Wan Mohd Efizan Bin W. Mohd Shamli (BA-45A-60-04/2021)

Tertuduh telah bergelut dengan polis semasa SP7 dan anggotanya mula-mula masuk ke bilik tersebut;

Selepas soal-siasat di meja makan, Tertuduh telah memandu arah SP7 ke almari pakaian dalam bilik dan mengambil bungkusan warna kuning, mengambilnya dari dalam almari pakaian serta menyerahkannya kepada polis. [ 22 ] Walaupun bungkusan kuning (P22) di dalam almari tersebut mungkin boleh dijumpai oleh polis dalam pemeriksaan menyeluruh bilik tersebut, hakikat Tertuduhlah yang menunjukkan dan menyerahkannya kepada polis adalah perbuatan relevan Tertuduh yang menunjukkan Tertuduh ada pengetahuan keujudan bungkusan berisi dadah itu dan juga tahu sifat barang kes disyaki dadah yang disimpan dalam bungkusan tersebut. Dalam kes PP v Badrulsham bin Baharom [1987] 1 LNS 72 telah dinyatakan oleh Yang Arif Lim Beng Choon – “…It is not wrong to say that the accused’s state of mind may be gathered from the evidence of what he did or failed to do or what he said on the occasion in question.” [ 23 ] Diteliti bersama fakta rumah disewa oleh Tertuduh dan dia bersama SP8 yang menghuni bilik tersebut secara eksklusif, mahkamah berpuas hati bahawa Tertuduh mempunyai milikan dan pengetahuan (milikan mens rea) ke atas barang kes dadah di dalam almari tersebut tanpa menggunakan mana-mana anggapan di bawah seksyen 37 ADB

[ 24 ] Selain keterangan di atas terdapat juga keterangan DNA Tertuduh dan SP8 yang diperolehi daripada barang rampasan daripada almari pakaian dan tandas di bilik yang dihuni oleh Tertuduh dan SP8. Walaupun terdapat satu profil DNA individu lain, fakta material daripada analisa DNA ini telah mengesahkan Tertuduh dan SP8 menghuni bilik di mana dadah-dadah dijumpai. Pada masa kejadian pula hanya Tertuduh dan SP8 berada di dalam bilik itu. Mahkamah mendapati elemen kedua telah dibuktikan. Elemen ketiga: Tertuduh telah mengedar dadah tersebut. [ 25 ] Perbuatan Tertuduh menyimpan / memiliki dadah dalam almari tersebut adalah menepati definisi “mengedar” di bawah seksyen 2, ADB

Selain itu, berat dadah jenis Methamphetamine dengan berat bersih 151.6 gram mengundang pemakaian anggapan mengedar di bawah seksyen 37(da)(xvi) ADB 1952. Elemen ketiga telah dipenuhi. BA-45A-60-04/2021 (P4) (Tertuduh dan Nurliza bt Abdullah – SP8) pertuduhan memiliki dadah berbahaya seberat 28.69 gram Methamphetamine di bawah Seksyen 12 (2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39A (1) dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan. [ 26 ] Bagi pertuduhan ini, SP8 telah mengaku salah dan dihukum. Bagi membuktikan pertuduhan terhadap Tertuduh pula, pihak pendakwaan perlu membuktikan elemen-elemen berikut – a) Dadah tersebut adalah sejenis dadah yang disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta tersebut; b) Tertuduh mempunyai jagaan, kawalan dan pengetahuan terhadap dadah tersebut (milikan mens rea); dan c) Terdapat niat bersama antara Tertuduh dan SP8 dalam pemilikan dadah tersebut. [ 27 ] Pembuktian elemen pertama adalah sama seperti di perenggan [12] di atas. Mahkamah menerima keterangan bertulis dan lisan SP2 serta laporan kimia P25. Elemen pertama dibuktikan. Elemen kedua – milikan mens rea dadah berbahaya seberat 28.69 gram Methamphetamine [ 28 ] Keterangan yang sama bagi pertuduhan pertama yang terpakai, juga bagi pertuduhan ini ialah Tertuduh menyewa rumah itu dan bersama SP8 mendiami bilik tersebut yang disahkan