ALFA LAGENDA SDN BHD v Perbadanan PR1MA Malaysia (JA-24C(ARB)-1-01/2026)

Permohonan di hadapan Mahkamah ini adalah suatu permohonan oleh Plaintif bagi mendapatkan perintah injunksi untuk menghalang Defendan daripada membuat tuntutan atau menerima bayaran di bawah suatu Bon Pelaksanaan bertarikh 16 Ogos 2023. S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw

Permohonan ini difailkan antara lain di bawah seksyen 50, 51 dan 52 Akta Relif Spesifik 1950, seksyen 11 Akta Timbang Tara 2005 serta Aturan 29 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012. Intipati permohonan Plaintif adalah bahawa terdapat pertikaian antara pihak-pihak yang sepatutnya dirujuk kepada timbang tara dan oleh itu Mahkamah perlu mengekalkan ‘status quo’ dengan menghalang tuntutan di bawah bon tersebut sementara menunggu timbang tara. Defendan membantah permohonan ini secara menyeluruh, termasuk melalui bantahan awal dan juga atas merit.

Setelah menimbangkan keseluruhan afidavit, hujahan bertulis serta autoriti yang dikemukakan oleh kedua-dua pihak, Mahkamah ini mendapati bahawa permohonan Plaintif adalah tidak bermerit dan wajar ditolak. Oleh kerana tidak berpuas hati dengan Keputusan ini Plaintif telah memfailkan Notis Rayuan bertarikh 7.5.2026 terhadap keseluruhan Keputusan. Disediakan Alasan Penghakiman untuk Keputusan ini.

Berdasarkan Afidavit Sokongan Plaintif, pertikaian ini timbul daripada suatu projek pembinaan di bawah kontrak antara Plaintif dan Defendan berkaitan pembangunan PR1MA di Larkin Indah. Sebagai sebahagian daripada obligasi kontrak tersebut, Plaintif telah menyediakan suatu Bon Pelaksanaan bernilai kira-kira RM7,084,307.00 juta sebagai jaminan kepada Defendan. S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw

Pada 24.12.2025, Defendan telah menamatkan kontrak atas alasan kegagalan Plaintif melaksanakan kewajipan kontraknya. Susulan itu, pada Pada 15.01.2026, Defendan telah membuat satu tuntutan daripada RHB Bank Berhad (“RHB Bank”) di bawah Bon Pelaksanaan tersebut untuk bayaran jumlah Bon Pelaksanaan sebanyak RM7,084,307.00 melalui surat Defendan bertarikh 06.01.2026. tersebut. (eksibit “TGC-7”)

Plaintif kemudiannya memfailkan permohonan injunksi ini untuk menghalang tuntutan tersebut, dengan alasan bahawa pertikaian antara pihak-pihak perlu diselesaikan melalui timbang tara dan bahawa tuntutan Defendan adalah tidak adil. Plaintif juga berhujah bahawa tanpa injunksi, ia akan mengalami kerugian yang tidak dapat dipampas dengan ganti rugi.

Defendan sebaliknya berhujah bahawa bon tersebut adalah bersifat “on-demand” dan bahawa tuntutan di bawah bon tidak boleh dihalang melainkan dalam keadaan yang sangat terhad seperti penipuan atau ketidakadilan yang jelas. HUJAHAN PIHAK-PIHAK Hujahan Plaintif 8. Plaintif berhujah bahawa terdapat isu serius untuk dibicarakan dan bahawa pertikaian kontrak perlu dirujuk kepada timbang tara. Plaintif juga menegaskan bahawa imbangan kesenangan memihak kepadanya dan bahawa injunksi diperlukan untuk mengekalkan ‘status quo’. S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw Hujahan Defendan 9. Defendan membangkitkan bantahan awal bahawa Plaintif gagal mematuhi Aturan 29 kaedah 1(2BA) KKM kerana gagal menyampaikan perintah ex parte dalam tempoh 7 hari. Defendan juga berhujah bahawa Plaintif tidak membuat pendedahan penuh semasa permohonan ex parte dan tidak datang ke Mahkamah dengan tangan yang bersih.

