Ardency Construction & Trading Sdn Bhd v Mohd Shahrizan Bin M Sharif (CA-29NCC-195-11/2021)

PENGENALAN Penghutang Penghakiman/JD memfailkan rayuan di atas keputusan Penolong Kanan Pendaftar (PKP) bertarikh 22 September 2022 yang telah menolak permohonan JD untuk mengenepikan Perintah Mahkamah bertarikh 10 Januari 2022 dan Notis Kebankrapan 30 November 2021 dengan tiada perintah atas kos.

Setelah menelitikan kertas-kertas kausa yang difailkan dan setelah menimbangkan penghujahan kedua-dua pihak, Mahkamah telah menolak rayuan JD dan mengekalkan keputusan PKP tersebut.

FAKTA KES Pemiutang Penghakiman/JC telah memfailkan Writ Saman dan Pernyataan Tuntutan bertarikh 14 Disember 2020 terhadap Astana Corporation Sdn Bhd, JD dan dua lagi individu.

JC menyatakan bahawa terdapat jumlah RM316,444.99 yang masih belum dibayar oleh syarikat kepada JC bagi pembekalan barangan dan perkhidmatan yang telah diberikan oleh JC kepada syarikat tersebut.

JC menyatakan bahawa JD, Defendan Kedua dan Defendan Ketiga adalah bertanggungan kepada jumlah yang terhutang oleh syarikat kepada JC oleh kerana JD dan dua Defendan yang lain telah menandatangani Surat Jaminan/Letter of Guarantee and Indemnity bertarikh 31 Disember 2019.

Walaubagaimanapun, JD menyatakan bahawa beliau tiada pengetahuan akan perbicaraan yang berjalan di Mahkamah Sesyen Kuala Lumpur oleh kerana JD tidak pernah menerima apa-apa Writ Saman berkaitan dengan tuntutan tersebut dan dengan itu, JC tidak di beri peluang untuk memfailkan pembelaan di dalam tuntutan tersebut. Namun begitu, Mahkamah Sesyen Kuala Lumpur telah membenarkan JC untuk mendapatkan Perintah Penghakiman Ingkar bertarikh 19 Januari 2021.

JC telah menggunakan perintah keingkaran tersebut yang bertarikh 19 Januari 2021 untuk memulakan prosiding bankrapsi terhadap JD.

Di antara alasan bagi JD untuk mencabar keputusan PKP tersebut adalah seperti berikut : a. JC telah bertindak dengan melanggar peruntukan Seksyen 5(3) Akta Kebankrapan 1967 oleh kerana JC telah gagal untuk mendapatkan kebenaran daripada Mahkamah dan dengan itu Notis Kebankrapan yang difailkan adalah pra matang dan tidak berkuatkauasa. b. JC telah bertindak melanggar peruntukan Seksyen 5(4) dan 5(6) Akta Kebankrapan 1967 oleh kerana JC telah gagal untuk mengambil segala tindakan penguatkuasaan untuk mendapatkan segala hutang sebelum memfailkan prosiding kebankrapan terhadap JD. c. JC telah melanggar peruntukan Seksyen 11(1)(a) Akta Undang-Undang Sivil 1956 di mana JC telah mengenakan faedah atas faedah terhadap hutang-hutang di dalam penghakiman tersebut.

PERTIMBANGAN DAN PENILAIAN MAHKAMAH Setelah menelitikan kertas-kertas kausa yang difailkan, Mahkamah memutuskan bahawa Penghakiman Ingkar yang telah dimasukkan di Mahkamah Sesyen Kuala Lumpur terhadap JD adalah oleh kerana JD telah gagal untuk memasukkan Kehadiran dalam tempoh masa yang telah ditetapkan oleh Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012.

Oleh itu, Notis Kebankrapan yang berasaskan kepada Penghakiman Ingkar tersebut adalah satu penghakiman yang sah yang masih belum diketepikan atau digantung. Oleh itu, JD harus mematuhi Penghakiman Ingkar yang telah dimasukkan terhadapnya.