juga oleh SP3 dan SP6. Selain itu, perbuatan Tertuduh bergelut dengan polis sebelum ditahan menunjukkan pengetahuannya akan sifat barang kes dadah di atas meja solek. Ditambah dengan fakta bahawa barang kes dadah tersebut berada dalam keadaan terbuka di atas meja solek di dalam bilik tidur itu. Elemen kedua dibuktikan. Elemen ketiga: Niat bersama antara Tertuduh dan SP8. [ 29 ] Bagi niat bersama, keterangan yang sama iaitu bilik dihuni oleh Tertuduh dan SP8, dadah dalam keadaan terbuka, tidak disembunyikan dan SP8 telah mengaku salah kepada pertuduhan yang sama menunjukkan terdapat niat bersama antara Tertuduh dan SP8 bagi pemilikan dadah di atas meja solek di dalam bilik tidur Tertuduh dan SP8. Elemen ketiga dibuktikan. ISU BERBANGKIT Rantaian keterangan barang kes dadah dan kredibiliti saksi pendakwaan [ 30 ] Peguam yang bijaksana membangkitkan bahawa dalam keterangan SP8, dia mendakwa Tertuduh hanya dibawa ke tandas saja selepas SP8 dibawa keluar. SP8 menyatakan mereka yang ditahan duduk menghadap dinding dan bila dimaklumkan polis jumpa dadah, baru lihat beg berisi dadah di atas meja. Peguam yang bijaksana menyoal kredibiliti keterangan SP7 kerana bercanggah dengan keterangan SP8. Selain itu turut disoal sama ada dadah yang dikatakan diambil Tertuduh dari dalam almari di dalam bilik telah dijumpai sendiri oleh pihak polis. [ 31 ] Dalam isu percanggahan keterangan SP8 dan SP7, kedudukan SP8 perlu diteliti oleh mahkamah. SP8 merupakan isteri kepada Tertuduh, mereka juga telah ada anak bersama. Akibat dari tangkapan dan pertuduhan terhadap SP8 dan Tertuduh, SP8 telah ditahan reman sehingga dia mengaku salah. SP8 adalah seorang saksi yang berkepentingan, yang berusaha memberikan keterangan yang memihak kepada Tertuduh. [ 32 ] Fakta Kes dalam pengakuan salah SP8 (P5) terhad sehingga jumpaan barang kes dadah di atas meja solek dalam bilik tidur mereka sahaja. Justeru tiada percanggahan antara keterangan SP8 dan SP7 setakat jumpaan dadah di atas meja solek tersebut. Mahkamah memerhatikan dan mendapati sikap berdolak-dalik dan mengelak SP8 ketika memberi keterangan tentang keadaan selepas SP8 dan Tertuduh dibawa keluar dari bilik tidur dan berada di meja makan untuk soal-siasat. Malah, SP8 tidak hadir ke mahkamah untuk menghabiskan keterangannya tanpa memaklumkan keberadaannya kepada Pegawai Penyiasat atau Timbalan Pendakwa Raya sehingga waran tangkap dikeluarkan terhadapnya. Keterangan yang diberi SP8 bukan saja bercanggah dengan SP7, tetapi turut bercanggah dengan keterangannya yang terdahulu. [ 33 ] SP8 juga adalah rakan sejenayah Tertuduh bagi dadah di atas meja solek dan di bawah seksyen 133 Akta Keterangan 1950, keterangannya perlu disokong atas fakta material khususnya tentang dakwaan beg berisi dadah telah ada di atas meja dan Tertuduh hanya dibawa ke tandas. Walaupun tidak dicabar keboleh-percayaannya, pihak pendakwaan telah menyoal-balas SP8 di bawah seksyen 154 Akta Keterangan 1950 dengan kebenaran mahkamah. Justeru, mahkamah perlu berhati-hati dalam meneliti keterangannya yang kurang kredibiliti. Sehubungan itu, mahkamah boleh menerima sebahagian keterangannya dan menolak keterangan yang lain. Keterangan SP8 yang konsisten dengan pengakuan salahnya dan selaras dengan keterangan SP7 tentang penemuan dadah di atas meja solek dan dadah seterusnya dibawa dari dalam bilik selepas pemeriksaan pertama diterima oleh mahkamah. Keterangannya yang bercanggah dengan pengakuan