Abdul Razzak Talukder v LIM See Ann (A53KJ-900-12/2016)

Ini adalah tuntutan gantirugi am dan gantirugi khas yang difailkan oleh plaintif terhadap defendan atas kecederaan yang dialami oleh plaintif dalam kemalangan jalanraya yang melibatkan plaintif dan defendan. 2

Ketika kemalangan, plaintif merupakan seorang penunggang basikal manakala defendan pula merupakan seorang pemandu motokar nombor pendaftaram WVW 8325. Kemalangan berlaku pada 4.6.2016 di Jalan Persiaran Kewajipan, Subang Jaya.

Setelah mendengar keterangan saksi-saksi dan setelah mempertimbangkan hujah-hujah kedua-dua belah pihak, mahkamah mendapati bahawa plaintif telah berjaya, atas imbangan kebarangkalian, membuktikan kes plaintif terhadap defendan dan memutuskan defendan bertanggungan 100% terhadap plaintif. Mahkamah seterusnya memutuskan kuantum iaitu jumlah gantirugi am dan gantirugi khas yang perlu dibayar oleh defendan kepada plaintif.

Defendan tidak berpuas hati dengan keputusan mahkamah dan memfailkan rayuan ke Mahkamah Tinggi Shah Alam terhadap keseluruhan keputusan mahkamah iaitu atas isu liabiliti dan isu kuantum.

Berikut adalah alasan-alasan mahkamah terhadap isu libiliti dan isu kuantum: KEPUTUSAN MAHKAMAH 3 LIABILITI Versi Plaintif Dan Versi Defendan 6. Versi yang diplidkan oleh plaintif adalah bahawa semasa plaintif menunggang basikalnya di Jalan Persiaran Kewajipan, Subang Jaya, motokar yang dipandu oleh defendan telah melanggarnya dari belakang.

Versi yang diplidkan oleh defendan pula adalah plaintif seorang penunggang basikal telah melintas jalan tersebut dari kiri ke kanan secara tiba-tiba dan menyebabkan kemalangan berlaku.

Beban pembuktian adalah terletak pada plaintif untuk membuktikan kesnya dan/atau kecuaian defendan. Dalam kes ini, plaintif telah dibawa ke mahkamah untuk memberi keterangan. Plaintif telah mengalami kecederaan otak dan tidak dapat mengingati bagaimana kemalangan berlaku. Fakta ini diakui oleh peguamcara defendan.

Oleh itu, untuk membuktikan kesnya, plaintif perlu bergantung kepada keterangan pegawai penyiasat polis trafik dan juga keterangan dan/atau pengakuan daripada defendan. Dalam kes Yew You & Anor v. Mah Poay Koh & Anor (1970) 1 MLJ 57 dinyatakan bahawa:- 4 “Evidence in support of the plaintiff’s case is not necessarily confined to what is adduced on their behalf, but the whole of the evidence, from whatever source, must also be taken into consideration”

Dalam kes Hussaina Rani Naina Mohamed v. Ahmad Nadzri Kamaruddin & Anor (1997) 3 CLJ 500 mahkamah menyatakan bahawa:- “The onus of proving negligence on the part of the defendant is on the plaintiff. Where he fails to discharge it either by his own evidence or by cross examination of the defendant or by admission made by the defendant, his claim fails”..

Fakta bahawa plaintif sedang menunggang atau mengayuh basikal semasa kejadian telah diakui oleh defendan dalam pliding. Oleh itu keterangan defendan perlu konsisten dengan pliding dan defendan tidak boleh berhujah sebaliknya .

Isu seterusnya samada plaintif dilanggar dari belakang ataupun dilanggar sewaktu melintas dari kiri ke kanan jalan wajar diuji dengan kerosakan kepada basikal dan juga kerosakan kepada kenderaan defendan. Menurut pegawai penyiasat, akibat kemalangan, kerosakan kepada motokar defendan adalah tertumpu di bahagian hadapan 5 sebelah kiri. Kerosakan basikal plaintif pula adalah rim tayar belakang dan pengayuh basikal.

