Amir Bin Ayob (PA-45A-34-06/2019)

OKT telah dituduh dengan satu (1) pertuduhan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama. Pertuduhan adalah seperti berikut:- “Bahawa kamu pada 19.2.2019 jam lebih kurang 7.00 petang di alamat No. 9 Lintang Bertam Indah 1, Taman Bertam Indah, Kepala Batas, Dalam Daerah Seberang Perai Utara, di dalam Negeri Pulau Pinang telah di dapati mengedar dadah berbahaya jenis Cannabis seberat 1029.9 gram dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh di hukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.”.

OKT mengaku tidak bersalah ke atas pertuduhan tersebut dan meminta dibicarakan. Seramai 7 orang saksi pendakwaan telah memberi keterangan. Mereka ialah:- SP1- Sjn Mohd Zaidi Omar - Penjaga Stor SP2- Abdul Jalil Abdul Rahman - Ahli Kimia SP3- L/Kpl Amirul Aini bin Mohd Basri - Jurufoto SP4- Insp Tanapalan a/l Krishna - Pengadu SP5- Insp Rozila binti Remali - Pegawai Penyiasat SP6- Norlina binti Jaafar – Isteri tertuduh / Pemilik Rumah SP7- Kpl Mohd Yazid bin Muhammad Jamil - Pegawai Forensik FAKTA KES PENDAKWAAN [3] Pada 19.02.2019 jam lebih kurang 7 petang, semasa SP4 menjalankan tugas OPS Tapis, Pengadu bersama anggota dari Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Daerah Seberang Perai Utara (BSJND IPD SPU) telah pergi ke alamat No.9, Lintang Bertam Indah 1, Taman Bertam Indah, 13200 Kepala Batas, Pulau Pinang. Rumah kejadian adalah rumah taman. [4] Sampai di alamat tersebut, SP4 bersama anggota serbuan mendapati pintu hadapan dalam keadaan terbuka. SP4 bersama anggota serbuan terus masuk ke dalam rumah dan pergi ke bahagian dapur dan mendapati seorang lelaki Melayu (OKT) sedang berdiri di hadapan sebelah kanan kabinet dapur.

SP4 terus perkenalkan diri sebagai pegawai kanan polis dengan menunjukkan kad kuasa. Pada masa itu, SP4 nampak di atas kabinet di hadapan OKT terdapat beberapa paket plastik lutsinar berisi tumbuhan kering disyaki Ganja. Seterusnya dengan disaksikan OKT, SP4 menjalankan pemeriksaan lanjut di atas kabinet dapur tersebut dan menjumpai:- a.

Peket plastik lutsinar setiap satu berisi tumbuhan kering disyaki dadah jenis Ganja; b.

bekas tin berpenutup bertulis “OAT” krunch di dalamnya mengandungi (3) peket plastik lutsinar setiap satu berisi tumbuhan kering disyaki Ganja. c.

bekas tin berpenutup bertulis M&M"s di dalamnya mengandungi (13) peket plastik lutsinar setiap satu berisi tumbuhan kering disyaki Ganja. d.

bekas tin berpenutup bertulis TOY STORY di dalamnya mengandungi (13) peket plastik lutsinar setiap satu berisi tumbuhan kering disyaki Ganja; dan e.

