Yagambaram Chettiar A/L Kapooram (AA-45A-7-09/2020)

High Court of Malaysia11 Sept 2024

The written judgment as the court issued it, with the coram, case number, and source links. Every paragraph has its own anchor.

Open official source PDF Report an issue

Content

1 DALAM MAHKAMAH TINGGI MALAYA DI IPOH, 5 DALAM NEGERI PERAK PERBICARAAN JENAYAH NO: AA-45A-7-09/2020 PENDAKWA RAYA LAWAN 10 1) YAGAMBARAM CHETTIAR A/L KAPAROOM [NO. K/P: 670622-08-5735] 2) MUTHUBAL LATHA [NO. K/P: 690304-75-5068] 15 3) LOGESWARAN A/L YAGAMBARAM CHETTIAR [NO. K/P: 960807-08-6393] ALASAN PENGHAKIMAN Pendahuluan 20 [1]. Penghakiman ini berkisar kepada pertuduhan berat yang dihadapi oleh Tertuduh: Yagambaram Chettiar a/l Kaparoom, Muthubal Latha, dan Logeswaran a/l Yagambaram Chettiar, atas dakwaan mengedar dadah berbahaya di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952, dibaca bersama Seksyen 34 Kanun 25 Keseksaan. Pada 18 Februari 2020, sekitar jam 4:30 pagi, di sebuah rumah di no. 249, Jalan Manggis, Chemor, Perak, Tertuduh-Tertuduh telah didakwa memiliki 303.4 gram methamphetamine. Pertuduhan ini membawa implikasi serius, dan Alasan Penghakiman ini akan meneliti sama ada pihak Pendakwaan pada 30 akhir kes Pendakwaan telah memenuhi beban pembuktian yang tinggi untuk membukti kes mereka pada dasar prima facie bagi elemen jagaan atau kawalan, pengetahuan, pengedaran, dan niat bersama oleh Tertuduh-Tertuduh sebagaimana yang disyaratkan oleh undang-undang di bawah seksyen 180(1) Kanun Acara 35 Jenayah. Pertuduhan ke atas OKT-OKT adalah seperti berikut: “Bahawa kamu bersama-sama pada 18/2/2020, jam lebih kurang 4.30 pagi, bertempat di rumah alamat no. 249, Jalan Manggis Chemor, 31200 Chemor, dalam Daerah Kinta di dalam Negeri 40 Perak, di dalam mencapai niat bersama telah mengedar dadah berbahaya iaitu sejumlah berat 303.4 gram Methamphetamine dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama dibaca bersama 45 seksyen 34 Kanun Keseksaan." Beban Pembuktian [2]. Beban pembuktian dalam kes jenayah sentiasa terletak pada pihak Pendakwaan untuk membuktikan kesalahan tertuduh melampaui keraguan munasabah. Prinsip ini ditegaskan dalam kes 50 Woolmington v. DPP [1935] AC 462, di mana Lord Sankey menyatakan bahawa beban pembuktian sentiasa berada di atas pihak Pendakwaan sepanjang perbicaraan dan tidak pernah beralih kepada Tertuduh. Di Malaysia, prinsip ini disahkan di dalam kes Mat v. PP [1963] 1 MLJ 263, di mana Mahkamah Persekutuan 55 menekankan bahawa pihak Pendakwaan perlu membuktikan setiap elemen pertuduhan tanpa sebarang keraguan yang munasabah. [3]. Namun, pada akhir peringkat kes Pendakwaan tugas hakim yang menghakimi perbicaraan, adalah untuk menentukan, sebagai pencuba fakta, sama ada pihak Pendakwaan telah mewujudkan 60 satu kes prima facie, rujukan dibuat pada kes Looi Kow Chai v. PP [2003] 1 CLJ 734 (CA). Dalam proses ini, bukti Pendakwaan mesti dinilai secara maksimum di akhir kes Pendakwaan untuk menentukan sama ada bukti tersebut cukup kuat untuk mensabitkan Tertuduh sekiranya Tertuduh memilih untuk berdiam 65 apabila dipanggil untuk membela diri. [4]. Di dalam kes Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85 (FC), Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa kes prima facie hanya wujud apabila bukti yang dikemukakan oleh pihak Pendakwaan adalah mencukupi untuk meyakinkan bahawa 70 tertuduh mungkin bersalah jika tidak disanggah. [5]. Oleh itu, dalam kes jenayah seperti ini, pihak Pendakwaan mestilah mengemukakan bukti yang kukuh dan meyakinkan untuk memenuhi beban pembuktian yang ditetapkan oleh undang-undang dan memastikan bahawa setiap elemen pertuduhan dibuktikan tanpa 75 keraguan yang munasabah. A. Elemen Pengetahuan [6]. Berhubung dengan elemen ini, pihak Pendakwaan bergantung kepada anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang menyatakan bahawa: 80 “any person who is found to have had in his custody or under his control anything whatsoever containing any dangerous drug shall, until the contrary is proved, be deemed to have been in possession of such drug and shall, until the contrary is proved, be deemed to have known the nature of such 85 drug;” [7]. Di sini, Mahkamah merujuk kepada kes Public Prosecutor v Tan Tatt Eek & Other Appeals [2005] 2 MLJ 685; [2005] 2 AMR 353; [2005] 1 CLJ 713, di mana YA Siti Norma Yaakob HMP (ketika itu) 90 menjelaskan bahawa menurut seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952, apabila seseorang terbukti mempunyai kawalan dan jagaan ke atas dadah, mereka secara automatik dianggap memiliki serta mengetahui sifat dadah tersebut sehingga dibuktikan sebaliknya. Tanpa bukti kawalan dan jagaan, anggapan milikan dan 95 pengetahuan tidak boleh dikenakan terhadap tertuduh. [8]. Oleh yang demikian, elemen ini akan terjawab melalui penghuraian alasan Mahkamah melalui perenggan-perenggan selanjutnya. B. Elemen milikan dan kawalan [9]. Pihak Pendakwaan berhujah bahawa kawalan dan jagaan ke atas 100 barang kes dadah berbahaya dibuktikan melalui keterangan-keterangan berikut: a) SP4 dan pasukan melakukan pemantauan selama 10 minit di luar rumah dan mendapati tiada pergerakan keluar masuk, menunjukkan kawalan eksklusif oleh OKT-OKT; 105 b) Pintu pagar rumah tertutup tetapi tidak berkunci, manakala pintu grill rumah berkunci. OKT Yagambaram enggan membuka pintu walaupun setelah diperkenalkan diri sebagai anggota polis; c) SP4 terpaksa memotong mangga pintu grill untuk memasuki 110 rumah, membuktikan rumah tersebut dikawal sepenuhnya oleh OKT-OKT; d) Dadah ditemui di bilik kedua sebelah kanan di atas meja komputer