Arjunan A/L Chandran (BL-45A-21-10/2023)

OKT tidak mengaku salah dan pihak pendakwaan telah memanggil seramai tiga (3) orang saksi bagi membuktikan satu kes prima facie terhadap OKT. B. FAKTA KES PENDAKWAAN [3] Pada 2.5.2023, jam lebih kurang 3.00 petang, SP1 (Insp Mohd Rosdi bin Hj Jusoh) telah menyampaikan satu taklimat berkaitan dengan pengedaran dadah oleh (1) lelaki India di Kawasan Taman Maznah, Klang, Selangor yang dihadiri oleh (11) anggota serbuan.

Pada jam lebih kurang 3.15 petang hari yang sama, SP1 bersama dengan anggota-anggota serbuan telah membuat serbuan di rumah kosong yang kedua di Jalan Bentara 20/KS7, Taman Maznah, 41000 Klang, Selangor (“selepas ini dirujuk sebagai premis tersebut”). Apabila sampai di premis tersebut, SP1 telah melihat kelibat OKT dari dalam rumah dan SP1 terus membuat serbuan ke dalam premis tersebut tanpa membuat pemerhatian seperti lazimnya.

Apabila tiba di ruang legar premis tersebut, SP1 melihat OKT sedang duduk di ruang legar di hadapan timbunan papan putih sedang membungkus ganja yang terletak di atas timbunan papan putih di hadapannya. Selain dadah, terdapat alat penimbang (ekshibit P9), dan pisau pemotong (P11A dan P11B). SP1 di dalam keterangannya mengesahkan bahawa kali pertama beliau masuk ke ruang legar premis tersebut, barang-barang kes telah berada di atas timbunan papan putih bersama dengan OKT semasa serbuan dan SP1 mengesahkan hanya OKT sahaja berada di lokasi kejadian ketika serbuan.

Apabila OKT melihat kehadiran SP1 dan pasukan serbuan, OKT cuba melarikan diri ke arah bahagian belakang rumah tetapi berjaya ditahan oleh anggota serbuan. SP1 telah memperkenalkan diri dengan menunjukkan kad kausa dan meminta OKT mengeluarkan dokumen pengenalan diri. OKT gagal berbuat demikian cuma membuat akuan diri secara lisan iaitu namanya Arjunan a/l Chandran beralamat No. 783A, Jalan Istana, 41000 Klang Selangor.

SP1 kemudian mengarahkan pasukan serbuan memeriksa tubuh badan OKT dan tidak menjumpai apa-apa barang salah.

SP1 kemudian dengan disaksikan oleh OKT dan anggota serbuan yang lain telah memeriksa timbunan papan warna putih tempat OKT duduk dan SP1 telah menjumpai (1) bungkusan plastik lutsinar bertulisan “Beg Sampah” (ekshibit P7). Di dalam P7 terdapat: i.

paket plastik lutsinar berisi ketulan mampat dedaun kering dibaluti plastik lutsinar dan kertas warna oren (ekshibit P7A); ii.

paket plastik lutsinar berisi ketulan mampat dedaun kerinh dibaluti pita pelekat warna kuning, plastik lutsinar dan kertas warna oren (ekshibit P7B) dan iii.

paket plastik lutsinar berisi ketulan mampat dedaun kering dibaluti pita pelekat warna kuning, plastiklutsinar dan kertas warna oren yang disyaki dadah jenis ganja (ekshibit P7C (1 - 25); iv.

alat penimbang elektronik (ekshibit P9 dan P10); v.

pisau lipat (ekshibit P11A); vi.

bilah mata pisau (ekshibit P11B); vii.

gulung pita pelekat warna kuning (ekshibit P12); viii.

bungkusan yang mengandungi paket-paket plastik lutsinar (ekshibit P13) [9]

