SURESH A/L DORASAMY v Dorasamy A/l Nalaya (JA-24NCvC-683-05/2024)

SURESH A/L DORASAMY

KAYTRE A/P DORASAMY (NO. K/P: 911213-01-5482) ......PEMOHON-PEMOHON 17/04/2026 17:10:25

DORASAMY A/L NALAYA

PARTIBAN A/L DORASAMY

SARASWATHY A/P KARUPPAN (NO. K/P: 541201-01-5076 …....RESPONDEN-RESPONDEN ALASAN PENGHAKIMAN

Prosiding ini merupakan suatu Saman Pemula yang difailkan oleh Pemohon-Pemohon di bawah Seksyen 2, Seksyen 58, Seksyen 62 dan Seksyen 76 Akta Kesihatan Mental 2001 serta Aturan 7 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012, berhubung dengan hal ehwal dan kepentingan seorang individu yang didakwa mengalami kecelaruan mental, iaitu Dorasamy a/l Nalaya (Responden Pertama).

Melalui Saman Pemula Terpinda bertarikh 29.5.2024 yang dipinda pada 25.6.2024, Pemohon-Pemohon memohon beberapa relif utama, antaranya suatu deklarasi bahawa Perintah Mahkamah bertarikh 12.1.2016 yang dibuat di bawah “The Mental Disorders Ordinance 1952” adalah terbatal dan tidak lagi boleh dikuatkuasakan, serta suatu perintah baharu di bawah kerangka perundangan semasa iaitu Akta Kesihatan Mental 2001 bagi tujuan menguruskan hal ehwal dan kepentingan Responden Pertama.

Selain itu, Pemohon-Pemohon juga memohon agar Mahkamah melantik mereka sebagai Jawatankuasa dan Pemegang Amanah bagi harta dan hal ehwal Responden Pertama, memandangkan Responden Pertama didakwa tidak lagi berupaya menguruskan dirinya sendiri akibat keadaan kesihatan mental yang dialaminya.

Walau bagaimanapun, semasa prosiding ini berjalan, timbul suatu isu tambahan yang memerlukan pertimbangan Mahkamah, iaitu sama ada nama Responden Kedua wajar turut dimasukkan sebagai salah seorang Jawatankuasa atau Pemegang Amanah, walaupun Pemohon-Pemohon pada peringkat awal tidak bersetuju untuk memasukkan beliau dalam struktur jawatankuasa tersebut.

Setelah meneliti keseluruhan rekod prosiding, termasuk Saman Pemula Terpinda, Afidavit Sokongan, Afidavit Jawapan Responden Kedua serta hujahan bertulis, Mahkamah ini mendapati bahawa isu sebenar yang perlu diputuskan bukan sekadar berkaitan kesahan perintah lama tersebut, tetapi juga menyentuh kuasa Mahkamah di bawah Akta Kesihatan Mental 2001 untuk memastikan perlindungan terbaik kepada individu yang mengalami kecelaruan mental.

Berdasarkan Afidavit Sokongan yang diikrarkan oleh Pemohon Pertama, Suresh a/l Dorasamy, Responden Pertama merupakan bapa kepada Pemohon-Pemohon dan juga kepada Responden Kedua.

7.

Susulan keadaan tersebut, suatu permohonan telah difailkan pada tahun 2015 di Mahkamah Tinggi, dan pada 12 Januari 2016 Mahkamah telah mengeluarkan suatu Perintah di bawah Mental Disorders Ordinance 1952, yang antara lain melantik beberapa ahli keluarga sebagai Jawatankuasa dan Pemegang Amanah bagi Responden Pertama untuk menguruskan hal ehwal serta harta beliau.

Berdasarkan rekod tersebut, individu yang dilantik sebagai jawatankuasa termasuklah isteri Responden Pertama iaitu Saraswathy a/p Karuppan, bersama dua orang anak lelaki beliau.

Walau bagaimanapun, keadaan telah berubah apabila Responden Ketiga, iaitu isteri Responden Pertama, telah meninggal dunia pada 22 Februari 2022, menyebabkan struktur jawatankuasa yang ditubuhkan melalui perintah Mahkamah tersebut tidak lagi dapat berfungsi sebagaimana yang dimaksudkan dalam perintah asal.

