Aidil Aliff Bin Mohd Johar v Pendakwa Raya (BA-42H-32-08/2024)

Tertuduh iaitu Aidil Aliff bin Mohd Johar (selepas ini dirujuk sebagai “Perayu”) telah dituduh di bawah seksyen 15(1) (a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39C Akta yang sama di Mahkamah Sesyen.

Pertuduhan terhadap Perayu adalah seperti yang berikut: 19/03/2025 09:49:47 Kand. 36 Pertuduhan “Bahawa kamu pada 17.8.2022, jam lebih kurang 6.15 petang, bertempat di Pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik IPD Serdang, dalam daerah Petaling, di dalam negeri Selangor, dapati kamu memasukkan ke dalam badan kamu dadah berbahaya jenis Amphetamine dan Methamphetamine dan kamu juga telah mempunyai (2) rekod kesalahan lampau di bawah seksyen 15(1) (a) Akta Dadah Berbahaya 1952 seperti di bawah: i) No Kes Mahkamah: BK-83D-4700-09/2019 No. Repot: Bandar Baru Salak Tinggi 1872/2018 Tarikh jatuh hukum: 20.9.2019 Hukuman: Denda RM3000 gagal bayar 3 bulan penjara dan 3 tahun pengawasan ii) No Kes Mahkamah: 5-83D-11898-11/2019 No. Repot: Dang Wangi 32075/2019 Tarikh jatuh hukum: 30.7.2020 Hukuman: 6 bulan penjara dari tarikh tangkap dan 2 tahun pengawasan Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39C (1)(b) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39C (1) Akta yang sama dibaca bersama dengan seksyen 38B ADB 1952. Hukuman: Penjara selama tempoh tidak kurang daripada 5 tahun tetapi tidak melebihi 7 tahun dan hendaklah juga dikenakan dengan hukuman sebat tidak lebih daripada 3 sebat.

Di akhir kes pembelaan, Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah terhadap Perayu. HMS telah mendapati Perayu bersalah dan mensabitkan Perayu atas pertuduhan terhadapnya dan menjatuhkan hukuman enam tahun penjara dari tarikh tangkap 17.8.2022, dua kali sebatan rotan dan dua tahun pengawasan.

Terkilan atas keputusan HMS, Perayu telah merayu ke atas hukuman tersebut (m/s 2, Jilid 1 Rekod Rayuan) ke Mahkamah Tinggi. Alasan pokok rayuan ialah hukuman yang diberikan oleh HMS adalah “manifestly excessive” berdasarkan keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes PP v Azfaiz Jamil [2022] 9 CLJ 57.

Pada 27.2.2025, setelah meneliti hujahan bertulis difailkan oleh peguam Perayu dan Timbalan Pendakwa Raya bagi pihak Responden, Mahkamah ini telah memutuskan untuk menggangu keputusan HMS kerana rayuan Perayu adalah tidak bermerit dan mengekalkan keputusan HMS.

Terkilan atas keputusan tersebut, Perayu telah memfailkan Notis Rayuan bertarikh 13 Mac 2025 ke Mahkamah Rayuan. RINGKASAN FAKTA KES

Bersabit Seri Kembangan Rpt 8100-8101/2022, pada 17.8.2022 jam lebih kurang 6.15 petang bertempat di Pejabat Siasatan Jenayah Narkotik IPD Serdang, pengadu telah menerima (1)(L)(M) iaitu OKT yang dibawa oleh anggota dari Bahagian Siasatan Jenayah IPD Serdang untuk membuat ujian saringan awal air kencing.

Pengadu telah membuat permintaan urin terhadap OKT bagi tujuan menjalankan ujian saringgan awal polis. Pengadu telah mengarahkan Kpl Henry mengiringi OKT ke tandas BSJN IPD Serdang untuk mengambil sampel air kencing dengan menggunakan botol (SN: C0066011) yang telah dibekalkan oleh PDRM.

Setelah ujian saringan awal polis dijalankan, pengadu mendapati bahawa OKT positif dadah jenis Methamphetamine. Pengadu menahan OKT dan menyerahkan OKT bersama sampel urin OKT kepada pegawai penyiasat.

Pegawai Penyiasat telah menghantar sampel urin OKT ke Hospital Kuala Lumpur untuk dianalisa dan hasil analisa oleh pegawai sains mendapati bahawa urin OKT positif dadah berbahaya jenis Amphetamine dan Methamphetamine.

