Aishah Binti a Rahman v Mohd Yusoff Bin Mohamed (JA-22NCvC-45-02/2020)

In adalah satu kes tuntutan rumah yang dibina dan diduduki oleh Defendan tetapi rumah berada di atas tanah milik Plaintif. Plaintif dan Defendan adalah saudara iaitu sepupu. Rumah dibina oleh Defendan, pada asalnya adalah atas kebenaran yang diberikan oleh bapa Plaintif (A Rahman) secara lisan kepada ibu Defendan (Zainab).

Masing-masing bapa Plaintif dan ibu Defendan yang juga adik beradik, telah meninggal dunia dan kini menimbulkan pertikaian status pemberian kebenaran tersebut sama ada secara mutlak atau hanya untuk sementara semasa ibu Defendan masih hidup. 11/12/2025 10:52:31

Defendan pula membuat tuntutan balas hak ekuiti dan benefisial ke atas tanah tersebut kerana telah berada dalam milikan dan kawalan tanah tersebut selama lebih kurang 40 tahun, membayar cukai lot 13479, membayar kos menambak tanah yang berpaya untuk tujuan membina rumah atas tanah tersebut untuk diduduki.

Plaintif pula menyatakan telah membayar cukai tanah tersebut bagi tahun 2018 hingga tahun 2020. Fakta yang dipersetujui dan keterangan dokumentar

Bapa Plaintif A.Rahman Bin Hussein adalah pemilik berdaftar tanah Hakmilik No. Geran Mukim 4472 Lot 13479 Mukim Ayer Baloi, Daerah Pontian, Johor (“tanah tersebut”). Atas kematian A.Rahman pada 20.11.1995, tanah ini melalui perintah harta pusaka kecil, telah dipindah milik kepada ibu Plaintif Alinatul Saadiah (isteri simati A.Rahman) pada 21.11.1997 (lihat: Ikatan Dokumen Bersama “IDB” lampiran 18 mukasurat 23 pdf).

Pada 28.12.2015, ibu Defendan Zainab Binti Hj Mohsin telah meninggal dunia. Defendan kemudian memasukkan satu kaveat atas tanah tersebut di Pejabat Tanah Daerah Pontian melalui Perserahan No. 12/2019 pada 6.1.2019. Keterangan lisan dan dokumentar semasa bicara: dapatan

Daripada dokumen di lampiran 18, Mahkamah dapati tanah tersebut merupakan pecahan daripada EMR 553 Lot 247 Mukim Ayer Baloi, Daerah Pontian, Johor. Pemilik asal tanah ini ialah nenek Plaintif bernama Rogayah binti Ismail yang telah meninggal dunia (menurut SP1, Rogayah meninggal dunia pada tahun 1983).

Pada 10.11.1965, tanah ini telah dipindahmilik kepada A Rahman Bin Hussein. Rogayah telah meminta A Rahman untuk benarkan Zainab membuat rumah dan menduduki satu ekar daripada hampir 5 ekar setengah atau lebih, tanah tersebut. Keterangan SP2 kakak Plaintif dan SP3 abang Plaintif menyatakan luas tanah ialah 7 lot iaitu 7 ekar setelah dicantum dengan tanah milik ibu Plaintif Alinatul Saadiah.

Fakta berhubung pecah lot ini penting kerana Defendan mencadangkan syarat nyata tanah ini ialah “jenis pertanian” maka jika dipecah sempadan, syarat Kanun Tanah Negara ialah setiap lot tidak boleh kurang daripada 1 ekar.

10.

Ini menjelaskan kenapa nenek Plaintif iaitu Rogayah memujuk A Rahman untuk membenarkan Zainab membuat rumah dan menduduki atas tanah ini. Atas syarat nyata tanah ini ialah tanah pertanian, A Rahman bersetuju dengan permintaan ibunya Rogayah dan membenarkan tanah berpaya di bahagian belakang sempadan.

Atas kematian A Rahman pada tahun 1995, tanah dipindah milik secara pusaka kepada isterinya Alinatul Sa’adiah. Alinatul Sa’adiah secara balasan kasih sayang, kemudian telah memindah milik tanah tersebut kepada Plaintif pada 10.9.2007.

