Alliance Bank Malaysia Berhad v Chandran A/L Balakrishnan (JA-29PB-39-01/2024)

Pada 18.4.2018, Mahkamah Tinggi Johor Bahru telah memerintahkan Perintah Penerimaan dan Perintah Penghukuman terhadap Penghutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai “JD”) di atas permohonan Alliance Bank Malaysia Berhad (selepas ini dirujuk sebagai “JC”).

Pada 3.12.2023, Ketua Pengarah Insolvensi Malaysia (selepas ini dirujuk sebagai “KPI”) telah mengeluarkan “Notice of Discharge” bertarikh 30.11.2023 (selepas ini dirujuk sebagai “Borang 100”) menurut seksyen 33C(3) Akta Insolvensi 1967 (selepas ini dirujuk sebagai Akta Tersebut) kepada 4 pemiutang dalam kes kebankrapan ini untuk memaklumkan bahawa JD akan dilepaskan dari kebankrapan pada 30.5.2024.

Borang 100 juga telah menyatakan bahawa sekiranya mana-mana pemiutang ingin membuat bantahan, mereka boleh membuat permohonan kepada Mahkamah dengan menyatakan alasan bantahan dalam tempoh 21 hari dari tarikh penyampaian Borang 100 tersebut kepada pemiutang.

JC mendakwa telah menerima borang 100 tersebut pada 13.12.2023. Pada 21.1.2024, JC memfailkan Saman Dalam Kamar bagi memohon lanjutan masa di bawah Aturan 3 Kaedah 5 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 bagi membolehkan JC memfailkan bantahan terhadap borang 100 tersebut di luar masa. Analisis dan keputusan

Sebagaimana dinyatakan dalam permohonan JC dalam lampiran 1, JC memohon lanjutan masa dalam kes ini menurut Aturan 3 Kaedah 5 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012. Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada Kaedah 284 Kaedah-kaedah Insolvensi 2017 (selepas ini dirujuk sebagai “Kaedah Tersebut”) yang memperuntukkan bahawa:- “Dalam ketiadaan mana-mana kaedah yang mengawal selia mana-mana prosiding di bawah Akta atau Kaedah-Kaedah ini, Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 hendaklah terpakai, mutatis mutandis.”

Mahkamah seterusnya merujuk kepada seksyen 93(4) Akta Tersebut yang secara spesifik memperuntukkan bahawa:- “(4) Where by this Act or by general rules the time for doing any act or thing is limited, the court may extend the time, either before or after the expiration thereof, upon such terms, if any, as to the court seems fit.”

Memandangkan terdapat peruntukan khusus untuk lanjutan masa dalam Akta Tersebut, Mahkamah berpendapat bahawa adalah salah bagi pihak JC memfailkan permohonan menurut Aturan 3 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012. Namun, Mahkamah tidak berhasrat untuk membatalkan permohonan JC atas alasan ini semata-mata memandangkan ketidakaturan tersebut dapat dipulihkan menurut seksyen 131 Akta Tersebut yang memperuntukkan bahawa:- “No proceeding in bankruptcy shall be invalidated by any formal defect or by any irregularity, unless the court before which an objection is made to the proceeding is of opinion that substantial injustice has been caused by the defect or irregularity and that the injustice cannot be remedied by any order of that court.”

