Ahmad Azmi bin Ahmad Rosli v Pendakwa Raya (W-06A(SH)-17-06/2018)

Setelah mendengar hujahan pihak-pihak berkaitan mitigasi Perayu dan pemberatan hukuman oleh Timbalan Pendakwa Raya (‘TPR’), hakim bicara telah menjatuhkan hukuman seperti berikut ke atas Perayu: Pertuduhan Pertama: 14 tahun penjara. Pertuduhan Kedua: 5 tahun penjara. Pertuduhan Ketiga: 3 tahun penjara. Semua hukuman pemenjaraan diperintahkan berjalan serentak berkuat kuasa dari tarikh Perayu ditangkap, iaitu 10.10.2017.

Terkilan dengan hukuman tersebut, Perayu memfailkan notis rayuan ke Mahkamah ini. Kami telah mendengar dan menolak rayuan Perayu pada 1.3.2019. Sekarang kami memperincikan alasan-alasan penolakan Perayu. Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 4 Fakta Kes Pendakwaan [4] Keterangan ringkas fakta kes pendakwaan adalah seperti berikut. Pada 10.10.2017 jam lebih kurang 4.30 petang, Perayu telah ditahan oleh satu pasukan polis dari Bahagian Counter Terrorism (E8), Cawangan Khas, Bukit Aman yang diketuai oleh Inspektor Mohd Khairudin bin Mohamad Lasim (‘Insp Khairudin’) ketika Perayu berada di Restoran K&K, Lot 2689, Jalan Tok Janggut, Kampung Kelubi, Pasir Puteh, Kelantan.

Ketika ditahan, pihak polis telah merampas sebuah telefon bimbit dari Perayu jenama Oppo Model 1201, No. IMEI: 861226030777014 yang disyaki ada kaitan dengan kesalahan keselamatan yang menggunakan nombor talian 013-5294977 yang berada dalam milikan Perayu. Pada hari yang sama, telefon bimbit itu telah diserahkan oleh Insp. Khairudin kepada pegawai penyiasat, Inspektor Mohd Firdaus bin Sudeerman (‘Insp. Firdaus’). Pada 19.10.2017, Insp. Firdaus telah menyerahkan telefon bimbit yang sama kepada Pegawai Forensik, PDRM, Cheras, Inspektor Nur Zahirah binti Mustapha (‘Insp. Nur Zahirah’) untuk dianalisis.

Hasil analisis yang telah dijalankan terhadap telefon bimbit Perayu, pihak polis telah menemui dan mengeluarkan 20 keping gambar, 3 buah video dan 16 naskah dokumen dalam bentuk PDF yang kesemuanya mempunyai kaitan dengan kumpulan pengganas Islamic State (IS).

Kesemua gambar, video dan naskah dokumen tersebut kemudiannya telah dirujuk kepada Prof. Rohan Gunaratna, Professor of Security Studies, Head International Centre for Political Violence and Terrorism Research S. Rajaratnam School of International Studies, Nanyang Technological University, Singapore untuk dianalisis. Hasil Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 5 analisis yang telah dijalankan, Prof. Rohan Gunaratna telah mengesahkan bahawa 20 keping gambar, 3 buah video dan 16 naskah dokumen dalam bentuk PDF yang dikeluarkan dari telefon bimbit Perayu mempunyai kaitan dengan kumpulan pengganas IS.

Kumpulan pengganas IS telahpun diisytiharkan sebagai satu kumpulan pengganas di bawah peruntukan seksyen 66B dan 66D, Akta Pencegahan Penggubalan Wang Haram, Pencegahan Pembiayaan Keganasan dan Hasil Daripada Aktiviti Haram 2012 dan telah disiarkan melalui Warta Kerajaan, P.U.(A) 301 bertarikh 12.11.2014.

Insp. Nur Zahirah turut menemui dari telefon bimbit Perayu kandungan WhatsApp yang dipercayai mempunyai kaitan dengan kesalahan keselamatan. Perayu didapati telah turut menyertai kumpulan perbualan “The Rise of Jundullah” melalui talian telefon No. 013- 5294977 dengan menggunakan nama panggilan Daulah Al Azmi. Hasil siasatan dengan pihak telekomunikasi Celcom Mobile Sdn. Bhd., mengesahkan bahawa nombor talian telefon 013-5294977 adalah didaftarkan atas nama Perayu.

