ARUL MARY A/P PANESELVEM v Kerajaan Malaysia (NA-B53KP-2-04/2022)

1.

2.

3.

4.

DOKTOR VINODHINI SUBRAMANIAM …DEFENDAN-DEFENDAN ALASAN PENGHAKIMAN [PERBICARAAN PENUH] [ENCL.1]

Pada 31.3.2026, Mahkamah telah menolak tuntutan Plaintif dengan kos tindakan RM10,000.

Menerusi notis rayuan yang difailkan pada 14.4.2026, Plaintif merayu atas keseluruhan keputusan tersebut. Berikut adalah alasan kepada keputusan tersebut.

Mendiang Yamunah @ Yashvinee A/P Marimuthu ('si mati’), merupakan seorang pesakit Child’s C Liver Cirrhosis Secondary to Autoimmune Hepatitis sejak tahun 2014 dan merupakan pesakit berdaftar di Hospital Selayang (HS) yang sedang menerima rawatan intensif di bawah seliaan pakar di sana.

Versi Plaintif adalah pada 1.11.2019 si mati mengalami kesukaran bernafas telah pergi ke Hospital Tuanku Jaafar (HTJ) bertujuan mendapatkan bantuan ambulans dan alat bantuan pernafasan bagi merujuk si mati ke HS sebagaimana arahan doktor pakar di HS.

Si mati telah meninggal dunia pada 9.11.2019, ketika berusia 18 tahun, semasa di bawah jagaan, rawatan dan kawalan sepenuhnya Defendan Kedua hingga Kelima.

Plaintif adalah ibu kandung kepada si mati membawa tindakan bawah seksyen 7 (Tuntutan tanggungan) dan seksyen 8 (Tuntutan Estet) Akta Undang-Undang Sivil 1956 [Akta 67].

Tindakan Plaintif terhadap Defendan Pertama berasaskan liabiliti vikarius selaras peruntukkan dibawah seksyen 5 & 7 Akta Prosiding Kerajaan 1956 atas tindakan, ketinggalan, kelalaian dan kecuaian yang dilakukan oleh Defendan Ketiga, Keempat dan Kelima.

Plaintif secara dasarnya mendakwa bahawa Defendan Ketiga, Keempat Dan Kelima telah cuai dalam memberi rawatan dan mengendalikan si mati, pengabaian kewajipan berjaga-jaga dan kelewatan bertindak secara kritikal (delay in medical intervention) sehingga menyebabkan kematian si mati. Plaintif juga memplidkan si mati seharusnya dirawat dan dihantar ke HS dan bukannya di HTJ.

Pembelaan Defendan-Defendan secara dasarnya adalah bahawa si mati pada setiap masa yang material telah diperiksa dan diberikan rawatan mengikut amalan perubatan yang standard dan kematian si mati adalah bukan berpunca daripada kecuaian Defendan-Defendan dan tindakan merawat si mati di HTJ, Seremban adalah wajar.

D. ISU-ISU UNTUK DIBICARAKAN Terdapat 8 isu pokok akan diputuskan oleh Mahkamah adalah seperti berikut: a. Sama ada Defendan Kedua telah cuai, gagal dan enggan untuk merujuk, menghantar dan/atau memindahkan si mati ke HS sejurus selepas dimaklumkan oleh waris oleh si mati. b. Sama ada Defendan Kedua mempunyai kapasiti, alat perubatan dan pakar-pakar perubatan yang diperlukan untuk merawat penyakit si mati. c. Sama ada Defendan-Defendan telahpun mematuhi standard dan/atau amalan perubatan mengikut apa yang telah diperuntukkan. d. Sama ada Defendan-Defendan telah cuai dan memungkiri kewajipan berjaga-jaga kepada si mati secara bersesama dan/atau berasingan. e. Sama ada terdapat kecuaian sertaan oleh Plaintif dan/atau si mati. f. Sama ada kematian si mati ini telah mengakibatkan Plaintif mengalami tekanan emosi, mental dan mengakibatkan kesusahan serta penderitaan yang teruk kepada Plaintif. g. Sama ada Plaintif berhak untuk menuntut gantirugi untuk manfaat estet si mati dibawah seksyen 7 dan 8 Akta 67, gantirugi teladan, gantirugi teruk, gantirugi teruk dan gantirugi am dan gantirugi khas daripada Defendan-Defendan. h. Sama ada Defendan Pertama bertanggungan secara vikarius terhadap kesemua kecuaian yang dilakukan oleh Defendan Kedua, Ketiga, Keempat dan Kelima.

