Abd Halim Bin Azid v 1. ) Public Finance Berhad (JA-29PB-706-09/2023)

Penghutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai “JD”) dan Pah Binti Abd Rahman masing-masing memegang ½ bahagian dalam hartanah yang terletak di Mukim Tebrau, Johor Bahru (selepas ini dirujuk sebagai “hartanah tersebut”). Menurut Pemohon, melalui Perjanjian Jual Beli bertarikh 4.2.2020, JD dan Pah Binti Abd Rahman telah bersetuju untuk menjual hartanah tersebut kepada Pemohon dengan harga permulaan sebanyak RM50,000.00. Wang permulaan pembelian tersebut telah diserahkan kepada JD pada 4.2.2020.

2.

JD gagal membuat bayaran balik tersebut dalam tempoh masa dan JD ada serahkan satu surat akujanji kepada Pemohon bertarikh 18.2.2021 untuk membuat bayaran penuh sebanyak RM80,000.00 pada atau sebelum 30.4.2021.

Pada 24.7.2023, JD sekali lagi menyerahkan surat akujanji kepada Pemohon memaklumkan bahawa JD memohon satu tempoh masa dan jumlah minima yang boleh dibayar JD adalah sebanyak

JD mendakwa bahawa JD sebenarnya dimaklumkan Pemohon bahawa suatu perjanjian pinjaman persahabatan yang akan disediakan peguam Pemohon. JD dan Pah Binti Abd Rahman telah ke pejabat peguam pada 4.2.2020 hanya untuk menandatangani dokumen perjanjian bagi maksud pinjaman wang. Apabila JD mendapati muka hadapan Perjanjian menyatakan Perjanjian Jual Beli, JD telah diyakinkan oleh Pemohon bahawa dokumen yang ditandatangan adalah bagi meletakkan cagaran bagi menjamin pinjaman wang tersebut dan JD telah diminta oleh Pemohon bagi menyerahkan geran asal hartanah tersebut.

JD gagal membuat sebarang bayaran kepada Pemohon. Maka, Pemohon telah memfailkan Saman Pemula No. JA-24NCvC-936- 09/2022. Sebagaimana dihujahkan Pemohon dalam hujahan bertulis, pertikaian fakta ini perlu diputuskan oleh Mahkamah Perbicaraan setelah mendengar keterangan pihak-pihak.

Pemohon mendakwa bahawa apabila Saman Pemula tersebut dibicarakan pada 27.6.2023, JD memaklumkan kepada Mahkamah bahawa JD adalah seorang bankrap yang masih belum dilepaskan maka JD dinasihati untuk mendapatkan sanksi dari Jabatan Insolvensi dan Pemohon diarahkan untuk mendapatkan kebenaran dari Mahkamah ini untuk meneruskan tindakan ke atas JD yang telah menjadi bankrap.

Maka, Pemohon memfailkan permohonan dalam lampiran 1 yang menjadi subjek pertikaian di hadapan Mahkamah bagi perintah-perintah yang berikut:-

Pemohon diberi kebenaran untuk meneruskan dengan tindakan guaman yang telah dimulakan terhadap JD di bawah Saman Pemula JA-24NCvC-936-09/2022 yang telah difailkan pada 27.9.2022;

Kos permohonan ini dijadikan kos dalam kausa Analisis dan keputusan Mahkamah:- Bantahan Awal: Sama ada Afidavit yang difailkan Pemohon adalah di luar masa dan dengan demikian wajar ditolak?

JD berhujah bahawa terdapat kelewatan oleh pihak Pemohon dalam memfailkan Afidavit Balasan pada 4.3.2024. Menurut arahan Mahkamah pada Pengurusan Kes pada 31.1.2024, Pemohon perlu memfailkan Afidavit Balasan dan menyerahkan kepada pihak-pihak pada 28.2.2024. JD mendakwa bahawa memandangkan Pemohon hanya menyerahkan Afidavit Balasan pada 4.3.2024, maka berlaku kelewatan selama 5 hari dan Pemohon tidak memohon sebarang lanjutan masa dari Mahkamah. Maka, JD memohon Mahkamah menolak sepenuhnya Afidavit Balasan Pemohon menurut Aturan 34 Kaedah 2(3) Kaedah-kaedah Mahkamah 2012.