Pihak polis telah berjaya mengeluarkan sejumlah 465 keping gambar [P23 (1-465)] perbualan kumpulan WhatsApp “The Rise of Jundullah” melalui telefon bimbit rakan Perayu yang turut ditahan bersama, Muhamad Hafizi bin Mat Jusoh. Siasatan menunjukkan bahawa Perayu telah mula menyertai kumpulan WhatsApp tersebut pada 23.9.2017. Siasatan juga menunjukkan bahawa terdapat 8 orang ahli dalam kumpulan “The Rise of Jundullah” tersebut termasuk Perayu yang telah menggunakan gambar profail animasi kartun watak “Dragon Ball”. Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 6

Percakapan dari saksi terlindung (protected witness) yang juga salah seorang ahli kumpulan “The Rise of Jundullah” mengesahkan bahawa Perayu telah menerima latihan dalam membuat bahan letupan daripada Al Akh Muhammad yang menggunakan nombor telefon 019-3622151. Hasil semakan dengan pihak telekomunikasi Celcom Mobile Sdn. Bhd. mengesahkan bahawa nombor telefon 019-3622151 didaftarkan atas nama Muhamad Hafizi bin Mat Jusoh yang menggunakan nama panggilan Al Akh Muhammad.

Saksi terlindung juga mengesahkan bahawa Al Akh Muhammad telah menyatakan kepada ahli kumpulan perbualan “The Rise of Jundullah” pada tarikh 23.9.2017, jam antara 9.07 hingga 10.28 malam seperti berikut: “Al Akh Muhammad:

Akhi perlu sediakan serbuk potasium nitrat 2. Bakin soda 3. Sumbu mercun panjang 4. Tin semburan warna terpakai 5. Guli @ paku Adunkan potasium nitrat lebih kurang 3 @ 4 kg… Tambah sebotol kecil soda….kemudian gaul sehingga sebati… Kemudian sediakan tin penmburan warna sudah tidak digunakan… Masukkan guli lapisan bawah dan bahagian tengh msukkan adunan potasium nitrat dan lapisan atas letakkan paku saiz kecil…. Jngn terlalu padat. Kemudian ambil sumbu mercun masukkan hingga mencapai lapisan tngh dan tutup dngn salotap tebal…. Kemudian bisa digunakan akhi Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 7 Al Akh Muhammad: Selepas tu bomb mnyk petrol

Sediakan botol kaca

Sediakan kain lama (sumbu)