bersama dengan alat penimbang digital dan peket-peket plastik kosong. Ini menunjukkan bilik tersebut 115 digunakan sebagai tempat penyediaan dan pembungkusan dadah di dalam peket-peket plastik kosong yang dijumpai bagi tujuan pengedaran dadah; e) Tiga pasport milik ketiga-tiga OKT dijumpai di dalam almari kecil di bilik kedua, membuktikan akses dan kawalan OKT- 120 OKT terhadap bilik tersebut; f) Alat penimbang digital dan peket-peket plastik kosong yang ditemui bersama dadah menunjukkan niat OKT-OKT untuk menimbang dan membungkus dadah bagi tujuan pengedaran; 125 g) SP4 dan SP7 mengesahkan bahawa hanya OKT-OKT yang berada di dalam rumah ketika serbuan, menunjukkan kawalan mereka terhadap dadah yang dijumpai tersebut; dan h) Rumah dalam keadaan berkunci sebelum serbuan, memaksa SP4 memotong grill pintu, membuktikan kawalan eksklusif 130 OKT-OKT terhadap rumah dan dadah di dalamnya. [10]. Serbuan telah dilakukan pada awal pukul 4.30 pagi. Secara umumnya, waktu sebegini, kebanyakan orang masih tidur lena. Pihak Pendakwaan berhujah bahawa sebelum serbuan dilakukan, 135 pemantauan telah dijalankan selama 10 minit untuk memastikan tiada pergerakan keluar masuk orang dari rumah tersebut. Ini adalah untuk membuktikan bahawa kehadiran seseorang di dalam rumah tanpa orang lain masuk atau keluar adalah petunjuk bahawa orang tersebut boleh dianggap sebagai memiliki dan mengawal 140 dadah berbahaya. Mahkamah ini mendapati bahawa kesimpulan tersebut adalah terlalu umum kerana secara lazimnya, kebanyakan orang masih tidur pada waktu tersebut. Oleh itu, adalah tidak wajar untuk mengatakan bahawa sememangnya OKT-OKT mempunyai kawalan dan pengetahuan ke atas dadah-dadah yang dijumpai 145 berdasarkan alasan ini. [11]. Apabila pasukan serbuan tiba di pintu rumah tempat kejadian, keterangan SP4 adalah bahawa pihak polis terpaksa memotong mangga pada pintu grill untuk memasuki rumah itu. Manakala semasa pemeriksaan balas, pihak Pembelaan mencadangkan 150 kepada SP4 bahawa OKT1 telah memberikan kunci kepada polis untuk membuka pintu grill. Namun, SP4 menyangkal dan menegaskan bahawa mangga di grill dipotong kerana OKT1 pada awalnya enggan membuka pintu walaupun telah dimaklumkan bahawa mereka adalah pegawai polis. Ini menimbulkan kekeliruan 155 mengenai mangga mana yang sebenarnya dipotong, sama ada mangga pintu grill atau mangga di pintu pagar seperti yang dicadangkan oleh pihak Pembelaan. [12]. Berhubung dengan siasatan terhadap kenderaan pula, SP4 mengakui bahawa terdapat kenderaan di dalam kawasan rumah 160 semasa serbuan dijalankan, termasuk dua buah kereta dan dua buah motosikal. Namun, tiada rampasan kenderaan dilakukan oleh pasukan serbuan. SP4 dalam keterangannya menjelaskan bahawa lazimnya pihak FOP (Forfeiture of Property) yang akan membuat lawatan susulan untuk merampas kenderaan dalam kes yang 165 melibatkan seksyen 39B. Pihak Pembelaan mencadangkan bahawa pegawai serbuan yang sepatutnya membuat rampasan kenderaan dan menyerahkannya kepada pihak FOP, namun SP4 menyatakan tidak menjumpai kunci kenderaan, justeru tidak membuat sebarang rampasan pada masa itu. Dalam keadaan ini 170 isu akses kepada rumah tersebut menjadi persoalan yang ketara. [13]. Seterusnya, ketika memberi keterangan semasa pemeriksaan balas, pihak Pembelaan telah mengajukan beberapa soalan kepada SP4. Daripada keterangan beliau, dapat dilihat bahawa jawapan SP4 sering kali menunjukkan bahawa beliau tiada pengetahuan 175 mengenai beberapa perkara penting yang berkaitan dengan siasatan. Antaranya, SP4 mengakui bahawa beliau tidak tahu siapa yang mempunyai kunci kenderaan yang berada di dalam kawasan rumah dan tidak tahu siapa selain OKT-OKT yang mempunyai akses ke rumah tersebut memandangkan terdapat beberapa 180 kenderaan di premis tersebut. Ini menimbulkan persoalan yang penting tentang siapa yang sebenarnya ada akses terhadap premis berkenaan dan seterusnya meletakkan dadah yang dijumpai di dalam rumah tersebut. [14]. SP4 juga tidak dapat memberikan keterangan konkrit berkenaan 185 dengan siapa yang meletakkan dadah di dalam bilik tersebut dan sejak bila dadah itu berada di sana. Jawapan beliau yang mengatakan bahawa penangkapan ketiga-tiga OKT hanya dilakukan semata-mata kerana mereka berada di dalam rumah pada masa serbuan dijalankan menunjukkan bahawa asas 190 penangkapan mereka bergantung sepenuhnya kepada kehadiran mereka di premis tersebut, tanpa adanya bukti konkrit yang mengaitkan mereka secara langsung dengan dadah yang dijumpai. [15]. Oleh itu, hujahan pihak Pembelaan mengenai kemungkinan terdapatnya orang lain yang mempunyai akses ke rumah tersebut 195 adalah relevan dan wajar dipertimbangkan oleh Mahkamah. SP4 telah gagal mengesahkan atau menolak kemungkinan ini, dan jawapan beliau yang kerap kali "tidak tahu" menambahkan keraguan bahawa ketiga-tiga OKT mempunyai kawalan dan jagaan eksklusif terhadap dadah yang dijumpai. Berikut adalah keterangan 200 SP4 semasa pemeriksaan balas: Jadi kamu telah membuat pemeriksaan keseluruhan rumah tidak jumpa kunci-kunci kenderaan-kenderaan ini? Saya tidak jumpa. Jadi kalau kita tidak jumpa kunci-kunci kenderaan-kenderaan 205 ini di dalam rumah, setuju dengan saya kunci ada dengan orang yang menggunakan kenderaan-kenderaan ini? Itu saya tidak tahu ada dengan siapa. Orang-orang yang meletakkan kenderaan ini sudah pasti ada akses kepada rumah? 210 Saya tidak tahu. Jadi dalam kes ini, nampaknya ada ramai orang mempunyai akses kepada rumah, setuju? Saya tidak tahu. Jadi dengan nada yang sama, kamu tidak tahu sejak bila dadah 215 yang kamu rampas dari bilik sebelah kanan berada di dalam bilik tersebut? Setuju. Dan kamu tidak tahu siapa yang meletakkan dadah tersebut di dalam bilik tersebut? 