Pegawai penyiasat telah memberi keterangan dan mahkamah mendapati bahawa keterangan lisan pegawai penyiasat mengenai kerosakan pada basikal plaintif dan pada kerosakan pada motokar defendan disokong oleh gambar-gambar yang diambil oleh pihak polis eksibit P3A-S.

Plaintif berhujah berdasarkan kepada kerosakan rim tayar belakang basikal dan kerosakan kepada bahagian hadapan kiri motokar defendan menunjukkan bahawa ianya konsisten dengan satu perlanggaran daripada arah belakang sebagaimana yang diplidkan oleh plaintif.

Mahkamah berpendapat sekiranya plaintif melintas dari kiri ke kanan dan berlaku perlanggaran, sudah tentu bahagian sisi kanan basikal akan mengalami kerosakan atau remuk akibat dilanggar oleh motokar defendan. Adalah jelas versi defendan bahawa plaintif dilanggar daripada arah belakang tidak disokong dengan kerosakan yang terdapat pada basikal plaintif.

Tambahan pula, defendan telah memberi keterangan lisan bahawa beliau telah melanggar tayar hadapan basikal plaintif. Namun 6 begitu, tiada sebarang keterangan yang menunjukkan bahawa tayar hadapan basikal plaintif telah mengalami kerosakan akibat dilanggar oleh motokar defendan sepertimana yang didakwa oleh defendan.

Peguamcara plaintif berhujah bahawa versi defendan adalah tidak munasabah berdasarkan kepada kerosakan kepada basikal plaintif dan kerosakan pada motokar defendan. Sebaliknya, kerosakan-kerosakan tersebut lebih menyokong versi plaintif. Dalam perkara ini, mahkamah bersetuju dengan hujahan peguamcara plaintif.

Dalam kejadian ini, plaintif tidak mengalami sebarang kecederaan atau kepatahan di bahagian kanan badan plaintif. Kecederaan plaintif hanya tertumpu di bahagian kepala plaintif sahaja. Peguamcara plaintif berhujah ini adalah konsisten dengan fakta bahawa setelah dilanggar dari arah belakang, plaintif telah melambung dan kepala plaintif terhentak pada cermin besar hadapan motokar defendan. Gambar-gambar yang dikemukakan sebagai eksibit jelas menunjukkan bahawa cermin hadapan motokar defendan telah mengalami keretakan atau kerosakan.

Peguamcara plaintif juga berhujah bahawa defendan gagal untuk mematahkan kes prima facie kecuaian yang berjaya dibuktikan oleh plaintif terhadap defendan. Ini adalah kerana defendan gagal 7 mengemukakan keterangan yang positif bahawa plaintif telah melintas dari kiri ke kanan jalan tersebut.

Semasa pemeriksaan balas, defendan pada mulanya menyatakan bahawa beliau tidak nampak plaintif sebelum kemalangan. Sekiranya defendan mengatakan defendan tidak melihat plaintif sebelum kemalangan, bagaimanakah mahkamah boleh mempertimbangkan keterangan defendan bahawa plaintif telah melintas dari tepi kiri jalan ke kanan? Nampaknya ini merupakan satu andaian sahaja jika defendan mengatakan defendan tidak nampak plaintif sebelum kemalangan.

Akan tetapi, selepas itu, defendan menukar ceritanya dan mengatakan bahawa beliau telah nampak plaintif sebelum kemalangan iaitu sewaktu plaintif melintas dari A – rajah kasar (tepi kiri jalan) iaitu pada jarak 30 hingga 50 meter .

Apabila ditanya selanjutnya, defendan menyatakan bahawa kali pertama beliau nampak plaintif adalah dalam jarak kurang dari 10 kaki 23. Melalui keterangan yang diberikan oleh defendan di mahkamah, mahkamah mendapati bahawa defendan telah memberi keterangan berbeza mengenai perkara yang material sewaktu disoal balas oleh peguamcara plaintif. Dalam perkara ini, mahkamah ingin merujuk 8 kepada kes Mohamed bin Kasdi v. Public Prosecutor (1968) 1 LNS 78 di mana mahkamah menyatakan:- “No hard and fast rule can be laid down for determining the credibility or otherwise of a witness, but when a witness gives or makes two statements which differ in material particulars there must necessarily be ground for believing that he is not a truthful witness”.