Sediakan mnyk petrol Masukkan petrol kedalam botol Kemudian tinggalkan selama 3 hari dengan keadaan terbuka hatta hilang gasnya…. Selepas 3 hari...Ambil kain sumbat kdlm botol tdi dn basahkan sedikit mnyk tadi.. Kmudian salotap sedikit dn bisa digunakan.” [13] Keterangan juga menunjukkan bahawa Perayu telah menyatakan seperti yang berikut: “akhy bolh bg ajar kan cara2 dan bahan nak buat bom” “yg ni x bolh buat bom syahid la”, “kalau bolh hancurkan sebuah rumah dah cukup”, “ada x nak join buat amaliah kat sini”, “kita buat ujian sama2…set tempat ja”, “bahan2 mudah dapat ke”, “kalau tong gas aircond lg mesti kuat”, “bakin soda nak cari mna?” dan “nanti sya dah dapat bahan2 sya bagi tau akhy” dalam kumpulan perbualan “The Rise of Jundullah”. [14] Selain itu, dalam kes ini juga, keterangan seorang lagi saksi terlindung mengesahkan bahawa pada 10.10.2017 antara jam 3.30 petang hingga 4.00 petang, Perayu telah hadir di sebuah kawasan tanah lapang yang terletak berhampiran dengan bangunan tapak semaian benih padi, Gong Kulim, Pasir Puteh, Kelantan. Menurut saksi terlindung tersebut, semasa perjumpaan diadakan, Muhamad Hafizi bin Mat Jusoh telah menunjukkan demonstrasi cara untuk menggunakan bahan letupan kepada ahli yang hadir iaitu dia, Perayu dan Mahadi bin Ibrahim. Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 8 Menurutnya lagi, Perayu telah memberikan peluru penebuk dinding yang mempunyai belerang kepada Muhamad Hafizi bin Mat Jusoh semasa pertemuan tersebut untuk memberikan impak letupan yang lebih kuat. [15] Pada 11.10.2017, jam lebih kurang 12.30 tengah hari, Perayu, Muhamad Hafizi bin Mat Jusoh dan Mahadi bin Ibrahim telah memandu arah sepasukan pegawai dan anggota polis serta pegawai Forensik PDRM ke sebuah tempat di mana Perayu dan dua yang lain itu pernah hadir untuk menguji bahan letupan yang disyaki improvised explosive device (IED). Pihak forensik PDRM telah menemui tiga puluh lapan (38) serpihan komponen disyaki IED yang ditemui di atas tanah di kawasan tanah lapang berhampiran dengan bangunan tapak semaian benih padi, Gong Kulim, Pasir Puteh, Kelantan. [16] Berdasarkan kepada keterangan yang ada, adalah jelas bahawa Perayu telah melakukan kesalahan di bawah seksyen 130FA(a) Kanun Keseksaan yang boleh dihukum di bawah seksyen 130FA Kanun yang sama kerana dengan pengetahuan telah menerima latihan dalam membuat bahan letupan daripada Muhamad Hafizi bin Mat Jusoh (Nombor Kad Pengenalan: 980523-03-5373) melalui aplikasi media sosial kumpulan “WhatsApp” “The Rise Of Jundullah” yang menggunakan nombor telefon 013-5294977 milik Perayu. [17] Perayu juga telah melakukan kesalahan di bawah seksyen 130FB(1)(a) Kanun Keseksaan yang boleh dihukum di bawah subseksyen 130FB Kanun yang sama kerana telah hadir di sebuah kawasan tanah lapang yang terletak berhampiran dengan bangunan tapak semaian benih padi, Gong Kulim, Pasir Puteh, Kelantan dengan mengetahui bahawa Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 9 latihan yang sedang diberikan di tempat tersebut secara sebahagiannya bagi maksud yang berkaitan dengan persediaan suatu perbuatan pengganas. [18] Selain itu, Perayu juga telah melakukan kesalahan di bawah seksyen 130JB(1)(a) Kanun Keseksaan yang boleh dihukum di bawah subseksyen 130JB(1) Kanun yang sama kerana memiliki 20 keping gambar, 3 buah video dan 16 naskah dokumen dalam bentuk PDF di dalam telefon bimbit jenama Oppo model 1201, berwarna hitam/biru, nombor IMEI 861226030777014, bernombor telefon 013-5294977 milik Perayu yang merupakan item berkaitan dengan kumpulan pengganas IS. Dapatan dan keputusan hakim bicara terhadap hukuman [19] Sebelum menjatuhkan hukuman ke atas Perayu, kami dapati hakim bicara telah mengambil kira dan mempertimbangkan rayuan mitigasi Perayu dan juga hujahan balas TPR untuk pemberatan hukuman. Hakim bicara mendapati kesalahan-kesalahan yang telah dilakukan oleh Perayu adalah kesalahan-kesalahan yang serius yang mengancam keselamatan negara. Perayu telah belajar untuk membuat bom oleh militan pengganas dari kumpulan pengganas IS yang telah diharamkan. Mitigasi Perayu mengenai kesusahan hidup keluarganya sepatutnya difikirkan sebelum melakukan kesalahan. Hakim bicara telah menitikberatkan kepentingan awam mengatasi kepentingan peribadi Perayu dalam menangani kesalahan yang serius yang dilakukan oleh Perayu. Hakim bicara juga menyatakan bahawa Mahkamah perlu memastikan setiap kesalahan yang dilakukan menerima hukuman yang setimpal. Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 10 [20] Dalam penghakimannya, hakim bicara menyatakannya seperti berikut di muka surat 21-22, Rekod Rayuan Jilid 1: “Mahkamah dapati bahawa kesalahan yang dilakukan oleh Tertuduh bagi Ketiga-tiga pertuduhan adalah satu kesalahan yang serius yang boleh mengancam keselamatan negara. Daripada fakta kes yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan dipersetujui oleh Tertuduh menunjukkan yang Tertuduh diajar untuk membuat alat peledak buatan sendiri melalui tunjuk ajar melalui ‘WhatsApp’ oleh seorang anggota militan pengganas bernama Al Akh Muhammad yang telah memberi arahan-arahan kepada Tertuduh cara bagaimana nak membuat dan hasil daripada tunjuk ajar melalui WhatsApp telah membolehkan Tertuduh berjaya membuat peledak tersebut. Apa-apa hujahan mitigasi yang merujuk kepada kesusahan yang ditanggung oleh Tertuduh akibat daripada ditahan dan dituduh di Mahkamah, sepatutnya Tertuduh memikirkan semuanya sebelum melakukan kesalahan yang dilakukannya. Mahkamah dimaklumkan bahawa Tertuduh sebelum ditahan mempunyai pekerjaan sebagai seorang buruh kasar dan cukup untuk menyara 8 orang adik beradik dan kedua-dua ibubapanya. Mahkamah berpendapat bahawa kepentingan awam mengatasi kepentingan peribadi yang ditanggung oleh Tertuduh. Mahkamah mempunyai tanggungjawab untuk memastikan sesiapa sahaja tidak kira apa kesalahan sekali pun akan dikenakan hukuman yang setimpal dengan kesalahan yang dilakukan. Mahkamah bersimpati dengan kesusahan yang dialami oleh Tertuduh tetapi Tertuduh seharusnya menerima hukuman penjara yang setimpal dengan kesalahan yang dilakukan. Mengambil kira hukuman maksima bagi Pertuduhan Pertama iaitu kesalahan di bawah seksyen 130FA (a) KK iaitu boleh dihukum penjara bagi tempoh yang boleh sampai tiga puluh