bekas tin tidak berpenutup bertulis MICKEY & MINNIE di dalamnya mengandungi (6) peket plastik lutsinar bertulis UNGGUL setiap satu berisi tumbuhan kering disyaki Ganja. [6] Seterusnya, SP4 telah merampas kesemua barang kes. SP4 turut merampas sebilah pisau, satu paket plastik berisi peket-peket plastik kosong, satu alat sealer dan satu alat timbang digital dari kabinet yang sama. [7] Setelah selesai membuat pemeriksaan tersebut, SP4 telah membawa balik OKT dan rampasan ke Pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik Daerah IPD Seberang Perai Utara untuk tindakan lanjut. Page 4 of 32 [8] Kesemua barang kes yang dirampas dan disyaki dadah telah dihantar ke Jabatan Kimia Malaysia, Pulau Pinang untuk dianalisis dan hasil analisis telah disahkan oleh Ahli Kimia Encik Abdul Jalil Bin Abdul Rahman bahawa ianya mengandungi Cannabis seberat 1029.9 gram. Tugas Mahkamah Di Akhir Kes Pendakwaan [9] Di akhir kes pendakwaan, adalah menjadi tugas dan tanggungjawab Mahkamah untuk memutuskan sama ada pihak pendakwaan berjaya membuktikan suatu kes prima facie seperti mana yang diperuntukkan di bawah seksyen 180(1) Kanun Tatacara Jenayah. "When the case for the prosecution is concluded, the Court shall consider whether the prosecution has made out a prima facie case against the accused." [10] Kes prima facie berjaya dibuktikan apabila pihak pendakwaan telah berjaya mengemukakan keterangan-keterangan yang kukuh bagi membuktikan setiap elemen pertuduhan, sekiranya gagal dipatahkan oleh pembelaan, akan membolehkan sabitan terhadap tertuduh. Mahkamah merujuk seksyen 180(4) Kanun Tatacara Jenayah yang menyatakan: "For the purpose of this section, a prima facie is made out against the accused where the prosecution had adduced credible evidence proving each ingredient of the offence which if unrebutted or unexplained would warrant a conviction.". Page 5 of 32 [11] Mengenai prinsip tugas mahkamah di akhir kes pendakwaan ini telah dijelaskan dalam kes tersohor iaitu PP v. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 yang telah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan seperti berikut: "[15] For the guidance of the court below, we summarise as follows the steps that should be taken by trial court at the close of the prosecution's case:

the close of the prosecution's case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution's witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question: if I call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is "Yes", then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is "No" then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;" Dapatan Mahkamah di akhir kes Pendakwaan [12] Mahkamah telah meneliti dan menilai keterangan semua saksi pendakwaan secara penilaian yang maksimum dan mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie apabila pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesemua elemen pertuduhan seperti berikut:- Page 6 of 32 Elemen Pertama: Dadah tersebut adalah dadah berbahaya [13] En. Abdul Jalil Bin Abdul Rahman (SP2), seorang ahli kimia dan telah memberi keterangan sebagai seorang pakar. Beliau telah menjalankan analisis kimia terhadap kesemua dadah yang diterimanya. Beliau telah mengesahkan bahawa dadah yang dinyatakan di dalam pertuduhan adalah dadah berbahaya jenis Cannabis seberat 1029.9 gram (rujukan ekshibit P26A-P26E, P29A-P29C, P32A-P32M, P35A-P35M) dan P38A-P38F)). [14] SP2 telah menyediakan Laporan Kimia (P9) bagi mengesahkan hasil uji kaji / analisis kimia yang telah dijalankan dan Cannabis adalah sejenis dadah yang disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. [15] SP2 telah camkan kesemua barang kes dadah dan mengesahkan bahawa ianya merupakan barang kes yang sama seperti yang telah diserahkan kepada beliau. [16] SP2 telah mengemukakan Penyata Saksi yang mana jelas menunjukkan kelayakan dan pengalaman beliau di dalam menganalisis bahan yang dipercayai dadah berbahaya. Mahkamah mendapati pihak pembelaan tidak mempertikaikan kelayakan dan pengalaman SP2. Di dalam kes Munusamy Vengadasalam v. PP [1987] CLJ (Rep) 221, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan seperti berikut: "...the Court is entitled to accept the opinion of the expert of its face value, unless