salahnya dan tidak konsisten dengan keterangan SP7 berkaitan penemuan dadah di dalam almari ditolak. [ 34 ] Berbanding keterangan SP8, SP7 adalah seorang pegawai polis yang menjalankan tugasnya secara profesional dan tidak dicadangkan atau ditunjukkan bahawa SP7 ada niat jahat menganiaya Tertuduh atau bersifat mala fide. Keterangan SP7 jelas dan tidak dapat dicabar semasa pemeriksaan balas. Mahkamah mendapati SP7 seorang saksi yang kredibel dan boleh dipercayai serta menerima keterangannya. Selaras kes Public Prosecutor V Mohamed Ali [1962] MLJ 257, mahkamah mendapati saksi-saksi pendakwaan kecuali SP8 adalah kredibel. [ 35 ] Berkaitan rantaian barang kes pula, keterangan SP7 jelas bahawa barang kes adalah di bawah jagaannya selepas dirampas sehingga diserahkan kepada Pegawai Penyiasat. Rantaian barang kes dari Pegawai Penyiasat kepada Ahli Kimia dan seterusnya disimpan di stor barang kes dan dibawa ke mahkamah juga terjaga. Selaras pengecaman Pegawai Serbuan, Ahli Kimia dan Pegawai Penyiasat serta selaras kes Su Ah Ping v PP [1980] 1 MLJ 7, mahkamah mendapati rantaian keterangan barang kes tidak terputus. Pemakaian anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 kerana penama Amir Asrap tidak dipanggil. [ 36 ] Peguam yang bijaksana menghujahkan bahawa Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai terhadap pendakwaan apabila tidak memanggil Amir Asrap yang menghuni bilik ketiga di rumah tempat kejadian yang turut dijumpai dadah di biliknya. Ini adalah kerana jenis dadah yang dijumpai bersama Amir Asrap sama dengan jenis dadah yang dijumpai dalam bilik Tertuduh. [ 37 ] Pegawai Penyiasat memaklumkan yang Amir Asrap telah dituduh dan mengaku salah untuk dadah yang dijumpai di dalam biliknya. Justeru, tiada nexus atau kaitan yang dapat dibuat kepada bilik Tertuduh dan SP8. SP6 tidak pernah nampak Amir Asrap masuk ke bilik Tertuduh/SP8 semasa tinggal di sana. Kehadiran Amir Asrap dan tuduhan terhadapnya telah didedahkan oleh pihak pendakwaan. Tiada usaha untuk menyembunyikan (suppression) fakta tentang penama ini dan kes terhadapnya telah selesai. Mahkamah mendapati tiada adverse inference yang berbangkit atau terpakai terhadap kes pendakwaan apabila tidak memanggil Amir Asrap dari keadaan dan fakta kes ini. KEPUTUSAN DI AKHIR KES PENDAKWAAN [ 38 ] Bagi kesalahan mengedar dadah di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 iaitu pertuduhan P2, setelah meneliti keterangan saksi-saksi pendakwaan, ekshibit yang dikemukakan dan hujahan-hujahan yang telah dikemukakan secara bertulis oleh kedua-dua pihak dan mengaplikasikan penilaian maksima terhadap kesemua keterangan yang dikemukakan, mahkamah memutuskan pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh setelah membuktikan elemen pertama iaitu jenis dadah berbahaya, elemen kedua iaitu milikan mens rea dengan keterangan langsung dan tidak langsung serta elemen ketiga dengan bergantung kepada anggapan di bawah seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 iaitu anggapan mengedar dadah. Sehubungan itu, Tertuduh diperintahkan untuk membela diri terhadap pertuduhan P2. [ 39 ] Bagi kesalahan memiliki dadah di bawah seksyen 12(2) yang boleh dihukum di bawah seksyen 39A(1) Akta Dadah Berbahaya 1952 dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan iaitu P4, begitu juga setelah meneliti keterangan saksi-saksi pendakwaan, ekshibit yang dikemukakan dan hujahan yang telah dikemukakan oleh