E. SENARAI SAKSI Saksi-saksi yang dipanggil untuk membuktikan kes Plaintif adalah: a. Arul Mary a/p Paneselvem [Plaintif] –SP1 b. Logendran Muthaliar a/l Letchuman [Penjaga si mati] -SP2 c. Alex a/l Paneselvam [Bapa saudara si mati]- SP3

Saksi-saksi Defendan-Defendan pula adalah: a. Dato’ Dr. Wan Nasrudin bin Wan Ismail [pakar Perunding Kanan Anestesia dan Rawatan Rapi] – SD1 b. Dr. Syed Hussein Barakbah bin Syed Azhar [Pakar Perubatan Kecemasan] -SD2 c. Dr. Wan Zaharatul Asyikin bt Wan Abdullah [Pakar Perubatan (Trainee Subkepakaran Gastroenterology & Hepatologi)] -SD3 d. Dr. Vinodhini Subramanian (Pegawai Perubatan) -SD4 e. Dr. Soo Kar Wen (Pegawai Perubatan) -SD5 f. Dr. Uswaton Hasanah binti Hashim (Pegawai Perubatan) - SD6

PRINSIP UNDANG-UNDANG Merujuk kepada seksyen 101,102 dan 104 Akta Keterangan 1950 beban pembuktian terletak atas Plaintif. Di dalam kes kecuaian beban pembuktian telah diputuskan di dalam kes Wong Thin Yit v Mohamed Ali (1971) 2 MLJ 175 bahawa: “In a negligence action the onus of proof rests wholly on the Plaintiff, whether or not the Defendant gives evidence. The Plaintiff cannot succeed without proof of the Defendant’s negligence.”

Merujuk kepada kes Ang Yew Meng & Anor v. Dr Sashikannan a/l Aruasalam & Ors [2012] 3 CLJ 937, di mana Mahkamah Tinggi telah merujuk kepada kes Chien Tham Kong v. Excellent Strategy Sdn Bhd mengenai ujian mengenai pelanggaran kewajipan berjaga-jaga. "[40] The test ini Rogers v. Whitaker is that the standard of care to be observed by a person with some special skill or competence is that of the ordinary skilled person exercising and professing to have that skill. That standard is not determined solely or even primarily by reference to the practice followed or supported by a responsible body of opinion in the relevant profession or trade. Elaborating on this test, Low Hop Bing J (as he then was) said as follows in Chien Tham Kong v. Excellent Strategy Sdn Bhd: This test dictate that the court and not the medical profession must decided on the liability of doctors who are defendants in medical negligence actions. In so deciding, our courts are at liberty to reject medical expert evidence which does not really stand up to logical analysis, but instead must scrutinise and evaluate the relevant evidence in order to adjudicate on the appropriate standard of care. Due regard must be had to the relevancy of the opinion of experts in line with s.45(1) of the Evidence Act 1950 which provides that when the has to form an opinion upon a point of eg.: science, the opinions upon that point of persons specially skilled in that science are relevant facts. In the context of the instant case, the opinion of the doctors specially skilled in medical science, with particular speciality in spinal cords, neurology and stroke are relevant."

Merujuk kepada kes Zulhasnimar Hasan Basri & Anor v Dr Kuppu Velumani P & Ors [2017] 8 CLJ 605 yang mana Mahkamah Persekutuan telah menyatakan: “[26] The approach of the Bolam test practically meant that while the law imposed a duty of care, the standard of care owed by a doctor to a patient is left to the medical fraternity ie, the ''practice accepted as proper by a responsible body of medical men skilled in that particular art". In other words, the medical practitioners had the final say whether there was negligence and not the courts. [27] The Bolam test as formulated was wide enough to encompass all aspects of medical practice. It made no distinction between diagnosis, treatment or the duty to advise of the risk. Instead, the test offered a single all-encompassing and comprehensive test to be applied to medical practitioners in the discharge of every aspect of the duty of care they owe to their patients.”