Dadah jenis Cannabis merupakan dadah berbahaya sepertimana yang disenaraikan dibawah Jadual Pertama Akta itu [16] Bagi membuktikan ini, pihak pendakwaan telah memanggil ahli kimia iaitu Encik Gunalan a/l Varatharajan (SP2) dari Seksyen Narkotik Jabatan Kimia Malaysia, Petaling Jaya. Beliau telah menganalisis barang-barang kes ini dan mengeluarkan laporan kimia (P21) dan mengesahkan bahan-bahan yang dirampas itu adalah Cannabis dengan berat bersih 866.4 gram. [17] SP2 telah mengesahkan bahawa Cannabis adalah disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya. Berdasarkan kepada kelulusan dan kepakaran SP2, Mahkamah menerima keterangan beliau sebagai seorang ahli kimia yang berkelayakan untuk menjalankan analisa berkaitan dengan indentiti dan kuantiti dadah tersebut. Mahkamah ini menerima keterangan SP2 secara prima facie seperti yang diputuskan di dalam kes Tarmizi bin Yacoob & 1 lagi v PP [2006] 4 CLJ 472 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan: “[25] Panduan pertama yang ditetapkan dalam kes-kes itu ialah supaya Mahkamah perbicaraan menerima prima facie keterangan ahli kimia melainkan ia ternyata sukar dipercayai hingga tiada orang yang berfikiran waras boleh percaya kebenarannya. Keduanya, selagi keterangan itu boleh dipercayai ahli kimia tidak perlu menunjukkan secara terperinci apa yang dibuat di dalam makmal….” [penekanan ditambah] [18] Mahkamah ini mendapati tiada keraguan mengenai identiti dadah-dadah tersebut yang telah dianalisa oleh SP2 seorang ahli kimia yang berpengalaman.

OKT mempunyai pemilikan serta pengetahuan akan dadah-dadah tersebut. [19] Pihak pendakwaan perlu membuktikan bahawa OKT mempunyai bukan sekadar pemilikan tetapi pengetahuan akan kewujudan dadah-dadah tersebut. [20] Pihak pembelaan menghujahkan bahawa pendakwaan gagal untuk membuktikan pemilikan serta pengetahuan OKT akan dadah tersebut dan anggapan pengetahuan telah berjaya disangkal. [21] Pihak pendakwaan menghujahkan bahawa elemen ini telah berjaya dibuktikan melalui keterangan SP1 yang merupakan pegawai serbuan yang telah menahan OKT; dimana sebaik sahaja melihat kelibat OKT yang berada di dalam premis tersebut, SP1 terus masuk dan melihat OKT berada di ruang legar premis tersebut sedang menghadap barang kes di atas timbunan papan putih. Hanya OKT sahaja berada di rumah tersebut dan ketika SP1 masuk ke rumah itu, beliau memaklumkan Mahkamah terhidu bau ganja (ini berdasarkan pengalamannya selama 15 tahun sebagai pegawai narkotik). OKT sedang membungkus dadah ke dalam paket-paket plastik kecil. Turut kelihatan di hadapan OKT adalah alat pembimbang dan pisau lipat. [21] Berdasarkan keterangan-keterangan ini maka dapat dikatakan bahawa dadah-dadah yang dijumpai oleh SP1 itu berada dalam jagaan atau kawalan OKT pada masa yang material dan pendakwaan membangkitkan anggapan di bawah Seksyen 37(d) ADB yang memperuntukkan: “ (37) In all proceedings under this Act or any regulation made thereunder-