Sebagai balasan kepada bantahan awal JD, Pemohon merujuk kepada peruntukan-peruntukan pemulihan di bawah Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 dan nas undang-undang yang diputuskan mentafsirkan peruntukan-peruntukan tersebut.

Undang-undang adalah mantap bahawa apabila terdapat peruntukan khusus berkenaan sesuatu perkara, peruntukan khusus tersebut perlulah digunapakai berbanding peruntukan umum dalam mana-mana statut yang lain. Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada kes JMB Kelana Square v Datuk Bandar Majlis Bandaraya Petaling Jaya & Anor [2022] MLJU 1703; [2022] 1 LNS 1718; [2022] MLRHU1509; [2022] AMEJ 1116 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- “[9] What is the principle when there is a specific rule? This court alluded to the maxim of interpretation generalia specialibus non derogant. Generalia specialibus non derogant is a principle of statutory interpretation. It means that where a special provision is made in a special statute, that special provision excludes the operation of a general provision in the general law.”

Malah, Kaedah-kaedah Insolvensi 2017 (selepas ini dirujuk sebagai “Kaedah Tersebut”) hanya memberi ruang untuk penggunaan Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 sekiranya terdapat sebarang lakuna berkenaan apa-apa isu dalam kaedah-kaedah Insolvensi tersebut. Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada Kaedah 284 Kaedah Tersebut yang memperuntukkan bahawa:- “In the absence of any rule regulating any proceeding under the Act or these Rules, the Rules of the Court 2012 shall apply, mutatis mutandis.”

Dalam hal ini, Mahkamah berpendapat bahawa terdapat peruntukan khusus dalam Kaedah Tersebut berkenaan pemfailan Afidavit bagi sesuatu permohonan. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada Kaedah 24 Kaedah Tersebut yang memperuntukkan bahawa:- “Filing affidavits on application Affidavits supporting or opposing any application shall be filed with the Registrar not less than three days before the day appointed for the hearing.”

Dalam hal ini, Mahkamah bersetuju bahawa Pemohon sewajarnya mengikuti arahan Mahkamah berkenaan pemfailan Afidavit. Namun, sebagaimana dinyatakan dalam hujahan JD, pada ketika arahan pemfailan diberikan Mahkamah, kes masih di peringkat Pengurusan Kes, maka wujud keraguan sama ada pemfailan Afidavit Pemohon telah sebenarnya bertentangan dengan Kaedah 24 tersebut memandangkan Afidavit menentang atau menyokong sesuatu permohonan boleh difailkan 3 hari sebelum tarikh yang ditetapkan untuk perbicaraan.

Dalam apa jua keadaan, Mahkamah berpendapat bahawa sebagaimana dihujahkan Pemohon, ketidakaturan ini boleh dipulihkan menurut seksyen 131 Akta Insolvensi 1967 (selepas ini dirujuk sebagai “Akta Tersebut”) yang memperuntukkan bahawa:- “No proceeding in bankruptcy shall be invalidated by any formal defect or by any irregularity, unless the court before which an objection is made to the proceeding is of opinion that substantial injustice has been caused by the defect or irregularity and that the injustice cannot be remedied by any order of that court.”

Dalam kes di hadapan Mahkamah, JD telahpun berpeluang untuk membalas Afidavit Pemohon yang dibantah tersebut dengan sewajarnya. Maka, sekiranya pun Afidavit Pemohon tersebut difailkan bertentangan dengan arahan Mahkamah, JD tidak diprejudiskan dengan kelewatan tersebut. Dengan demikian, Mahkamah menerima masuk Afidavit Pemohon tersebut dan dengan demikian, bantahan awal JD ditolak. Sama ada Pemohon wajar diberikan kebenaran yang beroperasi secara kebelakangan (retrospektif)?

Titik permulaan permohonan Pemohon adalah seksyen 8 Akta Tersebut yang memperuntukkan bahawa:- “(1) On the making of a bankruptcy order-

except as provided by this Act, no creditor to whom the bankrupt is indebted in respect of any debt provable in bankruptcy shall have any remedy against the property or person of the bankrupt in respect of the debt, or shall proceed with or commence any action or other legal proceeding in respect of such debt unless with the leave of the court and on such terms as the court may impose; …