13.

Keterangan bertulis melalui penyata saksi dan keterangan lisan semasa soal balas saksi-saksi Plaintif, dipetik seperti berikut: A. Plaintif SP1: i. SP1 tahu bersabit kebenaran sementara ini kerana bapanya A Rahman telah memberitahu SP1 dan ahli keluarga bahawa keizinan yang diberi ialah untuk membina dan menetap sementara di atas tapak di atas harta (tanah) SP1 (lihat: Penyata saksi QA4) ii. Kebenaran yang diberi oleh A Rahman hanyalah sementara, yang diberi hanya kepada ibu Defendan Zainab Binti Hj Mohsin untuk menetap sementara di atas tapak rumah; iii. Ia tidak boleh diwarisi oleh keluarga/anak-anak Zainab; iv. Dengan kematian A Rahman (pada 1995) dan kematian Zainab (pada 2015), keizinan kepada Zainab telah luput (lihat: QA9); v. Tanah telah dipindahmilik kepada SP1 dari ibunya pada 15.6.2005 dengan SP1 membayar cukai tanah bermula tahun 2018-2020. vi. Pada 2016, Aishah (kakak Defendan), suami Aishah bernama ‘Samsudin’ dan adik Defendan bernama ‘Man’ berjumpa SP1 (termasuk ahli keluarga SP1 lain iaitu Umi Kalthom Bte A Rahman dan adik iaitu Saifulbahri Bin A Rahman) berhubung status rumah Zainab; vii. SP1 telah beri mereka tempoh 3 tahun dari 2016 hingga 2019 untuk Defendan meruntuhkan struktur bangunan, membersihkan tapak dan memberi milikan kosong kepada SP1; viii. SP1 turut meminta kad pengenalan Aishah, Samsudin dan Man untuk membuat surat perjanjian berkenaan tempoh 3 tahun serta syarat yang dinyatakan; ix. Ketiga-tiga kemudian mungkir, sebaliknya menyarankan tuntutan SP1 dibuat terhadap Defendan. B. SP2 Kakak Plaintif Umi Kalthom i. Kebenaran sementara diberi oleh bapanya A Rahman kepada Zainab; ii. Kebenaran sementara ini telah dikatakan untuk setakat tempoh hayat Zainab; iii. Namun SP2 kemudian bersetuju bahawa tiada tempoh ditetapkan oleh A Rahman semasa kebenaran lisan diberikan; iv. SP2 juga bersetuju tiada terma atau syarat yang menghalang waris-waris ibu Defendan Zainab mewarisi harta atau rumah tersebut; v. Tidak ada pihak Plaintif yang menghalang ibu Defendan Zainab daripada membesarkan rumah dari semasa ke semasa sekitar tahun 1983 hingga Zainab meninggal dunia pada tahun 2015; C. SP3 Abang Plaintif Ismail Abdul Rahman i. Penyata saksi SP3 hanya menyebut A Rahman memberi keizinan sementara; ii. Semasa bicara, semasa disoal balas SP3 menyatakan keizinan diberi A Rahman tiada tempoh, SP3 menyatakan “saya rasa dia (A Rahman) cakap selagi hidup”; iii. SP3 setuju Ikatan Pliding juga tidak menyebut “keizinan selama tempoh selagi hidup”; iv. SP3 setuju ibu Defendan terpaksa menambak tanah untuk membina rumah kerana ia tanah berpaya, tidak rata dan berair; v. Perbincangan kedua selepas tahun 2016 di antara Plaintif serta yang lain dan ibu Defendan Zainab berlaku pada tahun 2019 di mana SP3 telah menawarkan opsyen kepada Zainab sama ada membeli tanah tersebut pada nilai RM200,000/= atau menerima pampasan pada jumlah RM30,000/= untuk keluar; vi. SP3 setuju pliding menyebut keizinan tamat apabila Zainab meninggal dunia; D. SP5 Adik Plaintif Mohd Hafiz i. Bapa SP5 iaitu A Rahman ada menceritakan kepada SP5 membenarkan Zainab menumpang di atas tanah tersebut; ii. Keizinan diberi oleh A Rahman kepada Zainab untuk menetap sementara sahaja atas tapak; iii. Walau bagaimanapun, SP5 kemudian menyatakan tidak pasti ada tempoh atau tidak yang diberi; iv. Tidak setuju tanah berpaya; v. Keterangan lisan SP5 ialah ibunya iaitu Alinatul Saadiah tidak ada beri kebenaran untuk Zainab duduk dan bina rumah atas tapak; vi. Ini bertentangan daripada apa yang dinyatakan dalam penyata saksi SP5 yang menyatakan “bapa, ibu dan kakak (Plaintif) memberi keizinan…”; vii. SP5 setuju rumah yang dibina Zainab kini berusia 40 tahun dan mana-mana ahli keluarga Plaintif tidak ada membantah bila penambahbaikan dibuat pada rumah tersebut,