Dari sudut merit, Defendan berhujah bahawa:

(a) bon adalah “on-demand”;

(b) ganti rugi adalah remedi yang mencukupi;

(c) tiada ketidakadilan atau penipuan dibuktikan; dan

(d) imbangan kesenangan memihak kepada Defendan. ISU UNTUK DIPUTUSKAN

Mahkamah ini merumuskan tiga isu utama:

(i) Sama ada bantahan awal Defendan berasas dan menjejaskan kebolehterimaan permohonan;

(A) Ketidakpatuhan kepada Aturan 29 kaedah 1(2BA) KKM 2012 13.Aturan 29 kaedah 1(2BA) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 memperuntukkan bahawa: “Suatu perintah injunksi yang diberikan secara ex parte hendaklah disampaikan kepada pihak yang satu lagi dalam tempoh tujuh (7) hari dari tarikh perintah tersebut melainkan Mahkamah mengarahkan selainnya.” Mahkamah ini menegaskan bahawa penggunaan perkataan “hendaklah” dalam peruntukan tersebut adalah bersifat mandatori dan tidak memberi ruang kepada pematuhan secara longgar.

Tujuan peruntukan ini adalah jelas, iaitu untuk memastikan bahawa suatu perintah yang diperolehi tanpa kehadiran pihak satu lagi tidak terus berkuat kuasa tanpa pengetahuan pihak tersebut bagi suatu tempoh yang tidak munasabah. S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw

Dalam kes ini, fakta yang tidak dipertikaikan menunjukkan bahawa Plaintif telah gagal menyampaikan perintah ex parte tersebut dalam tempoh tujuh hari sebagaimana yang dikehendaki oleh undang-undang. Mahkamah ini mendapati bahawa tiada sebarang permohonan lanjutan masa dibuat, dan tiada justifikasi yang munasabah diberikan untuk menjelaskan kelewatan tersebut. Dalam konteks undang-undang injunksi, Mahkamah ini menegaskan bahawa ketidakpatuhan terhadap syarat-syarat asas seperti ini bukanlah suatu kecacatan teknikal semata-mata, tetapi merupakan pelanggaran terhadap perlindungan prosedur yang penting. Ini kerana perintah ex parte adalah suatu pengecualian kepada prinsip ‘audi alteram partem’, dan oleh itu tertakluk kepada pematuhan yang ketat terhadap syarat-syarat yang ditetapkan.

(B) Kewajipan Pendedahan Penuh dan Jujur 16. Prinsip kewajipan pendedahan penuh dalam permohonan ‘ex parte’ adalah prinsip asas yang telah lama mantap dan telah diperakui dalam undang-undang antaranya melalui autoriti kes-kes Inggeris seperti Siporex Trade SA v. Comdel Commodities Ltd [1986] 2 Lloyd’s Law Rep 428, Lloyds Bowmaker Ltd v. Britannia Arrow Holdings plc (Lavens, pihak ketiga) [1988] 3 All ER 178, serta Brink’s MAT Ltd v. Elcombe & Ors [1988] All ER 188 CA. Dalam kes Siporex Trade SA, Lordship Bingham J (as then he was) menghuraikan secara terperinci bahawa pemohon ‘ex parte’ hendaklah mendedahkan semua fakta material, termasuk fakta S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw yang tidak memihak kepadanya. Kegagalan membuat pendedahan penuh dan jujur merupakan kecacatan serius yang, dengan sendirinya, boleh menyebabkan sesuatu perintah ‘ex parte’ diketepikan tanpa mengira merit substantif permohonan tersebut.

