Anandan A/L Sinnappan v Umi Khadijah Binti Harun (NA-11BNCvC-3-07/2023)

Setelah Mahkamah ini mendengar, membaca dan meneliti rekod rayuan, alasan penghakiman oleh Majistret Kuala Pilah (Majistret) berserta dengan penghujahan-penghujahan bertulis yang telah difailkan oleh kedua-dua belah pihak kepada Mahkamah, maka pada 17.01.2024, Mahkamah ini telah memutuskan untuk membenarkan rayuan oleh Perayu (Defendan) dengan kos sebanyak RM3,000.00 dan kos ALASAN PENGHAKIMAN: NA-11BNCVC-3-07/2023 3 sebanyak RM3,000.00 ini mesti dibayar oleh Responden (Plaintif) kepada Perayu (Defendan) tertakluk kepada fi alokatur.

Pihak Responden (Plaintif) merasa tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah ini yang bertarikh 17.01.2024 tersebut di atas, telah memfailkan Notis Rayuan bertarikh 15.05.2024 (Lampiran - 28) untuk merayu kepada Mahkamah Rayuan terhadap keseluruhan keputusan yang telah diberikan oleh Mahkamah ini yang telah membenarkan Notis Rayuan yang difailkan oleh Perayu (Defendan) di bawah Lampiran - 1 dengan kos sebanyak RM3,000.00 tertakluk kepada bayaran fi alokatur.

Seterusnya, bagi tujuan penyediaan alasan penghakiman ini dan untuk kemudahan kesemua pihak, pihak-pihak akan dirujuk dalam kapasiti mereka yang asal iaitu pihak Perayu sebagai Defendan. Manakala, pihak Responden dirujuk sebagai Plaintif. Ringkasan Fakta Kes [5] Defendan (Pihak Kedua) dan seorang yang bernama Kamariah binti Yazid (Pihak Pertama) yang merupakan pemilik asal ALASAN PENGHAKIMAN: NA-11BNCVC-3-07/2023 4 hartanah GM 277, Lot No. 1149, Mukim Pilah, Daerah Pilah, Daerah Kuala Pilah, Negeri Sembilan (selepas ini akan dirujuk sebagai hartanah tersebut) telah memasuki Perjanjian Sewa Tanah bertarikh 1.9.2005 dan telah ditandatangani oleh kedua-dua pihak pada 7.9.2005 (selepas ini akan dirujuk sebagai Perjanjian Sewa Tanah tersebut) (Eksibit “P-1”) Manakala, Plaintif yang merupakan anak kepada Kamariah binti Yazid adalah pemilik baru ke atas hartanah tersebut mulai 29.9.2016.

Tempoh masa Perjanjian Sewa Tanah tersebut adalah untuk tempoh selama enam belas (16) tahun.

Bayaran sewa pertama iaitu RM500.00 dan deposit sebanyak RM1,000.00 di bawah Perjanjian Sewa Tanah tersebut telah dibayar oleh Defendan serta diakui terima pada tarikh Perjanjian Sewa Tanah tersebut ditandatangani iaitu pada 7.9.2005.

Seterusnya, Defendan hanya diberi kebenaran untuk mengusahakan dan menjalankan perniagaan Defendan selepas membuat bayaran sewa RM500.00 dan deposit sebanyak ALASAN PENGHAKIMAN: NA-11BNCVC-3-07/2023 5 RM1,000.00 dibayar kepada Kamariah pada masa tarikh Perjanjian Sewa Tanah tersebut ditandatangani pada 7.9.2005.

Selanjutnya, pada tahun 2021 iaitu tahun di mana tempoh Perjanjian Sewa Tanah tersebut hendak tamat, Defendan telah menerima surat bertarikh 1.2.2021 daripada Plaintif untuk menamatkan Perjanjian Sewa Tanah tersebut berkuatkuasa pada 30.4.2021. Kemudian Defendan telah berjumpa dengan Kamariah iaitu pemilik asal hartanah tersebut dan suaminya.

Semasa perjumpaan tersebut, Defendan telah menyatakan kepada Kamariah bahawa Perjanjian Sewa Tanah tersebut masih belum lagi tamat pada tarikh 30.4.2021 tersebut. Defendan telah memaklumkan kepada Kamariah bahawa Perjanjian Sewa Tanah tersebut sepatutnya tamat pada 31.8.2021 oleh kerana Perjanjian Sewa Tanah tersebut adalah bertarikh 1.9.2005 dan ianya telah ditandatangani pada 7.9.2005.