Begitu juga di dalam kes Foo Fio Na v Dr So Fook Mun & Anor [2007] 1 CLJ 229 (Mahkamah Persekutuan) telah diputuskan: "…the point is for the court to determine what the reasonable doctor would have done, not the profession. What the profession does in a given situation will be an important indicator of what ought to have been done, but it should not necessarily be determinative. In the final analysis, the court should set the standard of care in negligence, drawing upon the evidence presented."

Di dalam kes Dr. Gun Suk Chyn & Ors v Kartar Kaue Jageer Singh & Anor [2014] 1 CLJ 838 (Mahkamah Rayuan) menghakimi bahawa: "In our jurisprudence, Foo Fio Na (supra) is the guiding light for this court to follow. The Federal Court in Foo Fio Na (supra) was asked to answer the question of whether the Bolam Test should apply in relation to all aspects of medical negligence and the Federal Court had answered it in the negative. In simple language, the Federal Court in Foo Fio Na (supra) said the Bolam Test should not apply to all aspects of medical negligence. And Siti Norma Yaakob FCJ confined the aspect of the Bolam Test that has no relevance to the area of advice."

Di dalam kes Zulhasnimar Hasan Basri (supra) di mukasurat 609 perenggan 11: “... the test in Rogers v Whitaker and followed by this Court in Foo Fio Na in regard to start of care in medical negligence is restricted only to the duty to advise of risks associated with any proposed treatment and does not extend to diagnosis or treatment, the Bolam Test still applies, subject to qualifications as decided by the House of Lords in Bolitho."

Locus Standi Dalam tuntutan ini, Plaintif telah membawa tindakan dalam kapasiti diri sendiri dan sebagai salah seorang tanggungan-tanggungan kepada Si Mati menurut seksyen-seksyen 7 & 8 Akta Undang-Undang Sivil 1956. Walau bagaimanapun tiada surat kuasa mentadbir atau Geran Probet bagi membuktikan bahawa beliau adalah wasi atau pentadbir yang sah untuk membawa tindakan ini bagi menuntut ganti rugi terhadap Defendan-defendan atas kematian Si Mati.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan SFC bahawa Plaintif tidak membuktikan bahawa beliau mempunyai hak dan locus untuk membawa tindakan ini ke atas Defendan-defendan menurut seksyen 7 dan 8 Akta Undang-Undang Sivil 1956 (Saroja a/p Subramaniam dan lain-lain v Kumar a/l Subramaniam dan lain-lain [2021] MLJU 1739).

Oleh yang demikian, Plaintif tidak mempunyai kapasiti undang-undang untuk membawa tuntutan ini ke atas Defendan-defendan. Sama ada Defendan mempunyai tanggungjawab untuk berjaga-jaga terhadap Plaintif

Beban pembuktian adalah di atas bahu Plaintif untuk membuktikan bahawa Defendan-Defendan mempunyai kewajipan berjaga-jaga kepada Plaintif dan Defendan-Defendan telah melanggar kewajipan tersebut dan Defendan-Defendan yang kematian kepada si mati.

Mahkamah telah merujuk kepada kes Arab-Malaysia Finance Bhd v. Steven Phoa Cheng Loon & Ors [2003] 1 CLJ 585; [2003] 1 MLJ 567 yang memutuskan bahawa: “To make out a case against a defendant in the tort of negligence, a plaintiff must establish four ingredients. First, he must show that he was owed a duty by the defendant to take reasonable care. Second, that the defendant breached that duty, third, that the resultant breach caused the harm in question and fourth that he (the plaintiff) suffered damage that is not too remote.”

Dalam kes ini, Defendan Kedua sehingga Kelima mempunyai kewajipan berjaga-jaga terhadap Plaintif. Isu ini tidak dipertikaikan.