Selain itu, berdasarkan semakan rekod jenayah terhadap OKT dan carian Rekod Pusat Pendaftaran Penjenayah RJ2B, OKT mempunyai dua rekod lampau bagi kesalahan yang sama pada tahun 2019, sebagaimana pertuduhan.

Perayu tidak membuat rayuan mitigasi dan pihak pendakwaan telah memberikan hujahan pemberat. Mahkamah telah mensabitkan Perayu dan menjatuhkan hukuman sewajarnya. Rekod Rayuan Jilid 1 muka surat 16 – 26.

Di dalam kes Pendakwa Raya v. Prabu A/L Veeramuthu and Others [2010] 8 CLJ 257; [2010] 1 LNS 695, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Hasan Lah HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: “[11] In an appeal against sentence an appellate court would not disturb the sentence imposed unless the trial court had erred in applying the correct principles of sentencing or had embarked on some unauthorized or extraneous exercise of discretion (see Ganesan a/l Nachiappan & Ors v. Public Prosecutor [2000] 3 CLJ 302; Public Prosecutor v. Loo Choon Fatt [1976] 1 LNS 102; [1976] 2 MLJ 256; Bhandulananda Jayatilake v. Public Prosecutor [1981] 1 LNS 139; [1982] 1 MLJ 83 and Yit Kean Hong v. PP [2005] 4 CLJ 592).”

Di dalam kes Pendakwa Raya v. Ramakrishnan Subramaniam & Ors [2012] 9 CLJ 443, Azahar Mohamed HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: “Mengikut prinsip penghukuman yang sedia ada, setiap orang yang bersalah akan menerima hukuman yang setimpal dengan bentuk kesalahan yang dilakukan. Mahkamah hendaklah menjatuhkan hukuman menurut undang-undang untuk menentukan supaya hukuman yang dikenakan terhadap pesalah itu adil, bersesuaian dan setimpal dengan apa-apa kesalahan yang dilakukannya itu. Adalah juga menjadi prinsip 6 undang-undang yang mantap bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan tidak seharusnya campur tangan dengan hukuman yang dikenakan oleh hakim perbicaraan dan selalunya tidak akan menukar hukuman melainkan ianya berpuas hati bahawa hukuman yang dijatuhkan oleh hakim berkenaan itu ternyata amat tidak memadai atau mencukupi atau keterlaluan atau tidak sah atau pun tidak merupakan hukuman yang wajar memandangkan semua fakta yang didedahkan, atau bahawa Mahkamah tersebut jelas tersalah didalam memakai prinsip yang betul dalam penilaian hukuman. Prinsip undang-undang yang menentukan kawalan dan semakan keputusan berkaitan dengan hukuman telah digariskan dengan jelas dalam kes Bhandulananda Jayatilake v. PP [1981] 1 LNS 139 dan kes Dato’ Seri Anwar Ibrahim v. PP [2002] 3 CLJ 457.”

Manakala di dalam PP v. Ling Leh Hoe [2015] 4 CLJ 869, Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti berikut: “[14] The appellate court can and will interfere in the sentence imposed by the lower court if it is satisfied that any of the following four grounds are made out: (a) The sentencing judge had made a wrong decision as to the proper factual basis for the sentence; (b) There had been an error on the part of the trial judge mis appreciating the material facts placed before him;