Pemohon-Pemohon menyatakan bahawa kematian Responden Ketiga telah menyebabkan pengurusan hal ehwal Responden Pertama menjadi lebih sukar, khususnya dalam hal berkaitan pentadbiran harta dan kepentingan kewangan beliau. Antara aset yang dinyatakan dalam Afidavit Sokongan termasuklah pegangan saham Responden Pertama dalam sebuah syarikat yang bernilai kira-kira RM62,501.11, selain beberapa akaun simpanan bank dan aset kewangan lain yang masih memerlukan pengurusan.

Oleh sebab itu, Pemohon-Pemohon memohon agar Mahkamah mengetepikan perintah lama tersebut dan menggantikannya dengan suatu perintah baharu yang selaras dengan kerangka undang-undang semasa di bawah Akta Kesihatan Mental

2001.

Dalam masa yang sama, Pemohon-Pemohon juga menegaskan bahawa keadaan kesihatan mental Responden Pertama masih tidak berubah dan beliau masih tidak berupaya menguruskan dirinya sendiri ataupun hal ehwal hartanya. Bagi menyokong dakwaan tersebut, Pemohon-Pemohon turut merujuk kepada laporan perubatan bertarikh 8.8.2021, yang dilampirkan dalam Afidavit Sokongan sebagai salah satu eksibit bagi menunjukkan bahawa Responden Pertama masih berada dalam keadaan kecelaruan mental.

Oleh itu, Pemohon-Pemohon menegaskan bahawa adalah perlu bagi Mahkamah mengeluarkan satu perintah baharu di bawah Akta Kesihatan Mental 2001 bagi memastikan hal ehwal dan kepentingan Responden Pertama terus dilindungi.

Hujahan Pemohon 15. Dalam hujahan bertulis mereka, Pemohon-Pemohon menegaskan bahawa permohonan ini adalah semata-mata bertujuan untuk menyelaraskan perintah Mahkamah yang sedia ada dengan kerangka perundangan semasa, memandangkan perintah terdahulu dibuat di bawah undang-undang lama iaitu Mental Disorders Ordinance 1952.

Pemohon-Pemohon berhujah bahawa Akta Kesihatan Mental 2001 kini menyediakan mekanisme yang lebih jelas dan komprehensif bagi menguruskan hal ehwal seseorang yang mengalami kecelaruan mental, termasuk pelantikan jawatankuasa atau pemegang amanah bagi tujuan tersebut.

Selain itu, Pemohon-Pemohon turut menekankan bahawa keadaan mental Responden Pertama masih tidak berubah dan beliau masih memerlukan penjagaan serta pengurusan berterusan oleh ahli keluarga terdekat.

Dalam Ikatan Autoriti mereka, Pemohon-Pemohon turut merujuk kepada beberapa keputusan Mahkamah berkaitan kuasa Mahkamah untuk mengawal prosiding dan membuat perintah yang perlu demi kepentingan keadilan, termasuk kes Mahkamah Rayuan, Lee Tain Tshung v Hong Leong Finance Bhd [2000] 3 MLJ 364 yang menegaskan bahawa Mahkamah mempunyai kuasa luas dalam mengawal proses prosidingnya.

Pemohon-Pemohon juga merujuk kepada beberapa peruntukan Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 yang memperuntukkan bahawa Mahkamah mempunyai kuasa untuk membuat apa-apa perintah yang difikirkan adil bagi mencegah ketidakadilan atau penyalahgunaan proses Mahkamah.

Hujahan Responden Kedua 20. Responden Kedua melalui Afidavit Jawapan bertarikh 5.9.2024 menyatakan bahawa beliau pada dasarnya tidak membantah permohonan tersebut. Namun begitu, beliau menegaskan bahawa permohonan ini pada hakikatnya timbul akibat kematian ibunya yang sebelum ini merupakan salah seorang jawatankuasa yang dilantik oleh Mahkamah pada tahun 2016.

Responden Kedua juga menyatakan bahawa sepanjang tempoh perintah tersebut berkuat kuasa, jawatankuasa yang dilantik telah menjalankan tanggungjawab mereka dengan baik dan tidak terdapat sebarang dakwaan salah laku terhadap mana-mana ahli jawatankuasa.

Walau bagaimanapun, Responden Kedua memohon agar namanya turut dimasukkan sebagai salah seorang jawatankuasa atau pemegang amanah bagi Responden Pertama, memandangkan beliau juga merupakan anak kepada Responden Pertama dan mempunyai kepentingan yang sah dalam memastikan kebajikan bapanya terpelihara.