Dalam mentaksirkan peruntukan ini, Mahkamah dalam kes Re Azizul Nizam bin Bidin; Ex-Parte Solsis (M) Sdn Bhd [2017] 11 MLJ 459; [2017] 1 LNS 581; [2017] MLRHU 377; [2017] AMEJ 0489 memutuskan bahawa:- “…The JC is claiming a lesser sum. In my view, this error is a form of a formal defect or an irregularity that can validly attract the curative provisions of Section 131 of the Bankruptcy Act 1967 for it is established law that not all forms of irregularities will justify the setting aside of a bankruptcy notice… [35] The essence of the kind of defects envisaged to be curable by this provision could be found in the following passage in the opinion of Lord Diplock, in delivering the decision of the Privy Council in Rengasamy Pillai v. Comptroller of Income Tax [1970] 1 LNS 139; [1970] 1 MLJ 233:- "What then is a 'formal defect or irregularity' within the meaning of the section? This was discussed in relation to a bankruptcy notice in Re A Debtor ex p The Debtor v. Bowmaker Ltd.[1951] 1 Ch 313 in which the earlier authorities were considered. The test there laid down was whether the defect in the notice was of such a kind as could reasonably mislead a debtor upon whom it was served. If it was, the notice was not validated by the section notwithstanding that the particular debtor upon whom it was served was not in fact misled. If on the other hand it could not reasonably mislead the debtor it was a formal defect and validated by the section". [36] Section 131 is designed more to cure defects that would not mislead or prejudice a debtor…”

Maka, Mahkamah berpendapat bahawa tiada prejudis dialami JD kerana kedua-dua peruntukan Aturan 3 Kaedah 5 Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 dan seksyen 93(4) Akta Tersebut mempunyai sifat dan kesan yang sama dan JD tidak terkeliru dengan relif yang dipohon oleh JC. Maka, menggunakan kuasa pemulihan di bawah seksyen 131 Akta Tersebut, Mahkamah akan meneruskan untuk mendengar merit permohonan JC.

Permohonan JC dalam lampiran 1 memohon relif-relif berikut:-

Satu lanjutan masa empat belas (14) hari diberikan untuk membolehkan Pemiutang Penghakiman memfailkan Permohonan untuk satu Perintah untuk menangguhkan pelepasan di bawah seksyen 33C Akta Insolvensi 1967;

Untuk membolehkan Pemiutang Penghakiman memfailkan kertas-kertas kausa berkaitan berserta dokumen yang lengkap ke Mahkamah; dan

Kos permohonan ini adalah kos di dalam kausa.

Dalam menghalusi permohonan JC tersebut, adalah penting untuk merujuk peruntukan seksyen 33C Akta Tersebut berkenaan had masa seseorang JC memfailkan bantahan terhadap niat KPI untuk melepaskan seseorang JD dari kebankrapan. Seksyen 33C memperuntukkan bahawa:- “(4) A creditor who wishes to object to the automatic discharge under paragraph

(1)(a) shall, within twenty-one days from the date the notice in subsection

is served on him, make an application as prescribed to the court for an order to suspend the automatic discharge under paragraph (1)(a)…

A creditor who fails to file an application in accordance with subsection

is deemed to have no objection to the discharge…”

Peruntukan tersebut dengan jelas menunjukkan bahawa seseorang Pemiutang seharusnya memfailkan permohonan dalam tempoh masa 21 hari dari tarikh penerimaan notis niat dari KPI berkenaan pelepasan seseorang Penghutang. Mahkamah dapati perkataan yang digunakan dalam peruntukan tersebut adalah mandatori iaitu “shall” maka wujud persoalan sama ada Mahkamah mempunyai kuasa untuk melanjutkan tempoh tersebut. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Perbadanan Nasional Insurans Sdn Bhd v Pua Lai Ong [1996] 3 MLJ 85; [1996] 3 CLJ 321; [1996] 1 MLRA 308; [1996] 3 AMR 2869 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The word 'must' as opposed to 'may' is used in the rule, and we interpret that to mean as implying a peremptory mandate as opposed to a mere direction or discretion as the word "may" implies. We equate the meaning of the word "must" as that given to the word "shall" and for that reason the choice of the word "must" in the rule does not create the existence of any discretion or empowers the Court to exercise such a discretion.”

