Anuar Bin Mohamad v Pendakwa Raya (B-05(M)-339-07/2018)

Pada mulanya Perayu dituduh bersama dua orang yang lain iaitu Wan Alif bin Wan Mohamad (Wan Alif) dan Wan Amri Firdaus bin Wan Ghazali (Wan Amri) atas satu kesalahan di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan kerana membunuh seorang bernama Mustaffa bin Sidik (si mati).

Wan Alif dan Wan Amri telah ditawarkan oleh pihak Pendakwaan pertuduhan pilihan di bawah Seksyen 395/397 Kanun Keseksaan dan dibaca bersama dengan Seksyen 34 Kanun yang sama. Wan Alif dan Wan Amri telah mengaku salah dan disabitkan dengan pertuduhan yang ditawarkan.

Pertuduhan terhadap Perayu pula dipinda kepada tuduhan melepaskan tembakan semasa melakukan rompakan sehingga menyebabkan kematian si mati, satu kesalahan di bawah seksyen 3 Akta Senjata Api (Penalti Lebih Berat) 1971 dan boleh dihukum di bawah seksyen yang sama.

Pertuduhan pindaan adalah seperti berikut: “Bahawa kamu pada 5.2.2015 jam lebih kurang 5.50 petang, bertempat di Ultra Maju Hardware, Jalan Beris Lalang, di dalam Daerah Bachok, di dalam Negeri Kelantan ketika melakukan kesalahan berjadual iaitu rompakan wang tunai milik Ultra Maju Trading telah melepaskan tembakan sehingga menyebabkan kematian Mustaffa bin Sidek (No. K/P: 630823-03-5201) dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah Seksyen 3 Akta Senjatapi (Penalti Lebih Berat) 1971 yang boleh dihukum di bawah Seksyen dan Akta yang sama.” 3

Di akhir perbicaraan, Hakim Mahkamah Tinggi bijaksana (“Hakim bicara”) mendapati Perayu bersalah dan mensabitkan Perayu dengan pertuduhan. Seterusnya Perayu dijatuhkan hukum gantung sehingga mati.

Terkilan dengan sabitan dan hukuman, Perayu merayu ke Mahkamah ini. Kami mendengar rayuan ini pada 14.8.2019 di mana kami dengan sebulat suara menolak rayuan Perayu. Kini kami memberi alasan keputusan yang dibuat.

Fakta kes adalah:

Pada 5.2.2015, jam lebih kurang 5.30 petang, SP5 iaitu isteri si mati dan pekerja si mati (SP6) bersama-sama dengan anak perempuan si mati serta si mati sedang berada di dalam kedai "Ultra Maju Hardware” kepunyaan si mati (tempat kejadian).

Kira-kira pada jam 5.40 petang, datang sebuah kereta Proton Preve ke kedai si mati. Tiga (3) orang lelaki bertopeng keluar daripada kereta tersebut dan masuk ke dalam kedai si mati.

Dua orang dari tiga lelaki bertopeng tersebut membawa sebilah parang setiap seorang manakala seorang lagi lelaki bertopeng membawa sepucuk pistol (yang selepas ini dicamkan sebagai Perayu oleh SP5 dan SP6). 4

Pada masa ini SP5 sedang berada di kawasan belakang kaunter pembayaran di dalam kedai tersebut manakala SP6, si mati dan anak perempuan si mati sedang berada di dalam kedai berhampiran kaunter.

Perayu telah mengarahkan SP6 duduk bersama-sama si mati dan anak perempuan si mati.

Pada ketika ini, Perayu dan kedua-dua lelaki bertopeng tersebut telah mula mengambil barang-barang berharga dan wang di kaunter sebelah kanan kedai tersebut. Perayu telah mengambil telefon bimbit yang berada di atas kaunter tersebut sambil mengacukan pistolnya terhadap mereka.

Perayu telah pergi ke bahagian belakang kedai dan terlihat kelibat SP5 dan seterusnya mengheret SP5 ke bahagian hadapan kedai untuk dihimpunkan bersama-sama dengan SP6, si mati dan anak perempuannya di kaunter sebelah kanan tersebut.

Salah seorang lelaki bertopeng yang membawa parang tersebut telah menggari tangan SP6 dan telah cuba pula untuk menggari tangan si mati bersama-sama tangan SP6 namun tidak berjaya.