Prinsip ini telah diterimapakai dalam bidang kuasa ini dalam banyak kes termasuk oleh Mahkamah Agung dalam kes Creative Furnishing Sdn Bhd v. Wong Koi [1989] 1CLJ Rep 22; [1989] 2CLJ 93, Kosma Palm Oil Mill Sdn BHd & Ors v Koperasi Serbausaha Makmur Bhd [2004] 1 CLJ 239; [2004] 1 MLJ 316 CA. Di dalam kes Creative Furnishing Sdn Bhd Mohd. Azmi SCJ menegaskan: “Further, in presenting affidavit evidence to establish the necessary ingredients for an ex parte order for a Mareva injunction, it is incumbent on the applicant to make frank and full disclosures of all material facts. Every material representation must not be misleading, and there must not be any suppression of material facts. Failure to do so at the crucial time of making the ex parte application would invariably be fatal. [Penekanan ditambah] Di dalam kes Kosma Palm Oil Mill Sdn Bhd & Ors, Mahkamah Rayuan melalui Richard Malanjum JCA (sebagaimana beliau ketika itu) menjelaskan bahawa adalah prinsip undang-undang yang mantap bahawa dalam mana-mana permohonan secara ex parte, adalah menjadi suatu keperluan asas bahawa S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw mesti terdapat pendedahan yang jujur dan adil terhadap semua fakta material yang relevan, termasuk perkara-perkara yang mungkin tidak memihak kepada pemohon. [Penekanan ditambah] P

Dalam kes di hadapan Mahkamah ini, Mahkamah mendapati bahawa Plaintif tidak mendedahkan sepenuhnya fakta-fakta material berkaitan keadaan sebenar prestasi kontrak, asas penamatan kontrak oleh Defendan dan kedudukan sebenar pertikaian antara pihak-pihak sebelum permohonan injunksi difailkan. Fakta-fakta ini adalah material kerana ia memberi kesan langsung kepada penilaian Mahkamah sama ada terdapat keperluan mendesak untuk memberikan injunksi. Ketidaan pendedahan terperinci ini telah menyebabkan Mahkamah tidak diberikan gambaran penuh semasa mempertimbangkan permohonan ‘ex parte’. Berdasarkan prinsip yang diputuskan di dalam kes-kes diatas, ianya merumuskan bahawa dalam permohonan ‘ex parte’, pemohon wajib membuat pendedahan penuh, jujur dan seimbang, termasuk fakta yang menyokong dan yang menjejaskan kesnya; kegagalan berbuat demikian merupakan pelanggaran serius terhadap kewajipan kepada Mahkamah.

Mahkamah ini seterusnya menilai kesan keseluruhan daripada ketidakpatuhan tersebut. Mahkamah ini mendapati bahawa kes ini bukan melibatkan satu kecacatan terpencil, tetapi melibatkan gabungan dua kegagalan asas, iaitu pelanggaran peruntukan S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw mandatori Aturan 29 KKM 2012 dan pelanggaran kewajipan pendedahan penuh. Kedua-dua kegagalan ini secara bersama menunjukkan bahawa permohonan Plaintif tidak dikemukakan dengan tahap ketelitian dan ketelusan yang diperlukan dalam permohonan injunksi ‘ex parte’.

Mahkamah ini menegaskan bahawa dalam konteks permohonan ‘ex parte’, pemohon memikul tanggungjawab yang lebih berat kerana Mahkamah hanya bergantung kepada keterangan sebelah pihak pada peringkat awal. Oleh itu, sebarang kegagalan dalam pematuhan prosedur atau pendedahan fakta material tidak boleh dipandang ringan.

Berdasarkan analisis di atas, Mahkamah ini mendapati bahawa Plaintif telah gagal mematuhi Aturan 29 kaedah 1(2BA) KKM 2012, Plaintif telah gagal memenuhi kewajipan pendedahan penuh dan jujur dan kegagalan-kegagalan tersebut adalah serius dan menjejaskan integriti prosiding. Oleh itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa bantahan awal Defendan adalah berasas. Permohonan Plaintif dengan itu adalah cacat dari segi prosedur dan wajar ditolak ‘in limine’.