220 Setuju. Kamu hanya membuat tangkapan ke atas 3 orang ini hanya kerana mereka berada di dalam rumah tersebut semasa serbuan dibuat? Setuju. 225 [16]. Tindakan menahan ketiga-tiga OKT semata-mata kerana kehadiran mereka di rumah tersebut tanpa bukti yang kukuh bahawa mereka terlibat dalam aktiviti pengedaran dadah, pada pandangan Mahkamah, tidak mencukupi untuk membuktikan kes prima facie di 230 peringkat Pendakwaan. [17]. SP4 selanjutnya tidak dapat membuktikan, bahawa sememangnya tiada sesiapa yang mempunyai akses kepada rumah tersebut selain daripada OKT-OKT yang ditangkap di dalam rumah semasa serbuan. Di dalam keadaan dimana terdapatnya kenderaan- 235 kenderaan lain yang berada di dalam kawasan rumah tersebut, tidak diketahui pemilik dan kunci kenderaan tersebut yang menimbulkan persoalan sama ada, adakah terdapat individu-individu lain yang turut mempunyai akses terhadap rumah tersebut. Di dalam situasi ini, cadangan pihak Pembelaan bahawa terdapat 240 kemungkinan ada individu-individu lain yang mempunyai akses terhadap rumah tersebut berdasarkan kewujudan kenderaan-kenderaan tersebut adalah wajar diberi perhatian kerana ianya membawa kepada ketidakpastian mengenai pemilikan dan kawalan oleh OKT-OKT ke atas dadah yang dijumpai di dalam rumah. 245 [18]. Mahkamah selanjutnya ingin mengulas dengan lebih lanjut terhadap watak SP4 berkaitan penyiasatan beliau, terutamanya mengenai kenderaan-kenderaan yang dijumpai di premis/tempat kejadian. SP4 pada mulanya memberi keterangan pada 24.7.2023 dan kemudiannya dipanggil semula untuk memberikan keterangan 250 pada 27.2.2024. Semasa SP4 diperiksa balas pada 24.7.2023, berhubung dengan kenderaan-kenderaan tersebut, SP4 dengan jelas menyatakan bahawa beliau tidak membuat sebarang sitaan ke atas kenderaan-kenderaan yang berada di dalam kawasan rumah semasa serbuan. Ketika ditanya oleh pihak Pembelaan mengenai 255 alasan tidak melakukan sitaan, SP4 memberikan jawapan bahawa dalam kes di bawah seksyen 39B, adalah menjadi amalan pada kebiasaannya bahawa pihak FOP (Forfeiture of Property) akan kembali ke tempat kejadian untuk merampas kenderaan-kenderaan tersebut. Keterangan oleh SP4 pada 24.7.2023 dikemukakan 260 semula untuk rujukan mudah: “S: Di dalam rumah tersebut, di dalam kawasan rumah tersebut, terdapat beberapa kenderaan, adakah kamu membuat rampasan terhadap kenderaan-kenderaan tersebut? Tidak. 265 Boleh beritahu Mahkamah, kenapa kamu tidak membuat rampasan terhadap kenderaan-kenderaan tersebut? Selalu untuk kes 39B, pihak FOP akan ke tempat kejadian semula untuk merampas kenderaan-kenderaan untuk disita. Saya katakan kepada kamu bahawa pada setiap masa apabila 270 pegawai serbuan membuat tangkapan dan rampasan dadah dan mendapati terdapat kenderaan di dalam kawasan tersebut, pegawai serbuan tersebut akan membuat sitaan ke atas harta-harta tersebut termasuk jika ada wang tunai ataupun emas dan serahkan kepada bahagian FOP untuk tindakan lanjut? 275 Untuk makluman YA, jikalau kenderaan-kenderaan tersebut mempunyai kunci ia betul pihak RO atau team serbuan akan sita terus tapi memandangkan hari itu saya tidak menjumpai kunci kereta, jadi tidak menjadi masalah pada kemudian hari pihak FOP IPK, untuk membuat sitaan. 280 Ada dalam kes ini pihak FOP membuat sitaan kenderaan-kenderaan yang ada di dalam kawasan rumah tersebut? Saya tidak pasti. “ [19]. Namun, apabila SP4 dipanggil semula untuk sambung pemeriksaan 285 balas pada 27.2.2024, beliau mengakui bahawa beliau telah menyita motosikal pada tarikh serbuan dibuat dan membuat satu laporan polis berkenaan perkara tersebut. Namun, keterangan ini bertentangan dengan kenyataan awalnya semasa memberi keterangan sebelum ini pada 24.7.2023, di mana SP4 menyatakan 290 bahawa beliau tidak membuat sitaan terhadap mana-mana kenderaan yang ditemui di tempat kejadian. Perubahan dalam keterangannya ini menimbulkan persoalan mengenai konsistensi dan kredibiliti keterangan SP4. Semasa keterangan pada 24.7.2023, beliau mengatakan bahawa disebabkan dadah dijumpai 295 di dalam rumah, siasatan ke atas kenderaan adalah tidak perlu. Namun pada 27.2.2024, ianya terbongkar semasa pemeriksaan balas, SP4 sebenarnya telah merampas sebuah motosikal. Perubahan ini menunjukkan percanggahan dan penilaian yang tidak tepat oleh SP4 di dalam pengendalian barang sitaan, khususnya 300 mengenai kenderaan, dan perlu diberi perhatian oleh Mahkamah di dalam menilai kredibiliti keseluruhan keterangan SP4. [20]. Keterangan SP4 juga terdapat percanggahan yang jelas dan sekali gus menimbulkan keraguan kepada Mahkamah untuk mempercayai keterangan beliau. SP4 pada mulanya menyatakan bahawa adalah 305 tidak relevan untuk menyita kenderaan di tempat kejadian kerana dadah ditemui di dalam rumah. Namun, apabila dipanggi semula untuk disoal balas, beliau mengakui bahawa beliau telah menyita sebuah motosikal dan gagal untuk memberikan sebarang maklumat hasil siasatan kepada mahkamah mengenai kenderaan tersebut. 