Jika diteliti kepada keterangan defendan di mahkamah, versi yang dikemukakan oleh defendan sangat berbeza dengan laporan polis dan pliding beliau. Semasa memberi keterangan di mahkamah, defendan menyatakan plaintif sedang berjalan sambil menolak basikalnya pada masa kemalangan manakala dalam laporan polis dan pliding, versi defendan adalah bahawa plaintif sedang menunggang atau mengayuh basikalnya.

Dalam kes Mohd Safuan bin Wasidin & Anor v. Mohd Ridhuan bin Ahmad (An infant) (1994) 1 LNS 186 Mahkamah Tinggi telah menolak versi defendan di mana keterangan lisan defendan berbeza dengan pliding defendan . 9 “In his oral evidence before the Sessions Court, Sungai Siput Perak, the first appellant gave evidence and deviated from his pleaded defence. The deviation would place the testimony of the first appellant highly suspect (PR Panickar v. Chwee May Kwong & Anor). It is now trite that where the particulars of negligence as pleaded by the defence, drafted presumably on instructions, differ drastically and entirely from the version given by the defendant in court, the court is entitled not to accept the defendant’s story (Nicholas Arthur Nock v. Mohamed Ali bin Suleiman & Anor). It was not surprising that the sessions judge rejected outright the first appellant’s version and gave judgment to the respondent”

Berdasarkan otoriti di atas, plaintif memohon agar versi defendan ditolak oleh mahkamah. Ia juga wajar ditolak atas alasan bahawa keterangan lisan defendan bercanggah dengan laporan polis beliau (lihat Taharudin bin Ahmad v. Lee Moi & Anor (1990) 1 MLJ 178).

Dalam kes Abdul Kadir Mohamad v. Kamarulzaman Mohd Zin & Anor (2001) 5 CLJ 249 Mahkamah Tinggi turut menyatakan wujudnya elemen kecuaian sekiranya versi sesuatu pihak adalah berbeza dengan laporan polisnya. 10

Peguamcara plaintif berhujah bahawa terdapat kemungkinan tinggi bahawa defendan tidak melihat plaintif sebelum kemalangan berdasarkan percanggahan-percanggahan yang dinyatakan di atas dan kemalangan berlaku disebabkan oleh kegagalan defendan untuk memandu secara berhati-hati semasa hari kejadian. Dan untuk melepaskan diri daripada satu tuduhan berat beliau telah mereka-reka cerita bahawa plaintif telah melintas jalan.

Peguamcara plaintif berhujah bahawa hujahan plaintif turut disokong oleh fakta bahawa defendan telah menanggalkan nombor plet hadapan kenderaan beliau sejurus selepas perlanggaran berlaku.

30.

Mahkamah mendapati bahawa fakta ini sangat ‘menakjubkan’ kerana walaupun selepas melanggar seseorang dan mangsa mengalami kecederaan serius, defendan masih sempat atau dapat berfikir bagaimana beliau boleh mengekalkan nilai jualan semula motokar beliau. 11

Peguamcara plaintif berhujah bahawa sifat defendan yang masih boleh memikirkan mengenai keuntungan diri dalam keadaan cemas sebegini menunjukkan bahawa kemungkinan besar beliau tidak bercakap benar kepada polis mengenai bagaimana kemalangan berlaku bertujuan untuk melepaskan diri daripada tuduhan berat. Peguamcara plaintif juga berhujah bahawa defendan bukanlah seorang yang jujur dan ini juga sekaligus menunjukkan beliau bukan seorang saksi yang kredibel.

Dalam kes Henry Trading Co Ltd v. Harun (1966) 1 LNS 65 dinyatakan bahawa:- “there were, as is often to be expected in cases of this sort, two varying accounts of what actually happened and, in deciding what the truth of the matter was, I feel the proper thing to consider is not so much what the plaintiff/respondent said or what the defendant/appellant said but what the sergeant, whom I consider to be an independent witness, witness No 2 for the plaintiff had to say in this matter .