Seterusnya, isu yang ditimbulkan oleh JD iaitu JC telah melanggar peruntukan Seksyen 5(3) Akta Kebankrapan 1967 yang membuatkan Notis Kebankrapan adalah pra matang dan tidak berkuatkuasa.

Tiada terdapat apa-apa keperluan di dalam Akta Kebankrapan 1967 atau Kaedah-Kaedah Kebankrapan 2017 yang memperuntukan bahawa JC harus memohon kebenaran daripada Mahkamah sebelum memfailkan Notis Kebankrapan.

Di dalam kes Hong Leong Bank Bhd v Ong Moon Huat & Another Appeal [2018] 1 LNS 1612 di mana Mahkamah Rayuan telah memutuskan antara lain : [13] A reading of Khairulnizam’s case, as we understand it, discloses that the primary issue before the Federal Court was whether a judgment creditor is bound to obtain leave PRIOR to commencing bankruptcy proceedings? In that case the learned Judicial Commissioner, despite finding that all modes of execution and enforcement against the principal debtor had been exhausted, went on to hold that there had not been compliance with section 5(3) of the Insolvency Act 1967 because the Judgment Creditor had not obtained such leave before commencement of the bankruptcy proceedings against the judgment debtor who was a social guarantor. In short it appears that the Judgment Creditor read the section as requiring leave to be obtained either before the issuance of the request for the filing of a bankruptcy notice or soon thereafter. This, the Federal Court held, was wrong. The Federal Court accepted the appellant’s submission that there was nothing provided in the Act or Rules under the bankruptcy provisions that an ex-parte application for leave to commence a bankruptcy action against a social guarantor should be made when applying for the issuance of a bankruptcy notice. The Federal Court refused to take such a narrow and restrictive meaning and held instead that all a creditor has to do is to satisfy the court at the hearing of the creditor’s petition that it has exhausted all avenues to recover debts owed to it by the principal debtor. That it was held could be done by way of an affidavit pursuant to section 6(1) of the Insolvency Act 1967. It is in this context that the Federal Court went on to hold that a judicial decision was made at the creditor’s petition stage whereas the issuance of a bankruptcy notice is more administrative in nature. [14] However there is nothing in the judgment of the Federal Court that holds that:

(i) A judgment creditor is precluded from filing an application for leave at the point in time when the bankruptcy proceedings are initiated;

Oleh itu, adalah jelas bahawa tiada terdapat apa-apa peruntukan bagi JC untuk mendapatkan kebenaran tersebut. Oleh itu, dakwaan oleh JD bahawa Notis Kebankrapan adalah pra matang adalah tidak berasas.

Seterusnya, Mahkamah juga merujuk kepada kes Ong Mung Huat (Supra) yang telah diputuskan mengikut peruntukan dalam Akta Kebankrapan 1967. Dan dengan itu JC dibenarkan untuk memfailkan permohonan kebenaran untuk memulakan tindakan terhadap penjamin sama ada selepas mendapat Notis Kebankrapan ataupun sebelum itu, sebelum memfailkan creditors petition.

Seterusnya, isu sama ada JD telah melanggar peruntukan Seksyen 5(4) dan Seksyen 5(6) Akta Insolvensi 1967 kerana JC telah gagal untuk mengambil segala tindakan penguatkuasaan terhadap JD sebelum mengambil prosiding kebankrapan.

Mahkamah merujuk juga kepada kes Per: Lim Sow Hoon, Ex Parte: Malayan Banking Berhad [2018] 1 LNS 1611.

Kes tersebut telahpun diketepikan oleh Mahkamah Rayuan melalui kes Hong Leong Bank Bhd v Ong Moon Huat & Another Appeal [2018] 1 LNS 1612.

Dakwaan JD bahawa JC seharusnya mengambil segala tindakan penguatkuasaan untuk mendapatkan segala hutang adalah berasas kepada keputusan kes Lim Sow Hoon yang telah diketepikan. Oleh itu, dakwaan JD tersebut adalah tidak berasas.