it is inherently incredible of the defence calls evidence in rebuttal by another expert to contradict the opinion. So long as some credible evidence is given by the Chemist to support his opinion, there is no necessity for him to go into details of what he did in the laboratory, step by step." Page 7 of 32 [17] Oleh itu berasaskan kepada kelulusan, pengalaman dan kepakaran SP2, tiada sebab untuk Mahkamah ini meragui kredibiliti SP2 sebagai seorang Ahli Kimia yang berwibawa. Maka Mahkamah ini menerima keterangan SP2 sebagai seorang ahli kimia yang berkelayakan untuk menjalankan analisis ke atas dadah-dadah tersebut. [18] Mahkamah ini juga menerima keputusan analisis yang dibuat oleh SP2 berkaitan dengan identiti dan kuantiti dadah berbahaya tersebut dan adalah dapatan Mahkamah ini, bahawa di akhir kes pendakwaan pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen pertama pertuduhan ke atas OKT iaitu dadah tersebut adalah dadah berbahaya yang termasuk dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952 iaitu jenis Cannabis seberat 1029.9 gram. Elemen Kedua: OKT mempunyai pemilikan (jagaan dan kawalan) dan pengetahuan terhadap dadah tersebut [19] Elemen kedua ini juga adalah penting dan mesti dibuktikan oleh pihak pendakwaan, sebagaimana keputusan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Ibrahim Mohamad & Anor. v. PP [2011] 4 CLJ 113, seperti berikut: "[6] It is trite law that possession is an important ingredient in the charge of trafficking. Unless there is direct evidence of trafficking, the prosecution must prove the ingredient of "possession" and the trial judge must make an affirmative finding of "possession" before the presumption of trafficking under s. 37(da) of the Act can be invoked." Page 8 of 32 [20] Untuk membuktikan elemen ini, terdapat dua unsur utama yang perlu dibuktikan, yang pertama mengenai elemen milikan fizikal yang merujuk kepada jagaan dan kawalan fizikal ke atas dadah berbahaya tersebut dan yang kedua mengenai elemen mental iaitu pengetahuan tertuduh (mens rea possession). [21] Mahkamah ini merujuk kepada kes tersohor yang seringkali dirujuk iaitu kes Chan Pean Leon v. PP [1956] 1 LNS 17; [1956] 22 MLJ 237, di mana Hakim Thomson telah menjelaskan tentang kedua-dua unsur tersebut pada muka surat 239 seperti berikut: "A movable thing is said to be in possession of a person when he is situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need. To put it otherwise, there is a physical element and mental element which must both be present before possession is made out.". [22] Berpandukan kepada nas yang tersebut, adalah menjadi suatu prinsip undang-undang yang mantap bahawa bagi membuktikan seseorang itu mempunyai "milikan", perlulah dibuktikan bahawa seseorang itu mempunyai kawalan dan jagaan ke atas sesuatu barang tersebut dan bebas berurusan atau mengendalikan barang tersebut tanpa penglibatan orang lain dan dia mempunyai pengetahuan ke atas sesuatu barang tersebut. [23] Berdasarkan keterangan saksi-saksi pendakwaan, Mahkamah ini mendapati OKT mempunyai kawalan dan jagaan terhadap barang kes dadah tersebut berdasarkan fakta bahawa serbuan telah dibuat di rumah tempat tinggal OKT dan keluarganya. Rumah tersebut atas nama isterinya (SP6), maka sebagai suami, OKT mempunyai akses terhadap rumah tersebut. Page 9 of 32 [24] SP6 telah camkan barang rampasan selain dadah iaitu seluar dan baju (eksibit P44 dan P55) yang dirampas oleh SP4 dari bilik pertama rumah tersebut dan beliau sahkan bahawa baju dan seluar adalah milik OKT sendiri. [25] SP4 dalam keterangannya mengesahkan bahawa semasa serbuan dilakukan OKT dalam keadaan berdiri berseorangan di hadapan kabinet dapur, iaitu di tempat barang kes dadah dijumpai dan hanya OKT seorang berada di dalam rumah tersebut. Ini menunjukkan semasa serbuan, OKT mempunyai akses kepada barang kes tersebut. [26] Keterangan SP4 dan SP6 adalah konsisten bahawa semasa serbuan, OKT berada berseorangan di rumah tersebut dan OKT sedang berdiri di hadapan cabinet dapur dan keadaan barang kes (exhibit P26 (a – e) berada dalam paket plastic lutsinar yang dapat dilihat. [27] Kedua-dua saksi tersebut berada di tempat kejadian semasa OKT ditangkap dan mereka menyaksikan apa yang berlaku pada masa tersebut. Mahkamah ini tidak