any person who is found to have had in his custody or under his control anything whatsoever containing any dangerous drug shall, until the contrary is proved, be deemed to have been in possession of such drug and shall until the contrary is proved be deemed to have known the nature of such drug” [22] Mahkamah ini juga merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam Ibrahim Mohamad & Anor v PP [2011] 4 CLJ 113. “[15] The law is well settled that having only custody or control over the said drugs is insufficient to establish “possession”. The physical act of custody or control must be accompanied with evidence that the accused had knowledge of the said drugs. In the absence of any statutory presumption, knowledge has to be proved either by direct evidence or circumstantial evidence. Mere knowledge alone without exclusively of either physical custody or control or both is insufficient in law to constitute possession, let alone trafficking. (See the case of Chan Pean Leon v PP [1956] 1 LNS 17. [23] Kesimpulannya daripada keterangan saksi-saksi pendakwaan; OKT mempunyai kawalan dan jagaan atas dadah yang dijumpai di atas timbunan papan putih itu merupakan elemen penting dalam isu pemilikan. OKT sentiasa mempunyai kawalan dan jagaan terhadap barang kes tersebut dan boleh menyimpan atau melupuskannya seperti yang diinginkan. Mahkamah Rayuan di dalam Sahrul Mazlee Mohd Khalid v PP [2022] 1 LNS 4 YA Datuk Vazeer Alam (HMR) memutuskan: “[59] Learned trial judge found that the circumstances showed that the appellant was so situated with respect to the impugned drugs that he had the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons. See: Chan Pean Leon v Public Prosecutor (supra). In the final analysis, the facts and circumstances of the case gives rise to an irresistible inference that the appellant had knowledge of the drugs in the bag. See: PP v Abdul Rahman Akiff [2007] 4CLJ 337, FC” [24] Selain itu, menurut SP1 juga, barang-barang kes itu tidak tersorok dan berada di hadapan OKT dan dia berada sangat dekat dengan barang kes. Isu berkenaan dengan barang kes yang dijumpai di tempat terbuka ini diperjelaskan di dalam keputusan Mahkamah Rayuan iaitu Santanasamy a/l Muthiah v Public Prosecutor [2023] MLJU 213 YA Dato’ Ahmad Nasfy Yasin memutuskan: “[30] (f) It is not disputed that the cannabis (subject matter of the third charge) was found on a wooden cabinet next to the staircase in the living hall. The two transparent packets of cannabis were in clear sight as they were in open area. At the time of the police raided the house, both accused were in the living hall. At that material time the two packets of cannabis placed in two transparent plastik packets were in close proximity to them.

In our view, based on the above evidence, it is clear that there was “affirmative link” between the appellant and both the 2nd and 3rd accused and the impugned drugs. The single most important link or connection between them with the impugned drugs was that the cannabis was openly placed in the living hall, in an open area. It was also not disputed that they lived in the said house. Therefore, it is safe to infer knowledge on their part as the drugs were clearly visible. [penekanan ditambah] [25] Kedudukan barang kes adalah dekat dengan OKT-OKT; ini menunjukkan OKT-OKT mempunyai “exclusive possession” atas barang-barang kes. Untuk ini Mahkamah merujuk kepada kes Leow Nghee Lim v Regina [1956] MLJ 28: - “The dictionary definition brings in the idea of exclusiveness. It is often said that “possession must be exclusive”. This is ambiguous. Possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from enjoyment of the property. Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. The statement that “possession must be exclusive” is often due to confusion of the fact to be proved with the evidence by which it is to be proved. It is essential to keep this distinction clearly in mind, especially when applying presumptions”. (penekanan oleh Mahkamah) [26] Pihak pembelaan di dalam hujahnya menyatakan bahawa lokasi kejadian dimana OKT ditangkap dan barang kes dijumpai adalah rumah terbiar dan rumah kosong. Pihak pembelaan mendakwa ketika serbuan oleh SP1 dan pasukannya, OKT sebenarnya berada di luar rumah dan OKT telah dikejar oleh SP1 dan pasukan serbuan hingga OKT masuk ke dalam rumah itu menghala ke belakang rumah. Fakta ini, walaubagaimanapun dinafikan oleh SP1. Pihak pembelaan juga menghujahkan bahawa tiada barangan peribadi OKT dijumpai di premis tersebut dan ini menunjukkan OKT tidak mempunyai “exclusive possession” dan jelas tiada bukti OKT mempunyai jagaan, kawalan dan pengetahuan atas dadah tersebut kerana tiada cap jari OKT diambil atas bungkusan dadah dan barang-barang yang dijumpai di premis itu. [27] Apakah yang dimaksudkan dengan OKT mempunyai “exclusive possession” atas barang-barang kes. Untuk ini Mahkamah merujuk kepada kes Leow Nghee Lim v Regina [1956] MLJ 28: - “The dictionary definition brings in the idea of exclusiveness. It is often said that “possession must be exclusive”. This is ambiguous. Possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from enjoyment of the property. Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. The statement that “possession must be exclusive” is often due to confusion of the fact to be proved with the evidence by which it is to be proved. It is essential to keep this distinction clearly in mind, especially when applying presumptions”. (penekanan oleh Mahkamah) [28] Adalah jelas orang yang dikatakan mempunyai “exclusive possession” ini mempunyai kuasa untuk mengecualikan orang lain dari akses kepada premis dan/atau barang kes. Dalam kes ini, walaupun premis tersebut adalah rumah kosong dan seperti yang dihujahkan oleh pihak pembelaan, sesiapa sahaja boleh mempunyai akses, namun dalam kes ini; ketika serbuan hanya OKT sahaja berada di premis tersebut sedang membungkus dadah dan barang-barang seperti pisau lipat, mata pisau, alat penimbang dan paket-paket plastik dijumpai berhampiran OKT termasuklah dadah yang dianalisis sebagai Cannabis. OKT mempunyai kuasa untuk melupuskan barang-barang kes ini sekiranya dia berkesempatan selepas menyedari kehadiran polis; namun tidak sempat berbuat demikian kerana SP1 dan pasukan telah menyerbunya terlebih dahulu. [29] Justeru berdasarkan keterangan dan otoriti di atas, Mahkamah ini berpuashati melalui keterangan terus bahawa OKT mempunyai pemilikan ke atas dadah yang dijumpai bersamanya berdasarkan keterangan saksi pendakwaan khususnya SP1 yang merupakan pegawai tangkapan dalam kes ini.