310 [21]. Percanggahan ini membuktikan bahawa keterangan SP4 adalah tidak konsisten dan oleh itu, meragukan. Tindakan beliau untuk menyita motosikal selepas menyatakan bahawa kenderaan tidak relevan untuk disiasat menimbulkan persoalan yang besar mengenai integriti penyiasatan yang dijalankan. Lebih-lebih lagi, 315 ketiadaan maklumat lanjut mengenai motosikal tersebut mewujudkan kelompangan dalam kes pihak Pendakwaan. [22]. Keterangan SP4 yang bercanggah mengenai sitaan kenderaan tidak disoal semula oleh pihak Pendakwaan semasa pemeriksaan semula. Kegagalan pihak Pendakwaan untuk meminta penjelasan 320 terhadap percanggahan ini menimbulkan keraguan serius mengenai kebolehpercayaan SP4. [23]. Mahkamah ini mendapati, pihak Pendakwaan telah gagal membuktikan dengan jelas elemen “milikan dan kawalan” berdasarkan beberapa aspek penting yang timbul daripada 325 keterangan SP4, seperti yang telah dihuraikan dalam perenggan sebelum ini. Ketiga-tiga kes yang dirujuk oleh pihak Pendakwaan, iaitu di dalam kes Lim Son Heng v Public Prosecutor [2014] 6 MLJ 109, Chan Pean Leon v PP (1956) 22 MLJ 237, dan Nagalingam P. Vellupillay v Public Prosecutor [2015] 1 CLJ 330 1086, kesemuanya menekankan aspek jagaan dan kawalan serta bagaimana elemen-elemen ini boleh dibuktikan melalui bukti akses dan kawalan eksklusif ke atas premis atau barang kes. Namun, dalam kes ini, keterangan yang diberikan oleh SP4 tidak mencukupi untuk menepati prinsip-prinsip yang ditetapkan oleh kes-kes 335 tersebut. [24]. Di dalam kes Lim Son Heng v Public Prosecutor (supra), milikan boleh dibuktikan jika terdapat bukti bahawa tertuduh mempunyai kawalan eksklusif ke atas premis atau barang bukti. Namun, dalam kes ini, terdapat keraguan yang besar mengenai siapa yang 340 sebenarnya mempunyai akses kepada premis dan malangnya lagi, kegagalan untuk menyiasat kenderaan yang berada di dalam kawasan rumah menambahkan lagi kepada ketidakpastian ini. [25]. Di dalam kes Chan Pean Leon v PP (supra), elemen niat (animus possidendi) juga penting untuk membuktikan milikan, namun dalam 345 kes ini, tiada bukti yang menunjukkan niat jelas oleh OKT-OKT untuk mengawal atau memiliki dadah tersebut. Berikut dinyatakan dalam kes Chan Pean Leon v PP (supra): “…. there is a physical element and a mental element which must both be present before possession is made out. The 350 accused must not only be so situated that he can deal with the thing as if it belonged to him, for example have it in his pocket or have it lying in front of him on a table. It must also be shown that he had the intention of dealing with it as if it belonged to him should he see any occasion to do so, in other 355 words, that he had some animus possidendi. Intention is a matter of fact which in the nature of things cannot be proved direct evidence. It can only be proved by inference from the surrounding circumstances… If a watch is in my pocket then in the absence of anything else the inference will be clear 360 that I intend to deal with it as if it were my own and accordingly I am in possession of it. On the other hand, if it is lying on a table in a room in which I am but which is also frequently used by other people then the mere fact that I am in physical proximity to it does not give rise to the inference that 365 I intend to deal with it as if it belonged to me. There must be some evidence that I am doing or having done something with it that shows such an intention. Or it must be clear that the circumstances in which it is found show such an intention.” 370 [26]. SP4 tidak dapat menunjukkan bukti konkrit bahawa OKT-OKT mempunyai niat untuk mengendalikan dadah yang dijumpai di dalam rumah. Ketika disoal balas, SP4 mengakui bahawa beliau tidak tahu siapa yang meletakkan dadah tersebut di dalam bilik, atau 375 berapa lama dadah itu berada di sana. Ini menimbulkan persoalan sama ada OKT-OKT benar-benar sedar akan kewujudan dadah tersebut dan mempunyai niat untuk mengawalnya. [27]. Dadah yang dijumpai dalam bilik kedua bersama alat penimbang tidak secara automatik membuktikan bahawa OKT-OKT 380 mempunyai kawalan eksklusif ke atasnya. Seperti yang dinyatakan dalam prinsip di atas tersebut, hanya kerana barang salah tersebut berada di lokasi yang sama dengan Tertuduh, ianya tidak bermakna Tertuduh berniat untuk mengendalikan atau memilikinya. Di dalam kes ini, SP4 tidak dapat membuktikan bahawa hanya OKT-OKT 385 yang mempunyai akses kepada bilik tersebut, atau bahawa mereka terlibat secara aktif dalam mengendalikan dadah tersebut. [28]. Keterangan SP4 menunjukkan bahawa penangkapan ketiga-tiga OKT hanya dilakukan semata-mata kerana mereka berada di dalam rumah ketika serbuan dijalankan. Walau bagaimanapun, kehadiran 390 fizikal mereka di rumah tidak mencukupi untuk membuktikan milikan atau kawalan, terutama apabila SP4 tidak dapat mengesahkan siapa yang mempunyai kunci kenderaan atau siapa yang mungkin meletakkan dadah di dalam rumah. Ini menunjukkan ketiadaan elemen mental yang diperlukan untuk membuktikan bahawa OKT 395 mempunyai niat untuk mengendalikan dadah tersebut sebagai milik mereka. [29]. Begitu juga di dalam kes Nagalingam P. Vellupillay v Public Prosecutor (supra), dimana akses bersama OKT-OKT tidak menggugurkan milikan, tetapi dalam kes ini, akses oleh orang lain 400 yang tidak dikenali (dari kewujudan kenderaan yang tidak disiasat sepenuhnya), menimbulkan keraguan terhadap kawalan eksklusif oleh OKT-OKT. C. Elemen Pengedaran (Trafficking) [30]. Pihak Pendakwaan berhujah bahawa dadah yang dirampas oleh 405 pihak polis dari atas meja komputer di dalam bilik kedua rumah tersebut telah disahkan oleh ahli kimia (SP6) sebagai dadah berbahaya dengan berat sejumlah 303.4 gram Methamphetamine. Perkara ini langsung tidak disangkal oleh pihak Pembelaan. Oleh itu, Pendakwaan menggunapakai anggapan di bawah seksyen 410 37(da)(xvi) ADB 1952 untuk membuktikan unsur pengedaran oleh OKT-OKT. Peruntukan seksyen 37(da)(xvi) ADB 1952 menyatakan bahawa: “37. Presumptions In all proceedings under this Act or any regulation made 415 thereunder— (da) any person who is found in possession of—