Setelah meneliti keseluruhan rekod prosiding, termasuk Saman Pemula Terpinda bertarikh 29.5.2024 yang dipinda pada

25.6.2024, Afidavit Sokongan Pemohon, Afidavit Jawapan Responden Kedua serta hujahan bertulis pihak, Mahkamah ini mendapati bahawa pertikaian sebenar dalam prosiding ini boleh dirumuskan kepada tiga isu utama yang berikut.

Pertama, sama ada Mahkamah ini mempunyai bidang kuasa untuk mengetepikan atau membatalkan Perintah Mahkamah bertarikh 12.1.2016 yang dibuat di bawah Mental Disorders Ordinance 1952, dan menggantikannya dengan suatu perintah baharu di bawah Akta Kesihatan Mental 2001 bagi tujuan menguruskan hal ehwal dan kepentingan Responden Pertama.

Kedua, sekiranya Mahkamah mempunyai bidang kuasa sedemikian, sama ada Mahkamah wajar menggunakan kuasa tersebut untuk melantik jawatankuasa atau pemegang amanah baharu bagi menguruskan hal ehwal Responden Pertama, memandangkan keadaan kesihatan mental Responden Pertama yang masih berterusan serta perubahan keadaan selepas kematian Responden Ketiga yang sebelum ini dilantik sebagai salah seorang jawatankuasa.

Ketiga, sama ada Mahkamah ini mempunyai kuasa dan budi bicara untuk memasukkan Responden Kedua sebagai salah seorang Jawatankuasa atau Pemegang Amanah bagi Responden Pertama, walaupun Pemohon-Pemohon pada peringkat awal tidak bersetuju dengan cadangan tersebut.

Pada hemat Mahkamah ini, ketiga-tiga isu tersebut perlu dianalisis secara berstruktur kerana ia melibatkan dua aspek utama undang-undang, iaitu pertama berkaitan bidang kuasa Mahkamah di bawah Akta Kesihatan Mental 2001, dan kedua berkaitan budi bicara Mahkamah dalam memastikan kepentingan individu yang mengalami kecelaruan mental sentiasa dilindungi. ANALISIS DAN DAPATAN Isu (1) : Sama ada Mahkamah mempunyai bidang kuasa untuk mengetepikan Perintah Mahkamah bertarikh 12.1.2016 dan menggantikannya dengan perintah baharu di bawah Akta Kesihatan Mental 2001 28. Mahkamah terlebih dahulu perlu meneliti sifat sebenar perintah yang dipohon oleh Pemohon-Pemohon. Dalam hal ini, permohonan Pemohon-Pemohon pada asasnya memohon agar Mahkamah membuat suatu deklarasi bahawa Perintah Mahkamah bertarikh 12.1.2016 yang dibuat di bawah Mental Disorders Ordinance 1952 adalah terbatal dan tidak lagi boleh dikuatkuasakan, serta seterusnya menggantikannya dengan suatu perintah baharu di bawah Akta Kesihatan Mental 2001.

Rekod prosiding menunjukkan bahawa perintah bertarikh

12.1.2016 tersebut telah dibuat oleh Mahkamah Tinggi bagi tujuan melantik beberapa ahli keluarga sebagai jawatankuasa untuk menguruskan hal ehwal serta harta Responden Pertama selepas beliau didapati berada dalam keadaan tidak berupaya menguruskan dirinya sendiri akibat kecelaruan mental.

Walau bagaimanapun, sebagaimana yang dinyatakan dalam Afidavit Sokongan Pemohon, perintah tersebut telah dibuat di bawah kerangka undang-undang lama iaitu Mental Disorders Ordinance 1952, yang kemudiannya telah digantikan oleh Akta Kesihatan Mental 2001 sebagai undang-undang utama yang mengawal selia perkara berkaitan individu yang mengalami kecelaruan mental di Malaysia.

Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah perlu meneliti sama ada perubahan kerangka perundangan tersebut memberikan asas kepada Mahkamah untuk mengkaji semula perintah lama tersebut dan menggantikannya dengan perintah baharu yang selaras dengan undang-undang semasa.

Seksyen 2 Akta Kesihatan Mental 2001 mentakrifkan antara lain konsep ‘psychiatric disorder’, iaitu keadaan mental yang menyebabkan seseorang individu tidak lagi mampu menguruskan dirinya atau hal ehwalnya sendiri secara munasabah.