JD berhujah bahawa seksyen 8(1) tersebut adalah jelas bahawa sebelum permulaan prosiding atau pemfailan tindakan terhadap seseorang bankrap, kebenaran bagi memulakan tindakan terhadap bankrap perlu diperoleh daripada Mahkamah Kebankrapan terlebih dahulu. JD merujuk kepada kes Lim Chee Tat v Maybank Islamic Bhd [2023] MLJU 1947; [2023] 9 CLJ 708; [2023] MLRAU 192 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “[28] It must be observed that it is clearly stipulated under s. 8(1) of the Act that in the commencement of any action or any other legal proceeding against a bankrupt person in respect of the debt upon which the action or proceeding ought to be commenced, the creditor shall first obtain leave of the court except stated otherwise in the Act... [30] It is to be observed that s. 8(1) of the Act is a specific statutory provision. When there is specific provision of the law requiring leave of court to be obtained before commencing or initiating action against a bankrupt person, that statutory requirement prescribed by the law is to be strictly adhered to... [31] It must also be emphasised that pursuant to s. 8(1) of the Act, without leave being obtained at first instance, no creditor has any remedy against either a debtor's property or person. Nor can a creditor proceed with or commence any legal proceeding for the debt... [32] Considering the above deliberations, we are of the considered view that the failure by the respondent to obtain the court's leave before filing or initiating Suit 198 against the appellant was a clear breach of s. 8(1) of the Act and therefore the JID obtained ought to be set aside ex debito justitiae...”

Mahkamah tiada sebarang pertikaian dengan prinsip kes di atas. Namun, persoalan yang timbul dalam kes ini adalah sama ada Mahkamah mempunyai kuasa untuk memberi perintah kebenaran kepada Pemohon yang berkuatkuasa secara kebelakangan (retrospektif) untuk mengesahkan pemfailan Saman Pemula yang telahpun difailkan terhadap JD. Berkenaan isu ini, JD merujuk kepada penghakiman berasingan YA Mohd Zawawi Salleh JCA (sebagaimana beliau pada ketika itu) dalam kes Mahkamah Rayuan Swiss Garden Rewards Sdn Bhd v Mohamed Ashrof Tambi Abdullah & Ors [2017] MLJU 844; [2017] MLRAU 564 yang memutuskan bahawa:- “[11] The 1st and 3rd respondents had on their own accord failed to utilise the enabling provisions of law to commence the impugned legal proceedings. The court, in law, is not in a position to render assistance to such litigant. Therefore, in view of the fact that the sanction was only obtained after the decision of the High Court had been delivered, the proceedings initiated by the 1st and 3rd respondents was a nullity. The sanction obtained subsequently could not be made with retrospective effect and could not legalise an action which was void ab initio.”

Berdasarkan keputusan itu, JD berhujah bahawa kebenaran yang diperolehi setelah pemfailan tindakan tidak boleh berkesan secara kebelakangan (retrospektif). Mahkamah mempunyai keraguan sama ada keputusan berkenaan sanksi tersebut boleh dilanjutkan berkenaan isu sama ada kebenaran wajar diberikan secara retrospektif. Dalam apa jua keadaan, Mahkamah berpendapat bahawa terdapat perkembangan undang-undang selepas kes tersebut berkenaan isu sama ada kebenaran di bawah seksyen 8 Akta Tersebut boleh dibenarkan berkuatkuasa kebelakangan. Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Merais Sdn Bhd v Lai King Lung & Anor [2019] 5 MLJ 801; [2019] 7 CLJ 1; [2019] MLRAU 81; [2019] 2 AMR 761 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “[51] What is, however, overlooked is that the Federal Court acknowledged in Winstech Engineering that following the English decision in Re Saunders (A bankrupt); Re Bearman (A bankrupt) [1997] Ch 60, leave nunc pro tunc or retrospective leave may be granted: [22]... in appropriate circumstances, which has to be proven, leave nunc pro tunc may be given under s. 236(2)(a) of the Companies Act subject to the discretion of the Courts under s. 236(3) of the Act. Such discretion and control by the Court under s. 236(3) is to be read together with s. 226(3) of the Act. This is notwithstanding the fact that the proceedings had already commenced. (emphasis added) [52] In Re Saunders, after proceedings had already been commenced against a couple of bankrupt solicitors, the various plaintiffs applied for leave of court under s. 285(3) of the Insolvency Act 1986. Lindsay J carefully examined the approaches of the courts and the relevant legislations of Australia, New Zealand, Canada and India before concluding that the court in appropriate circumstances may give retrospective leave. His Lordship rejected the submission that proceedings continued without leave are to be considered irretrievably null, and found that the particular facts before him justified the granting of such leave.”