Mahkamah juga merujuk kepada kes Perbadanan Nasional Bhd V Jeffrey Bin Munap [2022] MLJU 2063 di mana Mahkamah telah memutuskan bahawa:- “[12] In particular, pursuant to s5(1)(c) of the IA, one of the mandatory express conditions for the JC to comply with for the filing of CP is that the act of bankruptcy on which the petition is grounded has to occur within six months before the presentation of the CP... [16] Further to that, the words ‘shall not be entitled to present a bankruptcy petition’ are very clear and unambiguous. And also, the word ‘shall’ as stipulated in s5(1) IA connotes that the JC is required to comply with the said provision mandatorily. In addition, by reading s5(1) IA together with s5(7) IA, it is also clear that if the JC fails to comply with any of the requirements in s5 IA, this Court shall dismiss the CP even if the CP is filed later… [18] On the basis thereof, this Court opines that this Court ought not to exercise its discretionary powers under s93(4) IA and r283 IR to extend and/or abridge the time for filing of the CP after the six months statutory time limit as prescribed in s5(1)(c) IA has lapsed and/or after 23.3.2022.”

Dalam mengkaji niat dan hasrat Parlimen dalam menggubal undang-undang, Mahkamah perlu mengkaji bahasa yang digunakan dalam Akta Tersebut secara menyeluruh ssebagaimana diputuskan Mahkamah Persekutuan dalam kes Metramac Corporation Sdn Bhd v Fawziah Holdings Sdn Bhd [2006] 4 MLJ 113; [2006] 3 CLJ 177; [2006] 1 MLRA 1; [2006] 3 AMR 725 seperti berikut:- “Thus when the language used in a statute is clear effect must be given to it. As Higgins J said in Amalgamated Society of Engineers v. Adelaide Steamship Co Ltd 28 CLR 129 at pp 161-162: The fundamental rule of interpretation, to which all others are subordinate, is that a statute is to be expounded according to the intent of the Parliament that made it, and that intention has to be found by an examination of the language used in the statute as a whole. The question is, what does the language mean; and when we find what the language means in its ordinary and natural sense it is our duty to obey that meaning even if we think the result to be inconvenient, impolite or improbable.”

Dalam penilaian Mahkamah kepada peruntukan-peruntukan dalam Akta Tersebut, Mahkamah merujuk kepada seksyen 33C(5) Akta Tersebut yang memperuntukkan bahawa apabila seseorang Pemiutang gagal memfailkan bantahan dalam tempoh masa yang ditentukan, maka Pemiutang tersebut dianggap tidak mempunyai sebarang bantahan terhadap pelepasan si bankrap tersebut. Secara perbandingan, seksyen 33B(3) juga mempunyai peruntukan yang serupa seperti berikut:- “(3) A creditor who does not furnish a notice of his objection and the grounds of his objection in accordance with subsection (2) shall be deemed to have no objection to the discharge.”

Penelitian kedua-dua peruntukan ini menunjukkan hasrat Parlimen dalam menggubal peruntukan-peruntukan tersebut adalah bersifat mandatori. Sekiranya niat Parlimen adalah untuk peruntukan-peruntukan tersebut bersifat direktori, maka sememangnya bahasa yang digunakan dalam peruntukan-peruntukan tersebut akan berbentuk sebagaimana dalam seksyen 33B(4) Akta Tersebut seperti berikut:- “(4) A creditor who has furnished a notice of his objection and the grounds of his objection in accordance with subsection (2) may, within twenty-one days of being informed by the Director General of Insolvency that his objection has been rejected, make an application to the court for an order prohibiting the Director General of Insolvency from issuing a certificate of discharge.”

