Amala Johnson v Pendakwa Raya (B-05(M)-108-03/2017)

(i) perayu tidak ada pengetahuan tentang dadah yang disorokkan dalam beg galas P33 yang dibawanya; 13

(v) Beg P33 dan isi kandungan tidak dihantar untuk ujian cap jari. Dapatan Kami Alasan (i), (ii) dan (iii) - pengetahuan perayu tentang dadah yang disorokkan dalam beg P33; anggapan pemilikan dan pengetahuan tentang dadah tersebut yang di invoked ke atas perayu di bawah s.37(d), ADB 1952; dan demeanour perayu yang tidak menunjukkan perayu tahu tentang dadah dalam beg P33 [38] Sehubungan dengannya, peguam bela perayu yang bijaksana menghujahkan bahawa perayu hanyalah seorang pembantu rumah yang tidak ada keupayaan untuk menyorokkan dadah tersebut dalam ruangan yang dijahit dengan ‘lining’ yang cantik dan kemas seolah-olah buatan kilang. Ruang di mana dadah disorokkan berbentuk keras dan SP-7, SP- 14 8 dan SP-10 tidak merasai apa-apa apabila ruang tersebut diraba/disentuh seperti mana dilakukan oleh perayu ketika menerima beg tersebut daripada Kadir. Apabila disoal, Kadir hanya menyatakan kepada perayu bahawa beg P33 adalah beg baru dan kebiasaannya beg baru akan keras sebegitu. [39] Peguam bela seterusnya menghujahkan bahawa perayu hanya diberikan beg P33 di Kolkata oleh Kadir untuk dibawa dan seterusnya diberikan kepada seseorang di Kuantan, Malaysia. Perayu telah membawa beg tersebut dengan suci hati tanpa mengetahui tentang dadah yang turut diisi dalam beg tersebut secara tersorok. [40] Seperti hakim bicara yang bijaksana, kami merumuskan bahawa perayu sebenarnya mengetengahkan pembelaan pembawa ikhlas (innocent carrier) tanpa notis sebagai teras pembelaannya. [41] Peguam bela juga berhujah bahawa hakim bicara yang bijaksana telah invoked anggapan di bawah s.37(d) ADB 1952 memihak kepada pihak pendakwaan tanpa memberi sebarang alasan. Beliau menambah bahawa anggapan statutori tersebut tidak sewajarnya di invoked terhadap 15 perayu kerana perayu langsung tidak tahu tentang dadah yang disorokkan dalam beg galas P33 yang dibawanya. [42] Peguam bela seterusnya menyentuh berkenaan keterangan SP-6 yang menyatakan semasa ditangkap, perayu kelihatan gelisah, risau dan ketakutan. Dan, apabila dadah yang dijumpai dari dalam beg P33 ditunjukkan, perayu broke down dan seterusnya menangis. Namun, semasa disoal balas, SP-6 menyatakan beliau tidak memerhatikan perayu tetapi sebaliknya merekodkan barang-barang kes yang dirampas oleh SP-7. [43] Peguam bela meneruskan bahawa SP-7 menyatakan dia tidak tahu reaksi perayu ketika barang kes dadah yang dijumpai tersebut ditunjukkan kepada perayu. SP-10 pula menyatakan beliau tidak ingat sama ada perayu menangis atau kebingungan apabila barang kes dadah tersebut ditunjukkan kepada perayu. [44] Berdasarkan kepada keterangan SP-6, SP-7 dan SP-10 di atas, peguam bela menghujahkan bahawa hakim bicara yang bijaksana khilaf apabila mengguna pakai s.8, Akta Keterangan 1950, untuk mendapati 16 bahawa perayu mempunyai pengetahuan tentang dadah di dalam beg P33, diuji dari demeanour dan/atau tingkah laku (conduct) perayu. [45] Kami menangani isu-isu yang dibangkit sebegini. [46] Keterangan yang disajikan di mahkamah oleh kedua-dua pihak pendakwaan dan pembelaan menunjukkan bahawa:

(i) perayu dilihat oleh SP-7 membawa beg galas P33 dan apabila diimbas, terdapat imej yang mencurigakan dalam beg P33 tersebut di skrin mesin pengimbas;

(v) SP-7 menyatakan perayu sendiri yang mengeluarkan pakaiannya di tempat pemeriksaan Kastam selepas skrin mesin pengimbas menunjukkan imej yang mencurigakan.