tahun dan hendaklah juga dikenakan denda, Mahkamah berpendapat hukuman penjara yang setimpal dengan kesalahan yang Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 11 dilakukan setelah mengambil kira faktor mitigasinya, adalah untuk tempoh selama 14 tahun mulai daripada tarikh tangkap iaitu 10.10.2017. Bagi hukuman untuk Pertuduhan Kedua, yang mana Tertuduh dituduh di bawah seksyen 130FB (1)(a) KK, Tertuduh boleh dipenjarakan untuk tempoh sampai 10 tahun atau dengan denda. Setelah menimbangkan faktor mitigasi yang sama, Mahkamah berpendapat hukuman penjara yang setimpal dengan kesalahan yang dilakukan oleh Tertuduh iaitu hukuman penjara selama 5 tahun mulai dari tarikh tangkap 10.10.2017. Bagi hukuman untuk Pertuduhan Ketiga, yang mana Tertuduh di bawah seksyen 130JB (1)(a) KK dan boleh dihukum penjara tidak melebihi 7 tahun atau dengan denda setelah menimbangkan faktor mitigasi yang sama, Mahkamah berpendapat hukuman penjara yang setimpal dengan kesalahan ini adalah hukuman penjara selama 3 tahun mulai daripada tarikh tangkap iaitu 10.10.2017. Ketiga-tiga hukuman penjara bagi ketiga-tiga pertuduhan berjalan serentak mulai dari tarikh tangkap.” Rayuan Perayu [21] Di hadapan kami, Perayu merayu supaya hukuman pemenjaraan dikurangkan. Perayu menghujahkan hukuman 14 tahun yang dijatuhkan ke atasnya terlalu berat jika dibandingkan dengan rakan jenayah, Muhamad Hafizi bin Mat Jusoh yang dihukum 9 tahun penjara sedangkan beliau telah diajar untuk membuat bom oleh Muhamad Hafizi bin Mat Jusoh. [22] Selain dari itu, Perayu antara lain mengulangi semua faktor-faktor mitigasi yang sama yang telah dihujahkan di hadapan hakim bicara. Faktor-faktor mitigasi tersebut adalah seperti berikut: Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 12

Perayu telah mengaku salah terhadap semua tiga pertuduhan;

Perayu seorang pesalah pertama;

Perayu telah kesal dan insaf atas kesalahan yang telah dilakukan dengan berjanji tidak akan melakukan sebarang kesalahan pada masa akan datang;

Perayu bekerja sebagai pekerja kontrak dan membantu menyara keluarga seorang ibu dan 8 orang adik beradik, 5 orang masih bersekolah. Bapanya telah meninggal dunia semasa dia berada dalam tahanan;

Perayu tidak pernah berbaiah dengan mana-mana kumpulan pengganas termasuk IS;

Perayu tidak membuat bom, memiliki bom dan tidak ada memegang bom atau melontar bom sebelum ditangkap; dan