Keterangan menunjukkan bahawa ketiga-tiga lelaki tersebut telah mengambil/merompak barang-barang berharga dan wang di tempat kejadian. SP5 dan SP6 juga mendengar ketiga-tiga lelaki tersebut meminta si mati menyerahkan kunci kereta namun si mati menawarkan agar ketiga-tiga 5 lelaki tersebut untuk mengambil sahaja apa yang ada di dalam kedai tersebut.

SP5 seterusnya telah digari bersama-sama dengan SP6 dan berlaku tolak-menolak di antara SP5 dan Perayu dan 2 lelaki bertopeng dengan si mati.

Dalam keadaan kelam kabut tersebut, SP5 telah berjaya mencabut topeng Perayu yang membolehkan SP5 dan SP6 melihat wajah Perayu selama 2 saat. Perayu seterusnya telah melepaskan tembakan dan ketiga-tiga lelaki tersebut telah melarikan diri dari tempat kejadian.

Di peringkat ini SP5 telah terlihat si mati telah menekan bahagian perut dan seterusnya mendapati si mati cedera apabila melihat darah keluar dari anggota badan si mati. Melihat keadaan tersebut SP6 yang digari bersama-sama dengan SP5 telah keluar dari kedai untuk meminta pertolongan.

Seterusnya SP6 yang telah berjaya meloloskan tangan dari gari tersebut dan telah membawa si mati serta anak perempuan si mati yang juga cedera ditembak ke klinik berhampiran.

Si mati kemudiannya telah disahkan meninggal dunia di Hospital Universiti Sains (HUSM) Kubang Kerian akibat daripada kecederaan tembakan tersebut. [8] Kejadian rompakan dan tembakan ini telah dirakamkan dalam CCTV [Eksibit P31A(1)] yang terpasang dalam kedai tempat kejadian. 6 Keputusan di akhir kes Pendakwaan [9] Di akhir kes Pendakwaan, Hakim bicara bijaksana mendapati satu kes prima facie telah dibuktikan dan seterusnya memerintah Perayu membela diri atas pertuduhan yang ada. Pembelaan Perayu [10] Perayu memilih memberi keterangan bersumpah. Hanya Perayu memberi keterangan bagi pihak pembelaan. Dalam keterangannya, Perayu menyatakan, antara lain, seperti berikut:

Dia tidak pernah mengenali Wan Alif dan Wan Amri sebelum dia ditangkap. Perayu mendakwa dia hanya mengenali mereka apabila sama-sama dituduh di mahkamah atas pertuduhan membunuh si mati berhubung kejadian di dalam kes ini.

Perayu menafikan dia berada di tempat kejadian pada tarikh dan masa kejadian dan mendakwa pada ketika itu dia berada di sekolah rendah Kajang sedang berniaga di kantin.

Perayu menafikan pernah naik kereta bersama-sama Wan Alif dan Wan Amri pada hari kejadian.

Perayu menafikan dia merupakan orang yang dicamkan oleh SP5 dan SP6 dan menafikan bahawa orang yang ditarik topengnya oleh SP5 adalah dirinya. 7 Keputusan Hakim bicara di akhir kes pembelaan [11] Setelah meneliti keterangan Perayu, Hakim bicara bijaksana membuat kesimpulan bahawa pembelaan Perayu hanyalah penafian semata-mata dan fikir kemudian yang gagal menimbulkan apa-apa keraguan munasabah ke atas kes Pendakwaan. Pihak Pendakwaan pula telah membuktikan kes melampaui keraguan munasabah. Justeru itu Perayu didapati bersalah dan disabitkan dengan Pertuduhan dan di hukum mati. Rayuan [12] Perayu menyenaraikan 29 alasan rayuan di dalam Petisyen Rayuan bertarikh 16.4.2019. Walaupun begitu, pada tarikh perbicaraan rayuan, peguam bela terpelajar bagi pihak Perayu hanya bergantung atas 3 isu yang boleh disimpulkan seperti berikut1.