Merujuk kepada kes Shalini a/p Kanagaratnam v Pusat Perubatan Universiti Malaya (Formerly Known As University Hospital) & Anor [2016] 3MLJ 742 telah diputuskan: “[9] In cases of professional negligence and/or medical negligence, the plaintiff has to prove four elements. They are (i) duty of care; (ii) breach of standard of care;

(iii) breach of duty of care; and (iv) caused damages. In consequence, the plaintiff has to lead evidence to show the standard of care has been breached. The doctrine of res ipso loquitur will not ordinarily apply as the plaintiff will have to discharge the legal burden and only after the legal burden has been discharged, the defendant has to satisfy that legal duty was not breached.” Isu pertama-sama ada Defendan Kedua telah cuai, gagal dan enggan untuk merujuk, menghantar dan/atau memindahkan si mati ke HS sejurus selepas dimaklumkan oleh waris oleh si mati

Plaintif memplidkan bahawa si mati telah mengalami kesukaran untuk bernafas dan kononnya telah dinasihati oleh doktor yang merawat si mati di HS untuk membawa Si mati segera ke HS memandangkan Si mati merupakan pesakit yang berdaftar di HS dan segala rekod perubatan si mati berada di HS. Tujuan si mati dibawa ke HTJ adalah untuk mendapatkan bantuan pernafasan dan ambulans dan selepas itu dihantar ke HS. Akan tetapi, Plaintif gagal menamakan siapakah doktor yang memberi nasihat tersebut. Semasa pemeriksaan balas SP1, SP2 dan SP3 menyatakan tidak tahu nama doktor tersebut.

Plaintif juga gagal memanggil doktor yang kononnya memberi arahan tersebut ke Mahkamah. Keterangan mereka tidak disokong oleh mana-mana keterangan lain. Oleh itu anggapan bertentangan di wah seksyen 114(g) Akta Keterngan 1950 adalah terpakai atas kegagalan memanggil doktor itu.

Adalah tidak dipertikaikan semasa dimasukkan di Zon Merah, si mati mengalami “decompasated liver cirrhosis with massive right pleural effusion bermaksud hati simati mengalami kegagalan yang menyebabkan kumpulan air di perut, kaki dan paru-paru. Simati mengalami sesak nafas dan memerlukan rawatan segera bagi menstabilkan simati. Kegagalan mendapatkan rawatan segera boleh menyebabkan nafas terhenti dan seterusnya menyebabkan kematian.

SD2 mengesahkan masalah yang dihadapi oleh simati pada masa material memerlukan rawatan dalam bidang kecemasan and perubatan am yang boleh didapati di mana-mana hospital dan tidak terhad kepada HS. Meskipun si mati adalah pesakit di HS dan mempunyai perancangan untuk membuat pemindahan hati, namun keadaan si mati pada masa tersebut tidak memungkinkannya untuk membuat sebarang prosedur pemindahan hati.

Peguam Plaintif menghujahkan keterangan SD2 adalah tidak benar kerana sekiranya benarlah si mati tidak boleh dipindahkan kerana tidak stabil, mengapakah si mati tidak terus dimasukkan ke HDW? Berkenaan isu ini, ianya langsung tidak tidak diletakkan kepada saksi SD2. SD2 telah menjelaskan dengan panjang-lebar prosedur yang dilakukan selama mana si mati berada di Zon Merah iaitu: a) Memberi bantuan pernafasan; b) Memberikan rawatan intravena; c) Memasukkan ubat IV Frusemide; dan d) Menjalankan x-ray.

Pada hari yang sama, di Wad 6A, si mati diteruskan dengan rawatan ‘chest tube’ untuk mengeluarkan kumpulan air di bahagian paru-paru.

Pada 2.11.2019, si mati dimasukkan ke HDW2.

Berdasarkan keterangan SD2 adalah terang dan jelas, si mati mengalami komplikasi dan Defendan Kedua hingga Kelima telah melakukan semua prosedur yang perlu bagi menstabilkan si mati sebelum dipindahkan ke HDW2.