Sekiranya hukuman tidak dikurangkan, Perayu hanya akan dibebaskan pada 10.2.2027 di mana pada waktu itu dia telah berusia lebih 35 tahun. Keputusan kami [23] Adalah prinsip undang-undang mantap seperti diputuskan dalam kes-kes berbilang banyaknya bahawa mahkamah atasan kebiasaannya tidak dengan sewenang-wenangnya mengganggu hukuman yang telah dijatuhkan oleh mahkamah bawahan. Prinsip campur tangan mahkamah atasan dalam budi bicara penghukuman oleh mahkamah bawahan dapat kami perhatikan dalam beberapa kes bermula dengan kes Bhandulanda Jayatilake v. PP [1981] MLRA 304 di mana Mahkamah Persekutuan telah menyatakannya seperti berikut: Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 13 “.…this court has said it again and again that it will not normally interfere with sentences, and the possibility or even the probability, that another court would have imposed a different sentence is not sufficient, per se, to warrant this court’s interference. For a discretionary judgment of this kind to be reversed by this court, it must be shown to our satisfaction that the learned judge was embarking on some unauthorised or extraneous or irrelevant exercise of discretion.” [24] Diikuti kemudiannya dalam kes PP v. Mohamed Nor & Ors [1985] 1 MLRA 501 di mana Abdul Hamid, HBM sekali lagi menekankan prinsip yang sama: “In this regard we would observe that it is the established principle that an appellate court should be slow to interfere or disturb with a sentence passed by the court below unless it is manifestly wrong in the sense of being illegal or of being unsuitable to the proved facts and circumstances. And the mere fact that another court might pass a different sentence provides no reason for the appellate court to interfere if the court below applies the correct principles in the assessment of the sentence.” [25] Walau bagaimanapun, ini tidak bermakna undang-undang menafikan kuasa budi bicara mahkamah atasan untuk mengubah hukuman yang telah dijatuhkan oleh mahkamah bawahan. Kuasa budi bicara ini bolehlah dilaksanakan dalam beberapa keadaan tertentu. Untuk itu, kami memetik penghakiman Jeffrey Tan H (ketika itu) dalam kes Annantan Subramaniam v. PP [2006] 4 MLRH 210 yang telah menyenaraikan keadaan-keadaan berikut yang mewajarkan campur tangan mahkamah atasan terhadap mahkamah bawahan: “a) The sentence imposed by the trial court was manifestly excessive or inadequate. Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 14 b) There is a manifest error either in law or in considering the facts and circumstances of the case. c) The sentence passed by the trial court is manifestly wrong in the sense of being illegal or of being unsuitable to the proved facts and circumstances. d) The trial court has given undue weight to some of the evidence. e) The trial court, in fixing the sentence, had failed to adequately consider all the relevant factors either for or against the offender. f) The sentence was wrong in law. g) The unsatisfactory features of the proceedings in the lower court. h) The charge has been hanging over the accused’s head for a considerable period. i) Justice does not appear to have been done.” [26] Dalam kes PP v. Ling Leh Hoe [2015] MLRAU 138, Mohd Zawawi Salleh, HMR turut menjelaskan mengenai prinsip campur tangan mahkamah atasan dalam penghukuman, seperti berikut: “[13] At the outset, we must say that the contention of the learned counsel for the respondent that the prosecution should not have appealed against the sentence is misconceived. The prosecution is entitled to file an appeal against sentence:

Where the sentence reveals manifest inadequacy or inconsistency in sentencing as to constitute an error in principle;

Where it is necessary for the Court of Appeal to lay down principles for the governance and guidance of the lower courts;

To enable the courts to establish and maintain adequate standards of punishment for crime; Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 15

To enable idiosyncratic views of the individual judge as to particular crimes or types of crimes to be corrected;

To correct a sentence which is so disproportionate to the seriousness of the crime as to shock the public conscience; and

To ensure, as far as the subject matter permits, that there will be uniformity in sentencing. [14] The appellate court can and will interfere in the sentence imposed by the lower court if it is satisfied that any of the following four grounds are made out:

The sentencing judge had made a wrong decision as to the proper factual basis for the sentence;

There had been an error on the part of the trial judge in appreciating the material facts placed before him;