(d) any person who is found to have had in custody or under his control whatsoever containing any dangerous drug shall, until the contrary is proved, be deemed to have been in possession of such drug and shall, until the contrary is proved, be deemed to have known the nature of such drugs”. 19 [50] Apa yang diperlukan sebelum s.37(d) boleh di invoked hanyalah seseorang itu dibuktikan mempunyai kawalan atau jagaan ke atas ‘anything whatsoever containing any dangerous drugs’. Frasa ‘anything whatsoever containing’ tidak didefinisikan di bawah ADB, 1952. Maka ia mengundang maksud yang cukup luas untuk meliputi apa jua objek yang boleh mengandungi (containing) sesuatu/dadah. Beg plastik, paket plastik, kotak, guni, tin kosong, baldi, beg galas seperti yang dibawa oleh perayu dan apa jua objek yang seumpama dengannya yang boleh mengandungi sesuatu adalah layak untuk dimasukkan ke dalam kategori ‘anything whatsoever containing’. [51] Apabila kawalan atau jagaan ke atas anything whatsoever containing itu telah dibuktikan, barulah boleh di invoke bahawa orang itu dianggap mempunyai milikan ke atas dadah dalam container tersebut dan turut dianggap mempunyai pengetahuan tentang jenis dadah dalam container tersebut sehinggalah sebaliknya dibuktikan. [52] Tidak ada keperluan lain yang perlu dipenuhi atau dibuktikan sebelum s.37(d) itu boleh di invoked ke atas seseorang yang didapati mempunyai kawalan atau jagaan ke atas anything whatsoever containing yang mengandungi dadah. 20 [53] Pengetahuan seseorang tentang dadah dalam container tersebut (dalam kes ini dalam beg galas P33) juga bukan inti pati yang perlu dibuktikan sebelum s.37(d) boleh di invoked. Seksyen ini tidak memerlukan adanya pengetahuan tentang dadah dalam container tersebut sebelum anggapan statutori di bawah seksyen ini boleh di invoked. Maka hujahan peguam bela bahawa anggapan statutori di bawah s.37(d) ADB 1952 tidak wajar di invoke terhadap perayu kerana perayu tidak ada pengetahuan tentang dadah dalam beg galas P33 tersebut adalah tersasar, tanpa asas di sisi undang-undang. [54] Demeanour atau tingkah laku (conduct) seseorang sebelum, semasa atau selepas ditahan bersama dadah yang dijumpai adalah juga tidak relevan untuk invoke anggapan di bawah s.37(d). Demeanour atau tingkah laku sedemikian tidak membawa sebarang consequence jika bergantung kepada anggapan tersebut. Maka sama ada perayu menangis, atau ketawa atau girang atau senyum atau takut atau risau atau gelisah atau broke down selepas dadah dijumpai dan ditunjukkan kepadanya bukan isu yang relevan untuk dipertimbangkan sebelum anggapan di bawah s.37(d) tersebut di invoke. 21 [55] Demikian juga tidak ada keperluan untuk mendalami state of mind (intention) seseorang itu jika anggapan di bawah s.37(d) di invoke. Seterusnya, tidak ada keperluan bagi Mahkamah untuk membuat dapatan tambahan atau alternatif tentang milikan mens rea atau pengetahuan tentang dadah tersebut sekiranya anggapan di bawah s.37(d) di invoke. Ia akan hanya menimbulkan kekeliruan yang berpanjangan tentang evidential burden yang diletakkan di bahu pihak pembelaan. [56] Isu seterusnya adalah sama ada perayu adalah seorang pembawa ikhlas tanpa notis/pengetahuan tentang dadah yang dibawa dalam beg P33 tersebut. [57] Perayu sendiri menyatakan bahawa sebagai balasan untuk membawa beg P33 kepada seseorang di Kuantan, Malaysia, beliau telah diberi ganjaran :

(i) diberi 5000 Rupee oleh Salim, yang bersamaan dengan sebulan gaji perayu sebagai pembantu kedai di Chennai;