Oleh itu, Mahkamah membuat dapatan adalah tidak wajar memindahkan si mati dalam keadaan tersebut dan si mati perlu diberi intervensi dan rawatan segera dan pemantauan yang berterusan untuk menstabilkan si mati. Sekiranya rawatan segera tidak diberikan kepada si mati di HTJ, ia akan memudaratkan dan berbahaya kepada si mati.

SD2 mengesahkan Borang Keizinan Pembedahan/Prosedur right sided pleural tapping telahpun ditandatangani oleh si mati pada 1.11.2019 dimana risiko-risiko seperti bleeding, hypotension dan re-expansion pulmonary edema telah dijelaskan kepada si mati. Si mati dalam keadaan sedar dan boleh membuat keputusan dan menandatangani borang tersebut. SD2 juga tidak mendapat kad rawatan si mati di HS dan keluarga si mati tidak pernah memaklumkan berkenaan permohonan ambulans sepanjang si mati dirawat di Jabatan Kecemasan HTJ.

Selain daripada itu, keterangan di hadapan Mahkamah menunjukkan keadaan adalah tidak mewajarkan untuk si mati dipindahkan. SD3 mengesahkan telah dihubungi oleh doktor HTJ pada 7.11.2019 dan SD3 telah memberikan maklumat klinikal si mati kepada HTJ dan rawatan yang diterima si mati di HS. SD3 secara bersumpah mengakui terdapat komunikasi antara beliau dan pihak HTJ pada 7.11.2019 meskipun tiada sebarang cacatan dibuat oleh pihak HS. SD3 dimaklumkan berkenaan keadaan si mati yang kritikal dan memerlukan katil ICU jika dipindahkan ke HS. SD3 memaklumkan tiada keperluan memindahkan si mati ke HS kerana rawatan boleh diteruskan di HTJ dan katil di HS juga penuh pada ketika itu. Selain daripada prosedur permindahan hati sememangnya ada di HS, si mati boleh menerima rawatan di hospital luar selain daripada HS. Si mati masih menunggu giliran untuk prosedur permindahan hati. Berdasarkan keadaan si mati yang tidak stabil pada masa material, si mati tidak boleh dipindahkan ke HS dan boleh mendapat rawatan yang setanding di HTJ.

Peguam Plaintif menghujah bahawa SD3 tidak bercakap benar kerana komunikasi antara SD3 dan doktor di HTJ tidak direkodkan secara bertulis. Mahkamah menerima keterangan SD3 secara lisan bahawa perbualan itu memang berlaku walaupun tiada catatan dan keterangan ini diterima masuk menurut seksyen 65 Akta Keterangan 1950. Keterangan SD3 disokong oleh keterangan SD6 dan SD2. Sebaliknya, pihak Plaintif tidak mengemukakan keterangan ‘rebuttal’ selanjutnya untuk mengesahkan perbualan ini tidak berlaku.

Selanjutnya, Plaintif memplidkan bahawa Defendan-Defendan gagal merujuk si mati ke HS dengan segera dan telah cuai bila mana bertindak mendaftarkan si mati di HTJ walaupun mengetahui si mati tiada kepakaran perubatan merawat si mati. HTJ tidak sepatutnya merawat si mati dan si mati seharusnya dipindahkan ke HS.

