Abd Aziz Bin Abd Shukur @ Abdullah (JC-83-123-03/2025)

Tertuduh dalam kes ini dituduh di Mahkamah ini pada 27.3.2025 di atas satu pertuduhan di bawah seksyen 427 Kanun Keseksaan seperti berikut:- PERTUDUHAN:- "Bahawa kamu pada 25/03/2025 jam lebih kurang 12.05 tengah hari bertempat di Jalan Emas, 83000 dalam Daerah Batu Pahat, dalam Negeri Johor, telah didapati melakukan khianat menyebabkan kerugian berjumlah RM1,400.00, iaitu dengan sengaja menendang bahagian pintu M/Kar Muhammad Iqbal Bin Nordin No. KPT: XXXXXX-XX-XXXX sehingga berlaku kerosakan. Oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 427 Kanun Keseksaan. Hukuman-Hendaklah dihukum dengan pemenjaraan selama tempoh yang tidak kurang dari satu tahun dan tidak lebih daripada lima tahun, atau dengan denda, atau dengan kedua-duanya.”

Pertuduhan tersebut telah dibacakan kepada Tertuduh dan diterangkan kepada Tertuduh dan Tertuduh telah mengaku bersalah terhadap Pertuduhan tersebut. Mahkamah telah berpuas hati bahawa Tertuduh memahami sifat dan akibat pengakuan bersalah, terutama mengenai hukuman yang bakal dikenakan sebagaimana dinyatakan di bawah undang-undang.

Seterusnya, fakta kes dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan ditandakan sebagai eksibit P1. Setelah dibacakan dan diterangkan kepada Tertuduh, Tertuduh mengaku benar fakta kes tersebut. Fakta kes yang dikemukakan pihak pendakwaan adalah seperti berikut:- “Pada 25/03/2025 jam lebih kurang 12.05 tengah hari, semasa Pengadu memandu M/Kar di Jalan Taman Emas, Batu Pahat, Johor telah mengelak daripada sebuah M/Kar yang membelok secara mengejut dan hampir bertembung dengan M/Sikal Tertuduh. Tertuduh berasa tidak puas hati telah mengejar M/Kar milik Pengadu dan telah berlaku perselisihan faham. Tertuduh kemudian bertindak menendang M/Kar milik Pengadu sebanyak dua kali sehingga kemik pada bahagian pintu M/Kar. Pengadu hadir ke Balai Polis buat laporan. Pada 25/03/2025 jam lebih kurang 11.45 malam tangkapan telah dilakukan oleh pihak polis ke atas Tertuduh di Jalan Suasa 83000 Batu Pahat, Johor. Hasil siasatan mendapati Tertuduh telah melakukan khianat terhadap M/Kar milik Pengadu dengan cara menendang pada bahagian pintu M/Kar Pengadu yang mana nilai kerugian sebanyak RM1,400.00. Dengan ini, Tertuduh telah melakukan khianat terhadap harta milik Pengadu dengan cara menendang sebanyak dua kali pada pintu M/Kar Pengadu sehingga kemik”

Tertuduh juga telah mengakui benar kesemua eksibit-eksibit yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan. Mahkamah berpuas hati bahawa Tertuduh mengaku bersalah dan telah memahami sepenuhnya sifat dan akibat pengakuan, maka pengakuan salah Tertuduh diterima dan Tertuduh didapati bersalah atas 1 kesalahan di bawah seksyen 427 Kanun Keseksaan.

Dalam rayuan mitigasinya, Tertuduh melalui Peguam Yayasan Bantuan Guaman Kebangsaan (selepas ini dirujuk sebagai (“YBGK”)) berhujah bahawa Tertuduh berusia 37 tahun, telah berkahwin dan mempunyai dua orang anak masing-masing berusia 7 tahun dan 5 tahun. Tertuduh bekerja sebagai pemandu lori dan isteri bekerja sebagai pembantu kedai makan dengan pendapatan RM50.00 sehari. Tertuduh juga menanggung ibu Tertuduh.

Peguam YBGK berhujah bahawa fakta kes menunjukkan bahawa perbuatan Tertuduh adalah akibat perselisihan faham dan peguam menambah bahawa semasa kejadian, Tertuduh sedang membawa anak berusia 5 tahun bersamanya semasa menunggang motorsikal dan kereta Pengadu telah menghimpit motorsikal Tertuduh. Selepas itu, telah wujud perselisihan faham antara mereka. Tertuduh telah bertindak balas atas trauma sekiranya apa-apa yang tidak diingini berlaku terhadap anak beliau berusia 5 tahun. Peguam YBGK berhujah bahawa kedua-dua anak dan isteri Tertuduh hadir di Mahkamah dan anak Tertuduh masih dalam keadaan trauma. Peguam berhujah bahawa kesalahan ini adalah kesilapan tulen Tertuduh di mana Tertuduh tidak seharusnya melepaskan kemarahan beliau. Tertuduh telah ditahan reman selama 3 hari sebelum dituduh di Mahkamah dan tahanan tersebut telah banyak memberi pengajaran kepada Tertuduh. Peguam YBGK berhujah bahawa keluarga Tertuduh memerlukan kehadiran Tertuduh dan dengan demikian, atas hujahan-hujahan ini, Peguam YBGK memohon denda minima dikenakan terhadap Tertuduh.

Dalam hujahan pemberatan, pihak pendakwaan berhujah bahawa walaupun Tertuduh telah mengaku bersalah dan perkara tersebut berupaya menjimatkan masa dan kos pendakwaan, perkara tersebut tidak sepatutnya dijadikan faktor untuk pemberian diskaun secara automatik. Pihak pendakwaan memohon Mahkamah mengenakan hukuman yang berbentuk pengajaran kepada Tertuduh dan masyarakat.