Malahan menurut Defendan lagi, sepanjang tempoh dari bulan Mei 2005 hingga bulan Julai 2005, masih terdapat satu kedai ALASAN PENGHAKIMAN: NA-11BNCVC-3-07/2023 6 yang diduduki oleh pihak ketiga iaitu Mohamad Pozi bin Khalid (SD-2) di atas hartanah tersebut dan Defendan mulai membayar sewa untuk hartanah tersebut kepada Kamariah (SP-1) pada bulan September 2005 dan bukannya pada bulan Mei 2005.

Seterusnya, sewaktu perjumpaan Defendan dengan Kamariah dan suaminya tersebut juga, Kamariah dan suaminya tidak bersetuju dan menyatakan bahawa Perjanjian Sewa Tanah tersebut bermula pada 1.5.2005 dan Plaintif berhak untuk menamatkan Perjanjian Sewa Tanah tersebut berkuatkuasa pada 30.4.2021. Seterusnya, Kamariah juga telah memaklumkan kepada Defendan bahawa beliau ingin membuat pembahagian sewaan bangunan tersebut kepada tiga (3) pintu.

Selanjutnya, Kamariah dan suaminya telah memaklumkan kepada Defendan bahawa mereka hanya bersetuju untuk terus menyewakan tanah tersebut kepada Defendan dengan syarat sewaan adalah sebanyak RM2,500.00 sebulan. Defendan menyatakan bahawa beliau tidak bersetuju dengan tawaran untuk kadar sewaan sebanyak RM2,500.00 sebulan tersebut.

Oleh itu, Defendan tidak ada mempunyai pilihan yang lain, selain daripada terpaksa kena keluar daripada premis tersebut.

Selain itu, menurut Defendan lagi, beliau tidak pernah merobohkan bangunan kekal milik Plaintif dan hanya membuka pintu penutup besi ‘shutter’ di bahagian pintu masuk bangunan tersebut dan juga menanggalkan kontena yang juga merupakan bahagian stor pada bahagian belakang bangunan berkenaan. Analisis dan Penemuan Mahkamah Isu Pertama: Samada Perjanjian Sewa tanah tersebut bermula pada 1.05.2005 dan tamat pada 30.04.2021 atau bermula pada 1.09.2005 dan tamat pada 31.08.2021 [16] Di dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa tarikh Perjanjian Sewa Tanah tersebut telah dipinda dari 1.5.2005 kepada 1.9.2005. Fakta ini telah diakui sendiri oleh Kamariah binti Yazid (SP-1) semasa di peringkat pemeriksaan balas, di mana SP-1 bersetuju dengan cadangan peguamcara Defendan pada mulanya Perjanjian Sewa Tanah tersebut bertarikh pada 1.5.2005, tetapi kemudiannya telah dipinda ke tarikh 1.9.2005.

Mahkamah ini bersetuju dengan alasan yang telah diberikan oleh Defendan sebab kenapa tarikh Perjanjian Sewa Tanah tersebut dipinda adalah disebabkan kerana masih terdapatnya penyewa lama dan kedai lama yang masih menyewa dan berada di atas hartanah tersebut dari tempoh bulan Mei 2005 hingga bulan Julai 2005. Oleh itu, Defendan tidak dapat berpindah masuk ke dalam hartanah tersebut pada Mei 2005 itu.

Keterangan ini juga telah disokong oleh keterangan yang telah diberikan oleh penyewa lama tersebut iaitu Mohamad Pozi bin Khalid (SD-2) dan Akuan Berkanun yang telah dibuat oleh SD-2 (Ekshibit D-11) di mana SD-2 mengesahkan bahawa beliau dan isteri beliau telah menyewa dan menjalankan perniagaan menjual makanan di kedai tersebut mulai tahun 2003 sehingga bulan Julai 2005. Malahan, saksi SP-1 (Kamariah binti Yazid) semasa disoal balas juga mengesahkan dan bersetuju dengan cadangan oleh peguamcara Defendan, adalah mustahil bagi Defendan untuk memasuki hartanah tersebut pada 1.5.2005 itu.