Walaupun Mahkamah Persekutuan telah menterbalikkan keputusan Mahkamah Rayuan berkenaan pemberian sanksi oleh pelikuidasi secara retrospektif, namun keputusan Mahkamah Persekutuan menunjukkan bahawa pemberian kebenaran secara retrospektif untuk memulakan tindakan kebankrapan terhadap seorang bankrap adalah dibenarkan dalam keadaan-keadaan khas. Dalam hal ini, keputusan Mahkamah Persekutuan yang dilaporkan sebagai Lai King Lung & Anor v Merais Sdn Bhd [2020] 5 MLJ 614; [2020] 9 CLJ 449; [2020] 5 MLRA 1; [2020] 6 AMR 217 memutuskan bahawa:- “[33] In our view, the Federal Court's reference to Re Saunders (supra)in Winstech (supra) must be read in its context. In Re Saunders (supra) LindsayJ said that RETROSPECTIVE LEAVE in appropriate circumstances may be given under s. 285(3) of the Insolvency Act 1986 which relates to leave to be given by the court to a creditor of a bankrupt to commence any action or legal proceedings against the bankrupt. It does not involve a situation where a bankrupt wishes to commence or continue with an action against another party... In contrast, in Re Saunders (supra), it was the plaintiffs who applied for leave of the court to proceed against a bankrupt defendant; here, the primary decider is the court. Accordingly, the factual matrix and the law in issue are dissimilar. For the foregoing reasons, we do not think that the analogy to Re Saunders (supra) is appropriate or relevant. Re Saunders (supra) does not support the proposition that retrospective sanction may be granted by a liquidator...”

Namun demikian, dalam menggunakan budi bicara untuk memberikan kebenaran secara kebelakangan (retrospektif leave), Mahkamah perlu memastikan bahawa Pemohon telah membuktikan dengan ketat bahawa terdapat keadaan khas yang mewajarkan Mahkamah menggunakan budi bicara tersebut. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Megah Jubli Construction Sdn Bhd v E & E Development Sdn Bhd; Fujiman Development Sdn Bhd (Applicant) [2019] CLJU 4; [2019] MLRHU 1 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “Essentially section 226(3) provides that after a winding up order has been made, no action or proceeding shall be proceeded with or commenced against the company except with the leave of the court and upon such terms as the court may order (see the judgment of Hishamudin Yunus J (as he then was) in Pengurusan Danaharta Sdn Bhd v. Kasava (M) Sdn Bhd [2004] 5 CLJ 474.)...

Guided by Winstech (supra) I am satisfied that I have the discretion to allow leave nunc pro tunc. However, that discretion must be exercised only in appropriate circumstances. The question thus arises as to whether on the facts of the present case I should exercise my discretion to grant leave pursuant to section 226(3)nunc pro tunc.

The learned authors of Word, Phrases & Maxims: Legally & Judicially Defined by LexisNexis, vol.11, 1st edition at p. 555, stated as follows:- NUNC PRO TUNC (LATIN) Literally 'now for then.' (Burrill) The Court will in certain cases allow a proceeding to be treated as being taken on particular date, although as a matter of fact not completed until afterwards: Where this is done the proceeding is said to be taken nunc pro tunc… 'Now for then' having retroactive legal effect through a court's inherent power the court entered a nunc pro tunc order to correct a clerical error in the record… Now for then, a court may make an order which operates from a date earlier than the date on which it is actually made.”

Berdasarkan kedudukan undang-undang yang dinyatakan di atas, Mahkamah akan mengkaji fakta kes di hadapan Mahkamah sama ada Pemohon telah menunjukkan keadaan khas bagi membolehkan Mahkamah menggunakan budi bicara bagi membenarkan permohonan kebenaran berkuatkuasa secara kebelakangan.