Hakim bicara bijaksana terkhilaf apabila mendapati inti pati pertuduhan telah dibuktikan sedangkan tiada pengecaman positif bahawa Perayu terlibat dalam rompakan;

Hakim bicara bijaksana terkhilaf apabila mengambil kira pengakuan Wan Alif dan Wan Amri sebagai keterangan sokongan bagi menunjukkan Perayu terlibat dalam rompakan; dan

Hakim bicara bijaksana terkhilaf kerana tidak mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1 Hujah bertulis Perayu bertarikh 5 Julai 2019 dan hujahan oral peguam Perayu. 8 atas kegagalan pihak Pendakwaan memanggil Wan Alif dan Wan Amri sebagai saksi pendakwa. [13] Berhubung alasan pertama, menjadi hujah peguam bela terpelajar bagi pihak Perayu bahawa Hakim bicara bijaksana terkhilaf apabila mendapati semua elemen pertuduhan telah dibuktikan. Peguam bela terpelajar berhujah bahawa walaupun CCTV iaitu eksibit P31A jelas menunjukkan satu perbuatan samun ada berlaku tetapi tiada bukti jelas untuk membuktikan Perayu telah melakukan rompakan tersebut. Ini adalah kerana mengikut keterangan SP5 tertuduh lain yang mengambil wang daripada anak perempuan beliau dan bukan Perayu. Semasa Perayu ditangkap, tiada wang tunai atau senjata api ada ditemui bersama Perayu. Memandangkan SP5 dan SP6 hanya berkesempatan melihat muka Perayu dalam tempoh masa yang pendek (2 saat) maka “dock identification” atas Perayu oleh SP5 dan SP6 adalah tidak selamat. Walaupun kawad cam diadakan dan SP5, SP6 dan anak perempuan si mati mengecam Perayu secara positif, namun ianya tidak mengikut prosedur kerana tidak mengikut “Standard Operating Procedure” (SOP) dan Inspector Genreal Standing Order” (IGSO). Justeru, mengikut peguam bela terpelajar, tiada bukti jelas bagi membuktikan Perayu terlibat dalam rompakan di tempat dan masa seperti dalam pertuduhan. [14] Berhubung alasan kedua, menjadi hujah peguam bela terpelajar Perayu bahawa Hakim bicara bijaksana terkhilaf apabila mengambil kira sebahagian fakta kes yang diakui oleh Wan Alif dan Wan Amri sebagai keterangan sokongan dalam membuktikan Perayu terlibat dalam rompakan yang berlaku sedangkan Wan Alif dan Wan Amri tidak dipanggil memberi keterangan dalam perbicaraan ini. 9 [15] Berhubung alasan ketiga, peguam bela terpelajar Perayu berhujah memandangkan Wan Alif dan Wan Amri pada mulanya dituduh bersama Perayu atas kesalahan membunuh si mati, tetapi kemudiannya telah mengaku bersalah atas tuduhan pilihan bawah seksyen 395/397, maka Pendakwa perlu memanggil kedua-dua mereka sebagai saksi. Tidak cukup hanya dengan menawarkan kedua-dua mereka ini kepada pembela. Kegagalan pihak Pendakwaan memanggil Wan Alif dan Wan Amri sebagai saksi telah menimbulkan suatu kelompangan ke atas kes Pendakwa dan Hakim bicara bijaksana sepatutnya mengguna pakai seksyen 114 (g) Akta Keterangan terhadap Pendakwa. Analisis dan keputusan Mahkamah ini Isu Pertama: Pengecaman [16] Berhubung isu pertama, daripada hujahan peguam bela terpelajar, jelas bahawa Perayu tidak mempertikaikan fakta bahawa berlaku rompakan di tempat kejadian pada hari kejadian, di mana seorang dari tiga (3) orang perompak telah melepaskan tembakan yang menyebabkan kematian si mati. Yang dipertikaikan oleh Perayu adalah berhubung penglibatannya dalam rompakan tersebut. Perayu menafikan dia berada di tempat kejadian ketika rompakan berlaku dan menafikan dia telah