Begitu juga, semasa di peringkat pemeriksaan balas terhadap SP-1 (Kamariah), SP-1 sendiri telah bersetuju dengan cadangan peguamcara Defendan bahawa hartanah tersebut telah disewa kepada Encik Mohamad Pozi bin Khalid (SD-2) dan isterinya, Puan Bahariah. Di samping itu, SP-1 juga bersetuju dengan cadangan peguamcara Defendan bahawa Defendan tidak dapat memasuki ke dalam tanah tersebut pada tarikh 1.5.2005 oleh kerana penyewa lama iaitu SD-2 masih menduduki di atas tanah tersebut dan barang-barang kepunyaan SD-2 masih berada di atas hartanah itu dan SD-2 hanya keluar pada bulan Julai 2005.

Di dalam kes ini, kewujudan saksi SD-2 berniaga di situ juga telah disokong dengan lesen perniagaan yang telah dikeluarkan oleh Majlis Daerah Kuala Pilah di atas nama Bahariah binti Husin (Ekshibit D-12 dan Ekshibit D-13). Di samping itu, SP-1 sendiri telah mengesahkan bahawa SD-2 dan isterinya masih berada di atas hartanah tersebut hingga pada bulan Julai 2005.

Memandangkan, terdapatnya penyewa lama yang masih duduk dan berniaga di atas hartanah tersebut sehingga bulan Julai ALASAN PENGHAKIMAN: NA-11BNCVC-3-07/2023 10 2005 telah menyebabkan Perjanjian Sewa Tanah tersebut dipinda dari 1.5.2005 ke 1.9.2005. Keterangan mengenai isu ini langsung tidak dicabar, disangkal dan dipertikaikan oleh Plaintif.

Oleh itu, adalah jelas disini bahawa pada asalnya Perjanjian Sewa Tanah tersebut sememangnya bertarikh pada 1.5.2005. Namun begitu, atas perbincangan dan persetujuan di antara SP1 (Kamariah) dengan Defendan, maka tarikh Perjanjian Sewa Tanah tersebut telah dipinda dari tarikh 1.5.2005 ke 1.9.2005.

Seterusnya, jika dirujuk kepada Perjanjian Sewa Tanah tersebut adalah jelas terbukti bahawa tarikh Perjanjian Sewa Tanah tersebut telah diubah atau dipinda daripada tarikh 1.5.2005 ke 1.9.2005 di mana kedua-dua pihak iaitu SP-1 (Kamariah) dan Defendan telah menandatanganinya pada 7.9.2005 dengan disaksikan dan mempunyai cop ‘Commisioner for Oath’ atasnya. Fakta ini telah gagal untuk dicabar dan disangkal oleh Plaintif.

Tambahan juga, SP1 telah mengesahkan bahawa tiada dokumen lain seperti resit-resit bayaran sewa bagi membuktikan ALASAN PENGHAKIMAN: NA-11BNCVC-3-07/2023 11 bahawa Defendan ada membayar sewa bulanan pada bulan Mei, Jun, Julai dan Ogos tahun 2005 tersebut. Perlu ditegaskan bahawa beban pembuktian adalah terletak kepada bahu Plaintif untuk membuktikan tuntutannya. Plaintif hanya mempunyai bukti bayaran sewa pada tahun 2019 hingga 2021 sahaja (ID6A-C).

Merujuk kepada nas kes UN PANDEY v HOTEL MARCO POLO PTE LTD [1980] 1 MLJ 4 di mana Mahkamah telah memutuskan seperti berikut:- “In civil cases, as much as in criminal cases, a party must prove his case before the burden of proof shifts to the other side. In criminal case the prosecution’s burden is a heavy one, in a civil case, it is on a balance of probabilities. But the proof is that the balance must be titled by the plaintiff before the defendant makes his case.”

Di dalam kes ini, Mahkamah mendapati dakwaan Defendan berkenaan pembayaran sewa hanya dibuat oleh Defendan bagi tempoh Januari 2021, Februari 2021, Mac 2021 dan April 2021 sebagai bukti bahawa Perjanjian Sewa tersebut adalah tamat pada 30.4.2021 adalah merupakan suatu pekara yang tersalah tafsir. Isu ini telah diterangkan oleh Defendan di mana ALASAN PENGHAKIMAN: NA-11BNCVC-3-07/2023 12 pembayaran sewa ini hanya dibuat sehingga April 2021 oleh kerana SP-1 yang merupakan pemilik asal telah menyuruh Defendan untuk keluar dari hartanah tersebut. Oleh itu, Defendan terpaksa keluar dan hanya membayar sewa sehingga atau setakat April 2021 sahaja.