Tertuduh mempunyai pengetahuan ke atas dadah yang dirampas; [30] Setelah dibuktikan bahawa OKT mempunyai milikan atas dadah yang dijumpai di dalam premis tersebut, isu seterusnya adakah OKT mempunyai pengetahuan atas dadah tersebut. [31] Mahkamah Persekutuan di dalam PP v Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337; [2007] 1 MLRA 568 Arifin Zakaria FCJ membuat rujukan kepada satu keputusan Mahkamah Atasan Singapura dan England yang memutuskan isu niat bagi pemilikan: “[18] In Ramis a/l Muniandy v Public Prosecutor [2001] 3 SLR 534, the Singapore Court of Appeal again propounded on the question of knowledge necessary to establish possession and at p. 541 states: Knowledge of drugs The starting point in the consideration of this issue was that we had already concluded that the drugs were already on Ramis’s motorcycles when he entered the vicinity and that he had physical control of the drugs. In the absence of any reasonable explanation by Ramis, there facts were sufficient to lead to a strong inference that Ramis knew that the bag found on his motorcycle contained drugs. In Tan Ah Tee (supra), Wee Ching Jin CJ, delivering the judgement of the court, said [1978 – 1979] SLR 211 at 217 -218 [1980] 1 MLJ 49 at pg 52) Even if there were no statutory presumptions available to the prosecution, once the prosecution had proved the fact of physical control or possession of the plastik bag and the circumstances in which this was acquired by and remained with the second appellant, the trial judges would be justified in finding that she had possession of the contents of the plastik bag within then meaning of the Act unless she gave an explanation of the physical fact which the trial judges accepted or which raised a doubt in their minds that she had possession of the contents within the meaning of the Act.” [32] Mahkamah dalam memutuskan isu pengetahuan OKT akan dadah yang dijumpai di dalam premis tersebut turut merujuk kepada kes Shahrul Mazlee bin Mohd Khalid (supra) Mahkamah Y.A Dato’ Vazeer Alam (HMR) memutuskan: - “[51] The mental element of knowledge of the thing possessed is rarely proved by direct evidence. Knowledge is usually inferred from the surrounding circumstances. This was reiterated by this Court in Simon Savarimuthu Thevarajah v PP [2020] 5 CLJ 105 in the following terms: “On the facts before us, we were in as good a position as the trial judge to draw the inference whether the appellant had knowledge of the drugs. It Is trite that proof of knowledge is very often a matter of inference. The material from which the inference of knowledge can be drawn varies from case to case. It is sufficient for the prosecution to prove facts from which it can be properly inferred that an accused person had the necessary knowledge. The court is not concerned with the knowledge of a reasonable man but is concerned with reasonable inferences to be drawn from a concrete situation as disclosed in the evidence as it affects a particular person whose knowledge is in issue (see PP v Chia Leong Foo [2000] 4 CLJ 649: [2000] 6 MLJ 705; Parlan Dadeh v PP (supra)” [penekanan ditambah] [33] Selain itu, terdapat keterangan dari SP1 yang menyatakan bahawa OKT cuba melarikan diri dengan lari ke arah dapur rumah yang mana ada lubang tingkap; tetapi OKT berjaya ditahan oleh pasukan serbuan. Tindakan OKT ini menunjukkan mereka mempunyai pengetahuan tentang dadah yang ada dengannya. Mahkamah Rayuan iaitu Roichand bin Maasum v Public Prosecutor [2022] MLJU 99 dimana YA Datuk Nordin Hassan memutuskan: “[26] Now, with regards the appellant’s knowledge of the impugned drugs, the appellant’s conduct acted suspiciously when was first sighted by the police and was nervous when PW2 introduced himself as police officer, considered with other relevant facts in this case, are relevant for an inference that he knew about the drugs seized by the police in the car and in the house not far from the car. The appellant’s conduct is admissible under section 8 of the Evidence Act 1950 and the appellant need to explain his conduct as required under section 9 of the same Act which the appellant failed to do.”