Berdasarkan keterangan dalam Afidavit Sokongan, Responden Pertama telah mengalami suatu kemalangan sekitar tahun 2015 yang menyebabkan beliau mengalami masalah kesihatan mental yang serius sehingga tidak lagi berupaya menguruskan dirinya sendiri.

Laporan perubatan yang dilampirkan dalam afidavit tersebut juga menunjukkan bahawa keadaan mental Responden Pertama masih berterusan dan beliau masih memerlukan penjagaan serta pengurusan oleh pihak lain. Pada pandangan Mahkamah ini, fakta tersebut adalah penting kerana ia menunjukkan bahawa keadaan yang menjadi asas kepada perintah Mahkamah pada tahun 2016 masih wujud sehingga hari ini.

Oleh itu, persoalan sebenar yang timbul bukanlah sama ada Responden Pertama masih memerlukan perlindungan Mahkamah, tetapi sama ada struktur perintah yang sedia ada masih sesuai dalam keadaan semasa. Mahkamah juga mengambil maklum bahawa Responden Ketiga yang sebelum ini dilantik sebagai salah seorang jawatankuasa telah meninggal dunia pada 22.2.2022, menyebabkan struktur jawatankuasa yang wujud di bawah perintah tahun 2016 tidak lagi lengkap.

Dalam keadaan tersebut, adalah jelas bahawa perintah lama tersebut tidak lagi dapat berfungsi dengan sempurna sebagaimana yang dimaksudkan oleh Mahkamah ketika perintah itu dibuat.

Selain itu, Mahkamah juga mengambil kira bahawa tujuan utama perintah tersebut bukanlah semata-mata bersifat prosedural, tetapi merupakan suatu mekanisme perlindungan yang bertujuan memastikan kepentingan individu yang mengalami kecelaruan mental sentiasa terpelihara.

Prinsip ini selari dengan pendekatan Mahkamah Tinggi dalam kes Tengku Besar Zabidah v Kong Cheng Whum [1969] 2 MLJ 224, di mana Mahkamah menegaskan bahawa Mahkamah mempunyai kuasa untuk memastikan keadilan substantif tercapai melalui penggunaan budi bicara kehakiman yang sesuai.

Mahkamah juga mengambil kira prinsip yang dinyatakan dalam kes Mahkamah Persekutuan Hock Hua Bank Bhd v Sahari bin Murid [1981] 1 MLJ 143, di mana Mahkamah menegaskan bahawa kuasa Mahkamah tidak boleh ditafsirkan secara terlalu sempit sekiranya ia akan menjejaskan keadilan dalam sesuatu kes.

Dalam konteks prosiding ini, Mahkamah berpendapat bahawa mengekalkan perintah lama yang dibuat di bawah undang-undang yang telah digantikan, sedangkan struktur jawatankuasa tersebut juga telah berubah akibat kematian salah seorang ahli jawatankuasa, boleh menimbulkan kesukaran dalam pengurusan hal ehwal Responden Pertama. Tambahan pula, Akta Kesihatan Mental 2001 menyediakan kerangka undang-undang yang lebih jelas dan komprehensif bagi menguruskan hal ehwal individu yang mengalami kecelaruan mental.

Oleh itu, Mahkamah berpendapat bahawa adalah wajar bagi Mahkamah menggunakan bidang kuasanya untuk memastikan bahawa perintah yang berkuat kuasa adalah selaras dengan kerangka perundangan semasa.

Dalam hal ini, Mahkamah juga merujuk kepada Aturan 92 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012, yang memperuntukkan bahawa Mahkamah mempunyai kuasa sedia ada untuk membuat apa-apa perintah yang perlu bagi mencegah ketidakadilan atau penyalahgunaan proses Mahkamah. Peruntukan ini dengan jelas mengiktiraf bahawa Mahkamah mempunyai kuasa luas untuk memastikan bahawa keadilan substantif dapat dicapai dalam sesuatu prosiding.

Setelah menimbang semua faktor tersebut, Mahkamah ini berpuas hati bahawa Mahkamah mempunyai bidang kuasa untuk mengetepikan perintah lama tersebut dan menggantikannya dengan suatu perintah baharu di bawah Akta Kesihatan Mental 2001.