melepaskan tembakan. [17] Memandangkan kes Perayu adalah dia tidak berada di tempat kejadian dan tidak terlibat dalam kejadian rompakan, maka tidak menghairankan apabila isu pengecaman ini telah dihujahkan dengan panjang lebar oleh peguam bela terpelajar bagi pihak Perayu dengan merujuk kepada beberapa kes termasuk Duis Akim & Ors v PP [2013] 9 CLJ 629; Jaafar Ali v PP [1999] 1 CLJ 410; PP v Lee Meng Boon & Satu lagi [2019] 10 4 CLJ 194; Chew Wai Keong v PP [2018] 3 CLJ 681 dan Lim Tiong Seng & Anor v PP[ 2010] MLJU 1652. [18] Kami berkesempatan meneliti alasan penghakiman Hakim bicara bijaksana. Dari alasan penghakiman Hakim bicara bijaksana, jelas kepada kami bahawa, Hakim bicara bijaksana mendapati sebagai fakta bahawa Perayu terlibat dalam kejadian rompakan di tempat kejadian dan semasa rompakan berlaku Perayu telah melepaskan tembakan berdasarkan keterangan SP5 dan SP6 yang membuat “dock identification” atas Perayu sebagai orang yang terlibat, serta rakaman CCTV yang menunjukkan rompakan sedang berlaku di tempat kejadian. Hakim bicara bijaksana tidak menerima keterangan kawad cam atas sebab, antara lain, jumlah peserta kawad cam yang sedikit dan jarak umur yang berbeza. [19] Hakim bicara bijaksana telah meneliti keterangan SP5 dan SP6 berhubung apa yang berlaku dan mendapati keterangan mereka konsisten antara satu dengan lain dan konsisten dengan rakaman CCTV P31A (1). [20] Berhubung pengecaman Perayu sebagai orang yang melepaskan tembakan, Hakim bicara bijaksana menulis bermula di perenggan 50 Alasan Penghakiman2: “Mengenai pengecaman terhadap Tertuduh, penelitian Mahkamah berdasarkan rakaman CCTV pada jam 17:41:57, fail nombor 2, mendapati SP5 pada masa itu telah mencabut topeng Tertuduh dan memandang tepat ke arah Tertuduh yang berada di hadapan beliau. Jarak di antara SP5 dengan Tertuduh hanyalah lebih kurang satu kaki iaitu satu jarak yang amat dekat. Pada jam 17:41:58, barulah Tertuduh menutup muka dengan tangan dan seterusnya di dalam masa yang 2 Muka surat 24 Rekod Rayuan Jilid 1 11 sama SP5 telah juga melihat Tertuduh melepaskan tembakan ke arah si mati. SP6 juga telah melihat Tertuduh melepaskan tembakan ke arah si mati. Hasil penelitian Mahkamah terhadap P31A(1) tersebut ialah Mahkamah yakin bahawa kejadian rompakan dan tembakan dan kematian si mati tersebut seperti mana diterangkan oleh SP5 dan disokong oleh SP6 adalah benar-benar berlaku. Mahkamah juga mendapati bahawa adalah benar SP5 dan SP6 dapat melihat wajah dan seterusnya dapat mengecam tertuduh secara positif walaupun beberapa saat sahaja.” [21] Kami juga telah meneliti keterangan SP5 dan SP6 berhubung pengecaman mereka terhadap Perayu. SP5 dengan jelas menerangkan semasa memberi keterangan antara lain bahawa SP5 telah cabut topeng dari bahagian belakang kepala Perayu dan melihat muka Perayu tanpa bertopeng3. Jarak SP5 dengan Perayu adalah dekat4. SP5 cuma memandang Perayu tanpa memandang pistol sebab pistol mengarah ke arahnya5. Selepas menarik topeng, SP5 melihat dengan jelas muka Perayu6. [22] Semasa disoal balas, SP5 menegaskan beliau boleh mengecam Perayu selepas 6 bulan melihat Perayu7. Perayu tidak terus menarik topengnya semula selepas SP5 menarik tetapi mengambil masa8. SP5 berhadapan dengan Perayu dan mukanya menghadap muka Perayu9. Jarak SP5 dengan Perayu terlalu dekat sehingga