Berpandukan kepada hujahan-hujahan di atas, plaintif memohon kepada mahkamah supaya mahkamah membuat satu inferansi bahawa berdasarkan keterangan neutral pegawai penyiasat polis yang 12 disokong oleh gambar-gambar kerosakan pada basikal dan motokar defendan, pada masa material plaintif sedang mengayuh basikalnya dari arah bawah ke atas rajah kasar dan defendan yang berada dari arah belakang telah secara cuai melanggar tayar belakang basikal tersebut .

Plaintif seterusnya berhujah misalnya dalam kes M.A. Clyde v. Wong Ah Mei & Anor (1978) 2 MLJ 183 Mahkamah Persekutuan telah telah membuat kesimpulan bahawa si mati telah dilanggar dari arah belakang oleh defendan berdasarkan kepada mengambil kerosakan tayar belakang basikal dan kerosakan pada bahagian hadapan motokar defendan.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan yang dikemukakan oleh peguamcara plaintif dan membuat kesimpulan di sini bahawa versi plaintif bahawa plaintif dilanggar dari arah belakang oleh defendan adalah lebih munasabah berbanding versi defendan bahawa plaintif sedang melintas jalan sambal menyorong basikalnya yang mana bercanggah dengan pliding defendan sendiri bahawa plaintif sedang menunggang basikal.

Gambar-gambar yang dikemukakan oleh defendan yang menunjukkan kedudukkan plaintif terbaring jauh daripada motokar defendan menunjukkan bahawa defendan telah memandu pada kelajuan 13 yang tinggi pada masa material. Keterangan lisan defendan bahawa beliau memandu pada kelajuan 65km/j adalah sukar dipercayai berdasarkan kedudukan plaintif selepas perlanggaran dan juga kecederaan serius yang dialami oleh plaintif.

Mahkamah juga berpendapat sekiranya plaintif melintas jalan sambil menyorong basikal beliau, kemungkinan adalah kecil bahawa plaintif boleh melambung dan seterusnya kepala plaintif terhentak pada cermin hadapan motokardefenda. Sekiranya plaintif berada dalam kedudukan yang lebih tinggi, misalnya dalam kedudukan menunggang basikal, maka adalah munasabah plaintif boleh melambung dan kemudiannya kepala plaintif terhentak pada cermin hadapan motokar defendan.

Meneliti kepada gambar kerosakan cermin hadapan motokar defendan yang retak begitu ketara akibat terhentak pada kepala plaintif (berdasarkan kepada kecederaan yang dialami oleh plaintif tertumpu kepada bahagian kepala sahaja), hanya satu kesimpulan sahaja yang boleh dibuat oleh mahkamah iaitu motokar defendan dipandu dalam kelajuan yang tinggi berbanding dengan keterangan defendan yang mengatakan pada masa material kelajuan defendan adalah sekitar 65km/jam. 14

Defendan telah disaman di bawah Rule 10 dan defendan telah membayar saman tersebut. Menurut hujahan peguamcara plaintif fakta ini juga membantu plaintif dalam membuktikan kecuaian defendan dan penjelasan defendan bahawa beliau telah membayar saman untuk memperbaharui cukai jalan sukar diterima oleh kerana cukai jalan masih boleh diperbaharui walaupun terdapat saman yang dikeluarkan oleh pihak polis .

Peguamcara plaintif berhujah bahawa plaintif telah berjaya membuktikan kecuaian defendan atas dasar imbangan kebarangkalian dan peguamcara plaintif berhujah tiada elemen kecuaian sumbang wujud di pihak plaintif. Defendan juga gagal mengemukakan sebarang keterangan positif yang menunjukkan bahawa plaintif menyumbang kepada kecuaian dan tiada keterangan yang menunjukkan bahawa basikal tidak dibenarkan ditunggang di jalan tersebut.