Dapatan Mahkamah bagi Isu (1) adalah bahawa permohonan Pemohon-Pemohon untuk mengetepikan Perintah Mahkamah bertarikh 12.1.2016 adalah wajar dibenarkan. Isu (2) : Sama ada Mahkamah wajar melantik jawatankuasa atau pemegang amanah baharu bagi menguruskan hal ehwal dan kepentingan Responden Pertama di bawah Akta Kesihatan Mental 2001 45. Setelah Mahkamah berpuas hati bahawa perintah lama bertarikh 12.1.2016 wajar diketepikan dan digantikan dengan perintah baharu di bawah Akta Kesihatan Mental 2001, persoalan seterusnya yang perlu dipertimbangkan adalah sama ada Mahkamah ini wajar melantik suatu jawatankuasa atau pemegang amanah baharu bagi menguruskan hal ehwal dan kepentingan Responden Pertama.

Isu ini pada asasnya berkait rapat dengan objektif utama Akta Kesihatan Mental 2001, iaitu menyediakan suatu mekanisme perlindungan undang-undang bagi individu yang mengalami kecelaruan mental dan tidak lagi mampu menguruskan dirinya sendiri atau hartanya secara munasabah.

Seksyen 2 Akta Kesihatan Mental 2001 mentakrifkan antara lain konsep “psychiatric disorder”, yang merangkumi keadaan mental yang menyebabkan seseorang individu tidak berupaya menguruskan dirinya sendiri atau hal ehwalnya secara rasional. Berdasarkan keterangan dalam Afidavit Sokongan yang diikrarkan oleh Pemohon Pertama, Responden Pertama telah mengalami suatu kemalangan sekitar tahun 2015 yang mengakibatkan beliau mengalami kecelaruan mental yang serius sehingga tidak lagi mampu menguruskan dirinya sendiri atau kepentingan hartanya.

Fakta tersebut tidak dipertikaikan oleh mana-mana pihak dalam prosiding ini. Malah, Responden Kedua dalam Afidavit Jawapannya juga tidak menafikan keadaan mental Responden Pertama dan tidak mempertikaikan keperluan untuk memastikan hal ehwal Responden Pertama terus diuruskan oleh ahli keluarga yang sesuai.

Mahkamah juga mengambil maklum bahawa Responden Pertama mempunyai beberapa aset yang memerlukan pengurusan berterusan, termasuk pegangan saham dalam sebuah syarikat serta simpanan dalam beberapa akaun bank. Fakta ini jelas menunjukkan bahawa terdapat kepentingan kewangan yang perlu diuruskan secara teratur demi kepentingan Responden Pertama. Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah berpendapat bahawa adalah mustahil bagi Responden Pertama untuk menguruskan kepentingan hartanya tanpa bantuan pihak lain.

Peranan jawatankuasa atau pemegang amanah dalam konteks undang-undang ini adalah untuk memastikan bahawa semua keputusan yang berkaitan dengan harta dan kepentingan individu tersebut dibuat demi kepentingan terbaik beliau. Mahkamah juga mengambil kira bahawa struktur jawatankuasa yang wujud di bawah perintah tahun 2016 tidak lagi berfungsi sepenuhnya selepas kematian Responden Ketiga pada tahun

Kematian Responden Ketiga telah menyebabkan bilangan jawatankuasa yang dilantik berkurangan dan seterusnya menimbulkan keperluan untuk menyusun semula struktur pengurusan hal ehwal Responden Pertama.

Pada pandangan Mahkamah ini, keadaan sedemikian merupakan asas yang kukuh untuk Mahkamah menggunakan bidang kuasanya bagi memastikan bahawa satu struktur pengurusan baharu diwujudkan yang lebih sesuai dengan keadaan semasa. Mahkamah juga mengambil kira bahawa tujuan utama pelantikan jawatankuasa dalam kes seperti ini bukanlah untuk memberi kelebihan kepada mana-mana ahli keluarga tertentu, tetapi semata-mata untuk memastikan kebajikan dan kepentingan individu yang mengalami kecelaruan mental sentiasa terpelihara.