Pihak pendakwaan berhujah bahawa kesilapan Pengadu adalah kesilapan tidak disengajakan dan walaupun Tertuduh dan anak Tertuduh tidak mengalami apa-apa kecederaan, namun Tertuduh telah mendatangkan bahaya kepada Pengadu. Pengadu dalam keadaan trauma akibat tindakan Tertuduh. Malah, pihak pendakwaan berhujah bahawa tindakan Tertuduh menyebabkan Pengadu terpaksa membawa kenderaan Pengadu ke bengkel kereta dan mengalami kerugian berjumlah RM1,400.00. Malah, perbuatan Tertuduh berlaku di tempat awam maka Mahkamah seharusnya mengenakan hukuman berbentuk pengajaran kepada Tertuduh.

Setelah mempertimbangkan rayuan mitigasi Tertuduh dan hujahan pemberatan pihak pendakwaan, dan setelah mengambil kira fakta kes secara menyeluruh, Mahkamah telah mensabitkan Tertuduh di atas satu kesalahan di bawah seksyen 427 Kanun Keseksaan dan seterusnya memerintahkan Tertuduh dilepaskan atas 1 bon berkelakuan baik di bawah seksyen 294 Kanun Tatacara Jenayah (selepas ini dirujuk sebagai “KTJ”) selama tempoh 2 tahun dengan jaminan bercagar RM1,500.00 dengan seorang penjamin. SAMA ADA TERDAPAT HALANGAN DALAM KTJ BAGI MEMERINTAHKAN BON BERKELAKUAN

Seksyen 294(6) KTJ memperuntukkan seperti berikut:- “6. This section shall not apply-

If the offender is charged with a serious offence; or

If the offender is charged with the commission of an act of domestic violence as defined under section 2 of the Domestic Violence Act 1994”

KTJ tidak mentakrifkan maksud “serious offence” dalam seksyen 294 tersebut. Mahkamah Persekutuan dalam kes Miss Rossarin Nuekaew v PP [2017] 5 MLJ 1; [2017] 5 MLRA 480; [2017] 8 CLJ 503; [2017] 6 AMR 101 telah memutuskan seperti berikut:- “We would state here that in construing a statute a reference to Parliamentary report of proceedings or Hansard is permitted as an aid to statutory interpretation where the enactment is ambiguous, obscure or which if literally construed might lead to an absurdity, provided that the statement reported in the Hansard was made by a Minister or the promoter of a Bill.”

Merujuk kepada Penyata Dewan Rakyat (Hansard) pada 19.5.2016, Menteri di Jabatan Perdana Menteri yang mengusulkan Rang Undang-undang KTJ (Pindaan) 2015 telah menyatakan seperti berikut:- “Sementara itu Yang Berhormat Kota Baharu ingin mengetahui mengapa serious offence dalam seksyen 173A, dan 294 ini tidak ditakrifkan. Untuk makluman serious offence, dengan izin, telah pun ditakrifkan di bawah seksyen 52B, Kanun Keseksaan [Akta 574] iaitu seksyen kesalahan yang boleh dihukum dengan hukuman penjara bagi tempoh 10 tahun atau lebih.”

Maka, adalah jelas bahawa adalah perlu untuk Mahkamah ini merujuk silang kepada Kanun Keseksaan bagi mengetahui takrifan perkataan “serious offence” dalam seksyen 294 KTJ. Menurut seksyen 52B Kanun Keseksaan, Kesalahan Serius ditakrifkan seperti berikut:- “Perkataan “kesalahan serius” menunjukkan suatu kesalahan yang boleh dihukum dengan pemenjaraan bagi suatu tempoh sepuluh tahun atau lebih”.

Manakala seksyen 52A Kanun Keseksaan pula mentakrifkan “kesalahan tidak serius” sebagai “suatu kesalahan yang boleh dihukum dengan pemenjaraan bagi suatu tempoh tidak melebihi sepuluh tahun”.

Memandangkan hukuman yang diperuntukkan di bawah seksyen 427 Kanun Keseksaan adalah penjara tidak kurang dari satu tahun dan tidak lebih dari lima tahun atau denda atau kedua-duanya, maka kesalahan tersebut tidak tergolong dalam pengecualian yang dinyatakan dalam seksyen 294 (6) KTJ. Maka, adalah terbuka kepada Mahkamah ini untuk menggunakan budi bicara dalam memerintahkan bon berkelakuan baik sekiranya fakta kes ini dan syarat-syarat yang dinyatakan dalam seksyen 294 KTJ telah dipenuhi. SAMA ADA KESEMUA KRITERIA DI BAWAH SEKSYEN 294 KTJ

Mahkamah ini mengambil maklum bahawa budi bicara di bawah seksyen 294 KTJ mestilah digunakan secara berhati-hati menurut prinsip undang-undang (judiciously) dan bukan sewenang-wenangnya, dan hanya setelah semua kriteria yang dinyatakan dalam seksyen tersebut dipenuhi. Dalam hal ini, amaran yang dinyatakan dalam kes PP v Sainin Sidon [2009] 1 MLRH 564; [2009] 3 CLJ 181 sentiasa menjadi panduan Mahkamah ini di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[9] It must be emphasised that an order under s. 294 of the Code is not a sentence. It is only an order to behave and the offender is not punished for the crime that he has committed. The court must not resort to this provision where the facts and circumstances do not justify such order. Where the law provides for a punishment the offender must be punished in accordance with that law. It is trite to say that the discretion under s. 294 of the Code must be exercised judiciously and not arbitrarily or at a whim or fancy. The learned authors of Sohoni's Code of Criminal Procedure 19th edn in commenting on s. 360 of the Indian Criminal Procedure Code which is similar though not identical with s. 294 of the Code have this to say at p. 3893: The exercise of discretion given to Magistrates under this section needs a considerable sense of responsibility, and the Magistrates should not allow themselves to be misled into the use of this section by misplaced leniency and sympathy.”

Dalam kes yang sama, Mahkamah telah menggariskan kriteria-kriteria yang perlu dipenuhi menurut seksyen 294 KTJ seperti berikut:- “[8] Although the order is discretionary regard must be had to the following factors: 1) character, antecedents, age, health or mental condition of the offender; or 2) the trivial nature of the offence; or 3) any extenuating circumstances of the case under which the offence was committed. [11] Each individual case must of course be considered on its merits and must be examined with a view to ascertaining whether having regard to any of the matters in s. 294 of the Code binding over is in all the circumstances of the case expedient: see PP v. Chew Jim [1950] 1 LNS 48. [12] The reference to character in s. 294 of the Code must mean the good character of the offender, including his clean record prior to his conviction. It is not without significance that the shoulder note to that section speaks of "First offenders"….