SP5 boleh capai topeng dari belakang kepala Perayu10. SP5 nampak Perayu yang melakukan tembakan11. SP5 memberikan deskripsi dalam masa 10 saat yang dilihat – 3 m/s 31, 35 Rekod Rayuan Jilid 2 4 m/s 31 Rekod Rayuan Jilid 2 5 m/s 34 Rekod Rayuan Jilid 2 6 m/s 44 Rekod Rayuan Jilid 2 7 m/s 39 Rekod Rayuan Jilid 2 8 m/s 39 Rekod Rayuan Jilid 2 9 m/s 39 Rekod Rayuan Jilid 2 10 m/s 40 Rekod Rayuan Jilid 2 11 m/s 41 Rekod Rayuan Jilid 2 12 “muka Perayu kemas, tiada janggut, tiada misai, tak botak, rambut pendek, potongan ala-ala polis, maknanya bukan berjuntai, kemas bukan macam sekarang” (Dalam kandang salah)12. [23] SP6 pula menegaskan, antara lain, SP5 menarik topeng Perayu yang memegang pistol13. Perayu menutup mukanya dengan gunakan tangan kanan setelah SP5 menarik topeng14. Perayu adalah orang yang mengacukan pistol yang menghampirinya dan bukan yang lain15. SP5 nampak SP5 menanggalkan topeng16. SP6 pasti siapa yang lepaskan tembakan17. SP6 dapat mengecam Perayu walaupun masa singkat18. Jarak SP6 dengan Perayu semasa topeng ditarik adalah 4-5 kaki19. SP6 mengecamkan Perayu sebagai orang yang mana SP5 berjaya membuka topeng dan memegang pistol20. [24] Meneliti keterangan SP5 dan SP6, kami bersependapat dengan penemuan Hakim bicara bijaksana yang mendapati kualiti ‘dock identification” oleh SP5 dan SP6 adalah baik. Oleh itu, tiada sebab untuk kami mengganggu keputusan Hakim bicara bijaksana yang telah menerima “dock identification” yang dibuat oleh SP5 dan SP6 walaupun keterangan kawat cam tidak diterima oleh Hakim bicara bijaksana. Di dalam kes Arumugam s/o Muthusamy (1998) 3 MLJ 73 ada dinyatakan: “Generally speaking, however, a dock identification in the sense as described above, i.e. Identification of an accused for the first time in court 12 m/s 41 Rekod Rayuan Jilid 2 13 m/s 49 Rekod Rayuan Jilid 2 14 m/s 49 Rekod Rayuan Jilid 2 15 m/s 53 Rekod Rayuan Jilid 2 16 m/s 54 Rekod Rayuan Jilid 2 17 m/s 55 Rekod Rayuan Jilid 2 18 m/s 57 Rekod Rayuan Jilid 2 19 m/s 58 Rekod Rayuan Jilid 2 20 m/s 49 Rekod Rayuan Jilid 2 13 at the trial is undesirable, and it would be a good practice to hold an identification parade, which, if it turns out to be positive, would tend to strengthen the case for the prosecution. But to hold that an identification parade must, in all circumstances, conducted in order to sustain a conviction would be too stringent. There may well be situations where an identification parade cannot or need not be held, for example, where the attendance of the witness at the parade is physically impossible or impracticable or there are exceptional circumstances.” [25] Mahkamah dalam kes Oh Poh Chong v PP [1998] 4 CLJ 1 juga ada berkata: “It did not follow, as a matter of course, that just because the learned judge rejected the identification at the identification parade, he must of necessity also reject the dock identification of the appellant. The facts showed that the identification thereof was rejected not because there was no identification of the appellant as the robber, but because there was defect in the conduct of the parade. That being so, his rejection of the evidence at the identification parade was in no way fatal to the dock identification of the appellant as the robber. ” [26] Peguam bela terpelajar juga merujuk kami kepada fakta bahawa semasa