Pada dapatan Mahkamah, SP1 hanya mula mempertikaikan pemberian izin kepada ibu Defendan Zainab pada tahun 2016, setelah tiada saksi-saksi yang berkaitan masih hidup untuk menyokong versi asal nenek Plaintif iaitu Rogayah, yang meminta anaknya A Rahman untuk memberikan tanah seluas satu ekar kepada ibu Defendan bagi membuat rumah untuk didiami.

Keadaan asal tanah yang berpaya menjadikan tanah ini tidak mempunyai nilai atau mendatangkan keuntungan. Tetapi ia kemudiannya telah ditambak oleh ibu Defendan Puan Zainab dengan memakan sejumlah wang sehingga dapat membina sebuah rumah kediaman.

Hasil daripada usaha ibu Defendan ini sehingga membuatkan sebuah rumah kediaman dapat didirikan tidak pernah dipersoalkan oleh mana-mana pihak ahli keluarga Plaintif sehinggalah pindah milik kepada Plaintif berlaku dan setelah kematian ahli keluarga yang berkaitan.

Malahan keterangan SP1 bahawa dia telah membayar cukai tanah, hanya terbukti berlaku bagi tahun 2018 hingga 2020 (lihat: IDB lampiran 18 muka surat 18 hingga 20 pdf.) dan tidak pada tahun lebih awal sejak 2007. Tiada mana-mana ahli keluarga Plaintif lain yang mengemukakan apa-apa bukti bayaran ada dibuat bagi tahun-tahun lain yang lebih awal.

Pada dapatan Mahkamah, SP1 hanya mula membayar cukai pada tahun 2018 setelah wakil Defendan iaitu Aishah (kakak Defendan), Shamsudin (suami Aishah) dan Man (adik Defendan) menemuinya pada tahun 2016 untuk mendapat pengesahan status tanah kepada Zainab dan warisnya.

SP1 semasa disoal balas telah bersetuju dengan cadangan peguam Defendan bersabit penglibatan neneknya berhubung pemberian tanah ini. Apabila disoal Peguam Defendan kali kedua, SP1 menafikannya seperti berikut: Q: Saya cadangkan pada awak sebenarnya nenek awak telah mengarahkan ayah awak untuk memberikan sebahagian tanah tersebut kepada zainab untuk membuat rumah. SP1: Ya untuk dapat rumah Q: Tadi awak kata kebenaran. sekarang soalan saya, saya cadangkan sama ada awak setuju atau tak bahawa nenek awak dia mengarahkan ayah awak memberikan sebahagian tanah yang itu keluasan lebih kurang 1 ekar lebih kepada zainab untuk membuat rumah. SP1: Tak setuju

Ini menjadikan keterangan berhubung pemberian oleh Rogayah bukan dengar cakap. Cadangan peguam Defendan ini juga konsisten dengan fakta bahawa tempoh 30 tahun bermula dari tarikh 1965 tanah dipindah milik kepada A Rahman sehinggalah beliau meninggal dunia pada tahun 1995, adalah suatu tempoh yang panjang. Maka, ini bertentangan dengan persetujuan ahli keluarga SP1 yang menyatakan kebenaran hanyalah untuk sementara.