Justeru itu, Mahkamah mendapati memandangkan tempoh Perjanjian Sewa Tanah tersebut adalah untuk selama 16 tahun dan Perjanjian Sewa Tanah tersebut telah dibuat dan dimasuki oleh pihak-pihak pada 1.09.2005, maka Perjanjian Sewa Tanah tersebut sepatutnya atau seharusnya tamat pada 31.8.2021 dan bukannya pada 30.04.2021 sebagaimana yang didakwa Plaintif.

Justeru itu, Mahkamah mendapati bahawa Defendan tidak ada memungkiri, memecahi atau melanggari mana-mana terma atau mana-mana syarat di dalam Perjanjian Sewa Tanah tersebut. Sebaliknya, Plaintif lah yang telah melanggari terma yang terdapat di dalam Perjanjian Sewa tersebut di mana perjanjian ini telah ditamatkan sebelum tempoh 16 tahun tersebut berakhir.

Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa Mahkamah Majistret telah terkhilaf dari segi undang-undang dan / atau fakta apabila gagal untuk mempertimbangkan bahawa tempoh penamatan tarikh Perjanjian Sewa Tanah tersebut adalah pada akhir bulan Ogos 2021 dan bukannya pada akhir bulan April 2021 di mana Defendan hanya memasuki hartanah sewa tersebut selepas bulan Julai 2005 dan mula membayar sewa pada bulan September 2005 dan bukannya pada bulan Mei 2005, walaupun fakta ini telah disokong oleh keterangan-keterangan yang telah diberikan oleh saksi Plaintif sendiri iaitu SP-1 (Kamariah) dan juga oleh saksi Defendan iaitu Mohamad Pozi bin Khalid (SD-2). Isu Kedua: Samada Perayu telah secara salah, gagal, abai dan / atau cuai merobohkan atau mengambil sebahagian binaan bangunan di atas hartanah tersebut [30] Menurut Klausa 13 Perjanjian Sewa Tanah tersebut ianya memperuntukkan seperti berikut:- “Klausa 13: Kedua-dua pihak setuju bahawa bangunan baru tersebut menjadi hakmilik Pihak Pertama selepas perjanjian itu tamat, kecuali stor di belakang bangunan baru tersebut. Pihak Kedua berhak mengambil, meroboh stor tersebut selepas perjanjian ini tamat.”

Oleh itu, berdasarkan kepada interpretasi Klausa 13 Perjanjian Sewa tersebut adalah jelas bahawa bangunan yang didirikan di atas tanah tersebut adalah hakmilik Plaintif selepas Perjanjian Sewa tersebut tamat kecuali stor dibelakang bangunan tersebut.

Menurut keterangan Defendan (SD-3), Defendan (SD-3) hanya menanggalkan atau mengalihkan kontena yang dicantum dengan bangunan batu yang baru yang dibina oleh Defendan sendiri. Begitu juga, Plaintif melalui saksi SP-1 (Kamariah) telah bersetuju bahawa pada bahagian belakang bangunan baru (bangunan kekal) tersebut telah diletakkan oleh Defendan dengan kontena yang digunakan sebagai pejabat dan juga stor.

Selanjutnya, SP-1 (Kamariah) juga telah bersetuju dengan cadangan peguamcara Defendan semasa pemeriksaan balas bahawa kos sebanyak RM52,000.00 itu adalah bagi bangunan kekal itu sahaja dan beliau juga setuju bahawa bangunan kekal tersebut adalah hakmilik Plaintif. Oleh itu, Defendan dibenarkan untuk mengalihkan kontena di bahagian belakang bangunan itu.

Dalam erti kata yang lain, bangunan kekal tersebut masih lagi ada di atas hartanah tersebut dan fakta ini telah dipersetujui dan diakui sendiri oleh SP-1 (Kamariah) apabila disoal balas oleh peguamcara Defendan semasa di peringkat pemeriksaan balas.

Oleh itu, berdasarkan keterangan-keterangan dan bukti-bukti yang ada adalah jelas mengesahkan bahawa Defendan tidak melanggari apa-apa terma di dalam Perjanjian Sewa Tanah tersebut kecuali Defendan hanya telah membuka ‘shutter’ yang terdapat di bahagian depan bangunan tersebut. Namun begitu, Plaintif telah gagal untuk mengemukakan sebarang bukti berkenaan dengan kos “shutter” tersebut kepada Mahkamah.