Mahkamah memutuskan dakwaan Plaintif ini meleset berdasarkan keterangan-keterangan berikut: a) Beban pembuktian adalah di atas bahu Plaintif, namun, Plaintif tidak pernah mengemukakan saksi pakar untuk membuktikan berlakunya kecuaian perubatan terhadap si mati. SP1 hingga SP3 adalah saksi awam yang tiada latar belakang dan kelayakan perubatan. Mereka juga saksi berkepentingan. b) Sebaliknya, Defendan-Defendan mengemukakan keterangan saksi pakar yang langsung tidak dicabar iaitu keterangan SD1 yang turut mengesahkan bahawa tindakan Defendan-Defendan meneruskan rawatan terhadap si mati di HTJ tanpa memindahkan ke HS adalah satu tindakan yang tepat. Pendapat SD1 dipetik: "Among the issue raised by Plaintiff is delayed referral to Hospital Selayang. The decision to transport a critically ill patient is made when potential benefits of transport outweigh the potential risks. Risks incurred during transport can be minimized by careful planning and the use of competently trained personnel and monitoring equipment. In her condition, she had massive pleural effusion which compromised her ventilation. There is risk of cardiorespiratory arrest while in transfer if this acute problem is not settled first." c) SD1 mengesahkan keadaan si mati semasa mula-mula sampai ke Jabatan Kecemasan HTJ adalah sangat tidak stabil, kritikal dan berhadapan masalah pernafasan yang perlu tindakan segera daripada doktor yang merawat di HTJ pada ketika itu. d) SD1 menyatakan si mati mengalami pengumpulan air yang banyak di abdomen, kaki dan paling serius di luar paru-paru. Apabila air berada diluar paru-paru, Si mati tidak boleh bernafas dan memerlukan rawatan segera bagi menstabilkan Si mati. Kegagalan mendapatkan rawatan segera boleh menyebabkan nafas terhenti dan seterusnya menyebabkan kematian. e) SD1 mengesahkan keadaan si mati bertambah teruk/kritikal dalam masa yang singkat. Jika si mati dipindahkan ke HS dalam keadaan tersebut, ia adalah tidak mengikut SOP dan terdapat kebarangkalian Si mati akan collapse, cardio respiratory arrest dan proses resusitasi dalam ambulans adalah sukar dan tidak boleh dijalankan dengan sempurna. f) SD1 mengesahkan rawatan segera tersebut boleh diperolehi di mana-mana hospital dan tidak terhad kepada HS sahaja. HTJ boleh memberikan rawatan segera ini kerana HTJ adalah hospital terbesar di Negeri Sembilan dengan fasiliti yang baik dan sudah pastinya boleh memberikan rawatan yang terbaik. g) SD1 mengesahkan bagi pesakit chronic liver disease, untuk prosedur pemindahan hati hendaklah dibuat di HS manakala bagi komplikasi dari chronic liver disease seperti pleural effusion i.e seperti yang dialami oleh si mati pada masa material, ia boleh dirawat di mana-mana hospital. h) SD1 mengesahkan pada 1.11.2019, dalam keadaan si mati yang sangat tidak stabil, kritikal dan berhadapan masalah pernafasan, prosedur pemindahan hati tidak boleh dijalankan dan hanya rawatan segera di HTJ yang perlu dibuat. i) SD1 mengesahkan untuk merawat si mati yang menghadapi komplikasi akibat penyakit hati tahap akhir, tiada peralatan spesifik yang diperlukan dan pesakit akan datang berkali-kali dengan komplikasi yang boleh dirawat di mana-mana hospital. Peralatan khas yang diperlukan oleh si mati yang menghidap penyakit hati hanyalah bagi tujuan prosedur pemindahan hati yang hanya boleh didapati di HS. j) SD1 mengesahkan tiada kelewatan kerana meskipun pihak HTJ hanya menghubungi HS pada 4.11.2019, namun sekiranya panggilan dibuat lebih awal rawatan yang akan diterima oleh si mati adalah masih sama sepertimana yang telahpun diberikan oleh pihak HTJ. k) SD1 mengesahkan untuk masalah akut komplikasi, tiada keperluan untuk dihantar ke HS dan mana-mana hospital boleh memberikan rawatan tersebut. Sebarang rawatan tambahan seperti immunosuppressant yang extra diberi HS hanya diberikan selepas masalah akut komplikasi dapat diatasi. l) SD6 mengesahkan bahawa SD2 telah menghubungi SD3 bagi mendapatkan konsultasi kepakaran dan maklumat semua rawatan akut komplikasi yang dihadapi si mati telahpun diberikan oleh pihak HTJ. m) SD6 mengesahkan pada 7.11.2019, pakar perubatannya iaitu Dr Tee Ting Yoong ada menghubungi pakar gastroenterologi HS iaitu SD3 untuk mendapatkan konsultasi mengenai rawatan terhadap Si mati dan Dr Tee Ting Yoong memberikan pelan yang untuk dijalankan terhadap si mati iaitu untuk menstabilkan si mati dan memberikan rawatan seterusnya di HTJ dengan mengambilkira si mati keadaan si mati yang telah demam dan tekanan darah telah turun dan tiada katil di ICU pada ketika itu (rujuk m.s 166 Ikatan C). n)