Ia juga bertentangan dengan fakta bahawa SP1 telah menerima pindah milik tanah ini pada tahun 2007 dan dia hanya mula mencabar Defendan menduduki tanah atas “kebenaran sementara” yang diberi oleh bapanya A Rahman, pada tahun

Malahan ini hanya berlaku selepas adik beradik Defendan hadir bertemu SP1.

SP1 dalam penyata saksi tambahannya juga menyatakan ibu Defendan iaitu Zainab tidak ada membuat apa-apa tuntutan terhadap tanah tersebut daripada Plaintif kerana A Rahman masih hidup dan hanya meninggal pada 1995 manakala Zainab pula meninggal pada tahun 2015.

SP1 juga menyatakan Zainab ada berjumpa dengan ibunya Alinatul Saadiah untuk tujuan pindah milik tanah tetapi ia tidak dipersetujui oleh ibu SP1. Manakala SP2 pula menyatakan Zainab tidak ada berjumpa dengan ibu Plaintif dan SP2. Malangnya, ibu SP1 tidak dipanggil. Oleh itu, jawapan ini hanyalah suatu dengar cakap yang tidak boleh diterima masuk.

Bersabit pecah bahagian tanah ini yang tidak dimaklumkan kepada Zainab, Mahkamah ini membuat dapatan bahawa Zainab sebenarnya tidak diberitahu kerana pihak-pihak tidak mempertikaikan bahagian tanah ini sebenarnya telah dipersetujui untuk diberikan kepada Zainab.

Berhubung nama Mohd Yunus yang dicadangkan oleh Defendan sebagai wujud, SP1 pada mulanya menyatakan Nasir sebagai orang yang menguruskan kait kelapa atas tanah ini tetapi akhirnya bersetuju nama Mohd Yunus wujud.

SP1 menyatakan Mohd Yunus menguruskan tanah kebun kelapa semasa zaman neneknya dan bukan ketika waktu A Rahman hidup. Namun, apabila dicadangkan kepada SP1 Mohd Yunus ditugaskan sekitar 1980-an, SP1 tidak dapat mengingatinya.

Tahun 1980-an adalah penting kerana keterangan SP1 sendiri menunjukkan kebenaran diberi kepada ibu Defendan iaitu Zainab pada tahun 1982 dengan rumah pula siap dibina pada tahun 1983. Manakala Rogayah pula melalui penyata saksi tambahan SP1, telah meninggal dunia pada tahun 1983.

Oleh itu, cadangan Defendan bahawa Mohd Yunus ada pengetahuan ini tidak boleh dikatakan sebagai disangkal oleh keterangan SP1. Lebih-lebih lagi keterangan SP2 Umi Kalthom ialah Mohd Yunus ini merupakan jiran sebelah tanah yang dalam pertikaian.

Bukanlah sesuatu yang pelik dan tidak munasabah untuk Mohd Yunus hadir pada ketika ini yang pada dapatan Mahkamah berlaku pada tahun 1982. Ini merujuk kepada keterangan SP1 waktu ketika keizinan atau penyerahan diberi oleh A Rahman.

Mohd Yunus adalah jiran tanah bersebelahan dan pecahlot tanah milik A Rahman yang dipersetujui SP1 permohonan dibuat pada tahun 1999, belum berlaku. Kehadiran Mohd Yunus adalah untuk memastikan sempadannya lebih-lebih lagi A Rahman adalah Penghulu (lihat: IDB lampiran 18 sijil kematian A Rahman di muka surat 4 pdf. dan keterangan SP4)

Malahan, SP2 semasa soal balas turut bersetuju dengan cadangan peguam Defendan bahawa Mohd Yunus berada bersama A Rahman (bapa Plaintif), Zainab (ibu Defendan) tetapi kemudian menafikan kehadiran Mohd Yunus.