Di samping itu, perlu ditegaskan jika dirujuk kepada Perjanjian Sewa Tanah tersebut, tiada mana-mana terma atau klausa secara spesifiknya yang memperuntukkan jika mana-mana pihak yang mengingkari perjanjian tersebut, Plaintif berhak untuk menuntut gantirugi sebanyak RM52,000.00 daripada Defendan.

Menurut Klausa 15 Perjanjian Sewa Tanah tersebut memperuntukkan seperti berikut:- ALASAN PENGHAKIMAN: NA-11BNCVC-3-07/2023 16 Klausa 15: Dalam jangkamasa 16 tahun, jika Pihak Pertama menyuruh Pihak Kedua keluar, maka Pihak Pertama hendaklah membayar kos pembinaan bangunan kedai dengan kos RM52,000.00.”

Oleh yang demikian, Mahkamah ini mendapati bahawa Mahkamah Majistret telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila membenarkan tuntutan Plaintif terhadap Defendan untuk jumlah sebanyak RM52,000.00 oleh kerana hak Plaintif bagi tuntutan ini tidak ada dinyatakan atau diperuntukkan pada mana-mana terma dalam Perjanjian Sewa Tanah tersebut. Tambahan juga, adalah merupakan suatu fakta yang tidak dipertikaikan iaitu Defendan telah meninggalkan bangunan kekal tersebut dalam keadaannya yang asal untuk kegunaan Plaintif. Isu Ketiga: Samada Defendan berhak menuntut gantirugi-gantirugi seperti yang diplidkan di dalam tuntutan balas Defendan [39] Selanjutnya, di dalam kes ini Mahkamah mendapati bahawa Defendan tidak bertanggungan untuk membayar kepada Plaintif sejumlah RM52,000.00 oleh kerana Plaintif sendiri yang telah menamatkan Perjanjian Sewa Tanah tersebut terlebih awal dan ALASAN PENGHAKIMAN: NA-11BNCVC-3-07/2023 17 menyuruh Defendan untuk keluar dari hartanah tersebut semasa Perjanjian Sewa Tanah tersebut masih lagi sah / berkuatkuasa.

Merujuk kepada Klausa 15 Perjanjian Sewa Tanah tersebut ianya jelas memperuntukkan seperti berikut:- Klausa 15: Dalam jangkamasa 16 tahun, jika Pihak Pertama menyuruh Pihak Kedua keluar, maka Pihak Pertama hendaklah membayar kos pembinaan bangunan kedai dengan kos RM52,000.00.”

Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa Plaintif hendaklah membayar kepada Defendan sejumlah RM52,000.00 sebagai kos pembinaan untuk kedai tersebut berdasarkan peruntukkan Klausa 15 Perjanjian Sewa Tanah tersebut disebabkan Plaintif sendiri yang telah melanggari dan mengingkari terma-terma kontraktual yang terkandung di dalam perjanjian sewa tersebut.

Selanjutnya, Defendan juga telah memplidkan pada Perenggan 14 Tuntutan Balas Terpinda Defendan untuk Kehilangan Keuntungan. Untuk tuntutan Kehilangan Keuntungan ini Defendan hanya menuntut sebanyak RM5,565.80 sebulan untuk tempoh selama lima (5) bulan dari April hingga Ogos 2021 dan ALASAN PENGHAKIMAN: NA-11BNCVC-3-07/2023 18 kesemuanya adalah berjumlah sebanyak RM27,879.00. Defendan telah memanggil saksi Tan Teng Chai (SD-1) yang merupakan seorang ejen cukai bertauliah di bawah perniagaan CF Management Consultants Sdn Bhd. SD-1 mengesahkan bahawa Defendan atas nama perniagaan Senaling Hardware Trading Kuala Pilah adalah merupakan pelanggan syarikat beliau. SD-1 juga mengesahkan bahawa syarikat beliau ada memfailkan Borang Penyata Cukai Pendapatan untuk Defendan.

Menurut SD-1 lagi, Penyata Cukai Pendapatan terhadap Defendan pada tahun 2019 ini (Ekshibit D-10) telah disemak dan difailkan ke Lembaga Hasil Dalam Negeri (LHDN) oleh kakitangan beliau. SD-1 juga mengesahkan bahawa jumlah keuntungan bersih Senaling Hardware Trading Kuala Pilah milik Defendan ini pada tahun 2019 adalah sebanyak RM73,585.60.