Perayu ditangkap, tiada wang tunai atau senjata api ada ditemui bersama Perayu bagi menguatkan hujahan beliau bahawa Perayu tidak terlibat dalam kejadian di tempat kejadian. Dengan hormat kepada peguam bela terpelajar, kami dapati fakta bahawa tiada wang tunai atau senjata api ditemui bersama Perayu semasa Perayu ditangkap tidak boleh dijadikan asas bagi menyokong dakwaan Perayu bahawa beliau tidak terlibat dalam kejadian yang berlaku. Perlu diingat, dalam kes ini, Perayu bukan ditangkap di tempat kejadian sedang atau sejurus selepas melakukan rompakan yang mana ketiadaan senjata api atau hasil rompakan boleh diambil kira dalam menentu sama ada Perayu terlibat atau tidak. Perayu dalam kes ini 14 ditangkap pada 8.7.2015 sedangkan kejadian rompakan berlaku pada 5.2.2015. Tempoh masa ini, sudah semestinya memberi peluang kepada Perayu melupuskan hasil rompakan dan juga senjata api yang digunakannya. [27] Berdasarkan alasan-alasan di atas, kami dapati alasan pertama rayuan pertama yang dibangkitkan Perayu tiada bermerit. Isu Kedua: Pengakuan salah Wan Alif dan Wan Amri [28] Isu kedua dibangkitkan oleh Perayu adalah berhubung keputusan Hakim bicara bijaksana mengambil kira pengakuan bersalah Wan Alif dan Wan Amri sebagai keterangan sokongan bagi menunjuk Perayu terlibat dalam rompakan. [29] Berhubung perkara ini Hakim bicara bijaksana bergantung atas keputusan Mahkamah ini dalam kes Pathmanabhan Nalliannen and Other Appeals v PP [2016] sebagai autoriti yang membenarkan beliau berbuat sedemikian. Hakim bicara bijaksana menulis di perenggan 53 alasan penghakiman beliau21: “[53] Keterangan sokongan yang lain ialah merupakan pengakuan bersalah 2 orang Tertuduh lain yang telah bersama-sama dengan Tertuduh ini melakukan rompakan bersenjata iaitu Wan Alif bin Wan Mohamad (B2) dan dan Wan Amri Firdaus bin Wan Ghazali (B3), satu kesalahan di bawah Seksyen 395/397 Kanun Keseksaan dibaca bersama dengan Seksyen 34 Kanun Keseksaan. Kedua-dua Tertuduh B2 dan B3 tidak hadir memberi keterangan di dalam kes ini dan fakta kes mengenai kes tersebut tidak dikemukakan. Namun Mahkamah ini tidak 21 Muka surat 25 Rekod Rayuan Jilid 1 15 wajar mengetepikan mengenai fakta ini (close an eye) sedangkan daripada asalnya mereka semua telah dituduh bersama di bawah pertuduhan yang sama, di atas fakta yang sama, di hadapan Mahkamah sama dan melibatkan mangsa yang sama. Demi keadilan Mahkamah perlu mengambil “judicial notice” mengenai kejadian ini dan inanya perlu dipertimbangkan di dalam perbicaraan ini.” [30] Fakta kes yang diambil kira oleh Hakim bicara bijaksana sebagai keterangan sokongan dinyatakan di perenggan 61 Alasan Penghakiman beliau. Ianya adalah: “[61] Sedutan fakta kes di dalam kes tersebut yang diakui oleh B2 dan B3 yang diterima masuk oleh Mahkamah ini sebagai P10 tersebut berbunyi seperti berikut: “5. Dalam rompakan ini kedua-dua OKT merancang awal bersama-sama Anuar bin Mohamad untuk merompak wang tunai dan kereta Toyota Harrier yang berada di luar kedai. Kedua-dua OKT bersenjatakan parang dan Anuar bin Mohamad bersenjatakan pistol yang berisi peluru. Kesemuanya memakai topeng muka semasa rompakan. Kedua-dua OKT menaiki kereta Proton Preve warna hitam no. pendaftaran CDC 4561 bersama-sama Anuar bin Mohamad dan seorang lagi rakan yang masih bebas selaku pemandu kenderaan tersebut.