XVI

(xvi) 50 grammes or more in weight of Methamphetamine; otherwise than in accordance with the authority of this Act or any other written law, shall be presumed, until the contrary is 420 proved, to be trafficking in the said drug.” [31]. Pendakwaan juga bergantung kepada seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 yang mentakrifkan istilah definisi “pengedaran dadah”. Menurut seksyen ini, pengedaran dadah merangkumi 425 aktiviti seperti mengilang, mengimport, mengeksport, menjual, menawarkan untuk dijual, menyimpan, atau menguruskan dadah berbahaya. Dalam konteks kes ini, Pendakwaan menerima pakai definisi “pengedaran dadah” untuk menjelaskan bahawa perbuatan menyimpan dadah oleh OKT-OKT, juga dianggap sebagai 430 pengedaran dadah, bersama dengan bukti milikan dan kawalan ke atas dadah yang dijumpai. Walau bagaimanapun, pengedaran serta milikan dan kawalan tertakluk kepada pembuktian sebaliknya. [32]. Dalam perenggan 9 hingga 29 di atas, jelas pembuktian sebaliknya terhadap elemen milikan dan kawalan oleh OKT-OKT atas dadah 435 yang dijumpai dan pergantungan pihak Pendakwaan kepada peruntukan anggapan di bawah seksyen 37(d) dan seksyen 37(da)(xvi) ADB 1952. D. Isu-Isu pembuktian yang lain