Di samping fakta bahawa peruntukan 33B(4) menggunakan perkataan “may” berbanding “shall” dalam peruntukan-peruntukan seksyen 33B(2) dan 33C(4) Akta Tersebut, Mahkamah juga dapati anggapan bahawa sekiranya bantahan tidak difailkan dalam tempoh 21 hari, Pemiutang dianggap tidak mempunyai bantahan terhadap notis niat untuk melepaskan si bankrap dalam seksyen-seksyen 33B(3) dan 33C(5) Akta Tersebut, turut tidak menyusuli selepas peruntukan seksyen 33B(4) Akta Tersebut. Maka, adalah jelas bahawa peruntukan-peruntukan 33B(2) dan 33C(4) Akta Tersebut adalah bersifat mandatori dan Mahkamah tidak boleh menggunakan kuasa am Mahkamah di bawah seksyen 93(4) Akta Tersebut untuk mengatasi peruntukan mandatori di bawah seksyen 33C(4) Akta Tersebut.

Dalam hal ini, Mahkamah dalam kes Re Lee Peak Sing; Ex P Malayan Banking Bhd [2012] 3 CLJ 338; [2011] 6 MLRH 798; [2011] AMEJ 0386 memutuskan bahawa:- “(e) I find that s. 93(4) of the Bankruptcy Act deals with non-compliance with normal procedures, while s. 131 of the same Act deals with formal defects. These provisions do not apply to non-compliance with a mandatory statutory requirement.

Further, I find that r. 274 is only applicable in circumstances involving mere non-compliance with procedural rules and not non-compliance with a mandatory statutory requirement and must again be read in light of the decision of the Supreme Court in Sovereign General Insurance Sdn Bhd v. Koh Tian Bee (supra) and the myriad of cases thereafter…”

Lebih-lebih lagi, pendekatan ketat yang diambil Mahkamah adalah konsisten dengan undang-undang yang mantap bahawa Mahkamah perlu memberi tafsiran yang ketat dalam kes-kes kebankrapan. Umpamanya, dalam kes J Raju M Kerpaya v Commerce International Merchant Bankers Bhd [2000] 3 MLJ 177; [2000] 3 CLJ 104; [2000] 1 MLRA 238; [2000] 2 AMR 2325 Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “1. When determining an issue under the Act, it is incumbent upon the court to accord its provisions a strict construction.”

Dalam nada yang sama, Mahkamah dalam kes Ghazali Haji Ibrahim; Ex Parte Cimb Bank Berhad [2012] 9 MLJ 768; [2013] 2 MLRH 640; [2012] AMEJ 0062 memutuskan bahawa:- “[20] The court must be strict when dealing with inter alia, bankruptcy notices as bankruptcy proceedings are quasi penal in nature and as bankruptcy is a creature of statute, the provisions of the statute must be strictly followed…”

Atas alasan ini sendiri permohonan JC adalah wajar ditolak. Namun, bagi kesempurnaan, Mahkamah meneruskan untuk mengkaji merit permohonan JC untuk lanjutan masa. Dalam hal ini, Mahkamah berpendapat bahawa seksyen 93(4) Akta Tersebut sewajarnya dibaca bersama Kaedah 283 Kaedah Tersebut yang memperuntukkan bahawa:- “The court may under special circumstances and for good cause shown extend or abridge the time appointed by these Rules or fixed by any order of the court for doing any act or taking any proceedings.”

Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Rohani @ Hamidah bt Nor v Sincere Leasing Sdn Bhd [1993] 1 AMR 225 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The judgment creditor's solicitor also referred me to Re Walter Su Ex parte United Malayan Banking Corporation Berhad [1987] 1 MLJ p 44 where YA Mohd Dzaiddin held at p 45 that the court had a discretion to allow an extension of time to serve the bankruptcy notice even though such application was made after the expiration of one month from the issue thereof. The power of the court to do this is not in doubt. The special circumstances and the good cause to be shown are a sine qua non.”

