Anida Efendi v 1. ) Timbalan Menteri dalam Negeri, Malaysia (BA-25-71-10/2021)

1.

2.

3.

KERAJAAN MALAYSIA …RESPONDEN-RESPONDEN ALASAN PENGHAKIMAN Fakta Ringkas [1] Pemohon berusia 37 tahun telah ditangkap dan telah ditahan reman untuk tempoh 60 hari di bawah Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 (selepas ini disebut sebagai “DDSPMA”). Pemohon ini kemudiannya telah diperintahkan menjalani suatu Perintah Tahanan di bawah Seksyen 6(3) DDSPMA yang dikeluarkan oleh Timbalan Menteri Dalam Negeri (“TMDN”) yang memerintahkan pemohon ini menjalani sekatan di Mukim Tebrau, Daerah Johor Bahru Selatan, Johor bertarikh 02.07.2021 bagi tempoh dua (2) tahun. [2] Pemohon ini telah pun memfailkan permohonan semakan kehakiman bertarikh 02.07.2021 bagi mencabar dan membatalkan keesahan Penggantungan Perintah Tahanan bertarikh 17.11.2021 tersebut melalui permohonan semakan kehakiman ini. Isu-isu yang dibangkitkan pemohon [3] Bagi tujuan permohonan semakan kehakiman ini, pihak pemohon telah membangkitkan empat isu. Isu-isu tersebut adalah: “(i) Ketidakpatuhan kepada Perkara 149 Perlembagaan Persekutuan dan mukadimah Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 – Alasan-alasan dan Pengataan Fakta pemohon tidak menunjukkan penglibatan ‘substantial body of persons’ yang mengancam ketenteraman awam;

(ii) Ketidakpatuhan kepada seksyen 6 Akta Dadah Berbahaya (LLPK) 1985 – Percanggahan Di antara Seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 Dengan Pengataan-Pengataan Fakta Afidavit TMDN Dengan Afidavit Pen.Setiausaha KDN - Perbuatan Pengedaran tidak tersenarai dalam peruntukan akta.

(iii) Ketidakpatuhan kepada seksyen 3(3) dibaca bersama seksyen 4 Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 apabila wujudnya jumlah kelewatan selama 25 hari oleh Inspektor Polis Wan Nur Munirah Binti Wan Roslan (Pegawai Penyiasat Kes Fail) untuk merakamkan menjalankan siasatan dan mengemukakan laporan lengkap pemohon kepada Menteri Dalam Negeri Dan Pegawai Siasatan KDN;

(iv) Ketidakpatuhan seksyen 6(3) tidak nyata secara spesifik kawasan sekatan terdajap pemohon sepertimana seksyen 6(3)” Analisa dan Dapatan [4] Mahkamah ini akan meneliti setiap isu yang telah dikemukakan oleh pemohon.

Ketidakpatuhan kepada Perkara 149 Perlembagaan Persekutuan dan mukadimah Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 – Alasan-alasan dan Pengataan Fakta pemohon tidak menunjukkan penglibatan ‘substantial body of persons’ yang mengancam ketenteraman awam; [5] Isu yang dibangkitkan oleh pemohon adalah ketidakpatuhan kepada Perkara 149 Perlembagaan Persekutuan memperuntukkan: “149. Legislation against subversion, action prejudicial to public order, etc.

to promote feelings of ill-will and hostility between different races or other classes of the population likely to cause violence; or Public in the federation or any Part thereof; or

which is prejudicial to public order in, or the security of, the Federation or any part thereof, any provision of that law designed to stop or prevent that action is valid notwithstanding that it is inconsistent with any of the provisions of Article 5, 9, 10 or 13, or would apart from this Article be outside the legislative power of Parliament; and Article 79 shall not apply to a Bill for such an Act or any amendment to such a Bill.” [6] Selain itu, tajuk panjang dan mukadimah kepada DDSPMA memperuntukkan seperti berikut: “An Act to provide for the preventive detention of persons associated with any activity relating to or involving the trafficking in dangerous drugs.”

Bahawa kamu didapati terlibat dengan aktiviti pengedaran dadah berbahaya jenis Methamphetamine sejak awal bulan Mei 2020 hingga hujung bulan Oktober 2020 secara tidak berterusan di sekitar kawasan hadapan rumah tidak bernombor, Jalan Imam, Kampung Melayu Pandan, Johor Bahru, Johor.

Bahawa kamu didapati berperanan sebagai pengumpul wang hasil jualan dadah jenis Syabu yang mengandungi dadah berbahaya jenis Methamphetamine dalam bentuk peket sebanyak RM2,000.00 bagi setiap kali transaksi jual beli dilakukan.