Mahkamah ini menegaskan bahawa pematuhan kepada keperluan prosedur dan kewajipan pendedahan penuh dalam permohonan ‘ex parte’ bukanlah formaliti kosong, tetapi merupakan asas kepada keadilan proses. Dalam keadaan di mana kedua-dua keperluan ini gagal dipenuhi, Mahkamah ini S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw bukan sahaja berhak, malah berkewajipan untuk menolak permohonan tersebut tanpa perlu bergantung kepada meritnya. Isu (ii): Sama ada Plaintif Memenuhi Ujian bagi Pemberian Injunksi 23. Mahkamah ini beralih kepada isu seterusnya, iaitu sama ada Plaintif telah memenuhi ujian undang-undang bagi pemberian injunksi interim yang dipohon. Prinsip undang-undang yang mengawal pemberian injunksi interim adalah mantap dan telah lama diterima pakai, antaranya melalui kes American Cyanamid Co v Ethicon Ltd [1975] 1 All ER 504, yang kemudiannya telah diterimapakai dalam bidang kuasa ini melalui kes Keet Gerald Francis Noel John v Mohd Noor bin Abdullah [1995] 1 MLJ 193. Berdasarkan autoriti tersebut, Mahkamah ini hendaklah menilai tiga komponen utama, iaitu:

(a) sama ada terdapat isu serius untuk dibicarakan;

(b) sama ada ganti rugi merupakan remedi yang mencukupi; dan

(c) di mana terletaknya imbangan kesenangan. Mahkamah ini menekankan bahawa ketiga-tiga komponen ini bukanlah berdiri secara terasing, tetapi perlu dinilai secara keseluruhan dengan mengambil kira konteks fakta kes. S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw

(a) Sama ada terdapat isu serius untuk dibicarakan 24. Plaintif berhujah bahawa terdapat pertikaian ‘bona fide’ berhubung pelaksanaan kontrak dan kesahan penamatan kontrak oleh Defendan, dan bahawa pertikaian tersebut perlu dirujuk kepada timbang tara.

Mahkamah ini menerima bahawa terdapat pertikaian antara pihak-pihak, khususnya berhubung sama ada Plaintif telah melaksanakan obligasi kontraknya dan sama ada penamatan kontrak oleh Defendan adalah wajar. Namun demikian, Mahkamah ini menegaskan bahawa kewujudan pertikaian semata-mata tidak mencukupi untuk memenuhi ujian bagi pemberian injunksi.

Dalam kes American Cyanamid (supra), Mahkamah menekankan bahawa ambang “serious question to be tried” adalah rendah, tetapi ia bukan suatu lesen untuk memberikan Injunksi secara automatik. Dalam konteks kes ini, Mahkamah ini mendapati bahawa pertikaian yang dibangkitkan oleh Plaintif adalah bersifat kontraktual biasa yang lazim dalam projek pembinaan. Lebih penting, pertikaian tersebut adalah tertakluk kepada klausa timbang tara yang dipersetujui oleh pihak-pihak.

Oleh itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa forum yang sesuai untuk menentukan pertikaian tersebut adalah tribunal timbang tara, dan bukannya melalui mekanisme injunksi interim untuk menghalang pelaksanaan hak kontraktual. Dalam S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw erti kata lain, kewujudan pertikaian ini tidak mewujudkan suatu keperluan mendesak bagi campur tangan Mahkamah melalui injunksi.

(b) Sama ada ganti rugi merupakan remedi yang mencukupi 28. Mahkamah ini menganggap faktor kecukupan ganti rugi sebagai faktor yang paling signifikan dalam kes ini. Prinsip asas yang digariskan dalam American Cyanamid (supra) adalah bahawa jika ganti rugi merupakan remedi yang mencukupi, maka injunksi tidak wajar diberikan.