Berdasarkan dokumen-dokumen yang difailkan di Mahkamah, Perintah Penerimaan dan Perintah Penghukuman telah direkodkan terhadap JD seawal 2.6.2004 (rujuk eksibit ZSMI-2 Lampiran 2). Sebagaimana kes Pemohon, Perjanjian Jual Beli adalah bertarikh 4.2.2020 iaitu selepas 16 tahun selepas Perintah Penerimaan dan Perintah Penghukuman direkodkan terhadap JD. Perlu diperhatikan juga bahawa peguam Pemohon yang sama di sini yang telah menyediakan Perjanjian Jual Beli tersebut. Mahkamah dapati sekiranya peguam Pemohon telah mengikuti amalan pada lazimnya untuk membuat carian kebankrapan terhadap JD sebelum memuktamadkan Perjanjian Jual Beli, kesemua isu dalam kes ini dapat dielakkan. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada artikel Disputes and Issues Relating to Sale and Purchase of Land in Malaysia1 di mana Pengarang merumuskan amalan ini seperti berikut:- “There are many practical steps to be done by a solicitor who is handling a sale and purchase of land including due diligence like conducting a land search, a bankruptcy search; dealing with the vendor’s financier to discharge a charge, making sure that the vendor is duly represented by his own solicitor and the requisite consent, if any, of the State Authority is obtained, obtaining the consent of the developer, if any, and many more...”

Mahkamah juga merujuk kepada artikel yang diterbitkan oleh Badan Peguam Malaysia2 bertajuk “Law & Reality: The role of a solicitor in a property transaction” yang memperuntukkan bahawa:- 1Abdul Kader, Sharifah Zubaidah, Disputes and Issues Relating to Sale and Purchase of Land in Malaysia (November 30,2011). LAW AND COMMERCE: THE MALAYSIAN PERSPECTIVE, p. 345, IIUM Press, 2011, Available at SSRN: https://ssrn.com/abstract=2007487

https://www.malaysianbar.org.my/article/about-us/committees/conveyancing-practice/law-realty-the-role-of-a-solicitor-in-a-property-transaction “Parties to a property transaction should understand and appreciate the duty and responsibilities of a solicitor in a typical conveyancing transaction. The following stages of work of a solicitor are meant to be illustrative and are not intended to be exhaustive.

Pre–contractual stage – Conduct NRIC search, bankruptcy search or winding–up search on registered proprietor or vendor…”

Malah, sekurang-kurangnya, sekiranya peguam Pemohon telah melaksanakan carian kebankrapan sebelum memfailkan Saman di Mahkamah, sememangnya peguam Pemohon dapat mengenal pasti status kebankrapan JD. Sekiranya Perjanjian Jual Beli didakwa telah dimeterai sekitar tahun JD diadjudikasi bankrap iaitu pada 2004, Mahkamah dapat memahami kesukaran peguam Pemohon mendapatkan status kebankrapan JD di mana sistem mengesan status kebankrapan secara online mungkin tidak wujud. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Ng Siew Lan v John Lee Tsun Vui & Ors [2015] CLJU 1521; [2015] MLRAU 470 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[13] It was an undisputed fact that the land owner was a bankrupt at the material time without the knowledge of all parties. The learned judge found as a fact that in the current environment of the legal practice in Sabah then (in the year 2003) there was no on-line computer search facility until the year 2006...”

Namun, dalam kes ini Perjanjian yang menjadi subjek pertikaian hanya disediakan pada tahun 2020 dan tindakan Mahkamah yang dimulakan adalah pada tahun 2022. Maka, peguam Pemohon sememangnya tidak mempunyai sebarang masalah dalam membuat carian kebankrapan JD secara dalam talian melalui portal rasmi Jabatan Insolvensi Malaysia yang dapat menunjukkan status kebankrapan JD dengan segera. Mahkamah tidak terlepas pandang dengan pernyataan peguam Pemohon bahawa status kebankrapan JD hanya diketahui semasa JD memaklumkan statusnya semasa perbicaraan di Mahkamah.

Persoalan yang timbul adalah sama ada ketiadaan pengetahuan status kebankrapan JD boleh dijadikan sebagai alasan bagi Peguam Pemohon untuk tidak menjalankan “due diligence” terhadap JD. Berkenaan isu ini, Mahkamah Persekutuan dalam kes Ng Siew Lan v John Lee Tsun Vui & Anor [2017] 2 MLJ 167; [2017] 1 SSLR 442; [2017] 2 CLJ 245; [2017] 2 MLRA 173; [2017] 2 AMR 352 memutuskan bahawa:- “[40] The fact that in Sabah unlike in Peninsular Malaysia there was no proper system of registration of PAs at the material time is a lame excuse for not exercising due diligence on such an important matter. After all land scams involving the use of forged documents was not something that was unheard of in Sabah. Surely, the danger of the PA being a forgery was not a fantastic possibility which would never occur to the mind of a reasonable man... [45] Likewise, with due diligence the first defendant would have discovered that Datin Jikilin was a bankrupt and therefore had no standing to grant the PA to the third defendant giving him the authority to sell the land... [47] It cannot be a valid point for the first and second defendants to argue, which the learned trial judge accepted, that since all the parties had no knowledge of Datin Jikilin's bankruptcy at the material time, the first defendant had no duty to make a search prior to the release of the full purchase price. That would only be a valid point if the bankruptcy could not possibly have been discovered with due diligence. [48] But here the situation facing the first and second defendants obviously necessitated a search. Thus the reason given by DW1 that the bankruptcy search result would take a long time to receive from the authorities is not a valid excuse for putting the plaintiff's interest on the line.”