pihak-pihak dan mengaplikasikan penilaian maksima terhadap kesemua keterangan yang dikemukakan, mahkamah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh setelah membuktikan elemen pertama iaitu jenis dadah berbahaya, elemen kedua iaitu milikan mens rea dan elemen ketiga iaitu niat bersama Tertuduh dengan SP8 berdasarkan keterangan langsung dan tidak langsung. Tertuduh dipanggil membela diri kepada pertuduhan P4. KES PEMBELAAN [ 40 ] Tertuduh memilih untuk memberi keterangan bersumpah. Secara ringkas, Tertuduh mengesahkan telah menyewa rumah tempat kejadian dan menghuni bilik pertama bersama SP8 dan anak mereka, sementara bilik kedua dihuni oleh Mamat (SP6) dan bilik ketiga Amir Asrap yang menyewa bilik-bilik tersebut dari Tertuduh. [ 41 ] Pada hari kejadian, sekitar jam 4.00 pagi ketika Tertuduh sedang tidur bersama SP8, tiga lelaki telah memecah masuk ke biliknya dan mengacukan pistol. Tertuduh cuba menahan mereka dari mengacukan pistol ke arah isterinya. Seterusnya baru polis mengenalkan diri dan membuat pemeriksaan dalam bilik itu selama 30 minit. Tertuduh mengesahkan melihat pemeriksaan itu bersama SP8. Selepas pemeriksaan, Tertuduh diarahkan masuk ke bilik air dan SP8 dibawa keluar dari bilik tersebut. Tertuduh mendakwa semasa di bilik air dia telah dikasari pihak polis dengan dibaringkan, dicurah air (water-boarding) dan dipukul dengan paip getah. Bila keluar dari bilik air, keadaan bilik telah bersepah dan katil terbalik. [ 42 ] Seterusnya Tertuduh mengatakan dia didudukkan di atas longgokan pakaian dan pemeriksaan bilik kali kedua dibuat di mana seorang anggota yang memeriksa almari telah mengambil satu bungkusan plastik kuning dari dalam almari dan bertanya kepada Tertuduh – siapa punya? Tertuduh mengatakan tidak tahu. Kemudian Tertuduh telah dibawa keluar ke meja makan di mana Amir Asrap dan SP8 berada dan didudukkan menghadap dinding. Setelah lima minit ketiga-tiga tangkapan diarah melihat ke arah meja yang terdapat bungkusan plastik kuning yang dikatakan polis mengandungi dadah. Tertuduh mengatakan mereka semua terkejut. Tertuduh mendakwa tidak tahu siapa yang meletakkan bungkusan itu di atas meja makan. Seterusnya semasa dibawa keluar dari rumah melalui ruang tamu. Tertuduh lihat ada bungkusan di atas meja ruang tamu dan diberitahu oleh polis bungkusan itu juga ada dadah. Tertuduh juga menafikan polis ada menjumpai apa-apa barang kes di atas meja solek di dalam bilik itu. [ 43 ] Semasa proses reman di Mahkamah Majistret esoknya, Tertuduh telah membuat aduan kepada Majistret bahawa dia telah dipukul dengan paip getah dan kad banknya diambil oleh polis. Tuan Majistret telah mengarahkan Tertuduh dibawa untuk membuat laporan polis – D44. ANALISA KES PEMBELAAN DAN DAPATAN [ 44 ] Di akhir kes pembelaan tugas mahkamah ialah untuk menimbangkan pembelaan Tertuduh dengan keterangan kes pihak pendakwaan dan kredibiliti saksi-saksi pendakwaan dan juga pembelaan serta keseluruhan keterangan sebelum memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah mengikut seksyen 182A Kanun Tatacara Jenayah (KTJ) seperti berikut – Procedure at the conclusion of the trial.

At the conclusion of the trial, the Court shall consider all the evidence adduced before it and decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt.

If the Court finds that the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt, the Court shall find the accused guilty and he may be convicted on it.