Pasport (iaitu berhubung dengan isu knowledge) 440 [33]. Pendakwaan berhujah bahawa penemuan pasport [P17(3), P17(4) & P17(5)] adalah milik ketiga-tiga OKT di dalam almari kecil bersebelahan dengan meja komputer, tempat dadah berbahaya dirampas, membuktikan bahawa mereka mempunyai akses ke bilik tersebut. SP4 juga mengesahkan bahawa pasport-pasport tersebut 445 ditemui di dalam bilik kedua, yang menguatkan anggapan bahawa OKT-OKT mempunyai pengetahuan tentang dadah yang dijumpai di bilik tersebut. [34]. Mahkamah mendapati bahawa dalam keadaan di mana akses orang lain ke premis tidak dapat dikecualikan kerana terdapatnya 450 empat kenderaan di premis tersebut. Maka rampasan pasport tidak boleh dianggap sebagai bukti terhadap elemen pengetahuan, milikan atau kawalan ke atas dadah berbahaya yang dijumpai. Pasport bukanlah barang keperluan harian yang sering digunakan. Ia hanya diperlukan apabila seseorang merancang untuk ke luar 455 negara. Tiada keterangan yang menunjukkan bahawa OKT-OKT akan melakukan perjalanan ke luar negara dalam waktu terdekat. Sekiranya OKT-OKT sedang membuat persiapan untuk ke luar negara, maka pasport mungkin menjadi barang keperluan pada masa-masa tersebut. Namun, tanpa sebarang keterangan yang 460 menunjukkan bila dadah tersebut berada di atas meja komputer atau bukti bahawa OKT-OKT mempunyai niat untuk menggunakan pasport tersebut dalam masa terdekat, penemuan pasport dalam almari bersebelahan dengan meja komputer tidak cukup untuk mengaitkan OKT-OKT dengan dadah yang dijumpai. 465 [35]. Perbandingan ini lebih jelas apabila dilihat pada kes di mana pakaian harian OKT, bersama dengan barang-barang peribadi lain, dijumpai di dalam bilik yang sama. Sebagai contoh, jika dadah dijumpai berhampiran pakaian harian Tertuduh boleh dikaitkan dengan bukti akses dan pengetahuan OKT terhadap dadah. Dalam 470 kes ini, kes Pendakwaan menjadi lebih lemah memandangkan OKT-OKT tidak berada di dalam bilik dadah dijumpai dan isu akses oleh orang lain tidak dapat dikecualikan. Barang-barang lain dalam bilik kedua [36]. Pihak Pendakwaan menunjukkan terdapat barang-barang lain 475 seperti 3 CPU, meja komputer, tablet, dan telefon bimbit yang berada berdekatan dengan dadah yang dirampas. Jika kandungan dalam CPU, telefon bimbit, dan tablet diperiksa, ia mungkin dapat membuktikan pemilik sebenar barang-barang tersebut dan sekali gus dapat mengetahui sama ada orang lain mempunyai akses ke 480 atas premis dan secara khususnya terhadap bilik dadah dijumpai. Namun, Mahkamah mendapati SP4 dan SP8 telah gagal dalam menjalankan siasatan terperinci mengenai pemilikan barang-barang tersebut serta siapa yang mempunyai akses ke dalam bilik tersebut. 485 [37]. Selanjutnya, keseluruhan fakta ini menunjukkan kelompangan dalam kes Pendakwaan, terutamanya apabila fakta menunjukkan bahawa OKT 1 dan OKT 2 mempunyai tiga orang anak, termasuk OKT 3. Namun, pegawai penyiasat, SP8, gagal merakam percakapan dua orang anak OKT 1 dan OKT 2 dan turut gagal untuk 490 mendapatkan pengesahan sama ada mereka mempunyai akses ke dalam bilik tersebut atau sebarang maklumat berkenaan dadah yang dijumpai. Selain itu, kegagalan untuk mengesan cap jari daripada barang-barang lain yang ditemui berdekatan dengan dadah, khususnya CPU dan tablet, menunjukkan kelemahan di 495 dalam siasatan Pendakwaan. [38]. Kelemahan penyiasatan ini lebih jelas apabila Pengarah Pendakwaan Negeri meminta SP8 untuk kembali ke premis bagi mengesan cap jari, namun usaha ini tidak dapat dilaksanakan kerana premis/rumah tempat kejadian telah dipecah masuk, 500 barang-barang telah dicuri, dan kenderaan juga telah hilang. Ini menunjukkan bahawa keperluan siasatan yang lebih mendalam adalah amat diperlukan pada peringkat awal, dan kini peluang untuk membuktikan akses dan kawalan telah hilang akibat kegagalan siasatan yang lebih menyeluruh tidak dapat dilakukan kemudiannya 505 akibat kejadian pecah masuk. [39]. Mahkamah juga mendapati bahawa kegagalan pihak Pendakwaan untuk memanggil atau menawarkan dua orang adik-beradik OKT 3 yang turut tinggal di rumah tempat dadah dijumpai, kepada Pembelaan, membolehkan Pembelaan membangkit “adverse 510 inference” di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 kerana telah gagal memanggil saksi. Mengikut prinsip ini, keterangan yang boleh diperoleh tetapi tidak dikemukakan akan dianggap tidak memihak kepada pihak yang menyembunyikannya. Ini disokong oleh kes Munusamy Vengadasalam v. PP [1987] CLJ 515 Rep 221 dan PP lwn. Ashraf Manimaran Abdullah [2019] 1 LNS 937, yang menegaskan bahawa “adverse inference” boleh dibuat sekiranya terdapat penyembunyian atau pemendapan keterangan material. Oleh itu, Mahkamah dapati "adverse inference" adalah terpakai memihak kepada OKT, bilamana sekiranya dua adik- 520 beradik OKT 3 dipanggil sebagai saksi, mereka mungkin akan memberikan keterangan yang tidak akan memihak kepada kes Pendakwaan. Kesalahan dengan Niat Bersama di bawah Seksyen 34 Kanun Keseksaan 525 [40]. Di dalam kes Sabarudin bin Non & Ors v PP [2005] 1 CLJ 466; [2004] 1 LNS 654; [2005] 4 MLJ 37, Seksyen 34 Kanun Keseksaan, menetapkan bahawa apabila dua atau lebih individu berkongsi niat bersama, mereka bertanggungjawab atas tindakan kesalahan yang dilakukan oleh mana-mana daripada mereka. 530 Seksyen ini bukan kesalahan substantif, tetapi peraturan keterangan, di mana niat bersama boleh terbentuk sebelum atau semasa kejadian dari tingkah laku atau tindakan OKT-OKT. Kesimpulan tentang kewujudan niat bersama bergantung kepada keadaan setiap kes dan perlu dibuktikan melalui fakta. Y.A. Gopal 535 Sri Ram (HMR) memutuskan: "Section 34 of the Indian Penal Code recognises the principle of vicarious liability in the criminal jurisprudence. It makes a person liable for action of an offence not committed by him but by another person with whom he shared the common 540 intention. It is a rule of evidence and does not create a substantive offence. The section gives statutory recognition to the common sense principle that if more than two persons intentionally do a thing jointly; it is just the same as if each of them had done it individually. There is no gain saying that a 545 common intention pre-supposes prior concert, which requires a pre-arranged plan of the accused participating in an offence. Such a pre-concert or pre-planning may develop on the spot or during the course of commission of the offence but the crucial test is that such plan must precede the act 550 constituting an offence. Common intention can be formed previously or in the course of occurrence and on a spur of moment. The existence of a common intention is a question of fact in each case to be proved mainly as a matter of inference from the circumstances of the case." 555 [41]. Setelah meneliti penghujahan pihak Pendakwaan, tidak terdapat sebarang fakta yang menunjukkan kewujudan niat bersama di antara OKT-OKT dalam kes ini. Tidak ada apa-apa yang boleh disimpulkan daripada keadaan kes atau kelakuan OKT-OKT yang 560 menunjukkan mereka bertindak dengan niat bersama. Pihak Pendakwaan telah gagal mengemukakan bukti mengenai sebarang tindakan yang dilakukan oleh OKT-OKT sebelum atau semasa serbuan pada awal pagi, ketika mereka sedang tidur. [42]. Penghujahan Pendakwaan bahawa tindakan OKT 1 yang enggan 565 membuka pintu grill menunjukkan niat bersama adalah tidak berasas. Tidak ada bukti yang menyokong bahawa tindakan OKT 1 tersebut adalah sebahagian daripada satu rancangan untuk melindungi OKT-OKT lain atau mengelakkan penemuan dadah oleh pihak polis. Sekadar tindakan tidak membuka pintu tidak mencukupi 570 untuk menyimpulkan niat bersama bagi pengedaran dadah. [43]. Selain itu, tiada keterangan langsung atau tidak langsung yang menunjukkan bahawa kesemua OKT berkongsi niat bersama untuk menyembunyikan dadah yang dijumpai di bilik kedua. Pendakwaan hanya bergantung kepada inferens yang lemah tanpa adanya bukti 575 sokongan yang kukuh. Oleh itu, penghujahan Pendakwaan mengenai niat bersama adalah tidak berasas dan selanjutnya gagal dibuktikan. Isu Pemanggilan semula SP4 dan Penandaan Eksibit D31 [44]. Pihak Pendakwaan mengemukakan bantahan terhadap 580 pemanggilan semula SP4 dan penandaan laporan polis Eksibit D31. Bantahan pihak Pendakwaan ini adalah tidak berasas kerana seksyen 425 Kanun Tatacara Jenayah memberi kuasa kepada Mahkamah untuk memanggil, menyoal semula, atau memeriksa saksi jika keterangan mereka diperlukan untuk mencapai keputusan 585 yang adil. Di dalam kes ini, permohonan untuk memanggil semula SP4 adalah untuk mengemukakan laporan sitaan kenderaan yang beliau pada awalnya telah menafikannya atau tidak bercakap benar. [45]. Di dalam kes PP v. Ahmad Hussin Zamir Hussin [1999] 3 CLJ 656; [1998] AMEJ 0191, Mahkamah menyatakan bahawa kuasa 590 memanggil semula saksi di bawah seksyen 425 adalah budi bicara Mahkamah dan boleh digunakan apabila perlu untuk mencapai keputusan yang