(d) The sentence was wrong in principle; or The sentence imposed was manifestly excessive or inadequate. (See R v. Ball [1951] 35 Cr App. R 164; Loo Weng Fatt v. Public Prosecutor [2001] 3 SLR 313 at para [65]; Public Prosecutor v. UI [2008] 4 SLR (R) 500). [15] In similar vein, the Court of Criminal Appeal in Dookes v. Director of Public Prosecutions [2010] SCJ 71 said at para 177: ... sentencing is not a science of mathematical application of any set formula. It is a normative science rather than a physical science which takes into account the circumstances of the offender as well as the offence and the impact of the offence on the community. A sentence may look to be lenient because it is tailored to fit the offender, the offence and the offended but, in our system of justice, the trial court is the only constitutional institution which is empowered and sovereign in determining which sentence to impose on an offender on the facts of the particular case. An appellate court would scarce intervene unless the sentence is wrong in principle or manifestly 10 [2024] CLJU 1690 Legal Network Series harsh and excessive or unduly lenient. However, even if there is nothing wrong with the principle, the sentence may be increased by the appellate court if it is unduly lenient. The principle of proportionality pervades through the whole system of justice, in procedure, substance and sanctions.” ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH [16] Berdasarkan kepada Petisyen Rayuan yang difailkan Perayu, alasan pokok yang dikemukakan sepertimana di dalam hujahan bertulis adalah hukuman yang dikenakan adalah terlampau tinggi jika dibandingkan dengan keputusan PP v Azfaiz Jamil [2022] 9 CLJ 57 yang mana Mahkamah Rayuan memutuskan hukuman penjara lima tahun dan satu kali sebatan. Perayu berhujah bahawa keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes tersebut adalah sama dengan fakta di hadapan Mahkamah ini. Oleh itu, peguam perayu menghujahkan HMS telah terkhilaf apabila tidak menjatuhkan hukuman mengikut tren hukuman bagi kesalahan tersebut. [17] Mahkamah ini mendapati bahawa perayu tidak diwakili peguam di Mahkamah Sessyen. Oleh itu, kes berkenaan hanyalah dirujuk oleh peguam perayu ketika rayuan di Mahkamah ini. Walau apa pun, rujukan kepada kes tersebut di peringkat ini tidak membantu kes perayu. Ini adalah kerana kes yang dirujuk peguam Perayu dapat dibezakan. Di dalam kes tersebut, perayu pernah disabitkan dengan dua kesalahan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang mana hukuman denda dikenakan bagi setiap kesalahan tersebut. Hakim Mahkamah Sesyen telah khilaf apabila gagal menggunapakai peruntukan seksyen 39C(1)(b) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan telah menjatuhkan hanya hukuman denda RM5,000. Keputusan Hakim Mahkamah Sesyen telah diketepikan oleh Mahkamah Rayuan dan Mahkamah Rayuan telah menjatuhkan hukuman penjara 5 tahun dengan 1 kali sebatan. [18] Berbeza dengan fakta kes di hadapan Mahkamah ini, perayu pernah disabitkan dengan kesalahan di bawah seksyen 15(1)(a) pada 20.9.2019 dan 30.7.2020 yang mana perayu dikenakan hukuman denda RM3,000 dan penjara enam bulan, masing-masing. HMS mendapati bahawa perayu tidak insaf dan hukuman penjara yang lebih panjang adalah suatu bentuk hukuman yang wajar. [19] Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan Responden bahawa HMS telah menjatuhkan hukuman terhadap Perayu dalam julat hukuman antara lima sehingga tujuh tahun sepertimana di bawah peruntukan undang-undang. Rujuk Rekod Rayuan Jilid 1 muka surat 18 – 25. [20] Bagi menangani masalah penagih dadah tegar, Akta Dadah Berbahaya 1952 telah dipinda dengan memasukkan seksyen 39C melalui Dangerous Drugs (Amendment) Act 2002 (Act A1167) yang berkuat kuasa mulai 1.11.2002 melalui Gazette No. PU(B) 342/2002. Berdasarkan Hansard kepada pindaan tersebut, tujuan pindaan adalah untuk mengenakan hukuman penjara lebih panjang serta sebatan ke atas penagih tegar. Hukuman yang dijatuhkan Mahkamah perlulah dilihat sebagai satu langkah pencegahan terhadap kegiatan menagih dadah, terutamanya melibatkan penagih dadah tegar. Pencegahan tersebut bukan sahaja terhadap perayu agar tidak lagi melakukan kesalahan yang sama di masa hadapan, tetapi perlu juga mencegah orang lain yang berhasrat untuk melakukan kesalahan yang sama. [21] Walaupun berdasarkan tren hukuman diputuskan oleh Mahkamah Rayuan mengenakan hukuman penjara minima lima tahun, (Hillary Mathew AK Mathew Nyodem v PP [2024] MLJU 733), Mahkamah ini mendapati bahawa hukuman yang dikenakan HMS adalah saksama, wajar dan adil. Hukuman yang dijatuhkan adalah setimpal dengan mengambilkira graviti kesalahan dan kesalahan berulang dalm tempoh yang tidak lama yang dilakukan perayu. [22] Sepertimana diputuskan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Bhandulananda Jayatilake v. Public Prosecutor [1982] 1 MLJ 83 yang mana Mahkamah memutuskan: “Therefore sentences do vary in apparently similar circumstances with the habit of mind of the particular judge. It is for that reason that this court has said it again and again that it will not normally interfere with sentences, and the possibility or even the probability, that another court would have imposed different sentence is not sufficient, per se, to warrant court’s interference.” (penekanan diberikan) KESIMPULAN [23] Mahkamah ini memutuskan menolak rayuan atas hukuman yang dibuat oleh Perayu. Hukuman HMS terhadap Perayu dikekalkan.