Berdasarkan kepada alasan-alasan yang dihuraikan di atas, mahkamah memutuskan defendan bertanggungan 100% terhadap plaintif. KUANTUM Gantirugi Am (Kesakitan dan Penderitaan) 15

Akibat kemalangan ini, plaintif telah mengalami kecederaan kepala iaitu multiple small intraparenhymal bleed and fractures of over the wall of left maxillary sinus. Pakar bedah otak dan saraf, Professor Hari Chandran (“Prof Hari”) menyatakan bahawa plaintif mengalami disabilities seperti dizziness on and off , memory impairement, can’t remember where he kept his belongings , has difficulty following recent conversations and recalling events and tasks of the day, has difficulty remembering the names and recognizing individuals known to him prior to the accident, poor concentration, can’t focus long on tasks, his thought process are slower after the accident and he tends to lose his train of thought, personality changes such as gets angry easily, physical disabilities such as pain in the right upper limb, unable to flex his right elbow, unable to write and unable to walk.

Prof Hari juga menyatakan bahawa plaintif memerlukan some assistance and supervision for activities of daily living .

Dr Vickneswaran pula menyatakan bahawa plaintif is unable to prepare meals and unable to operate a motor vehicle. Beliau juga menyatakan bahawa terdapat change in personality, cognitive problems in orientatio , concentration , recall and spatial representation . 16

Beliau juga menyatakan bahawa plaintif is able to stand and take a few steps. Dr Vickneswaran juga menyatakan bahawa plaintif memerlukan penjagaan.

Selain daripada kecederaan otak plaintif juga mengalami kepatahan tulang scapula kiri. Plaintif juga mempunyai healed abrasion wounds akibat kemalangan ini .

Dalam kes Amirul Zulhelmi bin Izhar v. Lim Swee Keat & Anor (2017) 1 PIR (47) Mahkamah Tinggi Kual Lumpur telah mengekalkan keputusan Mahkamah Sesyen untuk jumlah sebanyak RM140,000 bagi kecederaan kepala yang mempunyai residuals kurang daripada yang dialami oleh plaintif dalam kes di hadapan mahkamah sekarang.

Berkenaan disabiliti – very mild impairement in information processing speed and concentration, mild intermittent headaches, quick tempered and insensitivity to social circumstances awad sebanyak RM250,000 telah dibenarkan dalam kes Noresah binti Yatim v. Muthu a/l

Berpandukan kepada kes-kes yang dirujuk di atas dan fakta bahawa plaintif juga telah mengalami kepatahan di bahagian muka dan 17 juga tangan (scapula) plaintif memohon satu awad global sebanyak

Mahkamah berpendapat jumlah yang dipohon oleh plaintif adalah tinggi dan berpandukan kepada kes-kes yang dirujuk dan kesan-kesan yang dialami oleh plaintif akibat kecederaan kepala termasuk kepatahan di bahagian muka dan juga tangan (scapula), mahkamah memutuskan awad sebanyak RM200,000.00. Mahkamah berpendapat jumlah ini adalah adil dan munasabah.

Berkenaan gantirugi khas kehilangan pendapatan, defendan sendiri dalam laporan pakar menyatakan bahawa plaintif memerlukan penjagaan home environment. Oleh itu defendan perlu konsisten bahawa dalam keadaan begini, sememangnya plaintif tidak boleh bekerja dan kehilangan pendapatan. Item kehilangan pendapatan juga telah diplidkan oleh plaintif.

Abang kepada plaintif telah memberi keterangan mengenai pekerjaan dan pendapatan plaintif sebelum kemalangan. Kedua-dua 18 mereka bekerja sebagai pemotong rumput. Plaintif pula tidak dapat memberi keterangan yang sepenuhnya oleh kerana masalah ingatan.