If the Court finds that the prosecution has not proved its case beyond reasonable doubt, the Court shall record an order of acquittal. [ 45 ] Tertuduh memikul beban untuk membangkitkan keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan atau menyangkal anggapan pengedaran dadah di bawah seksyen 37(da) ADB 1952 atas imbangan kebarangkalian. [ 46 ] Dalam menimbangkan pembelaan Tertuduh, mahkamah dibimbing oleh prinsip yang dinyatakan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Ganapathy a/l Rengasamy v PP [1998] 2 MLJ 577 – “It needs to be remembered that however weak a defence may be, trial judges being judges of both fact and law should not just brush aside the defence on the basis that the prosecution witnesses are to be believed and not the defence. Where the law casts the onus of giving an explanation upon an accused person, and the explanation is given, which is consistent with innocence, the court is duty bound to consider whether it might reasonably be true, although not convinced of its truth. On the issue of the court’s duty to consider the defence, the age-old decision in Mat v. PP [1963] MLJ 263 is still good law as it was then. This is followed by the Supreme Court in Mohamad Radhi bin Yaakob v. PP [1991] 3 MLJ 169”. [ 47 ] Dalam kes ini, hanya Tertuduh memberi keterangan bagi kes pembelaan sebagai SD1. Mahkamah telah meneliti keterangan pembelaan seperti berikut – Jenis dadah yang terlibat: [ 48 ] Tiada keterangan dikemukakan pihak pembelaan untuk menyangkal elemen pertama iaitu jenis dadah yang terlibat. Elemen pertama kekal dibuktikan tanpa keraguan munasabah. Milikan mens rea [ 49 ] Isunya sama ada pembelaan Tertuduh berjaya membangkitkan keraguan ke atas elemen milikan mens rea barang kes dadah di dalam almari dan di atas meja solek bilik tersebut yang dibuktikan secara keterangan langsung oleh pihak pendakwaan. [ 50 ] Berkaitan dadah di atas meja solek dalam pertuduhan P4, Tertuduh hanya membuat penafian semata-mata. Ini adalah bercanggah dengan pengakuan salah dan fakta kes yang diakui oleh SP8 selain keterangan lisannya di mahkamah. Keadaan meja solek di hadapan katil diakui oleh Tertuduh. Dadah berada dalam keadaan terbuka dan bilik itu dihuni oleh Tertuduh dan SP8 saja turut diakui Tertuduh yang menyokong elemen niat bersama. Oleh itu, mahkamah mendapati pembelaan Tertuduh berkaitan pertuduhan P4 merupakan penafian semata-mata dan gagal membangkitkan keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan. [ 51 ] Pihak pembelaan ada mencadangkan Tertuduh dibawa ke tandas semasa kes pendakwaan, tetapi bila perkara itu berlaku dalam kronologi kes tidak dipastikan. Dakwaan didera dengan dicurah air (water-boarding) dan dipukul dengan paip getah juga tidak dicadangkan secara spesifik kepada SP7. Walau apapun, SP7 telah menafikan dakwaan yang Tertuduh telah dipukul. Selain itu, tiada keterangan menyatakan Tertuduh dalam keadaan basah (akibat dicurah air) apabila dibawa keluar dari biliknya selepas pemeriksaan kali kedua daripada SP6 atau SP8 sendiri. [ 52 ] Walaupun laporan polis D44 dikemukakan, kandungannya turut bercanggah dengan keterangan Tertuduh. Tiada dakwaan mengenai perbuatan water-boarding tersebut atau penafian tentang keujudan dadah di dalam bilik Tertuduh. Malah, keujudan dadah di dalam rumah tersebut diakui oleh Tertuduh. Mahkamah cenderung mendapati bahawa dakwaan Tertuduh dalam D44 adalah rekaan dan tokok-tambah yang dibuat untuk menyelamatkan diri sahaja. [ 53 ] Tertuduh mengatakan keadaan biliknya bersepah dan katil terbalik selepas dia dibawa keluar tandas, tetapi gambar-gambar bilik Tertuduh P26(16 – 20) menunjukkan bilik