yang ada kemudian bincang. Setiap kali perbualan telefon antara peminta dengan SP6 di dengar oleh anggota polis Encik Ram Singh yang menjaga SP6 di rumah SP6. Selepas menerima panggilan telefon dan SMS dan juga panggilan telefon daripada SP3 yang bertanyakan SP6 sama ada SP6 ada menyediakan wang yang di minta sambil menangis, maka SP6 memasukkan RM 7 ribu ke dalam akaun Maybank Ekshibit P58 yang diberikan oleh pemanggil tersebut. Bukti kemasukan adalah seperti ekshibit P64 akaun Maybank No. 1071117368678. Wang itu disahkan diterima oleh Tertuduh 2 yang memegang kad ATM isterinya SP2.” [23] Mengenai identiti peminta wang tebusan itu, kami juga mendapati adanya keterangan ikut keadaan yang melibatkan kedua-dua perayu. Selain daripada keterangan SP3 yang mendengar tentang wang tebusan tetapi tidak mengetahui siapakah yang memintanya, keterangan itu hendaklah dipertimbangkan dengan keadaan fakta yang dihuraikan di atas. SP3 mendengar perbualan itu di rumah dia dikurung; hasil rundingan SP6 berjaya menggurangkan kepada RM7000.00 yang dibayar ke dalam akaun SP2 yang kemudiannya dikeluarkan oleh perayu kedua melalui kad ATM akaun tersebut yang dipegangnya sejak 2009. Tambahan lagi, dengan pemakaian anggapan di bawah s.114 (a) Akta Keterangan 1950, perayu kedua jelas merupakan peminta wang tebusan itu. Dalam keadaan yang dibentangkan, kami juga mendapati, tanpa apa-apa keraguan yang munasabah, bahawa kedua-dua perayu terlibat secara langsung dengan permintaan wang tebusan di atas. Kami mendapati hakim bicara tidak terkhilaf dalam isu ini. 18 [24] Susulan daripada penemuan dan huraian fakta di atas, penglibatan kedua-dua perayu dalam penculikan SP3 berdasarkan niat bersama di bawah s. 34 Kanun Keseksaan jelas terbukti. Hakikat berikut, antaranya, tidak berjaya dicabar: Perayu pertama dan kedua berada di dalam kereta yang digunakan semasa kejadian melarikan SP3; SP3 telah mengecam perayu kedua sebagai pemandu kereta tersebut; SP3 telah dibawa ke rumah perayu kedua; sepanjang di rumah itu, SP3 telah dikawal dan dijagai oleh kedua-dua perayu; SP3 juga mengecam perayu pertama sebagai orang yang berada di dalam kereta dan yang mengawalnya semasa berada di rumah perayu kedua; SP3 mendengar panggilan talipon yang dibuat meminta wang tebusan sebanyak RM3 juta semasa SP3 berada di rumah perayu kedua; dan SP6 mengesahkan ada menerima panggilan telefon tersebut. Selaras dengan prinsip niat bersama sepertimana dihuraikan dalam kes Low Kian Boon & Anor v PP (2010) 5 CLJ 489, dan juga kes Sahri Tahe v PP & Another Appeal (2016) 1LNS 179, kami mendapati elemen niat bersama jelas terbukti dan keputusan hakim bicara adalah tepat apabila memutuskan: “12. Mengenai elemen ke 4, Mahkamah berpuashati wang tebusan itu dituntut dan diminta oleh Tertuduh 2 yang dibantu oleh Tertuduh 1 berdasarkan keterangan mengikut keadaan. Fakta ini disokong oleh keterangan mangsa. Mangsa ditahan di rumah Tertuduh 2. Tertuduh 1 membantu Tertuduh 2 menjaga dan mengawal mangsa.