Berdasarkan garis panduan tersebut di atas, Mahkamah ini telah mengambil kira faktor-faktor berikut dalam membuat perintah di bawah seksyen 294 KTJ:-

Pesalah pertama

Sebagaimana yang dinyatakan dalam kes Sainin (supra), berdasarkan nota bahu seksyen 294 KTJ, salah satu faktor utama yang perlu dipertimbangkan Mahkamah adalah sama ada Tertuduh adalah pesalah pertama. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Jafa Bin Daud [1981] 1 MLJ 315; [1981] 1 MLRH 800, di mana Mahkamah memutuskan seperti berikut:- “A "sentence according to law" means that the sentence must not only be within the ambit of the punishable section, but it must also be assessed and passed in accordance with established judicial principles. In assessing sentence, one of the main factors to be considered is whether the convicted person is a first offender. It is for this purpose that before passing sentence, a Magistrate is required to call for evidence or information regarding the background, antecedent and character of the accused.”

Dalam kes ini, pihak pendakwaan telah mengesahkan bahawa Tertuduh dalam kes ini tidak mempunyai sebarang rekod kesalahan lampau. Maka, Mahkamah perlu berhati-hati dalam menilai fakta kes yang dikemukakan pihak pendakwaan untuk menentukan hukuman sewajarnya dalam kes ini. Lebih-lebih lagi, Mahkamah perlu memberi tumpuan yang lebih ketat terhadap fakta kes memandangkan seksyen 427 Kanun Keseksaan memperuntukkan hukuman pemenjaraan mandatori setahun sekiranya Mahkamah berhasrat menjatuhkan hukuman pemenjaraan. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Lisa Christina A/P Balan v PP [2020] MLRHU 1002; [2020] 1 LNS 349; [2020] AMEJ 0279 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “21. Hukuman denda sepatutnya diberikan keutamaan dalam kes ini. Majistret sewajarnya mengambil kira faktor bahawa Tertuduh/Pemohon merupakan seorang pesalah pertama dan tidak mempunyai apa-apa rekod sabitan lampau sebelum ini dan sepatutnya diberi peluang untuk berubah menjadi seorang manusia yang lebih berguna kepada masyarakat dan keluarganya sendiri.

Hukuman penjara adalah tidak sesuai bagi pesalah pertama yang mana suatu tempoh pemenjaraan bukanlah jalan penyelesaian tetapi akan menimbulkan kesan yang berat pada Tertuduh/Pemohon memandangkan dia bukanlah seorang pesalah ‘hardcore’ yang sering keluar masuk penjara…”

Malah, pemenjaraan pesalah pertama juga boleh menimbulkan risiko pergaulan Tertuduh tersebut dengan pesalah tegar dan dengan demikian, usaha memulihkan pesalah pertama ke pangkal jalan yang benar tidak akan berhasil. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Chan Sit Hoon v PP [1975] 1 MLJ 261; [1974] 1 MLRH 415; [1974] 1 LNS 19 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- ‘...In all the circumstances of this case, therefore, I was of the view that the sentence of imprisonment imposed on the Appellant was unduly harsh. This was his first offence. Sending him to prison where he would have mixed with other prisoners convicted of all sorts of offences might well have produced an adverse effect on the Appellant and instead of coming out of the prison a better man he might well have developed more criminal and antisocial tendencies. The public interest in case of R v Ball supra, may best be served if the offender is turned from his criminal ways to honest living. Treating the Appellant leniently in the circumstances of this case and thus giving him a chance to turn away from crime was certainly not against but very much in the public interest...”

Perkara ini tidak bermakna setiap kali berlaku kesalahan melibatkan pertuduhan di bawah seksyen 427 Kanun Keseksaan yang juga merupakan pesalah pertama, Mahkamah perlu memberi hukuman yang ringan. Mahkamah berpendapat bahawa fakta kes yang dikemukakan pihak pendakwaan perlu dikaji bersesama faktor pesalah pertama untuk menentukan hukuman yang sewajarnya dalam sesuatu kes.

Keadaan (circumstances) kesalahan tersebut dilakukan

Sebagaimana dihujahkan oleh peguam YBGK, Tertuduh sedang membawa anak berusia 5 tahun bersamanya semasa menunggang motorsikal apabila kereta Pengadu telah membelok secara mengejut dan hampir bertembung dengan motorsikal Tertuduh. Sebagaimana dihujahkan Peguam YBGK, berdasarkan temuramah yang dijalankan sebelum sebutan di Mahkamah, anak Tertuduh yang bersama Tertuduh dalam motorsikal tersebut yang hadir pada tarikh sebutan di Mahkamah, didapati masih dalam keadaan trauma berkenaan insiden tersebut sehingga ke tarikh jatuh hukum. Fakta anak Tertuduh menaiki motorsikal bersama Tertuduh disokong melalui gambar tempat kejadian yang dikemukakan pihak pendakwaan iaitu gambar kerosakan kenderaan (Eksibit P6D).

Dalam keadaan tersebut, sebagaimana dihujahkan peguam Tertuduh, kerisauan Tertuduh berkenaan keselamatan anak kecil yang bersamanya menyebabkan emosi Tertuduh adalah tinggi (emotions were running high). Malah, insiden tersebut berlaku pada 25.3.2025 iaitu hanya 6 hari sahaja sebelum perayaan Hari Raya Aidilfitri. Maka, kerisauan tidak dapat beraya sekiranya kemalangan berlaku sememangnya akan mengeruhkan lagi keadaan. Maka, setelah Tertuduh menghadapi (confront) pengadu, telah berlaku perselisihan faham yang menyebabkan Tertuduh bertindak di luar kawalan sehingga menyebabkan kerosakan kepada kereta Pengadu.

Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Hisham Tan Sri Halim v Teh Faridah Ahmad Norizan & Anor [2021] 10 MLJ 683; [2020] MLRHU 1936; [2021] 6 CLJ 56 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[74] The defendants are elderly ladies (age 60 and 62 respectively at the time of the incident). They have deep attachment to family members involved in the domestic squabble. From their perspective, the defendants were simply trying to protect their granddaughter and grandniece. Perhaps they were over-zealous in doing so, but understandably so. Emotions were running high and tempers were frayed at the time of the incident. The defendants were overwhelmed by their feelings and uttered the impugned words in the heat of the moment. The whole episode was most unfortunate. During their testimony in court, the defendants appeared regretful over the incident. This of course does not excuse their slander against P. But I think it counts towards quantum of damages.”

Mahkamah sedia maklum bahawa kes tersebut diputuskan berkenaan tuntutan ganti rugi bagi kes fitnah namun Mahkamah tidak dapat merasionalisasi sebarang alasan untuk prinsip yang sama tidak dapat diaplikasi dalam menentukan hukuman bersesuaian dalam kes ini. Dalam hal ini, keadaan emosi Tertuduh semasa melakukan kesalahan sememangnya diambil kira Mahkamah-mahkamah dalam memutuskan hukuman-hukuman sewajarnya dalam kes-kes jenayah. Umpamanya, dalam kes Goh Siew Wah v PP [2003] MLJU 692; [2003] 3 MLRH 90; [2003] 8 CLJ 175; [2004] 1 AMR 616, Tertuduh dituduh atas 2 pertuduhan di bawah seksyen 323 Kanun Keseksaan.

Mahkamah juga merujuk kepada kes PP v Datuk Conrad Mojuntin & Anor [2009] 2 MLJ 745; [2009] 2 MLRH 16; [2009] 7 CLJ 635 di mana Mahkamah telah mengambil kira elemen provokasi terhadap Tertuduh dalam menentukan hukuman sewajarnya bagi pertuduhan di bawah seksyen 323 Kanun Keseksaan. Mahkamah dalam kes tersebut memutuskan bahawa:- “[29] The penalty for an offence under s. 323 of the Penal Code is a fine not exceeding RM2,000, or to imprisonment not exceeding one year or to both fine and imprisonment. Considering all the circumstances of the case in particular the fact that PW7 had in a way provoked the first and second respondents by telling off the second respondent when he asked where Moses and Junior were, I considered a sentence of fine to be sufficient punishment for what they had done to PW7.”

Maka, mengambil kira faktor pesalah pertama dan keadaan kesalahan tersebut dilakukan, Mahkamah berpendapat bahawa kes ini adalah bersesuaian untuk dipertimbangkan untuk satu bon berkelakuan baik diperintahkan terhadap Tertuduh. Malah, perintah bon berkelakuan baik menurut seksyen 294 KTJ yang diperintahkan Mahkamah berkenaan kesalahan di bawah seksyen 427 Kanun Keseksaan bukan sesuatu yang di luar norma kerana terdapat kes-kes lain yang diputuskan seumpamanya.

Trend Penghukuman

Sebagaimana dinyatakan terdahulu, Mahkamah juga telah mengambil kira trend penghukuman bagi kesalahan yang sama sebagaimana dilaporkan dalam jurnal-jurnal dalam memerintahkan bon berkelakuan baik terhadap Tertuduh. Trend penghukuman, walaupun tidak mengikat Mahkamah, sememangnya diputuskan sebagai panduan berguna dalam menentukan hukuman terhadap seseorang Tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Pendakwa Raya v Siprianus Nahak Lutan & Satu Lagi [2025] MLJU 690; [2025] MLRAU 60 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[38] Sebelum kami memutuskan tempoh hukuman yang setimpal dan bersesuaian dengan kesalahan yang telah dilakukan oleh kedua-dua responden ini, adalah penting bagi kami merujuk kepada "trends" hukuman duluan sebagai panduan yang amat bernilai meski pun ianya tidak mengikat.”

Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Wong Too Sang [2024] MLJU 677; [2024] MLRSU 107; [2024] 1 SMC 658 di mana menurut fakta kes tersebut, Tertuduh telah melakukan khianat terhadap kereta jenis Ford Ranger berwarna hitam nombor Pendaftaran VKC 8988 milk syarikat penama Wong Nyong Khoon menggunakan gergaji dan menyebabkan kerugian berjumlah RM10,203.50. Maka, Tertuduh dituduh di bawah seksyen 427 Kanun Keseksaan. Dalam melepaskan Tertuduh atas satu bon berkelakuan baik tanpa sabitan direkodkan menurut seksyen 173A(2)(a) KTJ, Mahkamah memutuskan bahawa:- “[15] This court is satisfied that extenuating circumstances, including the age of the accused who is nearly 60 years old, are pertinent. Particularly, an accused, who is older than the complainant, with his extent of strength, used a tool that caused a degree of loss to the complainant's vehicle, as stated in the charge. The dispute in the instant case is very much a family disputes amongst the accused and the complainant on the farm, as P1 clearly pointed out the verbal altercation initiated, leading to the accused's action of damaging the complainant's vehicle.”