Bahawa kamu didapati menerima arahan daripada rakan sejenayah untuk menerima wang hasil jualan dadah jenis Syabu yang mengandungi dadah berbahaya jenis Methamphetamine tersebut daripada pembeli dadah tempatan.” [9] Pengataan-pengataan fakta secara jelas tidak menyebut bahawa pemohon merupakan sebahagian sekumpulan besar orang (SBOP). Peguam Persekutuan terpelajar bagi pihak responden berhujah bahawa pengataan-pengataan fakta menunjukkan bahawa pemohon terlibat dalam aktiviti pengedaran dadah dari Julai 2020 hingga 7 Ogos 2021. Pemohon juga berperanan sebagai pengumpul wang hasil jualan dadah jenis Syabu yang mengandungi dadah berbahaya jenis Methamphetamine dalam bentuk peket sebanyak RM2,000.00 bagi setiap kali transaksi jual beli dilakukan. Selain itu, pengataan-pengataan fakta menyebut pemohon mempunyai rakan sejenayah untuk menerima wang hasil jualan dadah jenis Syabu yang mengandungi dadah berbahaya jenis Methamphetamine tersebut daripada pembeli dadah tempatan. Berdasarkan pengataan-pengataan fakta ini, pihak responden berhujah bahawa pemohon tidak melakukan aktiviti berseorangan. Sehubungan itu, pihak responden menghujahkan bahawa memandangkan pemohon tidak menjalankan aktiviti berseorangan, maka isu yang ditimbulkan oleh pihak pemohon adalah tidak bermerit. [10] Mahkamah ini berpandangan dalam kes Selva Vinayagam (supra), pengataan fakta boleh dibezakan dengan kes ini. Namun bagi maksud substantial body of persons, ianya melibatkan lebih dari seorang. Sungguhpun pemohon mempunyai rakan sejenayah, namun pada pandangan mahkamah ini, ianya bukanlah substantial body of persons, yang mana melibatkan sekumpulan besar orang sepertimana yang telah Mahkamah Persekutuan jelaskan dalam kes Selva Vinayagam (supra). [11] Dalam kes Lee Soon Tiang v Timbalan Menteri Dalam Negeri dan 2 Yang Lain [2021] 1 LNS 2307, Hakim Wan Ahmad Farid J telah menyatakan seperti berikut: [32] With respect, I do not find this line of argument to be tenable. To begin with, where the liberty of a citizen is involved, this Court cannot infer that the applicant was acting in association with a substantial body of persons in the absence of a positive assertion made in the allegation of facts on which the detention order was made. If any authority is needed for the aforesaid proposition, it can be found in the judgment of the then Supreme Court in Poh Chin Kay v. Menteri Hal Ehwal Dalam Negeri, Malaysia & Anor [1990] 1 LNS 26; [1990] 2 MLJ 297 SC. In delivering the judgment of the Court, Hashim Yeop Sani CJ (Malaya) said as follows: But there is a fundamental principle involved here. The power to detain a person without trial cannot be exercised by inference. The power must be expressed, clear and unequivocal. Where detention law and the liberty of the individuals are concerned, this is the most correct approach for the courts to apply. Applying the said proposition to the facts of the case, the Deputy Minister in his AIR-9 is in effect inviting this Court to infer that the applicant, in the course of trafficking drugs, was acting in association with a substantial body of persons. Unfortunately, there was nothing in the allegations of facts that asserted the applicant acted with a substantial body of persons.” [Penekanan ditambah] [12] Berbalik kepada kes dihadapan mahkamah ini, pengataan-pengataan fakta tidak menyebut secara jelas atau terang bahawa pemohon terlibat dalam substantial body of persons. [13] Pengataan-pengataan fakta dalam kes ini hanya menyatakan bahawa pemohon mempunyai rakan sejenayah. Pengataan-pengataan fakta juga menyatakan, pemohon juga berperanan sebagai pengumpul wang hasil jualan dadah. Selain itu, pengataan-pengataan fakta menyatakan bahawa pemohon terlibat dengan aktiviti pengedaran dadah sejak awal bulan Mei 2020 hingga hujung bulan Oktober 2020. Namun, pengataan-pengataan fakta tidak menyebut berhubung penglibatan sekumpulan orang yang besar substantial body of persons sepertimana yang telah dihuraikan dalam kes Mahkamah Persekutuan Selva Vinayagam (supra). Sehubungan itu, mahkamah ini berpuas hati bahawa isu ini adalah bermerit.