Keperluan untuk menunjukkan keadaan khas dan alasan yang baik untuk mewajarkan lanjutan masa turut dinyatakan dalam kes yang dirujuk JC iaitu kes Ong Guan Teck & Ors v Hijjas [1982] 1 MLJ 105; [1982] CLJ (Rep) 616; [1981] 1 MLRH 237 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “It is trite law that the Court has an unfettered discretion to grant or refuse an extension of time. The first principle is that the rules of Court must prima facie be obeyed and in order to justify an extension of time, there must be some material on which the Court can exercise its discretion in favour of the applicant. For otherwise the party in breach of the rules would have an unfettered right to extension of time which would defeat the very purpose and object of the rules on limitation of period.”

Malah, undang-undang juga adalah mantap bahawa apabila had masa yang diberikan adalah lebih besar, sebagaimana dalam kes ini iaitu 21 hari berbanding tempoh masa yang biasa, maka JC mempunyai beban yang lebih tinggi untuk memberi justifikasi yang baik bagi memohon lanjutan masa. Perkara ini ada diputuskan dalam kes Nazlan Hashim & Anor v Mohamad Akmal Mohd Rashid [2015] 1 LNS 1211; [2015] MLRHU 1491 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[25] In my opinion, where the period given is substantial, such as thirty days, an applicant seeking for an extension of time has an onerous burden to justify the delay, as opposed to a shorter period of time, such as fourteen days…”

Dalam hujahan bertulis JC, JC berhujah bahawa sewaktu arahan diberikan kepada peguam JC untuk memfailkan permohonan bantahan, tempoh untuk memfailkan bantahan tersebut telah luput. JC berhujah bahawa kelewatan yang timbul adalah kerana JC mempunyai beberapa cawangan di serata Malaysia dan Notis yang diterima JC tidak diterima di cawangan JC yang mengendalikan kes-kes paska kebankrapan. Setelah JC dapat mengenal pasti bahagian yang mengendalikan kes seperti ini, arahan diberikan kepada peguam untuk memasukkan bantahan bagi kes ini.

Sebelum menilai kekuatan alasan yang dikemukakan JC, Mahkamah dapati KPI mengusulkan bantahan dalam hujahan bertulis bahawa tiada alasan berkenaan kelewatan yang dinyatakan dalam surat makluman JC mahupun Afidavit Sokongan JC. Penelitian Mahkamah kepada afidavit-afidavit yang difailkan JC menunjukkan bahawa sememangnya JC tidak menyatakan sebarang alasan atau justifikasi untuk menjelaskan kelewatan dalam memfailkan bantahan dalam mana-mana afidavit yang difailkan. Undang-undang adalah mantap bahawa sebarang penegasan fakta mestilah diplidkan dalam Afidavit dan litigant tidak sepatutnya mengetengahkan fakta-fakta material ini hanya dalam hujahan bertulis. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Ng Hee Thoong & Anor v Public Bank Berhad [1995] 1 MLJ 281; [1995] 1 CLJ 609; [1995] 1 MLRA 48; [1995] 1 AMR 622 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “I have carefully perused the affidavit filed by the respondent in support of its summons for judgment (which is the only affidavit delivered by it) but have been unable to discover any such explanation as that alluded to by the learned Judicial Commissioner. The only reference to the delay point is to be found in the address of Counsel for the respondent in the Court below and the explanation is in reality that of Counsel and not of his client under oath. It is a principle fundamental to our system of adversarial litigation that evidence upon a matter must be given on oath. The practice of Counsel giving evidence from the Bar, as was done in this case, is to be deprecated. To act, as the learned Judicial Commissioner did in this case is to ignore the very basic tenets of the law of evidence that is applied by our Courts…”

Prinsip yang sama juga diputuskan dalam kes Bank Kerjasama Rakyat Malaysia Berhad v Bigphase Realty Sdn Bhd [2016] 1 LNS 172; [2016] MLRHU 189; [2016] AMEJ 916 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[27] In any event, the argument about the certificate of indebtedness having incorporated excessive profit by virtue of the 15-year horizon is not affirmed by the defendant in any of the affidavits and only raised by Counsel in submission and is merely a statement from the Bar which is plainly not admissible…”