Dalam kes ini, tuntutan di bawah Bon Pelaksanaan melibatkan suatu jumlah kewangan yang boleh ditentukan. Sekiranya Plaintif berjaya dalam prosiding timbang tara, sebarang pembayaran yang dibuat di bawah bon tersebut boleh dituntut semula melalui ganti rugi. Mahkamah ini mengambil perhatian terhadap autoriti yang dirujuk oleh pihak-pihak, termasuk kes Cygal Berhad v Bandar Subang Sdn Bhd [1998] MLJU 650, di mana Mahkamah memutuskan bahawa dalam konteks bon pelaksanaan, kerugian akibat pembayaran boleh dipulihkan melalui tindakan ganti rugi.

Mahkamah ini mendapati bahawa prinsip tersebut terpakai sepenuhnya dalam kes ini. Plaintif tidak mengemukakan sebarang keterangan kukuh untuk menunjukkan bahawa kerugian yang akan dialaminya adalah bersifat tidak boleh diperbaiki atau tidak dapat diukur dalam bentuk kewangan. Tiada bukti dikemukakan bahawa Plaintif akan mengalami S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw kejatuhan kewangan atau kemudaratan yang tidak boleh dipulihkan sekiranya tuntutan di bawah bon dibenarkan. Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa ganti rugi adalah remedi yang mencukupi bagi Plaintif.

(c) Di mana terletaknya imbangan kesenangan 31. Mahkamah ini seterusnya menilai imbangan kesenangan antara pihak-pihak. Dalam membuat penilaian ini, Mahkamah perlu mempertimbangkan pihak mana yang akan mengalami kemudaratan yang lebih besar sekiranya injunksi diberikan atau ditolak. Sekiranya injunksi diberikan, Defendan akan terhalang daripada melaksanakan hak kontraktualnya di bawah Bon Pelaksanaan.

Mahkamah ini menegaskan bahawa fungsi bon pelaksanaan adalah untuk menyediakan suatu jaminan segera kepada pihak yang menerima manfaatnya tanpa perlu menunggu penentuan liabiliti melalui prosiding Panjang. Memberikan injunksi dalam keadaan ini akan menggugat tujuan komersial bon tersebut dan menjejaskan kepastian dalam urusan kontrak pembinaan. Sebaliknya, sekiranya injunksi ditolak, Plaintif masih mempunyai remedi yang jelas melalui timbang tara dan tuntutan ganti rugi.

Risiko kemudaratan kepada Plaintif adalah bersifat kewangan dan boleh dipulihkan, manakala kemudaratan kepada Defendan jika injunksi diberikan adalah bersifat langsung terhadap hak kontraktualnya. Oleh itu, Mahkamah ini S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw mendapati bahawa imbangan kesenangan jelas memihak kepada Defendan.

(d) Faktor Tambahan: Sifat Bon “On-Demand” dalam Analisis Injunksi 34. Mahkamah ini juga mengambil kira sifat khusus Bon Pelaksanaan dalam kes ini. Autoriti yang dirujuk oleh pihak-pihak, termasuk kes Karya Lagenda Sdn Bhd v Kejuruteraan Bintai Kindenko Sdn Bhd & Anor [2008] 6 MLJ 636; [2009] 2 CLJ 1; [2009] 1 LNS 673, Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa bon “on-demand” adalah suatu instrumen komersial yang memerlukan pembayaran dibuat apabila tuntutan dikemukakan.

Dalam konteks ini, Mahkamah tidak akan mudah campur tangan untuk menghalang pembayaran melainkan dalam keadaan luar biasa. Oleh itu, analisis di bawah ujian injunksi tidak boleh dipisahkan daripada prinsip khusus yang terpakai kepada bon “on-demand”. Ini bermakna walaupun Plaintif menunjukkan kewujudan pertikaian, Mahkamah tetap perlu berhati-hati agar tidak menggugat fungsi komersial bon tersebut.

Berdasarkan keseluruhan analisis di atas, Mahkamah ini mendapati bahawa:

(a) walaupun terdapat pertikaian, ia tidak mewajarkan pemberian injunksi; S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw

(b) ganti rugi adalah remedi yang mencukupi; dan

(c) imbangan kesenangan memihak kepada Defendan.