The sentence was wrong in principle; or

The sentence imposed was manifestly excessive or inadequate. [See R v. Ball [1951] 35 Cr App R 164; Loo Weng Fatt v. PP [2001] 3 SLR 313 at [65]; PP v. UI [2008] 4 SLR (R) 500]. [15] In similar vein, the Court of Appeal in Dooke v. Director of PP [2010] SCJ 71 said at para 177: “... sentencing is not a science of mathematical application of any set formula. It is a normative science rather than a physical science which takes into account the circumstances of the offender as well as the offence and the impact of the offence on the community. A sentence may look to be lenient because it is tailored to fit the offender, the offence and the offended but, in our system of justice, the trial court is the only constitutional institution which is empowered Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 16 and sovereign in determining which sentence to impose on an offender on the facts of the particular case. An appellate court would scarce intervene unless the sentence is wrong in principle or manifestly harsh and excessive or unduly lenient. However, even if there is nothing wrong with the principle, the sentence may be increased by the appellate court if it is unduly lenient. The principle of proportionality pervades through the whole system of justice, in procedure, substance and sanctions.”. (Emphasis is ours) [27] Vernon Ong, HMR dalam kes Usman Jumasan v. PP [2016] MLRAU 533 turut mengupas isu yang sama seperti berikut: “[8] Insofar as sentencing is concerned, the general rule is that the power of the court in sentencing is discretionary. The only exception to this general rule relates to certain sentencing provisions where no discretion is conferred (e.g. drug trafficking (s 39B, Dangerous Drugs Act 1952) and murder (s 302, Penal Code)). [9] In the exercise of his discretionary power the sentencing judge must apply his mind to the factual matrix of the case. In other words, the sentence passed must relate to the facts and circumstances of each case (PP v Loo Choon Fatt [1976] 2 MLJ 256; PP v Dato’ Waad bin Mansor [2005] 2 MLJ 101; [2005] 1 CLJ 421 (FC)). [10] The basic principles governing the role of an appellate court in an appeal against sentence are well settled. In exercising its jurisdiction to review sentence an appellate court does not alter a sentence on the mere ground that if it had been trying the case it might have passed a somewhat different sentence. It is only when a sentence appears to be wrong in law or is manifestly excessive or inadequate having regard to the facts and circumstances that an appellate court will interfere (Public Prosecutor v Lee Seng Seh [1966] 1 MLJ 266). Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 17 [11] Accordingly, an appellate Court starts on the premise that it should be slow to interfere with the sentence passed by the court below unless the appellate court is satisfied that (i) the sentence is manifestly excessive or inadequate (Dato’ Seri Anwar Ibrahim v PP [2002] 3 MLJ 193; 3 CLJ 457 (FC); PP v Loo Choon Fatt (supra); Tan Koon Swan v PP [ 1986] SLR 126), (ii) the sentence is manifestly wrong in the sense of being illegal or being unsuitable to the proved facts and circumstances (Fan Yew Teng v PP [1975] 2 MLJ 235 (FC); Dato’ Seri Anwar Ibrahim (supra); Loo Choon Fatt (supra); R v Teo Cheng Lian [1949] MLJ 70), (iii) the trial judge had acted on wrong principles (R v Leo De Cruz [1935] MLJ 1 (CA); PP v Dato’ Waad bin Mansor (supra); Soosainathan v PP [2001] 2 MLJ 377; [2001] 6 CLJ 44); (iv) the trial judge had erred by taking into consideration irrelevant matters or by committing some error of law (Bhandulanda Jayatilake v PP [1982] 1 MLJ 83 (FC); Rahim bin Usoff v PP [1985] 1 MLJ 241; PP v Yap Huat Heng [1985] 2 MLJ 414); there has been an infringement of an essential principle of justice as to occasion a substantial miscarriage of justice (Ramli Kechik v PP [1986] 1 CLJ 308 (SC); PP v Shari bin Mohd Shariff [2005] 4 MLJ 763;[2005] 5 CLJ 439; Anuar Abdul Aziz v PP [2005] 6 CLJ 309); (v) the judge failed to appreciate the proper factual basis and materials placed before him (Dato’ Waad bin Mansor (supra); Tan Koon Swan (supra); and (vi) the judge had embarked on some unauthorised or extraneous or irrelevant exercise of discretion (Bhandulanda Jayatilake (supra)).” [28] Berbalik kepada kes rayuan di hadapan kami, Perayu antara lain tidak berpuas hati terhadap hukuman 14 tahun penjara bagi pertuduhan pertama untuk kesalahan di bawah seksyen 130FA Kanun Keseksaan. Kesalahan