Segala keterangan yang diberikan oleh abang plaintif mengenai pekerjaan plaintif langsung tidak dicabar oleh peguamcara defendan semasa pemeriksaan balas dan ini bermaksud defendan telah menerima keterangan plaintif tanpa sebarang bantahan. Kini peguamcara defendan tidak boleh berhujah sebaliknya (lihat Abdul Kadir Mohamad v. Kamarulzaman Mohd Zin & Anor (2001) 5 CLJ 249 55. Tambahan pula, terdapat keterangan mengenai pekerjaan dan pendapatan plaintif sebelum kemalangan dalam dokumen kepunyaan defendan iaitu di Ikatan Dokumen Defendan bertarikh 22.8.2017 di mana dalam laporan pakar pilihan defendan dinyatakan bahawa pekerjaan plaintif adalah sebagai seorang pemotong rumput dan gaji bulanan sebanyak RM1,200 sebulan.

Hamid Sultan Abu Backer JC (ketika itu) dalam kes Renhome Bricks Factory Sdn Bhd & Anor v. Watah Umpin (2009) 9 CLJ 494 memutuskan seperti berikut :- “The appellant’s contention that there was no evidence to support the respondent’s claim for loss of earnings was misconceived. Proof of 19 earnings in accident claims does not necessarily require formal documents. If the appellants wanted a lesser sum to be awarded, they had to adduce the relevant evidence for the court to assess a reasonable amount”

Dalam kes di hadapan saya, walaupun penyiasat insurans atau penyeleras telah memberi keterangan, beliau gagal memberikan sebarang keterangan yang mencabar pekerjaan dan pendapatan plaintif sebelum kemalangan. Oleh itu, defendan dihalang untuk berhujah bahawa plaintif gagal membuktikan tuntutan untuk kehilangan pendapatan.

Plaintif merupakan seorang rakyat Bangladesh yang mempunyai permit bekerja sah di Malaysia dan tidak boleh dipertikaikan plaintif bekerja di Malaysia bertujuan untuk mencari pendapatan untuk menampung kehidupan keluarga plaintif di negara asal.

Dalam kes Mahmod bin Kailan v Goh Seng Choon & Anor

2 MLJ 239) 2 MLJ 239 Mahkamah Persekutuan telah menerima bahawa mangsa kemalangan bekerja pada masa material walaupun tanpa sebarang keterangan daripada pihak majikan. Begitu juga Mahkamah Tinggi dalam kes Latif Che Ngah & Anor v. Maimunah Zakaria (2002) 4 CLJ 442 telah memutuskan sedemikian. 20

Mahkamah bersetuju bahawa plaintif telah berjaya membuktikan bahawa sebelum kemalangan, plaintif bekerja sebagai seorang pemotong rumput dengan pendapatan sebanyak RM1,200 sebulan .

Pakar bedah otak dan saraf Prof Hari berpendapat akibat kecederaan otak yang dialami oleh plaintif, plaintif tidak dapat bekerja semula sebagai pemotong rumput dan perkara ini tidak dicabar oleh mana-mana pakar yang lain. Oleh itu, mahkamah bersetuju bahawa plaintif layak dipampas untuk kehilangan pendapatan masa hadapan yang penuh. 62. Kedua-dua pakar pilihan plaintif dan defendan telah mengesahkan bahawa plaintif memerlukan penjagaan/pemerhatian dan fakta ini dengan jelasnya menunjukkan bahawa plaintif tidak akan dapat melakukan sebarang pekerjaan pada masa akan datang.

Pada masa kemalangan plaintif berumur 40 tahun (tarikh lahir plaintif adalah pada 10.12.1975). Oleh itu jumlah tahun plaintif adalah 7.5 tahun atau 90 bulan .

Oleh kerana tiada soalan ditujukan oleh peguamcara defendan mengenai perbelanjaan harian, multiplicand yang dihujahkan oleh plaintif 21 adalah RM1,200 sebulan. Plaintif memohon gantirugi kehilangan pendapatan sebanyak RM108,000 (RM1,200 x 90 bulan).

Memandangkan tiada soalan dikemukakan oleh peguamcara defendan berkenaan perbelanjaan harian dan mahkamah boleh bersetuju dengan multiplicand yang dicadangkan oleh plaintif, namun mahkamah berpendapat jumlah tersebut harus dikurangkan memandangkan tidak boleh dinafikan sememangnya terdapat perbelanjaan harian. Mahkamah berpendapat jumlah kehilangan pendapatan yang wajar adalah sebanyak RM1,000.00 sebulan.