mendapati apa-apa keterangan yang mencadangkan atau menunjukkan bahawa kedua-dua saksi ini mengada-adakan cerita atau cuba menganiaya OKT. [28] Selanjutnya bagi membuktikan bahawa OKT mempunyai pengetahuan mengenai dadah yang berada dalam milikannya, Mahkamah ini berpandukan keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Teh Hock Leong v. PP [2008] 4 CLJ 764 yang menyatakan seperti berikut: “It is true that mens rea possession is an element of the offence of trafficking. But it is an element like the mental element in other crimes which cannot be established by direct evidence save in a case where an accused expressly Page 10 of 32 admits the commission of the offence. It has, like the mens rea in other offences, to be established by circumstantial evidence. In other words it is an ingredient that is to be inferred from the totality of the circumstances of a particular individual case.” [29] Berpandukan kes di atas, dapatlah dirumuskan bahawa berdasarkan keterangan mengikut keadaan secara keseluruhannya, satu inferens boleh dibuat bahawa OKT mempunyai pengetahuan tentang dadah berbahaya tersebut. Tambahan pula pada masa serbuan tersebut OKT berseorangan di dapur rumah tersebut dan dadah dijumpai berhadapan OKT dalam keadaan yang terdedah [P26 (a – e)] di mana OKT boleh nampak kandungan dalam paket plastik lutsinar tersebut. [30] Cara pembungkusan lima paket plastik lutsinar yang jelas kelihatan dan terdedah, adalah sama dengan cara pembungkusan paket-paket plastik yang berada dalam eksibit P31, P34 dan P37. Ini menunjukkan bahawa dadah-dadah tersebut adalah daripada jenis yang sama. Selain itu turut dijumpai beberapa peralatan lain iaitu 1 alat sealer dan 1 penimbang digital serta terdapat paket-paket plastic kosong yang boleh digunakan untuk mengisi dadah-dadah tersebut. [31] Mahkamah ini juga membuat inferens bahawa OKT mempunyai pengetahuan tentang dadah berbahaya tersebut berdasarkan kelakuan (conduct) OKT yang terkejut apabila pihak polis membuat serbuan keatasnya. Mahkamah setuju bahawa reaksi terkejut adalah satu reaksi normal apabila diserbu oleh sekumpulan lelaki yang tidak dikenali, tetapi semasa diserbu, pihak polis telah menjerit “Polis”, maka reaksi terkejut OKT adalah satu respons bahawa OKT Page 11 of 32 mempunyai pengetahuan tentang barang salah yang dimilikinya dan barang salah itu adalah dadah berbahaya. [32] Mahkamah ini merujuk kepada kes Chan Pean Leon v PP (1956) 1 MLJ 237, yang menyatakan: “Here again knowledge cannot be proved by direct evidence, it can only be proved by inference from the surrounding circumstances. Again the possible variety of circumstances which will support such an inference is infinite. There may be something in the accused's behaviour that shows knowledge, or the nature of the thing may be so obvious that it is possible to say "he must have known what it was" or, again in cases under the Dangerous Drugs Ordinance, there may be a statutory presumption which fills a gap in the evidence.” [33] Berdasarkan fakta yang tersebut di atas, adalah menjadi dapatan Mahkamah ini bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen kedua iaitu OKT memiliki dadah-dadah berbahaya tersebut dan Mahkamah ini menggunapakai anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952, iaitu sesiapa yang ada dalam jagaannya atau dalam kawalannya adalah dianggap mempunyai pengetahuan mengenai dadah tersebut. Elemen Ketiga: OKT mengedar dadah berbahaya tersebut. [34] Mahkamah ini telah menilai dan menghalusi keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan khususnya oleh SP4 dan mendapati ianya adalah menjurus kepada elemen pengedaran dadah seperti yang didefinisikan di bawah Seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952. Page 12 of 32 [35] Definisi pengedaran di bawah Seksyen 2 Akta adalah merangkumi perbuatan "concealing” atau “keeping” dadah tersebut. Berdasarkan definisi tersebut, adalah dapatan Mahkamah ini bahawa perbuatan OKT mengedar dadah tersebut adalah dengan cara “keeping” atau “concealing” dadah tersebut. [36] Mahkamah ini merujuk kes Teh Geok Hock v. PP [1989] 1 CLJ Rep 160; [1989] 2 CLJ 977; [1989] 3 MLJ 162 yang telah memberi penjelasan maksud "pengedaran" seperti berikut: "True, the definition in the Act sounds