Maka, berdasarkan autoriti di atas, Pemohon tidak boleh menggunakan ketiadaan pengetahuan berkenaan status kebankrapan JD sebagai alasan untuk tidak melaksanakan “due diligence” sebelum Perjanjian Jual Beli didakwa dimeterai. Dalam apa jua keadaan, Mahkamah dapati bertentangan pendirian Pemohon bahawa hanya menyedari status kebankrapan JD pada tarikh perbicaraan, JD telah mendeposkan di perenggan 11.2 Afidavit Jawapan lampiran 7 seperti berikut:- “11.2 Pada setiap masa yang material, saya yakin dan percaya bahawa Pemohon telah mempunyai pengetahuan akan status kebankrapan saya berdasarkan beberapa perbualan lisan antara saya dan pihak Pemohon sebelum pemfailan Saman Pemula JA-24NCvC-936- 09/2022 di Mahkamah Tinggi Johor Bahru;”

Tanpa menafikan secara ekspres fakta ini, Pemohon membalas di perenggan 13 lampiran 8 seperti berikut:- “Merujuk kepada perenggan 11 Afidavit Jawapan Tersebut, Penghutang Penghakiman telah memaklumkan perkara ini di hadapan Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi Johor Bahru pada Bicara Saman Pemula JA-24NCvC-936- 09/2022 yang didengar pada 27.06.2023. Yang Arif Hakim telah menasihati Penghutang Penghakiman untuk mendapatkan sanksi daripada Jabatan Insolvensi dan peguam saya untuk memohon kebenaran di Mahkamah untuk meneruskan tindakan ke atas Penghutang Penghakiman yang telah bankrap.”

Malah, dalam hujahan bertulis JD, JD mengulangi pendirian dalam Afidavit Jawapan dan menyatakan bahawa “JD juga secara peribadi telah beberapa kali memaklumkan Pemohon secara lisan akan status beliau sebagai seorang yang telah diisytiharkan bankrap sejak 2004”.

Mahkamah dapati Pemohon langsung tidak menyangkal fakta diketengahkan JD iaitu JD pernah memaklumkan status kebankrapan JD sebelum pemfailan Saman Pemula tersebut. Undang-undang adalah mantap bahawa sebarang penegasan fakta melalui afidavit yang tidak disangkal dianggap diakui oleh pihak lawan (rujuk kes Ng Hee Thong & Anor v Public Bank Berhad [1995] 1 MLJ 281; [1995] 1 CLJ 609; [1995] 1 MLRA 48; [1995] 1 AMR 622).

Maka, perkara ini menunjukkan bahawa walaupun Pemohon mengetahui status kebankrapan JD sebelum pemfailan Saman Tersebut, JD tidak mengambil sebarang langkah untuk mendapatkan kebenaran Mahkamah ini sebelum memulakan tindakan sivil di Mahkamah Tinggi Sivil. Dalam keadaan ini, Mahkamah berpendapat bahawa Pemohon telah gagal menunjukkan keadaan khas yang membolehkan Mahkamah memerintahkan kebenaran yang berkuatkuasa kebelakangan. Sebagai autoriti, Mahkamah merujuk kepada kes Megah Jubli Construction (supra) di mana Mahkamah memutuskan bahawa:-

I find Fujiman's application for leave nunc pro tunc is not to correct a clerical error. It is in fact Fujiman's attempt to validate the void judgment of 14th December 2016 that it obtained as Fujiman had failed to obtain the leave of the winding up court pursuant to section 226(3) to proceed with the hearing in the 2013 civil suit. The undisputed chronology of events shows Fujiman, in failing to comply with s. 226(3) of the Companies Act to seek the leave of the winding up court to continue with the proceedings in civil suit 22, when it had every opportunity to do so then, was choosing to blatantly disregard a mandatory and material provision of the law. I can see no cause for me to exercise my discretion in Fujiman's favour.”