Semasa disoal semula, semasa pertama kali disoal oleh peguamnya, SP1 telah memberi jawapan yang bertentangan daripada yang cuba dicungkil oleh peguam Plaintif sendiri yang menyebabkan peguam mengulanginya seperti berikut: PP: Dengan izin Yang Arif, puan aisyah tadi rakan bijaksana saya telah tanya dan kemukakan satu soalan pindah milik yang dilakukan oleh nenek yang bernama rogayah kepada bapa anda adalah sebagai pemegang amanah kepada adik beradik bapa anda, itu adalah cadangan yang diberikan, kamu tidak setuju. soalan saya tanah itu mengikut keterangan kamu lebih kurang 5 ekar, betul? SP1: Betul PP: Ada peluang untuk nenek letakkan lebih nama dalam tanah itu dan bukan hanya nama bapa kamu, maksud saya nenek boleh pindah milik tanah 5 ekar tu kepada 5 anak nenek dan bukan untuk 1 orang anak sahaja kalau niat dia adalah untuk serah kepada ibu defendan, boleh atau tidak? SP1: Tak boleh PP: Tak awak faham dulu tanah tu ada berapa ekar? SP1: 5 ekar PP: 5 ekar berapa nama boleh masuk dalam pertanian? SP1: 5 PP: Jadi nenek boleh letak 5 nama terus tak payah letak nama bapa kamu seorang sahaja boleh atau tidak?

Apapun, jawapan yang diperolehi oleh peguam Plaintif adalah hasil daripada soalan yang diolah dan dipecahkan. Sedangkan, SP1 semasa pemeriksaan balas telahpun memberi keterangan berhubung pembahagian dan pecah lot ini apabila disoal oleh Peguam Defendan bersabit bagaimana nama Plaintif boleh didaftar sebagai pemilik.

Mahkamah ini membuat dapatan bahawa persetujuan bapa SP1 iaitu A Rahman berlaku atas saranan ibu A Rahman iaitu Puan Rogayah yang juga nenek SP1. Rogayah, meminta A Rahman memberi tanah kepada Zainab yang ketika itu Zainab mempunyai 14 orang anak. Ini dapat diterjemahkan melalui tindakan A Rahman memberi tanah kawasan berpaya kepada Zainab.

Bahawa kawasan ini adalah suatu kawasan berpaya dipersetujui oleh saksi-saksi Plaintif sendiri. Oleh itu, dapatan Mahkamah bahawa keizinan sementara sahaja diberi oleh A Rahman menurut versi Plaintif, tidak dibuktikan. Atas alasan ini juga, tiada sebab untuk Zainab berbincang dengan mana-mana ahli keluarga A Rahman status keizinan ini sama ada sementara atau kekal, selagi Rogayah dan A Rahman masih hidup.

Ini diperkukuhkan lagi dengan keterangan SP1 semasa disoal semula oleh peguam Plaintif apabila SP1 menyatakan A Rahman membenarkan Zainab membuat rumah seperti berikut: PP: Ok puan aisyah, dalam pemeriksaan balas tadi ada cadangan oleh peguamcara defendan memang ada kebenaran untuk bina rumah dan penyerahan tanah diberikan pada ibu defendan, kamu tidak setuju. Sila jelaskan kenapa kamu tak setuju? SP1: Sebab bapa saya izinkan zainab membuat rumah di atas tapak yang dibenarkan sahaja. PP: Ada juga cadangan dari peguamcara defendan, selama 30 tahun ayah anda tidak langsung bantah terhadap pembinaan rumah oleh ibu defendan atas tapak tanah tersebut dan kamu setuju tidak ada. mengapa tiada bantahan daripada ayah anda? SP1: Sebab bapa saya yang izinkan buat rumah di atas tapak yang dibenarkan itu. jadi dia tiada nak bantah apa-apa sebab dah beri izin.

SD1 iaitu Defendan sendiri menyatakan SD1 ada ketika A Rahman menunjukkan tanah yang diberi izin untuk didiami oleh Zainab. Atas kehadirannya pada waktu ini, SD1 menyatakan jiran tanah bersebelahan Mohd Yunus juga hadir.

Mohd Yunus ini telah dinamakan dalam senarai saksi sebagai saksi yang akan dipanggil oleh Defendan dengan Penyata Saksinya telah disediakan. Malangnya, tidak dapat dipanggil kerana telah meninggal dunia (tiada soal balas oleh Plaintif atas fakta ini maka Mahkamah memutuskan bahawa fakta bahawa Mohd Yunus telah meninggal dunia ini sebagai satu fakta yang tidak dicabar dan benar).