di bawah peruntukan itu membawa hukuman maksimum 30 tahun penjara dan Perayu telah dikenakan hukuman pemenjaraan selama 14 tahun oleh hakim bicara. Perayu mendakwa rakannya Muhamad Hafizi bin Mat Jusoh telah dikenakan hukuman 9 tahun penjara. Puan TPR telah menarik perhatian kami kepada kes melibatkan Muhamad Hafizi bin Mat Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 18 Jusoh. Penama itu telah dihukum atas satu pertuduhan yang berbeza dan penama itu juga seorang pesalah muda, berusia 19 tahun pada tarikh kesalahan dilakukan, sedangkan Perayu berusia 27 tahun pada masa kesalahan dilakukan. Puan TPR turut merujuk kepada seorang lagi rakan jenayah bernama Mahadi bin Ibrahim yang turut menerima hukuman pemenjaraan yang serupa dengan Perayu. [29] Perayu juga telah membangkitkan bantahan terhadap hukuman yang telah dikenakan terhadap seorang lagi rakan jenayah bernama Syed Amir Asraf yang telah dihukum 16 tahun penjara sedangkan penama itu memiliki satu bom tangan, sepucuk pistol serta 24 butir peluru hidup. Kami perhatikan penama ini telah dihadapkan dengan beberapa pertuduhan yang berbeza. [30] Mengenai bantahan Perayu terhadap perbezaan hukuman (disparity of sentence), kami merujuk kepada keputusan Mahkamah ini dalam kes Yong Teng Fun & Anor v. PP [2015] 3 MLRA 766 penghakiman oleh Balia Yusof Wahi, HMR (sekarang HMP) di muka surat 777-778 seperti berikut: “[55] The imposition of sentence is very much an exercise of discretion by the trial judge. The concept of judicial discretion involves a right to choose between more than one possible course of action upon which there is room for reasonable people to hold differing views as to which is to be preferred. Different judges may have different views and may sometimes reach different conclusion on the same set of facts. That is inevitable. Some may be very conscientious and may have different set of sentence while others equally conscientious may have thought otherwise. Therefore, sentences do vary. This court will not willy-nilly interfere and substitute its own sentence for the one imposed by the trial court. Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 19 [56] In our judgment, it has not been demonstrated that the learned trial judge had breached any of the guiding principles of sentencing and neither has it been shown that the sentence imposed is wrong in law. The sentence is also neither manifestly inadequate nor is it manifestly excessive in the circumstances of the case. [57] We further find no merit in the submission that the sentence between the two appellants ought to have been the same. While it may be true that liability under s 34 of the Penal Code is equal, the learned trial judge was perfectly entitled to impose different sentences having considered the facts and circumstances of the case and the mitigating factors that has been put forward before him. [58] There is no exact mathematical formula for the imposition of sentence and standardisation of sentence is something which should not be adopted as a rule of thumb. As succinctly put by Yong Peng How CJ Singapore in Soong Hee Sin v. Public Prosecutor [2001] 2 SLR 253: “any attempt to reduce the law of sentencing into a rigid an inflexible mathematical formula in which all sentences are deemed capable of being tabulated with absolute scientific precision will be highly unrealistic….” [31] Kami mendapati hukuman yang telah dijatuhkan ke atas Perayu di hadapan kami tidak melanggar undang-undang yang memperuntukkan hukuman bagi kesalahan-kesalahan yang dipertuduhkan. Kami turut mendapati hukuman yang dikenakan oleh hakim bicara tidak melanggar apa-apa prinsip mantap penghukuman. Kami seterusnya mendapati hukuman 14 tahun yang dijatuhkan oleh hakim bicara tidak terlampau berlebihan (not manifestly excessive) sehingga memerlukan campur tangan kami. Kami bersetuju dengan hakim bicara bahawa hukuman yang Rayuan Jenayah No: W-06A(SH)-17-06/2018 20 dikenakan terhadap Perayu adalah setimpal dan bersesuaian dengan fakta dan keadaan dalam kes terhadap Perayu. Kesimpulan [32] Atas alasan-alasan yang kami sebutkan di atas, kami dengan sebulat suara mendapati tidak ada sebarang merit dalam rayuan Perayu terhadap hukuman. Oleh itu rayuan Perayu ditolak dan hukuman oleh Mahkamah Tinggi disahkan dan dikekalkan. Bertarikh: 1 April 2019. t.t. (KAMARDIN BIN HASHIM) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Bagi Pihak Perayu: Perayu hadir sendiri Bagi Pihak Responden: Faizah Mohd Salleh Timbalan Pendakwa Raya Bahagian Rayuan dan Perbicaraan