Dalam rompakan ini, OKT (2) telah meminta wang daripada anak si mati yang berada di kaunter. Wang tunai dalam anggaran lebih kurang RM2,000.00 diambil oleh OKT (2). Wang tunai yang sedikit telah menimbulkan kemarahan OKT-OKT dan Anuar bin Mohamad di mana Anuar bin Mohamad telah meminta kunci kereta Toyota Harrier yang berada di luar kedai. Si mati memberitahu kunci kereta tiada dan berlaku pertengkaran mulut dengan isteri si 16 mati. Isteri si mati telah menarik topeng muka Anuar bin Mohamad dan (3) das tembakan dilepaskan oleh Anuar bin Mohamad.” [31] Setelah rekod rayuan diteliti, kami bersetuju dengan peguam bela terpelajar Perayu bahawa Hakim bicara bijaksana terkhilaf apabila menerima fakta kes yang diakui benar oleh Wan Alif dan Wan Amri semasa kedua-dua mereka mengaku salah bagi pertuduhan bawah seksyen 395/397 Kanun Keseksaan dan dibaca bersama dengan seksyen 34 Kanun yang sama sebagai keterangan sokongan bagi menunjukkan penglibatan Perayu dalam rompakan yang berlaku. Ini adalah kerana, walaupun Seksyen 33 Akta Keterangan ada memperuntukkan bahawa keterangan yang diberikan oleh seorang saksi dalam satu perbicaraan atau prosiding terdahulu adalah relevan bagi tujuan pembuktian kebenaran sesuatu fakta di dalam satu prosiding yang lain, ianya tertakluk kepada beberapa syarat lain yang perlu dipatuhi terlebih dahulu sebelum ianya boleh diterima sebagai keterangan. Syarat utama yang perlu dipenuhi terlebih dahulu sebelum peruntukan Seksyen 33 ini terpakai adalah saksi berkenaan telah mati; atau tidak boleh ditemui; atau tidak berkeupayaan memberi keterangan; atau beliau dihalang oleh pihak sebelah lagi dari memberi keterangan; atau kehadiran beliau akan melibatkan kelewatan atau perbelanjaan tinggi yang pada pendapat mahkamah sebagai tidak munasabah. Selain dari itu elemen-elemen berikut juga perlu wujud:

Perbicaraan atau prosiding adalah antara pihak-pihak yang sama;

Pihak lawan dalam perbicaraan atau prosiding pertama mempunyai hak dan kesempatan untuk menyoal balas; dan 17

Persoalan dalam isu adalah sebahagian besarnya sama dalam prosiding pertama serta prosiding kedua. [32] Dalam kes ini tiada keterangan bagi menunjukkan mana-mana syarat di atas telah dipenuhi bagi membolehkan Seksyen 33 Akta Keterangan diguna pakai untuk rekod prosiding dalam kes terhadap Wan Alif dan Wan Amri diterima masuk dalam kes terhadap Perayu. Oleh itu kami berpendapat, Hakim bicara bijaksana terkhilaf apabila menerima masuk dan menerima fakta kes terhadap Wan Alif dan Wan Amri sebagai keterangan yang menyokong keterangan SP5 dan SP6 berhubung penglibatan Perayu dalam rompakan yang berlaku. [33] Walaupun begitu, kami berpendapat “kekhilafan” ini tidak boleh dijadikan alasan untuk kami mengubah keputusan Hakim bicara bijaksana yang mensabitkan Perayu dengan pertuduhan kerana, tanpa keterangan sokongan dari rekod prosiding ini sekalipun, terdapat bukti kukuh dari SP5 dan SP6 yang dengan positif mengecam Perayu sebagai orang yang terlibat dalam rompakan dan sebagai orang yang telah melepaskan tembakan. Berdasarkan keterangan SP5 dan SP6 ini, kami dapati sabitan terhadap Perayu adalah selamat. Mahkamah Persekutuan dalam kes Mohd Johi Said & Anor v PP [2005] 5 MLJ 409 ada berkata: “Unlike civil appeals where the appellant carries the burden of showing that the judge at first instance went wrong, in a criminal case the duty of the court is to consider whether the conviction is right. The correct approach is therefore not whether the decision is wrong but whether the conviction is safe….” [34] Berdasar alasan di atas kami berpendapat isu kedua yang dibangkitkan oleh Perayu juga tiada bermerit. 18 Isu Ketiga: Kegagalan Pendakwa memanggil Wan Alif dan Wan Amri sebagai saksi [35] Isu ketiga dan terakhir yang dibangkitkan oleh Perayu adalah berhubung kegagalan Hakim bicara bijaksana yang tidak mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan atas kegagalan pihak Pendakwaan memanggil Wan Alif dan Wan Amri sebagai saksi pendakwa. Dalam hujahan bertulis, Perayu membangkitkan isu, selain dari kegagalan pihak Pendakwaan memanggil Wan Alif dan Wan Amri sebagai saksi, dia juga menimbulkan kegagalan pendakwa memanggil bekas Inspektor Rosdi Abu Hanafiah. Walaupun begitu, semasa pendengaran rayuan di hadapan kami, peguam bela terpelajar Perayu hanya bergantung atas isu kegagalan pendakwa memanggil Wan Alif dan Wan Amri sahaja dan tidak atas kegagalan Pendakwa memanggil bekas Inspektor Rosdi Abu Hanafiah. [36] Sebagai mana disentuh di awal penghakiman, Wan Alif dan Wan Amri telah mengaku salah di atas pertuduhan alternatif di bawah seksyen 395/397 Kanun Keseksaan di baca bersama dengan seksyen 34 Kanun yang sama. Pihak pendakwaan tidak memanggil mereka untuk memberi keterangan tetapi sebaliknya hanya menawarkan mereka kepada pihak pembelaan di akhir kes pendakwaan. [37] Peguam bela terpelajar bagi pihak Perayu berhujah antara lain, memandangkan Wan Alif dan Wan Amri terlibat dalam kes samun di tempat kejadian dan telah mengaku bersalah, maka mereka adalah saksi yang penting dan material. Pihak Pendakwaan harus memanggil mereka untuk memberi keterangan di Mahkamah. Dengan hanya menawarkan mereka kepada Perayu adalah tidak mencukupi. Kegagalan memanggil kedua-dua 19 mereka sebagai saksi telah meninggalkan suatu ‘gap’ atau lompang dalam kes pendakwaan dan prejudis kepada Perayu. Oleh itu Hakim bicara bijaksana terkhilaf apabila tidak mengguna pakai Seksyen 114(g) terhadap kes Pendakwa. [38] Dari alasan penghakiman jelas bahawa Hakim bicara bijaksana telah menyentuh perkara ini dalam alasan beliau dan kami bersependapat dengan beliau bahawa Pendakwa Raya mempunyai budi bicara berhubung siapa yang hendak dipanggil sebagai saksi asalkan ianya tidak menimbulkan kelompangan di dalam kes pendakwaan. Dalam kes ini melalui saksi-saksi yang telah dipanggil, pihak pendakwa telah berjaya membuktikan semua elemen pertuduhan terhadap Perayu. Oleh itu tidak timbul isu penggunaan anggapan di bawah seksyen 114(g) terhadap kes pendakwa. Tambahan lagi penggunaan Seksyen 114(g) hanya timbul apabila terdapat “withholding or suppression of evidence”. Mahkamah Persekutuan dalam kes Munusamy Vengadasalam v PP [1987] CLJ 221 ada menyatakan: “…It is essential to appreciate the scope of s. 114(g) lest it be carried far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for nonproduction of not just any witness but an important and material witness to the case...” [39] Wan Alif dan Wan Amri telah ditawarkan kepada pihak pembelaan. Oleh itu tiada elemen penyembunyian oleh pihak pendakwaan. Tanpa keterangan Wan Alif dan Wan Amri sekalipun, pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan semua elemen pertuduhan terhadap Perayu. 20 [40] Berdasarkan alasan alasan-alasan di atas kami dapati isu ketiga yang dibangkitkan oleh Perayu juga tidak mempunyai merit. Kesimpulan [41] Dalam kes ini, kami mendapati bahawa dapatan Hakim Mahkamah Tinggi bijaksana yang mendapati Perayu bersalah dan mensabitkan dia dengan pertuduhan di bawah Seksyen 3 Akta Senjata api (Penalti Lebih Berat) 1971 seperti dalam pertuduhan adalah tepat dan disokong oleh keterangan yang ada. Sabitan dan hukuman adalah selamat. Tiada sebab untuk kami mengganggu keputusan yang telah dibuat oleh Hakim bicara bijaksana. Justeru itu rayuan perayu di tolak. Sabitan dan hukuman yang dijatuhkan oleh Hakim bicara bijaksana dikekalkan. Bertarikh 10.6.2020 t.t MOHAMAD ZABIDIN MOHD DIAH Hakim Mahkamah Rayuan, Malaysia Mewakili Perayu: Dato’ K.L. Chee (Tetuan K.L. Chee & Co) Mewakili Responden: Nahra binti Dollah