(ii) Ketidakpatuhan Kepada Seksyen 6 Akta Dadah Berbahaya (LLPK) 1985 – Percanggahan Di antara Seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 Dengan Pengataan-Pengataan Fakta Afidavit TMDN Dengan Afidavit Pen.Setiausaha KDN - Perbuatan Pengedaran tidak tersenarai dalam peruntukan akta. [14] Peguam terpelajar pemohon menghujahkan bahawa pemohon hanya berperanan mengumpul wang hasil jualan dadah dan menerima hasil wang jualan dadah bukannya suatu perbuatan yang ditakrifkan dibawah seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 (“DDA”). [15] Peguam telah berhujah bahawa dari mukadimah DDSPMA menyatakan bahawa Akta DDSPMA ini adalah untuk tahanan pencegahan orang yang ada kaitan dengan apa-apa aktiviti yang berhubungan dengan atau yang melibatkan pengedaran dadah berbahaya sepertimana yang ditakrifkan di bawah seksyen 2 DDSPMA dan DDA. [16] Pihak responden pula berhujah bahawa seksyen 6 (1) DDSPMA tidak menghadkan kepada 18 aktiviti yang ditakrifkan sebagai pengedaran. Ianya juga termasuk aktiviti yang melibatkan berhubung dengan 18 aktiviti yang ditakrifkan sebagai pengedaran di bawah seksyen 2 DDA. [17] Responden juga merujuk kepada definasi pengedaran/trafficking dalam seksyen 2 DDA. Perkataan yang digunakan adalah “includes”. [18] Pada pandangan mahkamah ini, berlandaskan prinsip tafsiran statut, perkataan “includes” membawa maksud yang tidak exhaustive. Ini bererti ianya tidak terhad kepada perkara yang disenaraikan. [19] Oleh itu, mahkamah ini bersetuju dengan hujahan pihak responden. Perkataan “includes” adalah non-exhaustive dalam prinsip statutory interpretation. Selanjutnya, mahkamah ini berpuashati tiada percanggahan di antara seksyen 2 DDA dan pengataan-pengataan fakta atas sebab perbuatan pengedaran tidak tersenarai dalam peruntukan DDA. Oleh kerana perkataan “includes” tidak bersifat exhaustive, maka mahkamah ini berpandangan ianya tidak terhad kepada perkara yang disenaraikan sahaja. Sehubugan itu, mahkamah ini mendapati isu ini tidak bermerit.

(iii) Ketidakpatuhan kepada Seksyen 3(3) dibaca bersama Seksyen 4 Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 apabila wujudnya jumlah kelewatan selama 25 hari oleh Inspektor Polis Wan Nur Munirah Binti Wan Roslan (Pegawai Penyiasat Kes Fail) untuk merakamkan menjalankan siasatan dan mengemukakan laporan lengkap pemohon kepada Menteri Dalam Negeri Dan Pegawai Siasatan KD [20] Berhubung isu kelewatan, Mahkamah ini merujuk kepada subseksyen 3(3) DDSPMA yang memperuntukkan: “(3) The police officer making an investigation pertaining to a person arrested and detained under this section shall cause a copy of the complete report of the investigation to be submitted—