Apatah lagi Mahkamah Rayuan di dalam kes Ong Mung Huat (Supra) tersebut telah membuat keputusan berasaskan Akta Insolvensi 1967 yang terkini dan dengan itu Mahkamah harus menggunapakai peruntukan tersebut.

Seterusnya, di dalam kes Tan Tiang Lai v KKRMC Trading Sdn Bhd [2020] 1 LNS 1266 di mana Mahkamah memutuskan bahawa: [14] It is clear that the debtor company in Hong Leong Bank Berhad vs Ong Moon Huat [2018] 1 LNS 1612 had been wound up by the Court. The creditor applied for leave to commence bankruptcy proceeding against the guarantor. The High Court Judge was in agreement that as the debtor company had been wound up, no enforcement or execution can be taken against the debtor company anymore (at page 10-11 of the Judgment, it was held: “Apabila tindakan penggulungan dan kebankrapan telah diambil terhadap peminjam, tiada tindakan penguatkuasaan lain boleh diambil kerana aset syarikat yang digulungkan dan individu yang dibankrapkan adalah terletak kepada pelikuidasi”). But the leave application was dismissed by the High Court as the High Court was of the view that the word “debtor” in Section 5(4) also refers to the guarantor. On appeal to the Court of Appeal, the Court of Appeal allowed the creditor’s appeal and held that the word “debtor” in Section 5(4) does not refers to the guarantor hence leave was granted to the creditor to commence bankruptcy proceeding against the debtor. It is plain and obvious that from the judgment of the Court of Appeal, the Court of Appeal in allowing the appeal and granting the leave to the creditor, did not at all say that the creditor was required to wait until the liquidation of the debtor company’s assets had been realised or completed before the creditor could proceed with bankruptcy proceeding against the guarantor. [15] Further, the Judgment Creditor highlighted in their submission that the background facts of the Hong Leong Bank Bhd v. Khairulnizam Bin Jamaludin [2016] 4 MLJ 302 case whereby the hirer in that case had been adjudged a bankrupt and the Federal Court had held that the appellant had proved that it had exhausted all avenues to recover the debts owed to it. [16] This Court is of the view that as the principal borrower, Sagajuta had been wound up since 2016 and Proof of Debt has been filed by the Judgment Creditor and admitted by the Liquidator, there is no avenue left for the Judgment Creditor to recover the debt from the principal borrower by using the modes of execution and enforcement within the meaning of S. 5 (4) & (6) of the Insolvency Act 1967. To hold otherwise would result in the contravention of the clear provision of S. 472 (3) and S. 528 of the Companies Act 2016. Applying the aforesaid statute and authorities to the facts of this case, this Court is satisfied on the Affidavit evidence that the Judgment Creditor has exhausted all modes of execution and enforcement to recover debts owed to them by the Appellant / Judgment Debtor.”

Dengan menggunapakai keputusan di atas, peruntukan Seksyen 5(3) Akta Kebankrapan 1967 yang terdahulu adalah bertujuan untuk melindungi social guarantor dan menghalang mana-mana pemiutang untuk mengambil apa-apa tindakan terhadap penjamin tersebut sebelum mengambil apa-apa tindakan terhadap peminjam. Manakala di bawah peruntukan Seksyen 5(3) Akta Insolvensi yang baru adalah bertujuan untuk melindungi penjamin-penjamin yang tidak dilindungi di bawah peruntukan Akta Kebankrapan 1967 yang lama. Dengan itu, peruntukan Akta Insolvensi 1967 yang baru memberi perlindungan kepada social guarantor yang memerlukan JC untuk menghabiskan segala tindakan penguatkuasaan terhadap peminjam sebelum mengambil apa-apa tindakan terhadap penjamin.

Di dalam kes ini, JC telahpun mengambil tindakan terhadap peminjam utama iaitu Astana Corporation Sdn Bhd dengan mematuhi peruntukan Seksyen 5(4) Akta Insolvensi 1967 di mana syarikat tersebut telahpun digulungkan.