(v) perayu tidak tahu kepada siapa beg P33 perlu diserahkan di Kuantan;

(x) Perayu tidak pernah kenal atau berjumpa Kadir sebelum ini. [58] Hakim bicara yang bijaksana telah menghalusi fakta-fakta yang tidak dipertikaikan di atas dan setelah membandingkannya dengan fakta-fakta yang dibentangkan oleh pihak pendakwaan, mendapati di m.s. 39, Jilid 1 Rekod Rayuan (‘RR’): “Di peringkat ini Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak pendakwaan bahawa OKT dengan yakin nya mengambil beg P33 tersebut daripada Kadir yang tidak dikenalinya dan baru pertama kali berjumpa. Meski pun OKT menegaskan bahawa beliau mempercayai Kadir kerana Salim, namun alasan itu tidak boleh diterima. Malah, OKT sewajarnya berasa curiga dan was-was apabila Kadir telah memberinya wang RM1,500.00 dan rantai sebelum beliau berlepas ke Malaysia. Secara logiknya, tiada siapa yang akan memberikan wang 5,000 Rupee, RM1,500.00 dan rantai, dibelanja tiket penerbangan dan ditaja hotel di Kuantan hanya untuk menghantar beberapa helai kain/suit Punjabi. Sebagai seorang yang waras, OKT sewajarnya berasa pelik dan hairan. Namun, OKT masih memilih untuk membawa beg P33 tersebut ke Malaysia. Malah, fakta bahawa OKT tidak mengetahui siapa dan ke mana kain/suit Punjabi ini perlu dihantar setelah tiba di Kuantan adalah tidak logik. Fakta-fakta ini menimbulkan persoalan yang besar di dalam kes ini dan kelompangan-kelompangan ini tidak dapat ditutup oleh peguam bela OKT”. [59] Seterusnya, setelah merujuk dan memetik perenggan-perenggan 39, 40, 41, 42, 43 dan 44 kes Mahkamah Persekutuan PP v Herlina 24 Purnama Sari [2017] MLRAU 499, hakim bicara yang bijaksana telah mendapati seraya memutuskan, seperti di m.s. 42, Jilid 1, RR bahawa: “Dengan merujuk kepada kes di atas, Mahkamah percaya bahawa OKT sebenarnya mampu menolak untuk membawa beg P33 tersebut dan OKT mempunyai banyak sebab untuk berasa sangsi dengan cara beg itu diserahkan kepada OKT bersama-sama dengan wang tunai dan barang kemas sebelum berlepas ke Malaysia. Mahkamah bersetuju dengan pihak pendakwaan bahawa OKT dengan sengaja menutup matanya ‘wilful blindness’ meski pun tahu beg P33 mengandungi dadah. Mahkamah dengan ini menolak pembelaan OKT bahawa beliau hanyalah innocent carrier kerana tidak bermerit”. [60] Perenggan-perenggan 43 dan 44 otoriti yang dirujuk oleh hakim bicara yang bijaksana di atas menyebutkan: “43. In our judgement, that the manner in which the impugned drugs were concealed in the two boxes which were found in the respondent’s luggage goes to show that the respondent knew the contents of the two boxes. It is not enough for the respondent to merely assert absence of knowledge. On the facts, there are many reasons for the respondent to be suspicious that the luggage she was carrying contained impugned drugs. But she wilfully shut her eyes. It is preposterous to accept the respondent’s defence that she had agreed to carry something in her luggage to help Jo, a total stranger, to have the two boxes delivered to Jo’s friend in Laos”.