Mengenai elemen ke 5, Mahkamah berpuashati bahawa daripada tindak tanduk Tertuduh 1 dan Tertuduh 2 jelas mereka ada niat bersama melakukan kesalahan yang dipertuduhkan mengikut seksyen 34 Kanun Keseksaan.” 19 [25] Mengenai isu ketiadaan penilaian ke atas pembelaan kedua-dua perayu, kami juga tidak nampak adanya kekuatan dalam penghujahan berkaitan isu ini. Dicatatkan hakim bicara telah merumuskan kes pembelaan dan membuat dapatan bahawa pembelaan mereka merupakan satu pemikiran terkemudian memandangkan fakta tersebut tidak pernah dicadangkan atau ditimbulkan semasa kes pendakwaan terutamanya SP11 mahu pun SP3. Selaras dengan keputusan kes Jamaludin Md Kasim v PP (2010) 9 CLJ 377 (MP), kami tidak nampak adanya kekhilafan di situ. Dicatatkan juga rumusan fakta yang dibuat oleh hakim bicara adalah memadai dan melibatkan penilaian beliau ke atas kredibilti kedua-dua perayu, kelebihan yang diberikan kepada hakim bicara. Kami dapati tiadanya ruang kekhilafan untuk kami mengganggu dapatan tersebut. Dipertimbangkan secara tuntas, kami bersetuju bahawa hakim bicara telah membuat penilaian yang mencukupi apabila membuat dapatan yang berikut: “27. Mahkamah meneliti pembelaan kedua-dua Tertuduh. Mahkamah berpandangan bahawa kedua-dua Tertuduh cuba meletakkan kesalahan kepada Tertuduh 3 dan Hairul. Fakta ini tak pernah ditimbulkan dalam pemeriksaan balas samada secara spesifik mahupun secara cadangan kepada saksi-saksi pendakwaan. Begitu juga kerja pengubahsuaian kedai Idris tak pernah ditimbulkan dengan cara yang sama kepada mana-mana saksi pendakwaan.

Mengenai bayaran RM 7 ribu, ia adalah bayaran tebusan oleh SP6 kepada Tertuduh 2. Ia bukan bayaran pendahuluan kerja pengubahsuaian kedai Tertuduh 3. Fakta ini juga diketahui oleh Tertuduh 1 dan Tertuduh 2. RM7 ribu dimasukkan ke dalam akaun SP2 isteri Tertuduh 2 (P58).

Fakta yang mangsa SP3 diletakkan di rumah Tertuduh 2 diakui sendiri oleh kedua-dua tertuduh. Pergerakan mangsa di rumah tersebut sentiasa diawasi oleh kedua-dua Tertuduh. 20

Mahkamah berpandangan bahawa untuk bekerja sebagai penarik kereta kemalangan (callman), seseorang itu mesti pandai memandu dan mempunyai lesen memandu. Dalam kes ini kedua-dua Tertuduh 1 dan tertuduh 2 tidak mempunyai lesen memandu. Mana mungkin mereka boleh menarik kereta kemalangan ke bengkel secara sah jika tiada lesen memandu?

Oleh itu untuk isu pertama, Mahkamah berpandangan bahawa pembelaan gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah. Pembelaan mereka adalah penafian semata-mata dan merupakan “afterthought”.

Elemen-elemen pertuduhan kekal dibuktikan sepenuhnya. Daripada demeanour kedua-dua Tertuduh, pada pengamatan Mahkamah kedua-dia Tertuduh tidak bercakap benar.

Mengenai isu kedua, Mahkamah telah meneliti kesemua keterangan pendakwaan dan pembelaan secara maksima. Mahkamah berpandangan bahawa pendakwaan telah membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah. (Rujuk seksyen 182A(2) Kanun Tatacara Jenayah. Dalam kes PP v Mohd Radzi Abu Bakar (supra) ditegaskan bahawa “the absence of any evidence from the accused that casts a reasonable doubt on the prosecution’s case renders the prima facie on that is established beyond reasonable doubt”. [26] Berdasar huraiaan di atas, kami berpuas hati bahawa rayuan kedua-dua perayu tidak bermerit. Dengan itu kedua-dua rayuan mereka ditolak dan keputusan hakim bicara disahkan dan dikekalkan. t.t (ABDUL KARIM BIN ABDUL JALIL) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Tarikh : 11 Disember 2018 21 Bagi pihak Perayu-Perayu: Rao Jayananda (bersama Lim Woi Kang) Tetuan Rao & Kamal Kuldeep Kumar (bersama Athari Bahardin) Tetuan J Kuldeep Kumar & Co. Bagi pihak Responden: Faizah Mohd Salleh Timbalan Pendakwa Raya Jabatan Peguam Negara