Oleh itu mahkamah memutuskan jumlah kehilangan pendapatan untuk plaintif sebanyak RM90,000.00 (RM1,000.00 x 90 bulan)

Setelah dirawat di Hospital PPUM, plaintif telah dijaga di Columbia Asia Extended Care Hospital (“Columbia Asia”) sehingga hari ini. Kos penjagaan plaintif di Columbia Asia adalah lebihkurang RM10,000 sebulan. 22

Defendan berhujah bahawa plaintif hanya layak untuk dipampas selama 12 bulan sahaja untuk kos penjagaan di Columbia Asia pada kadar RM10,248.72 sebulan iaitu sebanyak RM122,984.64.

Defendan berhujah bahawa plaintif telahpun berdikari dan tidak lagi memerlukan penjagaan. Oleh sebab itulah defendan berhujah penjagaan untuk 12 bulan sahaja dibenarkan oleh mahkamah.

Begitupun, hujahan defendan tidak tepat oleh kerana pakar bedah otak Dr Vickneswaran iaitu pakar pilihan defendan sendiri menyatakan bahawa plaintif masih perlu dijaga “…and be cared for in a home environment”. Dr Elaijah dalam lapuran perubatannya turut menyatakan bahawa plaintif masih memerlukan penjagaan bertentangan dengan hujahan defendan.

Defendan juga bergantung kepada keterangan penyelaras yang menyatakan bahawa plaintif boleh berdikari. Mahkamah berpendapat penyelaras bukanlah pakar dalam bidang perubatan atau pakar dalam bidang penjagaan. Oleh itu mahkamah menolak keterangan penyelaras bahawa plaintif dikatakan telah boleh berdikari.

Nampaknya defendan gagal mengambilkira fakta bahawa kedua-dua pakar bedah otak dan saraf iaitu Dr Vickneswaran dan Prof Hari 23 dan Dr Elaijah telah mengesahkan bahawa plaintif masih memerlukan penjagaan. Tetapi defendan tetap bergantung kepada keterangan penyelaras atau adjuster yang hanya ‘memerhati’ plaintif untuk satu tempoh masa yang singkat di Columbia Asia untuk berhujah bahawa plaintif telah boleh berdikari.

Berhubung perkara ini, mahkamah ingin merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Majuikan Sdn Bhd v. Barclays Bank Plc (2014) 9 CLJ 337 di mana diputuskan bahawa:- “Since no other handwriting expert was called, the court really had no plausible basis to reject DW14’s evidence outright. While her report was relatively brief , it would be an error to simply conclude that therefore the expert had not provided the basis for her anylysis and cogent reasons for her conclusions.” “A judge who is not an expert himself should refer to expert opinion unless that evidence is obviously indefensible and is not supported by basic facts of the case. Where there are conflicting expert opinions , the judge is of course entitled to bring his own judicial appreciation of the matter , but where there is only one expert opinion , he should not as a rule reject 24 that opinion outright without judiciously considering whether it is obviously indefensible and unsupported by the basic facts of the case”

Dalam kes di hadapan saya, kedua-dua pakar pilihan plaintif dan defendan masing-masing telah mengesahkan bahawa plaintif masih memerlukan penjagaan. Oleh itu adalah wajar untuk mahkamah menolak keterangan penyelaras atau adjuster yang bukan pakar dalam bidang perubatan atau pakar dalam bidang penjagaan pesakit.

Adalah jelas hujahan defendan begitu bertentangan dengan keterangan sedia ada. Mahkamah bersetuju bahawa plaintif telah berjaya membuktikan bahawa plaintif memerlukan penjagaan untuk seumur hidupnya. Malahan pakar defendan sendiri telah mengesahkan bahawa kecederaan dan disabilities plaintif akan berkekalan.

Oleh itu isu yang harus diputuskan oleh mahkamah ialah apakah kos penjagaan bulanan yang patut di awadkan kepada plaintif. Doktor pakar defendan iaitu Dr Vickneswaran menyatakan bahawa plaintif can be cared for in a home environment (in Bangladesh) .