Oleh itu, Plaintif telah gagal memenuhi ujian undang-undang bagi pemberian injunksi. Mahkamah ini menegaskan bahawa kegagalan Plaintif untuk memenuhi elemen kecukupan ganti rugi dan imbangan kesenangan adalah fatal kepada permohonan ini. Walaupun keperluan isu serius mungkin dipenuhi, kegagalan pada dua elemen utama yang lain adalah mencukupi untuk menolak permohonan. Dalam konteks ini, pemberian injunksi bukan sahaja tidak wajar, malah akan bercanggah dengan prinsip undang-undang yang mantap serta tujuan komersial bon pelaksanaan itu sendiri.

Mahkamah ini juga mengambil kira bahawa sehingga tarikh pendengaran permohonan ini, Plaintif masih belum memulakan sebarang prosiding timbang tara, mahupun mengemukakan bukti bahawa langkah konkrit telah diambil ke arah tersebut di bawah seksyen 11 Akta Timbang Tara 2005. Walaupun Mahkamah ini menerima bahawa prosiding timbang tara tidak semestinya telah dimulakan sebelum sesuatu permohonan interim difailkan, ketiadaan sebarang tindakan sedemikian merupakan suatu faktor yang relevan dalam menilai bona fides permohonan ini. Dalam konteks kes ini, kegagalan Plaintif untuk memulakan timbang tara atau sekurang-kurangnya menunjukkan niat yang jelas dan segera untuk berbuat demikian melemahkan dakwaan bahawa injunksi ini diperlukan S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw bagi melindungi prosiding timbang tara yang bakal atau sedang berlangsung.

Sebaliknya, keadaan ini menunjukkan bahawa permohonan ini lebih cenderung kepada usaha untuk menghalang pelaksanaan hak kontraktual Defendan di bawah bon pelaksanaan, tanpa komitmen yang jelas untuk merujuk pertikaian tersebut kepada forum yang telah dipersetujui oleh pihak-pihak. Dapatan ini seterusnya memperkukuh kesimpulan Mahkamah di bawah Isu

Prinsip undang-undang berhubung perkara ini adalah mantap, khususnya dalam konteks bon “on-demand”. Mahkamah Supreme dalam kes Esso Petroleum Malaysia Inc v Kago Petroleum Sdn Bhd [1995] 1 MLJ 149 telah menegaskan bahawa bon “on-demand” adalah suatu instrumen komersial yang berfungsi secara bebas daripada kontrak asas. Dalam kes tersebut, Mahkamah menekankan bahawa pembayaran di S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw bawah bon hendaklah dibuat apabila tuntutan dikemukakan, tanpa perlu menunggu penentuan liabiliti di bawah kontrak asas. Oleh itu, Mahkamah hanya akan campur tangan dalam keadaan yang amat terhad.

(a) Pengecualian Pertama: Penipuan (‘Fraud Exception’)

Pengecualian pertama yang diiktiraf adalah penipuan. Prinsip ini telah dihuraikan dalam kes Edward Owen Engineering Ltd v Barclays Bank International Ltd [1978] QB 159, di mana Mahkamah memutuskan bahawa injunksi hanya boleh diberikan sekiranya terdapat penipuan yang jelas dan nyata. Penipuan tersebut mestilah melibatkan pengetahuan pihak yang membuat tuntutan bahawa tuntutan tersebut adalah tidak sah.

Dalam konteks ini, Mahkamah ini menegaskan bahawa kehendak undang-undang pembuktian bagi penipuan adalah tinggi dan memerlukan keterangan yang jelas, kukuh dan meyakinkan. Dalam kes di hadapan Mahkamah ini, Plaintif tidak mengemukakan sebarang keterangan yang menunjukkan bahawa Defendan telah bertindak secara frod dalam membuat tuntutan di bawah bon tersebut. Dakwaan Plaintif hanyalah tertumpu kepada pertikaian berhubung pelaksanaan kontrak dan kesahan penamatan kontrak.