SD1 juga menyatakan keluarga SD1 telah membayar cukai tanah tersebut lebih kurang selama 40 tahun sehinggalah didapati tanah telah ditukar nama kepada Plaintif. Tiada resit dapat dikemukakan kerana menurut SD1 setelah bayaran dibuat, resit diserahkan kepada keluarga A Rahman. Sehinggalah setakat tahun 1990 ke atas, urusan tanah menjadi tidak teratur seperti yang dirancangkan terdahulu dan bayaran tidak lagi dibuat.

Pada dapatan Mahkamah, tempoh 40 tahun ini berdasarkan Penyata Saksi SD1 dikira bermula pada sekitar tahun 1980-an, iaitu ketika tanah yang dalam pertikaian telah ditunjukkan kawasan sempadan tanah untuk diserahkan kepada Zainab, sehinggalah di antara tahun 2016 (ketika wakil Defendan bertemu SP1) dan 2018 (SP1 mengemukakan resit pembayaran cukai).

Lain-lain resit menyewa lori untuk tujuan tanah bagi menambak tapak, pada dapatan Mahkamah tidak dapat dikemukakan oleh SD1 kerana ia telah lama. Dengan saksi Plaintif bersetuju ia kawasan berpaya, kerja menambak ini dapat dilihat dan dibuktikan dengan terdirinya rumah yang didiami oleh Zainab dan Defendan.

Atas dapatan-dapatan fakta ini, Mahkamah memutuskan tanah ini dipegang secara amanah oleh Plaintif untuk Zainab dan juga warisnya, dengan bersandarkan kepada prinsip ekuiti. Plaintif tidak boleh dibenarkan untuk mengambil manfaat atas kelewatan, apabila hanya mula mengambil tindakan apabila dikunjungi oleh wakil Defendan dalam tahun 2016.

Ini juga mengambil kira Akuan Berkanun oleh SD1 ketika membuat permohonan untuk memasukkan kaveat telah dipersetujui dan berada di Bahagian A IDB lampiran 18. Akuan Berkanun ini menyatakan seperti berikut: “(3) Bahawa semasa hidupnya (A Rahman), beliau telah menyerahkan keseluruhan tanah tersebut kepada arwah ibu bernama Zainab Binti Hj Mohsin (simati) yang telah meninggal dunia pada 28.12.2015 sebagaimana No. Daftar: H072118 secara lisan dan tidak membuat sebarang urusan pindahmilik nama tanah tersebut ke atas nama arwah ibu saya”.

Di dalam kes Thiagarajan S. Rengasamy and Ors v. Sri Ganes Palaniapan [2024] CLJU 3305; [2024] MLRAU 341; [2024] AMEJ 3237, Mahkamah Rayuan telah memutuskan bersabit dokumen di bahagian A diterima kandungannya apabila memutuskan seperti berikut: "[28] We are of the view that there does not exist any distinction between agreeing on the contents of a document, and the meaning of the contents of such document. Once a document is agreed as authentic and no dispute arises as to its contents, it must necessarily follow that the parties have agreed that the meaning of the words contained in the document is representative of the truth. If the meaning is disputed, then the document must be placed in Part B, not Part A”.

Keputusan Thiagarajan ini diikuti oleh panel Mahkamah Rayuan yang lain dalam kes Pearl Streams Sdn Bhd v. Beverly Heights Resources Sdn Bhd & Anor & Anor Appeal [2025] CLJU 2457 yang memutuskan: “In our view, once a document is placed in Part A, the contents as well as the truth is deemed to be proved. If the parties agree to place a document in Part A, it means that the maker need not be called because the authenticity of the documents is not in dispute. If there is a dispute as to the contents and/or its truth, it has to be placed in Part B. Placing it in Part C means that the authenticity, contents, and its truth are not admitted. The maker of the document must be called, and the contents must be proved. In the present case, we find that placing the SPA, DMC, the letters, e-mails and cheques in Part A was fatal to the Defendant's case”.