Mahkamah juga merujuk kepada kes Danial Abdullah Tan v PP [2020] MLJU 184; [2020] MLRHU 137; [2020] CLJU 148. Menurut fakta kes tersebut, Pengadu telah nampak 2 orang lelaki yang tidak dikenali sedang berborak di tengah jalan sambil menunggang motosikal milik mereka. Pengadu telah membunyikan hon kepada 2 orang lelaki penunggang motosikal tersebut dan pengadu telah memandu secara biasa melepasi 2 orang penunggang motosikal tersebut. Tiba-tiba 2 buah motosikal tersebut telah melintas kereta milik pengadu dan berhenti secara mengejut di hadapan motokar pengadu. Kemudian pengadu telah menekan hon yang panjang kepada 2 orang lelaki tersebut. Tertuduh telah turun daripada motosikalnya dan terus menghentak cermin hadapan motokar milik pengadu menggunakan topi keledar miliknya sehingga cermin hadapan motokar pengadu pecah. Maka, Tertuduh dituduh di Mahkamah atas satu kesalahan di bawah seksyen 427 Kanun Keseksaan. Mahkamah bicara telah memutuskan untuk mengenakan hukuman pemenjaraan selama 1 tahun. Dalam rayuan ke Mahkamah Tinggi, Mahkamah Tinggi mengakas keputusan Mahkamah Perbicaraan dalam memerintahkan hukuman pemenjaraan dan menggantikan dengan hukuman denda RM10,000.00 gagal bayar 12 bulan penjara. Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- “[21] Fakta kes menunjukkan perayu telah mengaku salah "at the earliest opportunity" dan berasa kesal dan insaf di atas kesalahannya. Dari fakta kes, kesalahan perayu berlaku "at the spur of the moment" setelah pengadu membunyikan hon kereta yang dipandunya sebanyak 2 kali dan hon kedua yang panjang kepada perayu semasa kejadian. Akibat mendengar 2 hon tersebut dibunyikan oleh pengadu di tempat kejadian, perayu sebagai insan biasa tidak dapat mengawal perasaannya semasa kejadian dan bertindak terburu-buru tanpa sebarang perancangan untuk melakukan kerosakan ke atas kereta pengadu. [22] Dengan hormatnya, mahkamah ini berpendapat hukuman penjara 12 bulan yang dijatuhkan oleh hakim bicara ke atas perayu adalah terlalu berat (manifestly excessive). Selain telah mengaku salah, perayu juga agak muda (31 tahun) dan seorang ayah kepada 2 orang anak yang masih kecil (berusia 1 tahun dan 3 tahun). Perayu seorang pekerja stor dan "sole breadwinner" kepada keluarga dan menanggung isteri dan 2 anak kecilnya. Hukuman pemenjaraan seharusnya dielakkan untuk pesalah pertama dan yang tidak mempunyai rekod sabitan lampau. Perayu juga tidak ada melakukan apa-apa kekerasan fizikal ke atas pengadu. Kes perayu mempunyai justifikasi kukuh supaya dijatuhkan hukuman denda sahaja dan bukannya hukuman pemenjaraan… [28] Setelah mendengar hujahan kedua-dua pihak perayu dan responden, mahkamah ini bersetuju dengan hujahan peguam bela perayu bahawa hukuman denda adalah lebih sesuai dijatuhkan kepada perayu, mengambil kira peruntukan s. 427 KK dan juga keadaan dan fakta dalam kes perayu. Latar belakang perayu yang merupakan pesalah pertama dan tidak mempunyai rekod kesalahan lampau hendaklah dipertimbangkan dengan secukupnya oleh hakim bicara. [29] Adalah fakta yang tidak dipertikaikan bahawa perayu telah mengaku salah dengan segera semasa kali pertama pertuduhan dikemukakan terhadap perayu pada 31/5/2019 [lihat ms 30 Rekod Rayuan Jilid 2]. Ini menunjukkan perayu berasa kesal dan insaf atas kesalahannya dan berhasrat kes diselesaikan segera tanpa memakan masa, tenaga dan kos semua pihak terutamanya pihak mahkamah. Perayu perlu meneruskan kehidupan menyara keluarga dan anak-anak yang masih kecil. [30] …Kerosakan kereta pengadu pada bahagian cermin depan kereta pengadu dan melibatkan anggaran kerugian sebanyak RM600.00 [lihat hujahan TPR di m.s. 32 Rekod Rayuan Jilid 2]. Tiada sebarang kecederaan fizikal kepada pengadu dan apa-apa ugutan jenayah dilemparkan kepada pengadu. Di tempat kejadian, perayu terus beredar selepas berlaku kejadian tersebut. [31] Dalam dapatan mahkamah ini, bagi kesalahan di bawah s. 427 KK adalah lebih sesuai perayu dikenakan hukuman denda sebagai alternatif kepada hukuman pemenjaraan. Perayu telah mengaku salah dengan segera, pesalah pertama dan tidak mempunyai rekod jenayah lampau. Perayu juga bukan "habitual offender". Kejadian berlaku "at the spur of the moment". Hakim bicara di bawah s. 427 KK boleh menjatuhkan hukuman yang sesuai ke atas perayu setelah menimbangkan dengan adil dan saksama keadaan dan fakta dalam kes itu.”

Malah, Mahkamah juga merujuk kepada petikan berikut dalam penghakiman tersebut yang antara lain juga menekankan opsyen bon berkelakuan baik dipertimbangkan dalam kes-kes bersesuaian seperti berikut:- “[35] Selain hukuman denda, terdapat juga keadaan yang membolehkan hakim bicara menjatuhkan hukuman lain seperti bon berkelakuan baik di bawah s. Kanun Tatacara Jenayah (KTJ). Bon berkelakuan baik boleh diberikan dengan syarat wujud justifikasi yang kukuh untuk hakim bicara berbuat sedemikian.”

Mahkamah berpendapat bahawa fakta kes di hadapan Mahkamah ini memenuhi kriteria-kriteria yang dinyatakan dalam seksyen 294 KTJ sebagaimana dibincangkan terdahulu dan dengan demikian adalah sesuai untuk diperintahkan satu bon berkelakuan baik.