Prinsip ini telah diiktiraf oleh Mahkamah dalam beberapa keputusan terdahulu yang menegaskan bahawa Mahkamah mempunyai budi bicara luas dalam menentukan struktur pengurusan yang paling sesuai bagi melindungi kepentingan seseorang yang tidak berupaya menguruskan dirinya sendiri. Dalam konteks ini, Mahkamah juga merujuk kepada prinsip yang dinyatakan dalam kes Sang Lee Co Sdn Bhd & Ors v Munusamy a/l Karuppiah (sole proprietor of MNN Consultancy Services, a firm) [2010] 5 MLJ 285, di mana Mahkamah Persekutuan menekankan bahawa budi bicara kehakiman hendaklah digunakan secara pragmatik bagi mencapai keadilan substantif dalam sesuatu kes.

Pendekatan tersebut amat relevan dalam prosiding seperti ini kerana Mahkamah bukan sekadar menentukan pertikaian antara pihak-pihak, tetapi juga memainkan peranan perlindungan terhadap individu yang tidak berupaya mempertahankan kepentingannya sendiri. Setelah meneliti semua faktor tersebut, Mahkamah berpuas hati bahawa adalah wajar bagi Mahkamah melantik jawatankuasa atau pemegang amanah baharu bagi menguruskan hal ehwal dan kepentingan Responden Pertama.

Dapatan Mahkamah bagi Isu (2) adalah bahawa suatu struktur jawatankuasa baharu perlu diwujudkan bagi memastikan hal ehwal dan kepentingan Responden Pertama terus dilindungi secara berkesan. Isu (3) : Sama ada Mahkamah mempunyai kuasa dan budi bicara untuk memasukkan Responden Kedua sebagai salah seorang Jawatankuasa atau Pemegang Amanah walaupun Pemohon-Pemohon tidak bersetuju 55. Isu ketiga yang perlu dipertimbangkan oleh Mahkamah adalah sama ada Mahkamah mempunyai kuasa untuk memasukkan Responden Kedua sebagai salah seorang jawatankuasa atau pemegang amanah bagi Responden Pertama, walaupun Pemohon-Pemohon pada peringkat awal tidak bersetuju dengan cadangan tersebut.

Mahkamah terlebih dahulu perlu menegaskan bahawa prosiding seperti ini pada hakikatnya bukanlah suatu pertikaian komersial atau kontraktual antara pihak-pihak. Sebaliknya, prosiding ini melibatkan perlindungan terhadap kepentingan seorang individu yang didakwa mengalami kecelaruan mental dan tidak berupaya menguruskan dirinya sendiri. Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah tidak boleh terikat sepenuhnya kepada kehendak mana-mana pihak sekiranya Mahkamah berpendapat bahawa kepentingan individu tersebut memerlukan pendekatan yang berbeza.

Prinsip asas yang perlu dipatuhi oleh Mahkamah dalam kes seperti ini adalah bahawa kepentingan terbaik individu yang mengalami kecelaruan mental hendaklah menjadi pertimbangan utama Mahkamah. Mahkamah juga mengambil kira bahawa Responden Kedua merupakan anak kepada Responden Pertama dan oleh itu mempunyai hubungan kekeluargaan yang rapat dengan individu yang menjadi subjek dalam prosiding ini.

Selain itu, dalam Afidavit Jawapannya, Responden Kedua menyatakan bahawa beliau tidak mempunyai bantahan terhadap permohonan Pemohon-Pemohon secara keseluruhannya. Responden Kedua hanya memohon agar namanya turut dimasukkan sebagai salah seorang jawatankuasa bagi memastikan beliau juga dapat memainkan peranan dalam menjaga kebajikan bapanya.

Mahkamah berpendapat bahawa permintaan tersebut pada asasnya adalah munasabah memandangkan Responden Kedua juga merupakan waris kepada Responden Pertama. Tambahan pula, tiada keterangan yang menunjukkan bahawa Responden Kedua telah melakukan sebarang salah laku dalam pengurusan hal ehwal Responden Pertama sebelum ini walaupun ianya dihujahkan di dalam hujahan Pemohon namun tiada sebarang bukti dikemukakan bagi mengaitkan Responden Kedua dengan tuduhan tersebut.

Dalam keadaan tersebut, Mahkamah tidak melihat sebarang sebab yang kukuh untuk mengecualikan Responden Kedua daripada struktur jawatankuasa yang akan diwujudkan. Sebaliknya, Mahkamah berpendapat bahawa penyertaan Responden Kedua dalam jawatankuasa tersebut boleh membantu memastikan bahawa pengurusan hal ehwal Responden Pertama dilakukan secara lebih telus dan seimbang.