In our assessment, looking at the evidence in totality, the respondent could not exculpate herself from her involvement in the trafficking of the seized drugs by saying that she had no knowledge or that she was an ‘innocent carrier’ in this transaction. In our view, she could not be ‘innocent’ when she voluntarily agreed to hand over the boxes to a third party that she hardly knew in another country without enquiring further as to the contents of the said boxes. The respondent, without such enquiry, which she would have reasonably expected to make in any event, had agreed to give the boxes to someone just as a favour to her friend Vivian. The respondent should have refused to carry out such an assignment if no satisfactory explanation as to their contents was forthcoming from Vivian whom she was in contact with. Her failure to do so makes her guilty of wilful blindness”. 25 [61] Berdasarkan kepada fakta-fakta kes dan keterangan yang tidak dipertikaikan dan otoriti mantap yang disandarkan oleh hakim bicara yang bijaksana, kami bersetuju sepenuhnya dengan dapatan hakim tersebut bahawa perayu bukan seorang innocent carrier without notice. Beliau memang mengetahui tentang dadah yang terkandung di dalam beg galas P33 tersebut tetapi memilih untuk menutup matanya. Sesungguhnya, perayu is guilty of wilful blindness. Perayu mampu untuk menolak permintaan Salim dan Kadir untuk membawa beg P33 tersebut tetapi perayu dengan sengaja tidak berbuat begitu. Seperti dapatan hakim bicara yang bijaksana, perayu gagal untuk mematahkan anggapan statutori yang terpakai ke atasnya di bawah s.37(d), ADB 1952. [62] Kami tidak ada apa-apa yang signifikan untuk ditambah kepada dapatan hakim bicara yang bijaksana tersebut. Alasan (iv) – tidak ada overt acts di pihak perayu [63] Peguam bela menyatakan bahawa perayu telah terlepas penerbangannya ke Kuantan selepas menunggu kira-kira 4 jam di KLIA. Selepas itu perayu diarahkan untuk ke tingkat 5, Pejabat Tuntutan Bagasi untuk mengambil begnya. Selepas mengambil beg P33 dia telah ditahan 26 oleh SP-7 dan pasukannya yang kemudian mengarahkannya untuk mengimbas beg-beg yang dibawanya di mesin pengimbas. Perayu telah mematuhi semua arahan SP-7. [64] Peguam bela seterusnya menghujahkan bahawa sekiranya perayu tahu beg P33 mengandungi dadah, dia tidak akan pergi ke Pejabat Tuntutan Bagasi untuk mengambil beg P33 tersebut. Perayu bukan seorang yang berpelajaran. Hanya kerja sebagai pembantu rumah di Hong Kong dan Singapura. Perayu broke down apabila dadah tersebut dijumpai dan ditunjukkan kepada dia. [65] Peguam bela menghujahkan tiada overt act langsung di pihak perayu. Perayu tidak berbuat apa-apa selain dari berjalan sambil membawa beg galas P33 tersebut. [66] Pada hemat kami, fakta bahawa perayu telah membawa (carry) beg P33 yang mengandungi dadah tersebut dari Kolkata ke KLIA di Malaysia dengan sendirinya merupakan satu overt act pihak perayu untuk mengedarkan dadah tersebut. Dalam kes Mahkamah Persekutuan 27 Munuswamy Sundar Raj v PP [2016] 1 CLJ 357, YA Suriyadi Halim Omar HMP, menyatakan bagi pihak Mahkamah: “[14] The ingredient of trafficking was established when the appellant carried the drugs from New Delhi airport to Kuala Lumpur (see s.2 of the Act)”. [67] Di dalam kes di hadapan kami, tidak ada pertikaian bahawa perayu telah membawa dadah tersebut dari Kolkata ke KLIA, Sepang, Malaysia. [68] Seterusnya cara dadah tersebut dibungkus dan kemudiannya disorokkan dalam lipatan lining beg P33 tersebut juga merupakan overt act perayu. Mahkamah ini dalam kes Methan Aydroos Mohamed Pillai Naina Mohamed v PP [2013] 1 LNS 968, menyatakan, melalui Azahar Mohamed HMR: “[27] In this instant case, the appellant was apprehended in the act of carrying ketamine weighing in total 5759.3 grammes, which in our view an amount much larger than was likely to be used for his own consumption. And what is more glaring was the manner on how the drugs were concealed in the photo frames; this indicated an intention to avoid