Pada masa, tarikh dan tempat tersebut OKT-OKT telah melakukan kesalahan mengedar dadah seperti yang dinyatakan di dalam pertuduhan. [34] Persoalan seterusnya adalah samada wujudnya keterangan mengedar dadah tersebut dibuktikan atas OKT. Pihak pendakwaan telah membuktikan keterangan yang menjurus kepada elemen pengedaran dadah seperti yang didefinisikan dibawah Seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 yang mana definisi pengedaran dibawah Seksyen 2 Akta terjumlah juga kepada perbuatan “concealing, keeping’ dadah tersebut. Mahkamah ini juga berpendapat dengan berat dadah Cannabis seberat 866.4-gram adalah mustahil untuk kegunaan peribadi OKT kecuali ianya untuk pengedaran. Apa yang lebih menguatkan lagi elemen pengedaran ini adalah dengan terjumpanya alat-alat penimbang, pisau lipat dan paket-paket plastik lutsinar bersama-sama dengan barang kes. Ketika OKT ditahan oleh SP1 juga, dia sedang membungkus dadah tersebut. Merujuk kepada penghakiman di dalam kes Teh Geok Hock v. PP [1989] 1 CLJ Rep 160; [1989] 2 CLJ 977; [1989] 3 MLJ 162 yang menjelaskan maksud "pengedaran" seperti berikut: "True, the definition in the Act sounds artificial and not according to the ordinary meaning of the word 'trafficking' which is normally understood to mean to trade in, buy or sell, any commodity, albeit often with sinister implication. See also the Shorter Oxford English Dictionary. The definition of 'trafficking' in the Act is wide and includes not only buying and selling, but also carrying, concealing and keeping. " [penekanan ditambah] [35] Mahkamah ini setelah menilai keterangan yang dikemukakan di dalam kes ini dan mendapati tindakan OKT menyimpan dadah di dalam timbunan papan putih itu adalah tergolong di bawah takrifan "pengedaran" di bawah Seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 bagi Cannabis yang dinyatakan dalam pertuduhan. Selain itu, elemen pengedaran juga boleh dilihat dimana dadah “Cannabis” itu kerana ketika OKT ditahan oleh SP1, dia sedang membungkus dadah itu ke dalam paket-paket plastik lutsinar. Turut dijumpai berdekatan dengan OKT adalah pisau, pita pelekat, alat penimbang dan juga paket-paket plastik lutsinar. Tiada apa tujuan OKT selain dari untuk membungkus dadah ini bagi tujuan edaran ke pasaran. Mahkamah telah dipandukan dengan kes Mohamed Yazri Minhat v. PP [2003] 2 CLJ 65 di mana Gopal Sri Ram, Hakim Mahkamah Rayuan (ketika itu) telah menyatakan bahawa: “Proof of the purpose for which an act is done, where such purpose is a necessary ingredient of the offence with which an accused is charged, presents a problem with which criminal courts are very familiar. Generally, in the absence of an express admission by the accused, the purpose with which he did an act is a matter of inference from what he did. Thus, in the case of an accused caught in the act of conveying from one place to another controlled drugs in a quantity much larger than is likely to be needed for his own consumption the inference that he was transporting them for the purpose of trafficking in them would, in the absence of any plausible explanation by him, be irresistible - even if there were no statutory presumption such as is contained in section 15 of the Drugs Act. As a matter of common sense, the larger the quantity of drugs involved the stronger the inference that they were not intended for the personal consumption of the person carrying them, and the more convincing the evidence needed to rebut it…” [penekanan ditambah] E. ANALISIS PEMBELAAN OLEH OKT I. Kegagalan membuat penimbulan cap jari atas barang kes. [36] Dalam menjawab isu ini Mahkamah merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam PP v Manser Md Rashid & Anor [1997] 1CLJ 233, Chong Siew Fai CJ (Sabah & Sarawak) memutuskan: “We also find ourselves in agreement with the learned Deputy Public Prosecutor that the learned trial Judge had erred in law when he faulted PW13, the investigating officer, for not lifting the finger prints off the wrappings of the cannabis and for not taking photographs of the street light in front of the house No. 129. Where the identity of a culprit is in question or required to be proved, fingerprint evidence would be of great significance and immense value. In the present case under appeal, howsever, the charge alleged trafficking in the form of sale and there is evidence indicating the identities of the allkeged offenders and the sale transaction. Fingerprint evidence on the newspaper wrapping, white plastik and the loytape, therefore, assumes little value or significance”. Mahkamah Rayuan di dalam Jason Hew Kiong Chiew v Public Prosecutor [2024] CLJU 3350; [2024] MLJU 3858 telah mengikuti keputusan di dalam kes PP v Manser Md Rashid & Anor dan