Mahkamah juga mengambil kira bahawa melibatkan lebih daripada seorang ahli keluarga dalam pengurusan hal ehwal Responden Pertama boleh membantu mengelakkan sebarang konflik atau salah faham pada masa hadapan. Dalam hal ini, Mahkamah juga merujuk kepada prinsip yang dinyatakan dalam kes Hock Hua Bank Bhd (supra), di mana Mahkamah menegaskan bahawa kuasa kehakiman hendaklah digunakan secara fleksibel bagi mencapai keadilan dalam sesuatu kes. Pendekatan tersebut amat sesuai dalam prosiding seperti ini kerana Mahkamah perlu memastikan bahawa struktur pengurusan yang diwujudkan adalah yang paling sesuai untuk melindungi kepentingan Responden Pertama.

Oleh yang demikian, Mahkamah berpendapat bahawa Mahkamah mempunyai kuasa dan budi bicara untuk memasukkan Responden Kedua sebagai salah seorang jawatankuasa bagi Responden Pertama walaupun Pemohon-Pemohon tidak bersetuju dengan cadangan tersebut.

Dapatan Mahkamah bagi Isu (3) adalah bahawa adalah wajar dan munasabah bagi Mahkamah melantik Responden Kedua sebagai salah seorang jawatankuasa bagi Responden Pertama bersama Pemohon-Pemohon.

Setelah meneliti keseluruhan rekod prosiding termasuk Saman Pemula Terpinda, Afidavit Sokongan Pemohon-Pemohon, Afidavit Jawapan Responden Kedua serta hujahan bertulis yang difailkan, Mahkamah ini mendapati bahawa permohonan ini pada hakikatnya tidak melibatkan pertikaian fakta yang kompleks tetapi lebih kepada suatu keperluan untuk menyelaraskan struktur perintah Mahkamah yang sedia ada dengan keadaan semasa serta kerangka perundangan yang sedang berkuat kuasa.

Fakta material yang tidak dipertikaikan ialah bahawa Responden Pertama, iaitu Dorasamy a/l Nalaya, merupakan individu yang mengalami kecelaruan mental sehingga menyebabkan beliau tidak lagi berupaya menguruskan dirinya sendiri atau hal ehwal hartanya. Keadaan ini merupakan asas kepada perintah Mahkamah bertarikh 12.1.2016 yang dibuat di bawah Mental Disorders Ordinance 1952.

Walau bagaimanapun, Mahkamah mendapati bahawa beberapa perkembangan penting telah berlaku selepas perintah tersebut dibuat. Antaranya ialah kematian Responden Ketiga yang sebelum ini dilantik sebagai salah seorang jawatankuasa, serta perubahan kerangka perundangan yang kini dikawal selia oleh Akta Kesihatan Mental 2001.

Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah berpendapat bahawa mengekalkan perintah lama tersebut tanpa sebarang pengubahsuaian boleh menimbulkan kesukaran dari segi pentadbiran hal ehwal Responden Pertama serta pengurusan kepentingan hartanya.

Bagi Isu (1), Mahkamah telah mendapati bahawa Mahkamah mempunyai bidang kuasa untuk mengetepikan atau menggantikan perintah lama tersebut dengan suatu perintah baharu yang selaras dengan Akta Kesihatan Mental 2001. Kuasa ini bukan sahaja berpunca daripada peruntukan statut yang relevan tetapi juga daripada kuasa sedia ada Mahkamah untuk memastikan bahawa keadilan substantif tercapai dalam sesuatu prosiding.

Mahkamah juga mendapati bahawa keadaan kesihatan mental Responden Pertama masih berterusan sehingga kini dan oleh itu perlindungan undang-undang yang diberikan oleh Mahkamah masih diperlukan bagi memastikan kepentingan beliau tidak terjejas. Oleh yang demikian, Mahkamah berpuas hati bahawa adalah wajar bagi Mahkamah mengetepikan perintah lama bertarikh 12.1.2016 dan menggantikannya dengan suatu perintah baharu di bawah Akta Kesihatan Mental

2001.

Berhubung Isu (2), Mahkamah mendapati bahawa pelantikan jawatankuasa baharu adalah perlu bagi memastikan bahawa hal ehwal serta kepentingan kewangan Responden Pertama terus diuruskan secara teratur. Mahkamah mengambil kira bahawa Responden Pertama mempunyai beberapa aset yang memerlukan pengurusan berterusan termasuk pegangan saham serta simpanan kewangan dalam institusi perbankan.