Oleh itu, berdasarkan keterangan yang telah diberikan oleh SD-1 ini dan juga Ekshibit D-10, Mahkamah ini mendapati bahawa Defendan telah berjaya membuktikan tuntutan untuk kehilangan pendapatan ini untuk jumlah sebanyak RM27,879.00. Mahkamah juga mendapati bahawa jumlah RM27,879.00 ini ALASAN PENGHAKIMAN: NA-11BNCVC-3-07/2023 19 adalah munasabah dan berasas serta ianya adalah tidak berlebihan untuk diawardkan kepada Defendan di dalam kes ini.

Seterusnya, melalui Perenggan 14 Tuntutan Balas Terpinda juga, Defendan telah menuntut terhadap Plaintif untuk kos penyewaan kedai sewa di Taman Delima bagi sewaan untuk tempoh dari bulan Mac 2021 hingga Julai 2021. Defendan telah mengemukakan resit-resit sewaan (Ekshibit D-17) yang mana resit-resit tersebut langsung tidak ada dicabar oleh pihak Plaintif.

Merujuk kepada resit-resit tersebut, sewaan yang perlu dibayar oleh Defendan adalah RM850.00 sebulan dan jumlah sewaan bagi tempoh 5 bulan adalah RM4,250.00 (RM850.00 x 5 bulan). Justeru itu, Mahkamah mendapati bahawa Defendan telah mengalami kerugian akibat dari kemungkiran terma-terma oleh Plaintif di mana tempoh Perjanjian Sewa Tanah tersebut telah ditamatkan lima (5) bulan lebih awal oleh Plaintif sebelum tarikh Perjanjian Sewa Tanah tersebut sepatut atau seharusnya tamat.

Justeru itu, Mahkamah ini mendapati bahawa Mahkamah Majistret telah terkhilaf dari segi undang-undang dan / atau fakta ALASAN PENGHAKIMAN: NA-11BNCVC-3-07/2023 20 kerana gagal memgambilkira dan mempertimbangkan kesemua keterangan-keterangan yang telah dikemukakan oleh Defendan (SD-3) dan juga saksi-saksi Defendan iaitu SD1 dan SD-2 di Mahkamah dan terus menolak tuntutan balas oleh Defendan ini. Kesimpulan Oleh yang demikian, berdasarkan kepada alasan-alasan tersebut di atas, maka Mahkamah ini memutuskan untuk membenarkan Notis Rayuan oleh Defendan di bawah Lampiran - 1 dengan kos. Sehubungan itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa tuntutan Plaintif terhadap Defendan ditolak dengan kos mengikut skala. Manakala, tuntutan balas Defendan terhadap Plaintif dibenarkan dengan kos mengikut skala. Di antara tuntutan balas Defendan yang dibenarkan oleh Mahkamah ini adalah seperti berikut:-

Kos pembinaan kedai tersebut sebanyak RM52,000.00;

Kehilangan keuntungan sebanyak RM27,879.00; dan

Kerugian sewaan sebanyak RM4,250.00. ALASAN PENGHAKIMAN: NA-11BNCVC-3-07/2023 21 Selanjutnya, Mahkamah ini juga memutuskan dan menetapkan kos rayuan ini sebanyak RM3,000.00 dan ianya mesti dibayar oleh Plaintif kepada Defendan tertakluk kepada bayaran fi alokatur. Disediakan oleh: t.t (Mohamad Haldar bin Abdul Aziz) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi 2 Seremban Negeri Sembilan Darul Khusus. Bertarikh: 30 haribulan Julai 2024. ALASAN PENGHAKIMAN: NA-11BNCVC-3-07/2023 22 PEGUAMCARA PERAYU / PLAINTIF: TETUAN AZHAR AZIZ & ASSOCIATES No. 8-12, Tingkat 8 Plaza Azalea, Persiaran Bandaraya Jalan Seksyen 14 40000 Shah Alam Selangor Darul Ehsan. PEGUAMCARA RESPONDEN / DEFENDAN: TETUAN MANIAM NAIR & CO No. 5, Ground Floor, Magistrate’s Square S2 D38, City Centre 70300 Seremban Negeri Sembilan Darul Khusus.