artificial and not according to the ordinary meaning of the word 'trafficking' which is normally understood to mean to trade in, buy or sell, any commodity, albeit often with sinister implication. See also the Shorter Oxford English Dictionary. The definition of 'trafficking' in the Act is wide and includes not only buying and selling, but also carrying, concealing and keeping." [37] Berdasarkan keterangan SP4, semasa dadah dijumpai, ada dadah yang dalam keadaan terdedah dan ada yang tersimpan dalam bekas snek, yang mana keadaan ianya disimpan seperti hendak menyembunyikannya dari dikesan oleh orang lain. [38] Penggunaan bekas tersebut menunjukan satu tindakan “over act” kerana, adalah sukar untuk mengesan dadah dalam bekas makanan, apatah lagi apabila ianya disimpan di bahagian dapur rumah. [39] Selanjutnya penemuan alat penimbang digital dan alat sealer serta paket-paket plastik yang kosong juga boleh diandaikan bahawa dadah-dadah tersebut adalah untuk diedarkan dengan jumlah berat tertentu dalam paket-paket plastik yang akan di-seal menggunakan alat sealer. Page 13 of 32 [40] Mahkamah ini juga berpendapat dadah-dadah tersebut bukanlah untuk kegunaan peribadi OKT, sebaliknya adalah untuk tujuan pengedaran. Dengan berat dadah sejumlah 1029.9 gram adalah jelas ianya bukanlah untuk kegunaan peribadi OKT, malahan pihak pembelaan tidak pernah mencadangkan bahawa dadah tersebut untuk kegunaan tertuduh sebagai “drug dependant”. Oleh itu Mahkamah boleh membuat inferens bahawa tertuduh memiliki dadah tersebut bagi tujuan pengedaran. [41] Mahkamah ini merujuk dan berpandukan kepada kes Konradt Prosch v. PP [2020] 1 LNS 2065 yang menyatakan seperti berikut: “[22] Coming back to the present case, the appellant was carrying grammes of methamphetamine, which was a large quantity of drugs and clearly not for his own consumption. Hence, the inference is that, the appellant was carrying or transporting the drugs for the purpose of trafficking which need plausible explanation from the appellant which the appellant had failed to do. As such, the trial judge was correct in his finding that the element of trafficking under section 2 of the DDA had been proven by the prosecution.” [42] Selanjutnya Mahkamah ini juga merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Mohamed Yazri Minhat v. PP [2003] 2 CLJ 65 yang telah menerima pakai inferens bahawa semakin banyak dan semakin berat dadah berbahaya yang dimiliki, maka semakin kuat inferens yang boleh dibuat bahawa seseorang itu mengedar dadah berbahaya tersebut: “As a matter of common sense the larger the quantity of drugs involved the stronger the inference that they were not intended for the personal consumption of the person carrying Page 14 of 32 them, and the more convincing the evidence needed to rebut it.” [43] Berdasarkan keterangan-keterangan yang telah dikemukakan berkenaan serbuan keatas rumah OKT dan penemuan dadah berbahaya itu serta jumlah dadah yang besar, Mahkamah ini berpendapat bahawa suatu inferens yang boleh dibuat iaitu OKT menyimpan (keeping) dadah jenis cannabis tersebut bagi tujuan pengedaran (trafficking). Faktor-Faktor Lain Yang Dipertimbangkan Rantaian Keterangan [44] Setelah rampasan ke atas bahan yang disyaki dadah berbahaya dibuat oleh SP4, barang kes tersebut telah diserahkan oleh SP4 kepada SP5 iaitu Pegawai Penyiasat. [45] Selepas itu, SP5 telah menyimpan barang kes tersebut di dalam almari berkunci yang mana hanya beliau seorang sahaja yang mempunyai akses. [46] Setelah proses dusting dan rakaman gambar barang kes selesai dilaksanakan, SP5 telah menyerahkan barang kes tersebut kepada SP2 untuk analisis kimia. [47] SP2 selanjutnya mengesahkan bahawa setiap barang kes dadah dalam keadaan baik sewaktu diterima daripada SP5. Setelah barang kes dadah tersebut dianalisis, SP2 mendapati barang kes yang dirampas merupakan dadah berbahaya jenis Cannabis sebagaimana yang tersenarai dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. Page 15 of 32 [48] Selepas itu, SP2 telah seal-kan semula dengan meterai Jabatan Kimia Malaysia. Selanjutnya, SP2 semasa ditunjukkan dengan barang kes di Mahkamah turut mengesahkan bahawa seal tersebut masih dalam keadaan baik. [49] Identiti barang kes dadah juga telah dicamkan oleh saksi-saksi