Maka, atas kegagalan JC memasukkan alasan berkenaan kelewatan dalam Afidavit JC sendiri menyebabkan permohonan JC wajar ditolak. Malah, sekiranyapun alasan tersebut dipertimbangkan oleh Mahkamah, Mahkamah tidak dapat menghayati keperluan JC mengambil masa lebih dari 21 hari semata-mata untuk mengenal pasti cawangan yang mengendalikan kes paska kebankrapan dan seterusnya memberi arahan kepada peguam, lebih-lebih lagi, notis yang dikeluarkan KPI dengan jelas mengarahkan JC memfailkan sebarang bantahan dalam tempoh 21 hari dari tarikh penerimaan notis tersebut. Dalam apa jua keadaan, alasan kelewatan memberi arahan kepada peguam tidak boleh dijadikan alasan atau sebab yang baik untuk melanjutkan tempoh masa. Dalam menjelaskan prinsip ini, Mahkamah dalam kes Re Lee Peak Sing (supra) Mahkamah memutuskan bahawa:- “(f) The appellant/judgment debtor's attempt to rely on his ignorance of the law and/or failure/oversight on his part to instruct his solicitors to file encl. as a ground to justify his non-compliance with the seven days' mandatory statutory requirement and relied on r. 274 of the said Rules to exonerate him from non-compliance with a mandatory statutory requirement. I find that the appellant/judgment debtor's non-compliance with the seven days' mandatory statutory requirement is not a mere procedural irregularity...”

Seterusnya dalam kes Singapore Flour Mills Pte Ltd v Thong Yik Animal Feed Sdn Bhd & Ors [2000] 8 CLJ 559; [2000] 3 MLRH 393 pula, Mahkamah memutuskan bahawa:- “Delay in instructing counsel and solicitor can hardly be a reason to ground for application for extension of time.”

Mahkamah juga merujuk kepada kes Global Payments Sdn Bhd & Anor v Bank Negara Malaysia & Anor [2016] 1 LNS 1013; [2016] MLRHU 1128; [2016] AMEJ 1906 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “Instruction To The Solicitor [20] The Applicants averred in the affidavit in support that they had instructed their solicitors to negotiate with the First Respondent also in my view does not amount to a reasonable ground for extension of time. [21] In the case of Mohd Ismail Abd Ghani v. Ketua Pengarah Pendaftaran Negara & Anor [2011] 5 CLJ 660, Aziah Ali J (now FCJ) held that the explanation by the applicant that he needed time to find a lawyer and his lawyer needed time to check his matter are not satisfactory ground to account for the delay.”

Maka, jikapun alasan yang diberikan JC dalam hujahan bertulis JC dipertimbangkan Mahkamah, perkara tersebut tidak mewajarkan Mahkamah membenarkan lanjutan masa yang dipohon JC. Maka, atas alasan ini, Mahkamah berpendapat bahawa JC telah gagal menunjukkan keadaan khas dan sebab yang baik di bawah kaedah 283 Kaedah Tersebut untuk Mahkamah menggunakan budi bicara menurut seksyen 93(4) Akta Tersebut untuk melanjutkan masa bagi membolehkan JC memfailkan permohonan di Mahkamah menurut seksyen 33C(4) Akta Tersebut.

Sekiranya Mahkamah membenarkan permohonan JC untuk lanjutan masa sewenang-wenangnya tanpa sebarang alasan yang munasabah, maka perkara ini akan mebuka “flood gate” untuk kesemua pihak memperlekehkan had masa yang ditetapkan menurut seksyen 33C(4) Akta Tersebut dan memohon lanjutan masa di Mahkamah. Perkara ini bertentangan dengan polisi awam kerana akan menggagalkan niat parlimen dalam menetapkan had masa untuk seseorang JC membuat permohonan di Mahkamah. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Pastpresentfuture Sdn Bhd v MFI Money Sdn Bhd [2021] 1 LNS 2961; [2021] MLRHU 1495 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “…The reason to the delay is that the staff who received the writ and the statement of claim has failed to forward the same to the attention of the legal executive. If this was a reason to extend time, then it will open a floodgate as the time would have to be extended as matter of course. I find no merits in the Defendant's submission.”

Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah dapati JC gagal menunjukkan keadaan khas dan sebab yang baik untuk memohon lanjutan masa dan dengan demikian, permohonan JC dalam Lampiran 1 adalah ditolak. Mahkamah menggunakan budi bicara untuk tidak mengenakan sebarang perintah terhadap kos. Bertarikh: 24 Jun 2024 Disediakan oleh, ………………………………….

Tetuan Mimirahayu Haniff Heng & Partners Peguamcara Pemiutang Penghakiman/ Pemohon A-2- 07, 1 Neo Damansara, Jalan PJU 8/1, Damansara Perdana, 47820 Petaling Jaya, Selangor [No Ruj: MHHP/ABMB/NEO/LIT-33C/WDH] … Puan Alya Zarifah bersama Puan Nadhira Bt Maridan

Ketua Pengarah Insolvensi Aras 12, Menara Tabung Haji, Jalan Ayer Molek, Johor Bahru, Johor [No Ruj:-] … Encik Abdul Muqsit Bin Sani Kes-kes yang dirujuk:

Re Azizul Nizam bin Bidin; Ex-Parte Solsis (M) Sdn Bhd [2017] 11 MLJ 459; [2017] 1 LNS 581; [2017] MLRHU 377; [2017] AMEJ 0489

Perbadanan Nasional Insurans Sdn Bhd v Pua Lai Ong [1996] 3 MLJ 85; [1996] 3 CLJ 321; [1996] 1 MLRA 308; [1996] 3 AMR 2869

Perbadanan Nasional Bhd V Jeffrey Bin Munap [2022] MLJU 2063

Metramac Corporation Sdn Bhd v Fawziah Holdings Sdn Bhd [2006] 4 MLJ 113; [2006] 3 CLJ 177; [2006] 1 MLRA 1; [2006] 3 AMR 725

Re Lee Peak Sing; Ex P Malayan Banking Bhd [2012] 3 CLJ 338; [2011] 6 MLRH 798; [2011] AMEJ 0386

J Raju M Kerpaya v Commerce International Merchant Bankers Bhd [2000] 3

MLJ 177; [2000] 3 CLJ 104; [2000] 1 MLRA 238; [2000] 2 AMR 2325

MLRH 640; [2012] AMEJ 0062

Rohani @ Hamidah bt Nor v Sincere Leasing Sdn Bhd [1993] 1 AMR 225 Ong Guan Teck & Ors v Hijjas [1982] 1 MLJ 105; [1982] CLJ (Rep) 616; [1981] 1

MLRH 237 Nazlan Hashim & Anor v Mohamad Akmal Mohd Rashid [2015] 1 LNS 1211; [2015] MLRHU 1491

Ng Hee Thoong & Anor v Public Bank Berhad [1995] 1 MLJ 281; [1995] 1 CLJ 609; [1995] 1 MLRA 48; [1995] 1 AMR 622

Bank Kerjasama Rakyat Malaysia Berhad v Bigphase Realty Sdn Bhd [2016] 1

LNS 172; [2016] MLRHU 189; [2016] AMEJ 916 Singapore Flour Mills Pte Ltd v Thong Yik Animal Feed Sdn Bhd & Ors [2000] 8

CLJ 559; [2000] 3 MLRH 393 Global Payments Sdn Bhd & Anor v Bank Negara Malaysia & Anor [2016] 1 LNS 1013; [2016] MLRHU 1128; [2016] AMEJ 1906

Pastpresentfuture Sdn Bhd v MFI Money Sdn Bhd [2021] 1 LNS 2961; [2021]