Dalam keadaan sedemikian, adalah jelas bahawa tanpa struktur pengurusan yang sesuai, kepentingan Responden Pertama berisiko terjejas. Mahkamah juga berpendapat bahawa tujuan utama pelantikan jawatankuasa bukanlah untuk memberi kelebihan kepada mana-mana ahli keluarga tetapi semata-mata untuk memastikan bahawa kebajikan serta kepentingan individu yang mengalami kecelaruan mental sentiasa dilindungi.

Oleh itu, Mahkamah mendapati bahawa pelantikan jawatankuasa baharu bagi menguruskan hal ehwal Responden Pertama adalah wajar dan perlu dalam keadaan kes ini.

Bagi Isu (3) pula, Mahkamah telah mempertimbangkan hujahan berkaitan kedudukan Responden Kedua yang memohon agar namanya turut dimasukkan sebagai salah seorang jawatankuasa. Mahkamah mendapati bahawa Responden Kedua tidak membantah permohonan yang difailkan oleh Pemohon-Pemohon dan hanya memohon agar beliau turut dilibatkan dalam pengurusan hal ehwal Responden Pertama sebagai salah seorang ahli jawatankuasa.

Mahkamah juga mengambil kira bahawa Responden Kedua merupakan anak kepada Responden Pertama dan oleh itu mempunyai hubungan kekeluargaan yang rapat dengan individu yang menjadi subjek dalam prosiding ini. Tiada sebarang keterangan dikemukakan atau dibuktikan kepada Mahkamah yang menunjukkan bahawa Responden Kedua tidak sesuai atau tidak layak untuk dilantik sebagai salah seorang jawatankuasa.

Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah berpendapat bahawa adalah lebih wajar sekiranya struktur jawatankuasa tersebut merangkumi lebih daripada seorang ahli keluarga bagi memastikan bahawa pengurusan hal ehwal Responden Pertama dilakukan secara lebih telus dan seimbang. Mahkamah juga berpendapat bahawa pendekatan tersebut selaras dengan prinsip bahawa kepentingan terbaik individu yang mengalami kecelaruan mental hendaklah menjadi pertimbangan utama Mahkamah.

Oleh yang demikian, Mahkamah mendapati bahawa adalah wajar bagi Responden Kedua turut dilantik sebagai salah seorang jawatankuasa bagi Responden Pertama bersama Pemohon-Pemohon.

Setelah menimbang keseluruhan keadaan kes ini, Mahkamah berpuas hati bahawa permohonan Pemohon-Pemohon wajar dibenarkan dengan pengubahsuaian yang sesuai bagi memastikan bahawa struktur jawatankuasa yang diwujudkan adalah yang paling sesuai untuk melindungi kepentingan Responden Pertama.

Berdasarkan alasan-alasan yang telah dihuraikan di atas, Mahkamah ini dengan ini membuat perintah seperti berikut:

Permohonan Pemohon-Pemohon melalui Saman Pemula Terpinda adalah dibenarkan.

Perintah Mahkamah bertarikh 12 Januari 2016 yang dibuat di bawah Mental Disorders Ordinance 1952 adalah dengan ini diketepikan dan tidak lagi terpakai.

Mahkamah dengan ini membuat suatu deklarasi bahawa Responden Pertama adalah seorang individu yang mengalami kecelaruan mental sebagaimana yang diperuntukkan di bawah Akta Kesihatan Mental 2001 dan tidak berupaya menguruskan dirinya serta hal ehwal hartanya sendiri.

Mahkamah dengan ini melantik Pemohon Pertama, Pemohon Kedua dan Responden Kedua sebagai Jawatankuasa dan Pemegang Amanah bagi menguruskan hal ehwal serta kepentingan harta Responden Pertama.

Jawatankuasa tersebut hendaklah menjalankan tanggungjawab mereka secara bersama bagi memastikan kebajikan serta kepentingan Responden Pertama sentiasa dilindungi.

Kos permohonan ini hendaklah ditanggung oleh estet Responden Pertama. BERTARIKH: 17 APRIL 2026 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi Pihak Perayu Tetuan Shobana M & Associates Johor Bahru Peguam Bagi Pihak Responden Chelva R. Suppiah & Co Muar, Johor