Walau bagaimanapun, menurut keterangan adik plaintif, plaintif masih dijaga di Columbia Asia kerana tiada ahli keluarga plaintif yang 25 sanggup menjaga plaintif di Bangladesh. Isteri plaintif pula telah melarikan diri selepas plaintif ditimpa kemalangan dan atas sebab itulah plaintif masih dijaga di Columbia Asia.

Peguamcara plaintif berhujah bahawa keterangan adik plaintif mengenai isu ini adalah kredibel oleh kerana jika beliau boleh dijaga di rumah di Bangladesh, mengapakan perlu untuk plaintif membelanjakan lebih kurang RM10,000 sebulan di Malaysia?

Peguamcara plaintif turut berhujah bahawa oleh kerana tiada soalan ditujukan kepada saksi-saksi semasa pemeriksaan balas mengenai isu ini, ianya adalah munasabah untuk dihujah bahawa tidak terdapat sesiapa yang dapat menjaga plaintif di Bangladesh dalam “home environment” sepertimana yang dinyatakan oleh pakar defendan .

Justeru itu, menurut hujahan peguamcara plaintif, keterangan pakar defendan bahawa plaintif dapat di jaga dalam home environment di Bangladesh adalah tidak selamat untuk diambilkira untuk menghitung kos penjagaan bulanan plaintif. Defendan juga gagal mengemukakan sebarang sebutharga atau kos sekiranya plaintif dijaga dalam home environment in Bangladesh and he court cannot be left to speculate what the cost of care would be in Bangladesh. Tiada keterangan yang menunjukkan bahawa kos 26 penjagaan adalah kurang sekiranya plaintif dijaga di Bangladesh dalam home environment dengan mengambilkira fakta bahawa tiada ahli keluarga plaintif yang sangup menjaga plaintif di sana.

Dengan berhujah bahawa plaintif gagal mengurangkan gantiruginya oleh kerana masih dijaga di Columbia Asia.

Plaintif berhujah bahawa jangka hayat umur plaintif adalah 70 tahun dan justeru itu multiplier adalah 30 tahun (360 bulan). Plaintif berhujah kos penjagaan sebanyak RM10,248.72 X 360 bulan bersamaan RM3,689,539.2 untuk kos penjagaan di Columbia Asia.

Mahkamah berpendapat memandangkan kedua-dua pakar plaintif dan defendan telah mengesahkan bahawa plaintif memerlukan penjagaan home environment, maka mahkamah memutuskan plaintif layak untuk diberikan gantirugi khas kos penjagaan home environment di negara asal. Soal bahawa tidak ada sesiapa yang sanggup menjaga plaintif di negara asal tidak boleh dipertimbangkan oleh mahkamah. Plaintif masih mempunyai ahli keluarga atau adik beradik di negara asal yang seharusnya bertanggungjawab untuk menguruskan hal plaintif.

Dalam hal ini mahkamah berpendapat ahli keluarga plaintif boleh mengupah seseorang untuk menjaga plaintif dalam home 27 environment dan mahkamah memutuskan kos penjagaan plaintif sebanyak RM1,500.00 sebulan. Oleh itu kos penjagaan home environment dibenarkan sebanyak RM522,000.00 (RM1,500.00 x 12 x 29).

Mahkamah berpendapat jumlah sebanyak RM1,500.00 sebulan adalah munasabah dan berada dalam lingkungan yang agak rendah dengan mengambil kira bahawa orang yang diupah untuk menjaga plaintif tidak mempunyai pengetahuan asas tentang bagaimana untuk menjaga plaintif yang disahkan oleh doktor pakar mempunyai disabilities dalam penjagaan home environment.

Mahkamah juga merekodkan bahawa defendan dalam hujahannya bersetuju berkenaan kos rawatan di Columbia Asia (pra perbicaraan) selama setahun berjumlah RM122,984.64.

Faedah dan kos dibenarkan sepertimana lazim. 28 Bertarikh pada 5 haribulan Februari, 2018 …………tt……………….