Pertikaian sedemikian, walaupun ‘bona fide’, tidak mencukupi untuk memenuhi ‘threshold’ penipuan. Mahkamah ini menegaskan bahawa tidak setiap pertikaian kontraktual boleh S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw dinaik taraf menjadi dakwaan penipuan. Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa pengecualian berasaskan penipuan tidak terpakai dalam kes ini.

(b) Pengecualian Kedua: Ketidakadilan Melampau (Unconscionability)

Selain penipuan, Mahkamah di Malaysia juga telah mengiktiraf konsep ketidakadilan melampau (‘unconscionability’) sebagai asas untuk campur tangan. Prinsip ini telah dihuraikan dalam kes Sumatec Engineering & Construction Sdn Bhd v Malaysian Refining Company Sdn Bhd [2012] 4 MLJ 1, di mana Mahkamah Persekutuan mengiktiraf bahawa Mahkamah boleh campur tangan sekiranya tuntutan di bawah bon adalah tidak berpatutan atau menindas. Walau bagaimanapun, Mahkamah dalam kes tersebut turut menegaskan bahawa konsep ‘unconscionability’ tidak boleh ditafsirkan secara terlalu luas sehingga menjejaskan fungsi komersial bon “on-demand”. Oleh itu, kehendak undang-undang bagi ‘unconscionability’ juga adalah tinggi dan memerlukan keadaan yang benar-benar luar biasa.

Dalam kes ini, Plaintif berhujah bahawa tuntutan Defendan adalah tidak adil kerana pertikaian kontrak masih belum diputuskan. Mahkamah ini mendapati bahawa hujahan tersebut tidak mencukupi untuk memenuhi ambang ‘unconscionability’. Ini kerana tujuan utama bon pelaksanaan adalah untuk membolehkan pembayaran dibuat tanpa menunggu penentuan pertikaian kontrak. Jika setiap pertikaian kontraktual dianggap S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw sebagai ‘unconscionable’, maka keseluruhan fungsi bon tersebut akan terjejas. Mahkamah ini menegaskan bahawa ‘unconscionability’ memerlukan sesuatu yang lebih daripada sekadar kewujudan pertikaian. Ia memerlukan bukti bahawa tuntutan tersebut adalah menindas, tidak jujur atau bertentangan dengan prinsip keadilan yang asas. Dalam kes ini, tiada keterangan sedemikian dikemukakan oleh Plaintif.

Mahkamah ini seterusnya mengaitkan dapatan di bawah isu ini dengan dapatan dalam Isu (ii). Dalam Isu (ii), Mahkamah telah mendapati bahawa:

(a) ganti rugi adalah mencukupi; dan

(b) imbangan kesenangan memihak kepada Defendan.

Dapatan tersebut kini diperkukuhkan lagi oleh dapatan bahawa tiada unsur penipuan atau ‘unconscionability’ dalam kes ini. Oleh itu, bukan sahaja Plaintif gagal memenuhi ujian umum bagi injunksi, tetapi juga gagal memenuhi ambang khas yang diperlukan dalam konteks bon “on-demand”. Ini menjadikan kedudukan Plaintif lebih lemah dari segi undang-undang.

Mahkamah ini juga mengambil kira kepentingan komersial yang lebih luas. Bon pelaksanaan memainkan peranan penting dalam memastikan kepastian dalam urusan komersial, khususnya dalam projek pembinaan. Campur tangan Mahkamah secara sewenang-wenangnya akan menjejaskan keyakinan pihak-pihak dalam penggunaan instrumen tersebut. Oleh itu, Mahkamah perlu berhati-hati agar tidak meluaskan S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw skop campur tangan melangkaui batas yang ditetapkan oleh undang-undang.