Pengakuan salah Tertuduh

Dalam kes ini, Tertuduh telah mengaku bersalah terhadap Pertuduhan pada tarikh pertama Pertuduhan tersebut dibacakan kepada Tertuduh dan dengan demikian menjimatkan masa Mahkamah dan kos pihak pendakwaan. Undang-undang adalah mantap bahawa pengakuan salah Tertuduh pada peluang terawal perlu diambil kira Mahkamah dalam menentukan hukuman yang perlu dijatuhkan terhadap Tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Shuk Dev Oli (Warganegara Nepal) v PP [2014] MLRHU 70; [2014] 1 LNS 103; [2014] AMEJ 0246 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[18] Mahkamah ini tidak menafikan kepentingan awam hendaklah mendahulukan kepentingan peribadi perayu terutamanya dalam kes melibatkan kesalahan serius di bawah Seksyen 395 Kanun Keseksaan. Namun begitu pengakuan bersalah Perayu di peringkat seawal perbicaraan tidak boleh diketepikan begitu sahaja kerana ianya merupakan salah satu faktor peringanan hukuman yang baik. Kredit serta diskaun boleh diberikan atas pengakuan sedemikian. Prinsip ini menjadi amalan kepada Mahkamah dalam mempertimbangkan hukuman yang setimpal bagi menggalakkan Perayu mengaku bersalah di atas pertuduhan yang dibuat supaya masa, tenaga dan kos semua pihak yang terlibat dapat dijimatkan. Saksi-saksi juga tidak perlu dipanggil. [19] Justeru ini jelas sekali menunjukkan bahawa terdapatnya budi bicara Mahkamah untuk memberikan sebarang kredit atau diskaun terhadap pengakuan bersalah Perayu kes jenayah itu. Mahkamah sedia maklum pengakuan bersalah tidak secara automatik membawa kepada diskaun hukuman tetapi demi menegakkan keadilan kepada Perayu ianya perlu diberi pertimbangan yang sewajarnya. [20] Disahkan dalam kes ini Mahkamah dapati Perayu telah mengaku salah "at the very first opportunity" pada hari yang telah ditetapkan untuk bicara. Otoriti yang menyokong adalah sepertimana diputuskan di dalam kes-kes Mohd Abdullah Ang Swee kang v. PP [1987] 2 CLJ 405; [1987] CLJ (Rep) 209, PP v. Ravendran & Ors [1992] 1 LNS 47; Soosainathan v. PP [2001] 6 CLJ 44 dan San Soo Kim v. PP [1975] 1 LNS 158. Sekaligus, Mahkamah merumuskan Perayu telah banyak menjimatkan masa, tenaga dan kos. Di sini adalah wajar pengakuan Perayu di terima sebagai salah satu alasan untuk diberikan kredit atau diskaun.”

Malah, pengakuan salah Tertuduh pada peluang terawal iaitu pada tarikh pertama Pertuduhan dibacakan menunjukkan bahawa Tertuduh telah insaf ke atas kesalahan yang dilakukan. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan PP v Mohd Syahmi Mohd Fared & Yang lain [2015] MLJU 994; [2015] MLRAU 512; [2015] 1 LNS 328 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “Mereka mengaku bersalah sebaik sahaja ditawarkan pertuduhan, ini menunjukkan keinsafan mereka.”

Pengakuan salah Tertuduh juga bermaksud saksi-saksi dalam kes ini yang termasuk Pengadu dan ibu beliau yang turut berada di tempat kejadian tidak perlu hadir ke Mahkamah untuk menjalani proses perbicaraan yang panjang dan kadang kala pemeriksaan balas yang bertubi-tubi dari peguam yang mewakili Tertuduh. Perkara ini sememanya dipertimbangkan Mahkamah sebagaimana diputuskan dalam kes Muhammad Fiqry Jafri & Anor [2021] 9 MLJ 915; [2021] 3 MLRH 703; [2021] 4 CLJ 552; [2021] AMEJ 0095 seperti berikut:- “[48] I take note that the respondents pleaded guilty before the trial started. Judicial time and expenses were saved. Witnesses are spared of not only trips to the court away from work or other responsibilities but more importantly they are spared of the rigorous cross-examination in a criminal trial.”

Maka, Mahkamah telah mengambil kira faktor ini bersesama faktor-faktor lain di atas dalam memutuskan perintah yang sewajarnya terhadap Tertuduh.

Rayuan mitigasi Tertuduh

Selain itu, undang-undang juga adalah mantap bahawa rayuan mitigasi Tertuduh juga perlu dipertimbangkan Mahkamah dengan sewajarnya dan tidak seharusnya diketepikan tanpa pertimbangan. Saya merujuk kepada kes Raja Izzuddin Shah v Public Prosecutor [1979] 1 MLJ 270; [1978] 1 MLRH 248; [1978] 1 LNS 165 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “In his grounds of judgment the learned Magistrate seemed to be unduly influenced by the submission of Counsel for the prosecution that the plea in mitigation did not amount to a mitigation at all and therefore rejected all of them. I disagree. No plea in mitigation should be thrown aside lightly but must be examined and considered equally with the facts presented by the prosecution. Both aspects of the case must be considered in their true perspective so as to strike if possible, a true balance in the scale of justice.”

Dalam rayuan mitigasinya, Peguambela YBGK berhujah bahawa Tertuduh berusia 37 tahun, telah berkahwin dan mempunyai dua orang anak masing-masing berusia 7 tahun dan 5 tahun. Tertuduh bekerja sebagai pemandu lori dan isteri bekerja sebagai pembantu kedai makan dengan pendapatan RM50.00 sehari. Tertuduh juga menanggung ibu Tertuduh. Adalah menjadi undang-undang mantap bahawa sumbangan Tertuduh kepada keluarganya turut dipertimbangkan Mahkamah secara kolektif dengan faktor-faktor lain dalam menentukan sebarang hukuman atau perintah yang bersesuaian terhadap Tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Baharudin Mat Nor v PP [2020] MLRHU 601; [2020] 7 CLJ 388 di mana Mahkamah memutuskan seperti berikut:- “Financial circumstance of the accused has been given its due consideration, when this court metes out the sentence of fine only (see the case of Zakariya Musa v. PP [1984] 1 LNS 93; [1985] 2 MLJ 221). It is stark that he is a pensioner who is earning a meagre pension which is utilised to support himself and his families. He is supposed to have more than one wife. SP3 is his third wife. His financial commitment extends to supporting the victim and her family. If he is incarcerated in prison, he will lose financial support for himself, his families and victim and her family.”