memutuskan: “[79] Applying the principle in PP v Manser Md Rashed & Anor and the facts of the case, in our view, the identity of the accused is not in question and does not need to be proved. Hence, fingerprint evidence on the black plastik bag and the transparent plastik packets was of little value or significance. At best, if fingerprint evidence were available, it would only be of corroborative value”. Di dalam kes di hadapan Mahkamah ini, identiti OKT bukan isu kerana telah dicamkan oleh SP1 sebagai individu yang beliau lihat berada di premis tersebut sedang membungkus ganja dan tiada orang lain bersamanya waktu itu. Oleh itu, samada penimbulan cap jari dikemukakan atau tidak adalah lebih merupakan satu keterangan sokongan sahaja. SP1 sendiri memberi penjelasan cap jari tidak diambil kerana kemungkinan barang kes telah tercemar dengan keadaan sekeliling. Sekiranya ada keterangan langsung yang pada pandangan Mahkamah tidak digugat oleh pihak pembelaan, maka keterangan cap jari seandainya tidak dikemukakan tidak mencacatkan kes pendakwaan. II. Kegagalan memanggil penama bernama Thiagu sebagai saksi maka Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai. [37] Pihak pembelaan juga menghujahkan bahawa kegagalan pihak pendakwaan memanggil penama Thiagu yang kononnya telah dimaklumkan oleh OKT kepada SP3 seperti telah menyebabkan kelompangan dalam kes pendakwaan. Pihak pembelaan mendakwa nama Thiagu kononnya ditimbulkan oleh OKT di dalam rakaman percakapannya. Rakaman percakapan OKT tidak dikemukakan ke Mahkamah untuk menyokong dakwaannya bahawa butiran lengkap Thiagu (bukan sekadar nama sahaja) seperti alamatnya, nombor telefon, tempat kerjanya telah diberikan kepada SP3 selaku pegawai penyiasat. SP3 ketika ditanya tentang perkara ini menjawab dia tidak pasti sama ada OKT ada menyebut tentang Thiagu. Kekuatan kes pendakwaan tidak bergantung kepada jumlah saksi yang dikemukakan tetapi kepada kredibiliti saksi yang dipanggil dan keupayaan mereka memberi keterangan untuk membuktikan kes.Mahkamah Rayuan di dalam keputusan Sahrul Mazlee Mohd Khalid v PP [2022] 1 LNS 4 memutuskan: “[71] ………. In any event, the law does not prescribe any particular number of witnesses to prove any fact. This is provided in section 134 of the Evidence Act 1950, that reads: 134 Number of witnesses No particular number of witnesses shall in any case be required for the proof of any fact [72] The Federal Court in Md Zainudin Raujan v PP [2013] 4 CLJ 21 affirmed a drug trafficking conviction based on the sole testimony of a police witness. The evidence to prove a fact is not judged from the total number of witnesses, but rather from the strength and quality of the evidence: whether it is probable, consistent, credible and convincing for the evidence to have probative value. It is well settled that evidence must be weighed and not counted. See: Izwanuddin Kassim lwn PP [2020] 1 LNS 1568, CA: Mogan Raj Ravi & Anor v PP & Other Appeals [2020] 3 CLJ 240, CA [penekanan oleh Mahkamah] [73] Where the law does not require corroboration of a witness’ evidence, the prosecution is not obliged to tender such corroborative evidence. The testimony of a single witness if credible, is sufficient to establish any fact. Mahkamah ini mendapati saksi-saksi yang dikemukan oleh pihak pendakwaan mencukupi dan telah membuktikan elemen yang diperlukan untuk milikan, jagaan dan pengetahuan atas dadah-dadah yang dijumpai bersama-sama OKT di premis itu. [38] Kesimpulannya, setelah Mahkamah mendengar keterangan saksi-saksi dan meneliti hujah pihak-pihak, Mahkamah memutuskan selepas penilaian maksimum dibuat atas keterangan saksi-saksi pendakwaan, pihak pendakwaan berjaya membuktikan kes prima facie bahawa dadah yang dijumpai bersama OKT merupakan dadah berbahaya sepertimana yang ditakrifkan di bawah Seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952, OKT mempunyai milikan ke atas dadah yang dijumpai berdasarkan keterangan terus pihak pendakwaan dan wujudnya anggapan dibawah Seksyen 37(d) ADB 1952 yang menunjukkan pengetahuan OKT ke atas dadah yang ditemui bersamanya dan tindakan OKT menyimpan dadah tersebut terjumlah kepada aktiviti pengedaran sepertimana yang ditakrifkan di bawah Seksyen 2 Akta yang sama. [39] Oleh itu, Mahkamah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap OKT sepertimana yang diperuntukkan di bawah Seksyen 180(1) Kanun Tatacara Jenayah. Oleh itu OKT dengan ini dipanggil untuk membela diri di bawah pertuduhan ini. F. PEMBELAAN OKT [40] OKT telah diterangkan dengan (3) pilihan untuk membela diri dan OKT memilih untuk membela diri dengan memberi keterangan bersumpah dari kandang saksi. OKT juga mengemukakan (2) orang saksi. [41] Keterangan pembelaan OKT adalah seperti berikut:

Pada tarikh dan waktu kejadian, dia berada berdekatan dengan tempat kejadian kerana kawannya bernama Thiagu mengajaknya keluar makan dan menyuruhnya menunggu di kawasan masuk hala ke tempat kejadian. Ketika dia sedang menunggu Thiagu, (3) buah kereta datang menuju kearahnya. Tiba-tiba orang di dalam kereta itu telah datang menyerbu dan dia pun lari.

(ii) OKT tidak tahu siapa mereka dan dia pun berlari kearah sebuah rumah di ekshibit P5 (2). OKT memberitahu Mahkamah dia lari kerana takut dan panik. Dia hanya tahu mereka itu polis apabila dia ditangkap.

(iii) Selepas OKT ditangkap, anggota polis itu memeriksanya tetapi tidak menjumpai apa-apa. Selepas itu, mereka telah memeriksa di dalam rumah dan mendapati ada barang dekat palet papan putih. Mereka bertanya adakah barang itu milik OKT, OKT menafikan.

(iv) OKT juga mendakwa ketika dia ditahan dan diperiksa oleh polis, kawannya Thiagu pun ada bersama. [42] DW2 adalah Puan Nurul Balkish binti Suratman iaitu pegawai penilaian Jabatan Penilaian Majlis Bandaraya Klang. Beliau hanya mengesahkan tempat kejadian adalah rumah kosong 2 di Jalan Bentara 20/KS 7 Taman Maznah dan tiada maklumat siapa pemilik rumah tersebut dan juga tiada pelan lokasi tempat itu. [43] DW3 pula adalah Thiagu a/l Rajengaran. Dia adalah kawan OKT.