dan perabot di dalamnya berada dalam keadaan normal dan kemas saja. [ 54 ] Tiada keterangan dari Tertuduh yang orang lain seperti penama Amir Asrap atau SP6 boleh/telah mengakses bilik tidurnya dan meletakkan bungkusan berisi dadah dalam almari di bilik Tertuduh. Tiada pernyataan dari Tertuduh sendiri bahawa bungkusan kuning berisi dadah di dalam almari telah dibawa oleh pihak polis semasa menyerbu rumah sewanya. Mahkamah mendapati pembelaan Tertuduh hanyalah penafian semata-mata dan tidak berjaya membangkitkan keraguan ke atas kes pendakwaan berkaitan elemen milikan mens rea bagi pertuduhan P2. [ 55 ] Tertuduh juga seterusnya gagal membangkitkan keraguan atas elemen pertama dan kedua pertuduhan P4 dan elemen ketiga iaitu niat bersama. Tertuduh tidak menafikan dia dan SP8 menghuni bilik pertama dan hanya menafikan keujudan dadah di atas meja solek yang telah diakui oleh SP8. Anggapan pengedaran dadah di bawah seksyen 37(da)(vi) ADB 1952 bagi pertuduhan P2 [ 56 ] Tertuduh perlu menyangkal anggapan pengedaran dadah atas imbangan kebarangkalian. Walau bagaimana pun, dengan kegagalan Tertuduh membangkitkan keraguan ke atas elemen milikan mens rea, syarat untuk pemakaian anggapan ini iaitu Tertuduh menyimpan dadah berbahaya dan berat dadah yang terlibat melebihi berat statutori di bawah seksyen 37(da)(xvi) tidak tersangkal dan kekal terpakai. Tiada keterangan lain dari Tertuduh untuk menyangkal anggapan tersebut kecuali penafian semata-mata dan mahkamah mendapati Tertuduh gagal menyangkal anggapan pengedaran atas imbangan kebarangkalian. KEPUTUSAN DI AKHIR KES PEMBELAAN [ 57 ] Di akhir kes pembelaan, Tertuduh mempunyai beban untuk membangkitkan keraguan munasabah bagi elemen milikan mens rea untuk pertuduhan memiliki dadah di bawah seksyen 12(2) yang boleh dihukum di bawah seksyen 39A(1) Akta Dadah Berbahaya 1952 (P4) yang dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan. Beban tentang milikan mens rea ini juga terpakai bagi pertuduhan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (P2). [ 58 ] Pembuktian elemen pertama kekal tidak tersangkal bagi kedua-dua pertuduhan sehingga akhir kes pembelaan. Tiada keraguan munasabah dibangkitkan oleh Tertuduh bagi elemen ini. [ 59 ] Selain itu, Tertuduh mempunyai beban untuk menyangkal anggapan di bawah seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 bagi pertuduhan mengedar dadah di bawah seksyen 39B(1)(a) yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) (P2). [ 60 ] Setelah meneliti serta menghalusi keterangan dari pihak pembelaan terhadap kes pendakwaan, penghujahan di setiap peringkat, meneliti kepada kedudukan undang-undang berkaitan isu yang berbangkit, menilai serta menimbangkan keseluruhan keterangan, mahkamah mendapati – i) bagi pertuduhan di bawah seksyen 12(2) / 39A(1) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan (P4), pihak pembelaan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan bagi elemen milikan mens rea dan niat bersama. Kredibiliti saksi-saksi pendakwaan yang penting tidak tercabar sehingga akhir kes pembelaan. Pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes tanpa keraguan munasabah. Tertuduh disabitkan dengan pertuduhan P4 ini. ii) bagi pertuduhan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) (P2), mahkamah juga mendapati bahawa pihak pembelaan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pihak pendakwaan bagi elemen milikan mens rea dadah yang terlibat. Tertuduh juga gagal menyangkal anggapan yang terpakai di bawah seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952. Kredibiliti saksi-saksi pendakwaan yang penting tidak