Maka, atas alasan ini juga Mahkamah berpendapat bahawa Pemohon telah gagal memuaskan hati Mahkamah ini bahawa Mahkamah ini seharusnya membenarkan permohonan JD untuk kebenaran yang berkuatkuasa kebelakangan (retrospektif).

Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah berpendapat bahawa permohonan Pemohon wajar ditolak. Mahkamah tidak menafikan bahawa Mahkamah ini mempunyai bidang kuasa sedia ada (inherent jurisdiction) yang luas dalam membenarkan sesuatu permohonan, namun Mahkamah perlu berhati-hati dalam menggunakan kuasa tersebut agar tindakan Mahkamah tersebut tidak menggagalkan niat penggubal dalam menggubal sesuatu peruntukan undang-undang, seperti seksyen 8 Akta Tersebut. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Ong Guan Teck & Ors v Hijjas [1982] 1 MLJ 105; [1982] CLJ (Rep) 616; [1981] 1 MLRH 234 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “It is trite law that the Court has an unfettered discretion to grant or refuse an extension of time. The first principle is that the rules of Court must prima facie be obeyed and in order to justify an extension of time, there must be some material on which the Court can exercise its discretion in favour of the applicant. For otherwise the party in breach of the rules would have an unfettered right to extension of time which would defeat the very purpose and object of the rules on limitation of period.”

Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah menolak permohonan Pemohon dalam lampiran 1. Mahkamah menggunakan budi bicara untuk tidak memerintahkan sebarang perintah terhadap kos. Bertarikh: 24 Julai 2024 Disediakan oleh, ………………………………….

Tetuan Hazza Khalid Suraya & Partners Peguambela & Peguamcara Peguam bagi Pemohon Unit 01-02, Aras 2, Susur Larkin Perdana 1, Larkin Perdana, 80350 Johor Bahru, Johor (Ruj: -)) …

Tetuan The Law Chambers of Nuh Nasir Peguambela & Peguamcara Peguam bagi Pemiutang Penghakiman No.112, Jalan Pinang 23, Taman Daya, 81100 Johor Bahru, Johor (Ruj: TLCNN/CL/2309-001)) …

Ketua Pengarah Insolvensi Aras 12, Menara Tabung Haji, Jalan Ayer Molek, Johor Bahru, Johor [No Ruj:-] … Encik Abdul Muqsit Bin Sani Kes-kes yang dirujuk:

JMB Kelana Square v Datuk Bandar Majlis Bandaraya Petaling Jaya & Anor [2022] MLJU 1703; [2022] 1 LNS 1718; [2022] MLRHU 1509; [2022] AMEJ 1116

Swiss Garden Rewards Sdn Bhd v Mohamed Ashrof Tambi Abdullah & Ors [2017] MLJU 844; [2017] MLRAU 564

Merais Sdn Bhd v Lai King Lung & Anor [2019] 5 MLJ 801; [2019] 7 CLJ 1; [2019] MLRAU 81; [2019] 2 AMR 761

Lai King Lung & Anor v Merais Sdn Bhd [2020] 5 MLJ 614; [2020] 9 CLJ 449; [2020] 5 MLRA 1; [2020] 6 AMR 217

Megah Jubli Construction Sdn Bhd v E & E Development Sdn Bhd; Fujiman

Development Sdn Bhd (Applicant) [2019] CLJU 4; [2019] MLRHU 1 Ng Siew Lan v John Lee Tsun Vui & Ors [2015] CLJU 1521; [2015] MLRAU 470

Ng Siew Lan v John Lee Tsun Vui & Anor [2017] 2 MLJ 167; [2017] 1 SSLR 442; [2017] 2 CLJ 245; [2017] 2 MLRA 173; [2017] 2 AMR 352

Ng Hee Thong & Anor v Public Bank Berhad [1995] 1 MLJ 281; [1995] 1 CLJ 609; [1995] 1 MLRA 48; [1995] 1 AMR 622

Ong Guan Teck & Ors v Hijjas [1982] 1 MLJ 105; [1982] CLJ (Rep) 616; [1981]