to an Inquiry Officer appointed under subsection 5(1); and (b) to the Minister,

within such period as may be prescribed by the Minister by regulations made under this Act.” [21] Dalam perkara ini, Menteri tidak membuat peraturan bagi maksud menetapkan tempoh masa. Bila mana tiada tempoh masa ditetapkan dalam perundangan, rujukan dibuat kepada subseksyen 54(2) Akta Tafsiran 1948 dan 1967 seperti berikut: “54. (2) Where no time is prescribed within which anything shall be done, that thing shall be done with all convenient speed and as often as the prescribed occasion arises” [22] Bagi maksud “all convenient speed” Mahkamah ini telah merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan Chua Kian Voon v Timbalan Menteri Dalam Negeri & 2 Ors [2020] 1 CLJ 747 di mana Mahkamah telah menyatakan: “[67] Section 5(4) of the 1985 Act allows the Minister to prescribe regulations stipulating time but as apparent from the above, the Minister has not done so. We then turned to Section 54(2) of the Interpretation Acts 1948 and 1967 which stipulates that where no time is prescribed within which anything shall be done, that thing shall be done with all convenient speed and as often as the prescribed occasion requires. Simply put, for any matter where time has not by law been prescribed, such matter ought to be completed as soon as practicable and without inordinate delay”. “[68] As the burden to prove the detention was lawful lies on the detaining authority, whether the report was completed with convenient speed or without inordinate delay remains a matter for the detaining authority i.e. the respondents, to establish. It is trite that where there is delay on the part of the respondents to complete the report with “convenient speed”, it is incumbent upon the respondents to discharge the burden of proffering a satisfactory explanation for the delay. Thus, as we have eluded earlier, if there is no explanation given, the court will assume that there are no reasons.” [Penekanan ditambah] [23] Berkaitan isu kelewatan pegawai penyiasat, afidavit jawapan di kandungan 10 perenggan 14 (g) (i) hingga (xxii) telah memperincikan tindakan yang telah diambil oleh pegawai penyiasat dalam siasatan terhadap kes pemohon. Secara ringkasnya, selain kes pemohon, pegawai penyiasat Wan Munirah juga terlibat dalam siasatan kes-kes lain. [24] Menurut affidavit jawapan, Pegawai Penyiasat juga terlibat dengan Ops Tapis. Ops Tapis merupakan sebahagian kerja hakiki Pegawai Penyiasat. Pada pandangan mahkamah ini, setelah meneliti penjelasan dan perincian harian yang dinyatakan oleh pegawai penyiasat, mahkamah mendapati tindakan pegawai penyiasat adalah berhubung kerja hakiki beliau. Mahkamah ini juga berpandangan bahawa adalah mustahil Pegawai Penyiasat hanya mengendalikan satu kes sahaja pada satu-satu masa. [25] Berdasarkan perincian setiap hari yang dikemukakan oleh pegawai penyiasat dalam mengendalikan penyiasatan terhadap kes pemohon, mahkamah ini mendapati penjelasan beliau boleh diterima oleh mahkamah ini. Mahkamah ini berpuas hati tiada kelewatan “inordinate delay” Sehubungan itu, mahkamah ini mendapati isu ini tidak bermerit.

(iv) Ketidakpatuhan seksyen 6(3) tidak nyata secara spesifik kawasan sekatan terhadap pemohon sepertimana seksyen 6(3) [26] Pihak pemohon menghujahkan bahawa kawasan ini tidak wujud dan tidak dinyatakan secara khusus oleh responden. Pemohon menghujahkan bahawa kawasan sekataan yang patut dinyatakan adalah satu ketidakpatuhan. Isi kandungan perintah harus terang, maka responden mempunyai tanggung jawab untuk nyatakan kawasan sekatan yang harus diikuti oleh pemohon, supaya tidak berlaku kesalahan di bawah seksyen 6(3) DDSPMA. [27] Pemohon juga berhujah bahawa pemohon harus dibekalkan dengan warta kawasan tersebut bagi membolehkan kawasan tersebut diketahui secara spesifik. Rujukan di buat kepada kes Rujuk Kes MT-Kota Bharu DA-25-6-07/2000 Ahamad Borhan bin Nasi. [28] Pihak responden berhujah bahawa dalam kes Ahmad Borhan (supra), isu ini dibangkitkan dalam affidavit pemohon. Ianya boleh dibezakan dengan kes ini di mana isu ini tidak dibangkitkan oleh pemohon dalam afidavitnya. [29] Berhubung isu ini, mahkamah telah meneliti peruntukan seksyen 6(3) DDSPMA dan mendapati tiada keperluan di pihak responden untuk memberikan warta. Tambahan juga, mahkamah mendapati isu ini tidak dibangkitkan dalam affidavit pemohon dan oleh itu tidak seharusnya dipertimbangkan oleh mahkamah ini. [30] Sehubungan itu, mahkamah ini berpandangan isu ini tidak bermerit. Kesimpulan [31] Berdasarkan alasan-alasan yang telah dinyatakan, mahkamah ini berpuashati isu “Ketidakpatuhan kepada Perkara 149 Perlembagaan Persekutuan dan tajuk panjang dan mukadimah DDSPMA– Alasan-alasan dan Pengataan Fakta pemohon tidak menunjukkan penglibatan ‘substantial body of persons’ yang mengancam ketenteraman awam” adalah bermerit. Oleh itu, mahkamah ini membenarkan permohonan semakan kehakiman ini tanpa perintah terhadap kos. Tarikh: 13 Februari 2023 (SHAHNAZ BINTI SULAIMAN) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Shah Alam Peguamcara: Bagi Pihak Pemohon: Wan Zaleha binti Abdul Wahab Tetuan K.L. Chee & Co. Advocates & Solicitors Suite D1-2-7, Solaris Dutamas, No. 1, Jalan Dutamas 1, 50480 Kuala Lumpur. kl.cheedrive@gmail.com +6 03 6201 7089 Bagi Pihak Responden: FC Muhammad Idzwan bin Ishak Pejabat Penasihat Undang-Undang Kementerian Dalam Negeri Aras 5, Blok D1, Kompleks D Pusat Pentadbiran Kerajaan Persekutuan Putrajaya +6 03 8886 8575