pendakwaan. [50] Walaupun pihak pembelaan cuba mencabar identiti barang kes semasa pemeriksaan balas ke atas SP4 dan SP5 dengan mencadangkan bahawa barang kes yang dicamkan di mahkamah bukan barang kes yang dirampas, SP4 dan SP5 secara konsisten tidak bersetuju dengan cadangan tersebut. [51] Dalam kes Loh Kah Loon v. PP [2011] 5 CLJ 345, Mahkamah telah memutuskan yang berikut: “The real question is whether the exhibits recovered by the police is the same exhibits sent to and examined by the chemist and subsequently produced in court as evidence. We have no doubt that it was the same exhibits” [52] Berpandukan prinsip yang digariskan dalam kes ini berhubung dengan rantaian keterangan dan setelah menghalusi keterangan saksi-saksi, Mahkamah ini mendapati barang kes yang dirampas oleh SP4 adalah barang kes yang sama yang telah dianalisis oleh SP2 dan hasil analisis menunjukkan bahawa barang kes tersebut merupakan dadah berbahaya yang menjadi hal perkara pertuduhan ke atas OKT. [53] Kesimpulannya, Mahkamah ini mendapati rantaian keterangan berhubung dengan pengendalian barang kes dadah tidak terputus dan dapat dijaga dengan baik oleh saksi-saksi pendakwaan. Page 16 of 32 Kredibiliti saksi-saksi pendakwaan [54] Pihak pendakwaan telah memanggil 7 orang saksi pendakwaan untuk memberi keterangan dalam kes ini. Mahkamah ini mendapati bahawa keterangan yang diberikan oleh SP1 hingga SP7 adalah credible, konsisten serta saling menyokong antara satu sama lain. Sekiranya terdapat percanggahan antara keterangan saksi-saksi pendakwaan, ia tidak menyentuh perkara asas atau perkara pokok serta tidak menjejaskan atau ‘fatal’ kepada kes pendakwaan. [55] Mahkamah ini juga tidak mempunyai sebab untuk tidak mempercayai keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi pendakwaan. Oleh yang demikian, adalah mustahil untuk mempercayai jika dikatakan pasukan serbuan tersebut mengada-adakan cerita berkenaan rampasan dadah berbahaya tersebut. Keputusan Di Akhir Kes Pendakwaan [56] Setelah mendengar keterangan saksi-saksi dan meneliti hujahan pihak-pihak, serta membuat penilaian maksimum terhadap keterangan saksi-saksi pendakwaan, maka Mahkamah mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie bahawa dadah yang dijumpai sepertimana dalam pertuduhan ini merupakan dadah berbahaya yang ditakrifkan di bawah Seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952. [57] Selanjutnya Mahkamah mendapati OKT mempunyai milikan ke atas dadah yang dijumpai berdasarkan keterangan terus pihak pendakwaan dan wujudnya anggapan di bawah Seksyen 37(d) ADB 1952 yang menunjukkan pengetahuan OKT ke atas dadah yang dijumpai dan tindakan OKT pada masa tersebut terjumlah kepada Page 17 of 32 aktiviti pengedaran sepertimana yang ditakrifkan di bawah Seksyen 2 Akta yang sama. [58] Mahkamah dengan ini memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap OKT sepertimana yang diperuntukkan di bawah Seksyen 180(4) Kanun Tatacara Jenayah. Oleh itu OKT dengan ini dipanggil untuk membela diri di bawah pertuduhan ini. [59] Mahkamah ini telah menerangkan 3 pilihan kepada OKT , iaitu memberi keterangan secara bersumpah (sworn statement) dari dalam kandang saksi (witness box), memberi keterangan tidak bersumpah (unsworn statement) daripada kandang tertuduh atau berdiam diri. OKT kemudiannya telah memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah. Ringkasan Kes dan Hujahan Pembelaan [60] Pihak pembelaan telah mengemukakan dua orang saksi iaitu Amir Bin Ayub – OKT (SD1) dan Amran Bin Ibrahim - Saksi Awam (SD2). Berdasarkan keterangan mereka, pembelaan yang diketengahkan adalah seperti berikut: - a. SD1 merupakan seorang kontraktor binaan dan dia mempunyai dua orang pekerja bernama Hamizan Bin Osman dan Zahir Bin Khalid. SD1 menyimpan barang-barang pembinaan di dalam bilik stor rumah tersebut, iaitu bilik ke 3 yang bertanda F di dalam Ekshibit P13. b. Kedua-dua pekerja tersebut mempunyai akses untuk keluar dan masuk rumah tersebut. Pada setiap masa pintu pagar rumah dan pintu tepi di bahagian dapur tidak pernah dikunci untuk membolehkan kedua-dua pekerja Page 18 of 32 tersebut mengambil dan menyimpan barang-barang pembinaan. Untuk masuk ke bilik yang bertanda F, kedua-dua pekerja akan melalui bahagian dapur di mana dadah di temui. c.