Dengan bersandarkan kepada dapatan di atas, Mahkamah seterusnya menggunapakai prinsip ‘laches’, dengan memutuskan bahawa tindakan Plaintif apabila merujuk kepada Mahkamah untuk intervensi bagi mengembalikan bahagian tanah adalah bertentangan dengan kehendak ekuiti kerana pertamanya, pihak-pihak tidak menafikan saranan dan kebenaran ada diberikan oleh Rogayah dan A Rahman.

Keduanya, pihak-pihak tidak nafikan Defendan telah mengeluarkan belanja untuk menambak tanah yang pada asalnya berpaya tetapi kini telah didirikan sebuah rumah kediaman oleh Defendan atau keluarga Defendan.

Mahkamah merujuk kepada kes Mariaton Darussalam & Anor v. Abdul Rahim Omar & Ors [2016] 5 CLJ 611, Wan Ahmad Farid Salleh JC (now CJ) yang memutuskan berhubung pemakaian prinsip ekuiti dan doktrin laches dengan bersandarkan kegagalan Plaintif mengambil tindakan segera untuk memberi pengiktirafan atas haknya- “[90] In my judgment, there was a clear delay on the part of the plaintiffs in asserting their rights, if any, in the disputed land. Apart from lodging in a private caveat (exh. P14) on 7 December 2012, the first plaintiff did nothing to enforce her rights, if any, in the disputed land. The same goes to both Mohdir and Mastor Lani. They survived Omar but did nothing to assert their rights, if any, in the disputed land. The first plaintiff did nothing to enforce her alleged interest notwithstanding the fact that all these years the receipts of the quit rents which she paid, bore the name of Omar. There was a good five years between the issuance of the IDT in respect of the disputed land and the death of Omar. They were practically sitting and sleeping on their rights and the well-established equitable maxim is vigilantibus et non dormientibus lex succurrit-equity aids the vigilant, not those who slumber on their rights. [91] I cannot help but borrow the remarks made by my learned brother Lee Swee Seng JC (as the then was) in the case of Mah Siew Seng & Anor v. Seema Development Sdn Bhd & Another Case [2013] 8 CLJ 1058 this plaintiffs' action in the instant case is "stained with scarlet from sitting and sleeping on its right, inviting laches like leeches to suck dry any life-giving blood left". His Lordship then continued to say such a long delay is deleterious and damaging" since "time and tide wait for no man". [92] In the circumstances where there is clear evidence of laches, acquiescence and delay on the part of the plaintiffs, as in the instant case, discretion should not be exercised in their favour; Faber Merlin (M) Sdn Bhd & Ors v. Lye Thai Sang & Anor; Tan Kim Chua Realty (M) Sdn Bhd v. Lye Thai Sang & Anor [1985] CLJU 44; [1985] 1 LNS 44; [1985] 2 MLJ 380 SC. ' [93] The same equitable principle was applied in Malaysia National Insurance Sdn Bhd v. Tan Kong Min [1997] 3 CLJ Supp 121, when RK Nathan JC (as he then was) held that: The conduct of plaintiff in delaying the enforcement of its right clearly calls for the application of the equitable doctrine of laches. The maxim vigilantibus et non dormientibus lex succurrit ought to apply. It is unjust to give the plaintiff a remedy where it has by its conduct done that which might fairly be regarded as equivalent to a waiver of it”.

Atas keseluruhan alasan ini, Mahkamah menolak tuntutan Plaintif. Mahkamah ini juga tidak ada membuat keputusan untuk pindahmilik kepada Defendan ketika ini, dibuat kerana dengan kematian Zainab, Mahkamah ini berpendapat perlu pentadbir dilantik sebelum apa-apa pindahmilik boleh diperintahkan atau dilaksanakan. Bertarikh 29 Ogos 2025 Sgnd. (NURULHUDA NUR’AINI BINTI MOHAMAD NOR) HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA JOHOR BAHRU Peguam bagi pihak Plaintif : Evensia MaryA/P D Stanislaus Tetuan Evensia Mary & Associates Peguam bagi pihak Defendan : Jamian Bin Dollah