tercabar. Pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes tanpa keraguan munasabah. Sehubungan itu, tertuduh disabitkan dengan pertuduhan P2 ini. HUKUMAN [ 61 ] Bagi pertuduhan P2 Di bawah seksyen 39B(2) ADB 1952, mahkamah ada pilihan sama ada menjatuhkan hukuman mati atau penjara seumur hidup dengan minima 12 sebatan. Sementara itu, bagi pertuduhan P4 di bawah seksyen 39(A)(1) ADB 1952 hukuman yang boleh dijatuhkan terhadap Tertuduh ialah penjara minima dua tahun dan maksima lima tahun serta minima tiga sebatan. Mahkamah mendengar hujah mitigasi dan faktor pemberatan dari kedua-dua pihak. Mitigasi Tertuduh: [ 62 ] Sebagai mitigasi, bagi pertuduhan mengedar dadah P2, peguam yang bijaksana memohon agar Tertuduh dikenakan hukuman pilihan iaitu penjara seumur hidup dan minima 12 sebatan. Bagi pertuduhan memiliki dadah P4 pula, peguam yang bijaksana memohon penjara dan sebatan minima dikenakan – a. Tertuduh yang berumur 36 tahun semasa ditangkap dan ada dua orang anak berumur 15 dan 13 tahun; b. Perkahwinannya dengan SP8 tidak dapat diselamatkan dan telah bercerai pada 2023; c. Tertuduh telah berada dalam reman selama lebih 4 tahun dan merupakan satu bentuk hukuman terhadapnya; d. Walaupun keperluan empat syarat di bawah seksyen 39B(2A) telahpun ditiadakan akibat pindaan awal tahun ini, namun, kami ingin turut menghujahkan bahawa fakta kes kita tidak melibatkan sebarang rundingan jual beli mahu pun ejen provocator ataupun penglibatan dengan sindiket. Ia adalah fakta jelas iaitu penemuan dadah di dalam premis. Kami mohon fakta yang khusus ini juga dipertimbangkan untuk hukuman; e. Berat dadah yang dipertuduhkan bagi seksyen 39B adalah 151.60 gram dan seksyen 39A(1) adalah 28.59 gram yang mana jumlahnya adalah 180.19 gram. Dihujahkan dengan rendah diri walaupun ia melebihi berat statutori, ia masih lagi bukan dalam kategori yang terlalu berat; f. Tertuduh telah menyesal atas kesalahan yang dilakukan dan memohon diberikan peluang untuk mengubah hidupnya. [ 63 ] Sementara Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar menghujahkan hukuman mati lebih sesuai dikenakan dalam kes ini berdasarkan faktor-faktor berikut – a. kesalahan di bawah seksyen 39B ADB 1952 ini merupakan kesalahan yang serius walaupun terdapat pindaan kepada undang-undang berkenaan dengan Abolition of Mandatory Death Penalty Act 2023 [Akta 846], pihak Parlimen masih mengekalkan hukuman mati ini kerana ia masih relevan. Hukuman mati yang ditetapkan menggambarkan hasrat Parlimen untuk mencegah jenayah pengedaran dadah ini daripada berleluasa; b. kepentingan awam harus dinilai lebih tinggi berbanding kepentingan OKT sendiri. Mahkamah harus mengambil kira faktor kepentingan awam agar satu hukuman yang berat dapat memberikan kesedaran kepada masyarakat; c. berat jumlah dadah yang dirampas iaitu 180.19 gram Methamphetamine, menunjukkan OKT ingin mengedar dadah tersebut. KEPUTUSAN MAHKAMAH TENTANG HUKUMAN [ 64 ] Pengedaran dan penyalahgunaan dadah masih menjadi masalah besar di negara ini. Kesannya bukan sahaja kepada orang yang mengedar dadah tetapi juga boleh mengaitkan keluarga sendiri, selain memburukkan usaha membanteras masalah dadah tersebut. Sebelum menentukan hukuman yang wajar dan setimpal dalam kes ini, mahkamah menimbangkan mitigasi OKT dan juga faktor kepentingan awam seperti dinyatakan oleh kedua-dua pihak. Walau bagaimanapun, dalam kes seperti ini faktor kepentingan awam seperti pencegahan, pengajaran dan juga keseriusan kesalahan akan mengambil tempat lebih tinggi. [ 65 ] Berdasarkan fakta dan keadaan kes ini, mahkamah berpendapat hukuman yang wajar dan setimpal dikenakan ke atas Tertuduh ialah seperti berikut –