adil. Tambahan pula, seksyen 425 membolehkan Mahkamah mendapatkan keterangan lanjut demi mencari kebenaran, seperti yang dinyatakan dalam kes Ramli bin Kechik 595 v. PP [1986] 1 CLJ 308 (REP) 243; [1986] 2 MLJ 33, dimana Mohamed Azmi SCJ, memutuskan berkaitan dengan Seksyen 425: "The section is intended to enable the Court to get at the truth and to come to a proper conclusion in the matter under inquiry or trial. It is not limited to witnesses whom the Court 600 examines on its own behalf but also applies to witnesses for the prosecution as well as witnesses for the defence. Hence, the defence as well as the prosecution may be allowed to adduce additional evidence under this section. The object of the section is just as much the prevention of escape of a 605 guilty person through some carelessness of the prosecution or the Magistrate as the vindication of the innocence of the person wrongly accused owing to the carelessness and ignorance of one party. If there is the apprehension of justice failing by an erroneous acquittal or by an erroneous 610 conviction the Court would be justified in exercising its discretion in calling for additional evidence under this section. Where the Court is of the opinion that the evidence of certain witnesses is essential to the just decision of the case, it is bound to summon them, and for this purpose the trial can be 615 adjourned. A just decision under this section does not mean a decision in favour of the defence (see Rengaswami Naicker case [1954] CRL] 123 Madras). Thus, it would not be an improper exercise of the power merely because the evidence taken supports the case of the prosecution and not that of the 620 accused. In our view, by its very nature the discretion to be exercised under s. 425 CPC depends on the facts of each case - the main consideration being the essentiality of the additional evidence to a just decision of the case." 625 [46]. Tambahan pula, bantahan Pendakwaan mengenai penandaan dokumen D31 berdasarkan seksyen 74 dan 76 Akta Keterangan 1950 tidak terpakai kerana laporan tersebut adalah dokumen pihak Pendakwaan sendiri, dan SP4 adalah pembuat dokumen tersebut. Sekalipun dokumen tersebut dihapuskan, SP4 telah memberi 630 keterangan secara lisan di mahkamah berkaitan laporan polis tersebut dan menjadi keterangan dalam perbicaraan ini. [47]. Mahkamah ini mendapati bahawa hujahan pihak Pendakwaan dalam isu ini adalah tidak bermerit. Oleh itu, dapatan Mahkamah ini semasa perbicaraan untuk membenarkan saksi SP4 dipanggil 635 semula dan diperiksa, serta penerimaan dokumen laporan polis sebagai Eksibit D31, adalah sah dan selaras dengan undang-undang. Keputusan Mahkamah di akhir kes Pendakwaan [48]. Sebagai seorang hakim yang menentukan fakta, tanggungjawab 640 saya adalah untuk menilai keterangan pada akhir kes pendakwaan dengan penilaian maksimum, seperti yang dijelaskan di dalam kes Looi Kow Chai & Anor v PP [2003] 1 CLJ 734 dan Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85 seperti berikut: Looi Kow Chai & Anor v PP (2003) 1 CLJ 734 645 " It therefore follows that there is only one exercise that a judge sitting alone under s. 180 of the Code has to undertake at the close of the prosecution case. He must subject the prosecution evidence to maximum evaluation and ask himself the question: If I decide to call upon the accused to 650 enter his defence and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the prosecution case? If the answer is in the negative then no prima facie case has been made out and the accused would be entitled to an acquittal. ". 655 Balachandran v PP (2005) 1 CLJ 85: The result is that the force of the evidence adduced must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to 660 consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen. On the other hand if a prima facie case has not been made out it means that there is no material evidence which can be believed in the sense as described earlier. In order to 665 make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established. As the trial is without a jury it is only with such a 670 positive evaluation can the court make a determination for the purpose of s. 180(2) and (3). Of course in a jury trial where the evaluation is hypothetical the question to be asked would be whether on the evidence as it stands the accused could (and not must) lawfully be convicted. That is so 675 because a determination on facts is a matter for ultimate decision by the jury at the end of the trial. Since the court, in ruling that aprima facie case has been made out, must be satisfied that the evidence adduced can be overthrown only by evidence in rebuttal it follows that if it is not rebutted it must 680 prevail. Thus if the accused elects to remain silent he must be convicted. The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been 685 made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be no prima facie case. ". 690 [49]. Prinsip ini menegaskan bahawa keterangan saksi-saksi Pendakwaan mesti dinilai dari segi kesesuaian, kredibiliti, dan kebolehpercayaan, tanpa memerlukan keterangan balas daripada pihak Pembelaan. Pada tahap ini, kesemua elemen pertuduhan mesti dapat dibuktikan, dan sekiranya OKT-OKT memilih untuk 695 berdiam diri, sabitan boleh dikenakan berdasarkan keterangan yang sedia ada. Oleh yang demikian persoalan utama yang timbul sekarang adalah sama ada keterangan Pendakwaan telah memenuhi piawaian penilaian maksimum, memandangkan kelemahan-kelemahan yang ditemui dalam keterangan SP4 dan 700 SP8 dan kes Pendakwaan secara umumnya, iaitu: a) Keterangan SP4 bahawa tiada pergerakan keluar masuk dalam tempoh 10 minit sebelum serbuan tidak memadai untuk membuktikan kawalan dadah kerana kebanyakan orang sedang tidur pada waktu 4.30 pagi; 705 b) SP4 menyatakan bahawa mangga dipotong kerana OKT 1 enggan membuka pintu, namun terdapat kekeliruan mengenai mangga mana yang sebenarnya dipotong, sama ada pintu grill atau pintu pagar. Selanjutnya adalah tidak masuk akal mengapa OKT 1 sanggup membuka pintu 710 gelongsor tetapi enggan membuka pintu grill; c) SP4 mengakui terdapat dua buah kereta dan dua buah motosikal di dalam kawasan rumah, tetapi hanya satu kenderaan dirampas. Kunci kenderaan tidak dijumpai dan SP4 gagal menyiasat pemilik kenderaan tersebut, 715 menimbulkan persoalan mengenai akses orang lain terhadap rumah tersebut; d) SP4 tidak tahu siapa yang memiliki kunci kenderaan yang berada di dalam kawasan rumah, dan tidak dapat membuat siasatan ke atas kenderaan untuk mengecualikan akses 720 orang lain ke premis tersebut, ini mewujudkan keraguan tentang siapa yang sebenarnya bertanggungjawab ke atas dadah yang dijumpai; e) SP4 mengakui tidak dapat memberikan keterangan konkrit mengenai siapa yang meletakkan dadah di dalam bilik atau 725 sejak bila dadah itu berada di sana. Ini menunjukkan kelemahan dalam membuktikan elemen jagaan dan kawalan; f) SP4 mengakui bahawa penangkapan ketiga-tiga OKT dilakukan semata-mata kerana mereka berada di rumah pada masa serbuan tanpa sebarang bukti kukuh yang mengaitkan 730 mereka secara langsung dengan dadah. Tambahan lagi terdapat kemungkinan kehadiran individu lain dengan wujudnya kenderaan di premis tersebut; g) SP4 pada awalnya menyatakan tidak membuat sitaan ke atas kenderaan tetapi kemudian mengakui telah menyita 735 motosikal. Ini menunjukkan percanggahan keterangan yang amat ketara dan pihak Pendakwaan langsung tidak menerangkan mengapa wujud percanggahan keterangan tersebut; h) SP4 gagal merakam percakapan anak-anak OKT yang 740 mungkin mempunyai akses ke bilik tersebut, mewujudkan kelompangan dalam kes Pendakwaan; i) SP4 gagal menyiasat barangan seperti CPU, tablet, dan handphone yang ditemui berdekatan dengan dadah dijumpai, yang mungkin boleh menunjukkan siapa yang mempunyai 745 akses ke bilik tersebut; j) SP8 gagal mengesan cap jari dari barangan yang dijumpai berhampiran dadah, yang penting untuk membuktikan milikan dan kawalan; k) SP4 dan SP8 tidak melakukan siasatan terperinci terhadap 750 kenderaan di kawasan rumah, yang boleh membantu menentukan akses dan pemilikan dadah; Kesimpulan [50]. Mahkamah ini di atas penilaian maksimum mendapati bahawa pihak Pendakwaan, di atas alasan yang telah dinyatakan, telah 755 gagal untuk membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh-Tertuduh dan oleh yang demikian, kesemua OKT-OKT dibebaskan dan dilepaskan daripada semua pertuduhan tanpa dipanggil untuk membela diri. Bertarikh : 8 November 2024 760 Moses Susayan MOSES SUSAYAN Pesuruhjaya Kehakiman 765 Mahkamah Tinggi Malaya di Ipoh, Perak Pihak-pihak: 770 Bagi pihak Pendakwaan: Puspharasi Ramachandran Timbalan Pendakwa Raya Unit Pendakwaan Pejabat Penasihat Undang-Undang negeri Perak 775 Bagi pihak OKT1, 2, 3 : Charan Singh bersama Noorfarihah Arshad Peguambela dan Peguamcara Tetuan Nurul Charan & Shabnam Ipoh, Perak 780 785 790