detection. Drugs traffickers would use all kinds of tricks or deception to conceal the drugs from being detected by enforcement agencies (see: Teh Hock Leong v. PP [2008] 4 CLJ 764). And the most telling evidence is that the appellant had brought the drugs from India into Malaysia. This was sufficient to lead to a strong and irresistible inference that the purpose for which the appellant was in possession of the drugs he was carrying was to transfer the possession of the offending drug to another party in our country (see: Ong Ah Guan v Public Prosecutor [1981] 1 MLJ 64 and Mohamad Yazri b. Minhat v PP [2003] 2 MLJ 241)”. 28 [69] Kami mendapati bahawa hujahan peguam bela berkaitan dengan isu overt act ini tidak mengandungi sebarang merit langsung. Alasan (v) – beg P33 dan bungkusan dadah tersebut tidak ambil cap jari dan kesan DNA [70] Dihujahkan pegawai penyiasat tidak mengambil inisiatif untuk mengesan cap jari atau kesan DNA pada beg P33 dan juga setiap bungkusan yang mengandungi dadah tersebut. Ini boleh membuktikan siapa yang telah mengendalikan beg tersebut dan mengesan siapa sebenarnya yang memasukkan dadah tersebut ke dalam beg P33. [71] Pada hemat kami, perayu telah ditahan bersama dengan beg yang mengandungi dadah tersebut secara red handed. Dalam keadaan seperti ini kewujudan cap jari atau pun kesan DNA tidak penting kerana pembawa beg yang mengandungi dadah tersebut diketahui atau dikenal pasti iaitu perayu sendiri. Ini sudah mencukupi untuk mengaitkan perayu dengan pemilikan (possession) dadah berkenaan, yang menjadi salah satu inti pati pertuduhan mengedarkan dadah tersebut. Maka siapa sebenarnya yang mengendalikan beg tersebut dan memasukkan dadah ke dalam beg 29 tersebut tidak relevan. Lainlah sekiranya pembawa beg tersebut tidak dikenal pasti orangnya. [72] Dalam kes Gade Laksmi Mangaraju v State of Andra Pradesh AIR [2001] Supreme Court 2677 diputuskan bahawa: “Presence of finger print at the scene of occurrence is a positive evidence, but the absence of a finger print is not enough to foreclose the presence of the person’s concerned at the scene. If during perpetration of the crime, the finger print of the culprit could possibly be remitted at the scene, it is equally a possibility that such a remnant would not be remitted at all. Hence absence of finger impression is not a guarantee of absence of the person concerned at the scene”. [73] Kes Mahkamah Persekutuan – PP v Mansor Md. Rashid & Anor [1997] 1 CLJ 233 juga mengunjurkan skema yang bersamaan. [74] Peguam bela yang bijaksana juga menyarankan bahawa kegagalan pegawai penyiasat untuk mengesan Salim dan Kadir, khususnya sama ada benar beg P33 tersebut telah diberikan oleh Kadir kepada perayu, telah memprejudiskan perayu. Namun, peguam bela juga mengakui bahawa tiada butir-butir lengkap diberikan oleh perayu tentang kedua-dua penama ini. Apa yang dibekalkan hanya nama ‘Salim’ dan ‘Kadir’ sahaja. 30 [75] Dalam keadaan seperti ini, kami dapati bahawa perayu telah gagal untuk memberikan notis Alcontara yang mencukupi. Adalah sukar bagi pihak penguat kuasa untuk mengesan kedua-dua penama tersebut dalam ketiadaan butir-butir mereka yang lengkap. Lebih-lebih lagi kedua-dua Salim dan Kadir berada di luar bidang kuasa negara ini, iaitu mereka barangkali rakyat Republik India dan berada di India. Usaha untuk mengesan kedua-dua mereka tanpa butiran yang lengkap adalah tipis sekali. Kesimpulan [76] Berdasarkan kepada segala alasan-alasan di atas, kami mendapati rayuan perayu tidak bermerit sama sekali. Dengan itu kami menolak rayuan perayu seraya mengekalkan dan mengesahkan sabitan dan hukuman yang dijatuhkan ke atas perayu oleh Mahkamah Tinggi. BERTARIKH: 18HB. FEBRUARI 2019 ( AHMADI HAJI ASNAWI ) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia 31 Peguam Cara Bagi Pihak Perayu: Surjan Singh Sidhu & Lee Boon Keat Surjan Singh Sidhu & Co. Peguam Bela dan Peguam Cara Bagi Pihak Responden: Ku Hayati bt Ku Haron Timbalan Pendakwa Raya Jabatan Peguam Negara