Isu seterusnya adalah sama ada JC telah bertindak bercanggah dengan peruntukan Seksyen 11(1)(a) Akta Undang-undang Sivil 1956.

JD mendakwa bahawa Penghakiman Ingkar yang dimasukkan terhadapnya adalah bertentangan dengan Seksyen 11(1)(a) Akta Undang-undang Sivil 1956. Di dalam kes ini, Notis Kebankrapan adalah diasaskan kepada Penghakiman Ingkar yang telah dimasukkan terhadap JD yang mana setakat ini Penghakiman Ingkar tersebut tidak diketepikan atau digantung dan dengan itu JD harus mematuhi Penghakiman Ingkar tersebut.

Di dalam kes Gamel Nasir Taib v Dopag Far East Sdn Bhd [2021] MLJU 551 di mana Mahkamah memutuskan bahawa : “[18] It is trite that a bankruptcy court cannot go behind a judgment, see the Supreme Court authority of Sovereign General Insurance Sdn Bhd v Koh Tian Bee [1988] 1 MLJ 304; ; [1988] 1 CLJ Rep 277; (SC) where in a decision of Lee Hun Hoe CJ (Borneo), His Lordship, had held that: “ In the ex erc is e of his jur is dic tion in ba nk rup tc y pr oc eed ings, the learned judge cannot go behind the judgment (emphasis mine). Thus on an application to set aside a bankruptcy notice, it was laid down as early as 1893 that the court could not go behind the judgment. See In re Easton [1893] 10 Mor 111; 9 TLR 409.” [19] It is also settled law that if the Judgement is not set aside, varied or stayed, the same must be obeyed by the JD as held in Re Tioh Ngee Heng; Ex P Yap Kiu Lian @ Norhashimah Yap (Administratrix Of The Estate Of Mohamad Shariff Bin Haji Hussain) [2000] 1 LNS 197 citing Isaacs v. Robertson [1985] AC 97, where Lord Diplock speaking for the Privy Council approved the proposition advanced by Romer LJ in Hadkinson v. Hadkinson [1952] 2 All ER 567 who said at p. 569:- “It is the plain and unqualified obligation of every person against, or in respect of, whom an order is made by a court of competent jurisdiction to obey it unless and until that order is discharged”.

Berpandukan kepada kes di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa oleh kerana Penghakiman Ingkar tersebut masih belum diketepikan atau digantung, maka Penghakiman Ingkar tersebut adalah effective dan berkuatkuasa. Oleh itu, JD harus mematuhi perintah ingkar tersebut.

KEPUTUSAN Berpandukan kepada fakta-fakta di atas, Mahkamah memutuskan bahawa JD adalah dihalang untuk mengenepikan perintah tersebut dan JD juga telah gagal memberikan apa-apa alasan yang bermerit untuk mengenepikan Notis Kebankrapan.

Dengan itu, rayuan JD adalah ditolak dengan kos. t.t ZAINAL AZMAN BIN AB AZIZ HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA KUANTAN PAHANG DARUL MAKMUR BERTARIKH : 26 JULAI 2023 PEGUAM PENGHUTANG PENGHAKIMAN/JD : Dato’ Vignesh Kumar bersama Puan Nurul Aime binti Azwan Tetuan Balendran Chong No. 41-1, Block B, Jalan Kajang Perdana 3/2 Taman Kajang Perdana, 43000 Kajang, Selangor Ruj. Tuan : 233/VK/AE Email : bcbkjg@bcblaw.com.my PEGUAM PEMIUTANG PENGHAKIMAN/JC : Puan Christie Ling Chui Lin Tetuan Goik, Ramesh & Loo Suite N-3-1, Block N, Plaza Damas 60 Jalan Sri Hartamas 1, 50480 Kuala Lumpur Ruj. Tuan : DZ/7-2020/35/L(CL) Email : info@rameshloo.com