Berdasarkan keseluruhan analisis di atas, Mahkamah ini mendapati bahawa tiada bukti penipuan oleh Defendan, tiada keadaan ‘unconscionability’ yang wujud dan tiada keadaan luar biasa yang mewajarkan campur tangan Mahkamah. Oleh itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa Plaintif gagal menunjukkan asas undang-undang untuk menghalang tuntutan di bawah bon pelaksanaan.

Mahkamah ini menegaskan bahawa dalam konteks bon “on-demand”, campur tangan kehakiman adalah suatu pengecualian yang sempit dan terhad. Kegagalan Plaintif untuk membuktikan sama ada penipuan atau ‘unconscionability’ adalah fatal kepada permohonannya. Dalam keadaan ini, sebarang perintah injunksi bukan sahaja tidak wajar, malah akan bercanggah dengan prinsip undang-undang yang mantap serta kepentingan komersial yang lebih luas.

Setelah meneliti keseluruhan afidavit, hujahan bertulis dan lisan pihak-pihak, serta autoriti yang dirujuk, Mahkamah ini Mengenai bantahan awal, Mahkamah ini telah mendapati bahawa Plaintif gagal mematuhi keperluan mandatori di bawah Aturan 29 kaedah 1(2BA) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012, khususnya berhubung kewajipan penyampaian perintah ‘ex parte’ dalam tempoh yang ditetapkan. Mahkamah ini juga mendapati S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw bahawa Plaintif telah gagal memenuhi kewajipan pendedahan penuh dan jujur dalam permohonan ‘ex parte’. Kegagalan-kegagalan ini bukanlah kecacatan teknikal semata-mata, tetapi merupakan pelanggaran asas kepada keadilan prosedural. Oleh itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa bantahan awal Defendan adalah berasas dan permohonan Plaintif adalah cacat serta wajar ditolak ‘in limine’.

Berhubung Ujian bagi Pemberian Injunksi, walaupun dapatan di bawah Isu

(i) adalah mencukupi untuk melupuskan permohonan ini, Mahkamah ini tetap meneliti merit permohonan bagi melengkapkan alasan penghakiman ini. Mahkamah ini mendapati bahawa Plaintif gagal memenuhi ujian undang-undang bagi pemberian injunksi sebagaimana yang digariskan dalam kes American Cyanamid(supra) dan diterimapakai dalam kes Keet Gerald(supra).

Secara khusus, Mahkamah ini mendapati bahawa:

(a) walaupun terdapat pertikaian, ia tidak mewajarkan campur tangan melalui injunksi;

(b) ganti rugi adalah remedi yang mencukupi; dan

(c) imbangan kesenangan memihak kepada Defendan. Oleh itu, Plaintif telah gagal memenuhi elemen-elemen asas bagi pemberian injunksi. S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw

Berhubung Kewujudan Keadaan Luar Biasa (‘Fraud’/ ‘Unconscionability’) Mahkamah ini mendapati bahawa Plaintif gagal membuktikan kewujudan keadaan luar biasa yang membolehkan Mahkamah campur tangan dalam tuntutan di bawah bon pelaksanaan. Tiada keterangan yang menunjukkan bahawa tuntutan Defendan adalah bersifat frod sebagaimana prinsip dalam kes Edward Owen Engineering (supra). Tiada juga bukti bahawa tuntutan tersebut mencapai ambang ‘unconscionability’ sebagaimana yang dihuraikan dalam kes Sumatec Engineering(supra). Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa tiada asas undang-undang untuk menghalang tuntutan di bawah bon pelaksanaan tersebut.

Dapatan Mahkamah di bawah Isu (i) telah menjejaskan kebolehterimaan permohonan secara asas. Dapatan di bawah Isu (ii) pula menunjukkan bahawa Plaintif gagal memenuhi ujian substantif bagi pemberian injunksi dan dapatan di bawah Isu

Berdasarkan keseluruhan dapatan di atas, Mahkamah ini membuat keputusan seperti berikut: S/N fwKP08fiwUKAMo1gciNzbw