Mengambil kira bahawa Tertuduh merupakan penyumbang utama keluarga beliau dan merupakan seorang pesalah pertama, telah membuat pengakuan bersalah dan keadaan (circumstances) yang menjurus kepada kesalahan yang dilakukan, maka Mahkamah berpendapat bahawa kes ini adalah sesuai untuk diperintahkan bon berkelakuan baik menurut seksyen 294 KTJ.

Tempoh tahanan reman

Disamping faktor-faktor yang dinyatakan di atas, Mahkamah juga telah mengambil kira bahawa Tertuduh telah ditahan reman selama 3 hari sebelum dituduh di Mahkamah untuk menghadapi pertuduhan. Walaupun tempoh tahanan reman tersebut adalah tempoh yang singkat, namun sebagaimana dihujahkan oleh peguam YBGK, Mahkamah berpendapat bahawa tahanan reman tersebut bagi seorang pesalah pertama pada bulan Ramadhan iaitu pada bulan puasa sememangnya telah memberi pengajaran yang berguna untuk memastikan Tertuduh mengawal tingkah laku dan perbuatan beliau pada masa hadapan. Tempoh tahanan reman sememangnya boleh dipertimbangkan Mahkamah dalam penentuan hukuman terhadap seseorang Tertuduh sebagaimana diputuskan dalam kes PP v Dato’ Seri Anwar Ibrahim (No.3) [1999] 2 MLJ 1; [1999] 1 MLRH 59; [1999] 2 CLJ 215; [1999] 2 AMR 2017 seperti berikut:- "Thus, I took into account the period spent by the accused in remand, even in the absence of any application having been made to that effect, by reducing the length of sentence that would otherwise have been imposed."

Kepentingan awam

Mahkamah bersetuju dengan pihak pendakwaan bahawa faktor kepentingan awam adalah faktor yang utama yang perlu dipertimbangkan Mahkamah dalam menentukan hukuman terhadap Tertuduh di samping mengimbangi faktor ini dengan faktor mitigasi lain. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes R v Ball 35 Cr. App. R164 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- "In deciding the appropriate sentence a court should always be guided by certain considerations. The first and foremost is the public interest. The criminal law is publicly enforced, not only with the object of punishing crime, but also in the hope of preventing it. A proper sentence, passed in public, serves the public interest in two ways. It may deter others who might be tempted to try crime as seeming to offer easy money on the supposition, that if the offender is caught and brought to justice, the punishment will be negligible. Such a sentence may also deter the particular criminal from committing a crime again, or induce him to turn from criminal ways to an honest life.”

Pada lazimnya, hukuman yang dijatuhkan Mahkamah seharusnya bertindak sebagai isyarat (signal) kepada orang awam berkenaan hukuman yang akan dijatuhkan Mahkamah sekiranya mereka terbabit dalam kesalahan seumpamanya. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada keputusan sokongan YA Datuk Abdul Malik Ishak JCA dalam kes Mahkamah Rayuan Sinnathurai Subramaniam v PP [2011] MLJU 1582; [2011] 1 MLRA 229; [2011] 5 CLJ 56; [2011] 4 AMR 312 di mana Yang Arif memutuskan bahawa:- “[35] The sentences imposed by the sentencing judges have a signalling effect. If the judge imposes a light custodial sentence, he is sending a message to the whole world at large, so to speak, that the offence is not that serious. And if the judge imposes a binding over under the Criminal Procedure Code, he is saying that the accused should not be charged in the first place at all. So, it can be deduced that when a judge imposes a sentence he is making a statement whether the offence is serious or trivial. It is in these contexts that sentencing judges must be very cautious and must weigh in a balance the gravity of the offence with the proposed sentence. The sentence imposed must always reflect public interest after taking into account the mitigation advanced by the accused.”

Namun, dalam kes-kes bersesuaian berdasarkan fakta kes tersendiri, perintah bon berkelakuan baik juga mampu mencapai objektif penghukuman iaitu mengubah tertuduh ke pangkal jalan yang benar, terutama bagi pesalah pertama. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Wan Hasrul Nizam Wan Hizamuddin [2017] 10 MLJ 68; [2017] 3 MLRH 208; [2017] 4 CLJ 389 di mana mahkamah memutuskan bahawa:- "[11] In my considered judgment, "interests of the public" is best served not merely by imposing custodial sentence as spelled out in the legislations but by encouragement to induce the offender to turn from criminal ways to honest living (Lim Yoon Fah v. PP [1970] 1 LNS 66; [1971] 1 MLJ 37)."

Sebagaimana dihujahkan peguam YBGK, kehadiran dan sokongan keluarga Tertuduh semasa tarikh pertuduhan dan jatuh hukum menunjukkan bahawa keluarga Tertuduh memberi sokongan penuh dalam pemulihan Tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Mashaifee Mohd Zaki [2017] MLJU 581; [2017] MLRHU 392; [2016] 1 LNS 1825 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The accused also has very good family support (family was present at trial) and this factor is important in ensuring that the accused will turn over a new leaf. Every opportunity should be given to the accused to do so.”

Maka, kepentingan awam akan tercapai sekiranya Tertuduh tersebut dapat pulih (reform) dari melakukan sebarang kesalahan lanjut. Dalam hal ini, Mahkamah berpendapat bahawa perintah bon berkelakuan baik bukan bermaksud bahawa tertuduh dilepaskan terus dari kesalahan yang dilakukan, tetapi Mahkamah mengenakan hukuman yang digantung (‘suspended sentence’) dimana Tertuduh perlu sentiasa berwaspada dari tidak bergiat dalam sebarang kegiatan jenayah sepanjang tempoh bon selama 2 tahun. Sebagaimana diingatkan kepada Tertuduh pada tarikh perintah dijatuhkan, sekiranya Tertuduh ingkar bon berkelakuan baik yang diperintahkan Mahkamah, waran tangkap boleh dikeluarkan terhadap tertuduh untuk dihukum dengan hukuman yang diperuntukkan bagi kesalahan di bawah seksyen 427 Kanun Keseksaan dan wang jamiman juga boleh dilucuthakkan.

Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada kes Nor Afizal Azizan v PP [2012] 6 MLJ 171; [2012] 5 MLRA 20; [2012] 6 CLJ 370; [2012] 5 AMR 612 di mana Mahkamah Rayuan dalam menjelaskan prinsip ini, memutuskan bahawa:- “[21] At this juncture, we would like to clarify the misconception on the applicability of s. 294 of the CPC. We would like to point out that the orders made under s. 294 of the CPC do not exonerate the person of the offence that he had committed. The person is in fact convicted of the offence and the conviction will be recorded and will form part of the person's Criminal record and will remain there for the rest of that person's life. [22] Thus, in the instant case, the appellant was in effect given a suspended prison sentence. He has to behave himself for a period of five years. If he behaves himself during the five years period, he would escape punishment for his offence. But if he fails to observe the conditions of his bond, he will then be arrested and dealt with for the original offence of rape. Like the learned SCJ, we are hopeful that the suspended sentence would give the appellant another chance in life and that he will "turn over a new leaf". If the order of the suspended prison sentence has the effect of rehabilitating him, then public interest has indeed been served and best served."

Berdasarkan prinsip-prinsip di atas, besarlah harapan Mahkamah bahawa Tertuduh akan menggunakan peluang yang diberikan Mahkamah dengan sebaiknya dan menghindarkan diri dari sebarang aktiviti jenayah sepanjang hayat. Sekiranya perkara tersebut berlaku, maka kepentingan awam akan tercapai sepenuhnya.

Secara kesimpulannya, Mahkamah berpendapat bahawa mengambil kira rekod bersih, pengakuan bersalah Tertuduh, keadaan kesalahan tersebut dilakukan, rayuan mitigasi Tertuduh, tempoh tahanan reman sebelum dituduh di Mahkamah dan faktor kepentingan awam, perintah bon berkelakuan baik selama tempoh 2 tahun di bawah seksyen 294 Kanun Tatacara Jenayah terhadap Tertuduh dalam kes ini dengan jaminan RM1,500.00 dengan seorang penjamin adalah memadai dan berpatutan. Mahkamah telah mengambil kira kesemua faktor mitigasi dan pemberat dengan sewajarnya, dan keputusan tersebut berlandaskan kepada prinsip undang-undang yang mantap.

Perlu ditekankan bahawa kes ini diputuskan berdasarkan fakta kes tersendiri sebagaimana dibincangkan di atas dan dalam apa jua keadaan tidak boleh terpakai secara universal kepada kesemua kesalahan yang dipertuduhkan di bawah seksyen 427 Kanun Keseksaan. Bertarikh: 10 April 2025 Disediakan oleh, …………………………………. ARUN A/L NOVAL DASS Majistret Mahkamah Majistret Batu Pahat Johor Pendakwaan: Puan Farah Wahida Binti Mohd Sharip Timbalan Pendakwa Raya Johor Peguambela: Encik Tan Song Yan (S.Y. Tan) Yayasan Bantuan Guaman Kebangsaan Kes-kes yang dirujuk:-

Miss Rossarin Nuekaew v PP [2017] 5 MLJ 1; [2017] 5 MLRA 480; [2017] 8

CLJ 503; [2017] 6 AMR 101

PP v Sainin Sidon [2009] 1 MLRH 564; [2009] 3 CLJ 181

PP v Jafa Bin Daud [1981] 1 MLJ 315; [1981] 1 MLRH 800 Lisa Christina A/P Balan v PP [2020] MLRHU 1002; [2020] 1 LNS 349; [2020]

AMEJ 0279 Chan Sit Hoon v PP [1975] 1 MLJ 261; [1974] 1 MLRH 415; [1974] 1 LNS 19

Hisham Tan Sri Halim v Teh Faridah Ahmad Norizan & Anor [2021] 10 MLJ 683; [2020] MLRHU 1936; [2021] 6 CLJ 56

Goh Siew Wah v PP [2003] MLJU 692; [2003] 3 MLRH 90; [2003] 8 CLJ 175; [2004] 1 AMR 616

PP v Datuk Conrad Mojuntin & Anor [2009] 2 MLJ 745; [2009] 2 MLRH 16; [2009] 7 CLJ 635

Pendakwa Raya v Siprianus Nahak Lutan & Satu Lagi [2025] MLJU 690; [2025] MLRAU 60

PP v Wong Too Sang [2024] MLJU 677; [2024] MLRSU 107; [2024] 1 SMC 658

Danial Abdullah Tan v PP [2020] MLJU 184; [2020] MLRHU 137; [2020] CLJU 148

Shuk Dev Oli (Warganegara Nepal) v PP [2014] MLRHU 70; [2014] 1 LNS 103; [2014] AMEJ 0246

PP v Mohd Syahmi Mohd Fared & Yang lain [2015] MLJU 994; [2015]

MLRAU 512; [2015] 1 LNS 328 Muhammad Fiqry Jafri & Anor [2021] 9 MLJ 915; [2021] 3 MLRH 703; [2021] 4 CLJ 552; [2021] AMEJ 0095

Raja Izzuddin Shah v Public Prosecutor [1979] 1 MLJ 270; [1978] 1 MLRH 248; [1978] 1 LNS 165

Baharudin Mat Nor v PP [2020] MLRHU 601; [2020] 7 CLJ 388

PP v Dato’ Seri Anwar Ibrahim (No.3) [1999] 2 MLJ 1; [1999] 1 MLRH 59; [1999] 2 CLJ 215; [1999] 2 AMR 2017

R v Ball 35 Cr. App. R164

Sinnathurai Subramaniam v PP [2011] MLJU 1582; [2011] 1 MLRA 229; [2011] 5 CLJ 56; [2011] 4 AMR 312

PP v Wan Hasrul Nizam Wan Hizamuddin [2017] 10 MLJ 68; [2017] 3 MLRH 208; [2017] 4 CLJ 389

PP v Mashaifee Mohd Zaki [2017] MLJU 581; [2017] MLRHU 392; [2016] 1

LNS 1825 Nor Afizal Azizan v PP [2012] 6 MLJ 171; [2012] 5 MLRA 20; [2012] 6 CLJ 370; [2012] 5 AMR 612