Something wrong on this page?

Wrong text, a broken link, out-of-date content, or a removal request — tell us and we'll check it against the official source.

Report an issue Request removal

Malaysian judgment

Case metadata

Court: High Court of Malaysia
Decision date: 11 Sept 2024
Case number: AA-45A-7-09/2020
Coram: YA Tuan Moses Susayan
Practice area: Undang-undang Jenayah— Akta Dadah Berbahaya 1952— s 39B— Pengedaran Dadah Berbahaya—Sama ada kes prima facie dibuktikan — Sama ada terdapat percanggahan keterangan dan kelemahan penyiasatan — Sama ada kegagalan pendakwaan memanggil saksi atau menawarkan saksi membolehkan prinsip di bawah s 114(g) Akta Keterangan 1950 digunapakai— Sama ada wujud anggapan pengetahuan di bawah s 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 – Sama ada niat bersama di bawah s 34 Kanun Kesiksaan berjaya dibuktikan
Version: Alasan Penghakiman 1
Published: 9 Nov 2024
Source ID: e05521d5-62bd-4666-bcc3-40473d5d4a86

Catchwords

Undang-undang Jenayah— Akta Dadah Berbahaya 1952— s 39B— Pengedaran Dadah Berbahaya—Sama ada kes prima facie dibuktikan — Sama ada terdapat percanggahan keterangan dan kelemahan penyiasatan — Sama ada kegagalan pendakwaan memanggil saksi atau menawarkan saksi membolehkan prinsip di bawah s 114(g) Akta Keterangan 1950 digunapakai— Sama ada wujud anggapan pengetahuan di bawah s 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 – Sama ada niat bersama di bawah s 34 Kanun Kesiksaan berjaya dibuktikan

Parties

1. ) YAGAMBARAM CHETTIAR A/L KAPOORAM - accused - ejudgment_parties
2. ) MUTHUBAL LATHA - accused - ejudgment_parties
3. ) LOGESWARAN A/L YAGAMBARAM CHETTIAR - accused - ejudgment_parties

Primary source

Compare this reader text against the official judgment source.

Open source PDF

Content

Catchwords

Yagambaram Chettiar A/L Kapooram (AA-45A-7-09/2020)

How this case connects

Cited by

Authorities cited

Something wrong on this page?

Yagambaram Chettiar A/L Kapooram (AA-45A-7-09/2020)

How this case connects

Cited by

Authorities cited

Something wrong on this page?