Keterangan saksi pakar Adakah pendapat SD1 wajar diketepikan? Peguam Plaintif mengatakan pendapat SD1 bersifat kepartisan (bias), defensive dan gagal memberi justifikasi klinikal mengapakah si mati gagal dirujuk ke HS dan pemberian morfin kepada si mati adalah amalan perubatan yang standard.

Dalam semua kes kecuaian perubatan, isu utama ialah sama ada tindakan Defendan Kedua hingga Kelima boleh diterima mengikut standard badan pendapat perubatan yang munasabah?

Setelah menilai keterangan yang tidak disangkal ini, Mahkamah berpuas hati bahawa SD1 merupakan seorang pakar yang mempunyai pengetahuan yang mencukupi untuk menyatakan pendapatnya dan tanpa ragu-ragu, keterangannya diterima masuk oleh Mahkamah.

Pendapat yang diberikan oleh SD1 adalah berpandukan semua rekod perubatan dan nota klinikal dari HTJ dan juga HS. SD1 telah menjelaskan mengapakah si mati perlu distabilkan dahulu sebelum dirujuk ke HS. SD1 juga langsung tidak letakkan semasa pemeriksaan berkenaan morfin yang kononnya bukan amalan yang standard.

Bagi membuktikan kecuaian perubatan, adalah penting bagi Plaintif untuk mencabar keterangan pakar Defendan-Defendan, SD1, sama ada dengan mengemukakan keterangan pakar mereka sendiri atau dengan menunjukkan semasa pemeriksaan balas bahawa keterangan pakar Defendan tersebut tidak mengikut prinsip di dalam kes Zulhasnimar Hasan Basri (supra) di mana Mahkamah Persekutuan menghakimi ujian Bolam dan Bolitho masih terpakai bagi diagnosis dan rawatan bahawa “the standard of care owed by a doctor to a patient is left to the medical fraternity ie, the ''practice accepted as proper by a responsible body of medical men skilled in that particular art".

Kegagalan Plaintif untuk mengemukakan sebarang keterangan pakar semasa perbicaraan bermaksud bahawa laporan pakar dan keterangan pakar Defendan-Defendan kekal tidak disangkal dan tidak dicabar oleh Plaintif.

Berhubung persoalan penerimaan keterangan pakar oleh mahkamah, adalah diakui bahawa keterangan pakar harus diterima sebagai keterangan prima facie melainkan keterangan tersebut adalah begitu tidak munasabah sehingga tiada orang yang berakal waras boleh mempercayainya sebagai benar. (Khoo Hi Chiang lwn PP [1994] 2 CLJ 151). Isu Kedua - sama ada Defendan Kedua mempunyai kapasiti, alat perubatan dan pakar-pakar perubatan yang diperlukan untuk merawat penyakit si mati.

Melalui keterangan SD1 adalah terang dan jelas semua hospital berpakar termasuk HTJ boleh merawat si mati dan tidak perlu dirawat di HS. HTJ adalah hospital terbesar di Negeri Sembilan sudah pastinya lengkap dengan peralatan rawatan dan boleh memberikan rawatan yang terbaik. Sekiranya si mati hendak menjalani prosedur perpindahan hati maka barulah si mati perlu dibawa ke Jabatan Hepatologi HS. Namun, itu bukanlah prosedur yang sesuai untuk dilakukan pada masa material kerana si mati mengalami komplikasi dan perlu segera diberikan oksigen dan mengeluarkan air dari paru-paru yang boleh disediakan di Jabatan Perubatan Am HTJ.

Pihak Plaintif tidak mengemukakan sebarang keterangan yang menunjukkan HTJ tiada kapasiti, alat perubatan dan pakar-pakar perubatan yang boleh merawat si mati. Kemasukkan si mati di HTJ untuk menerima rawatan sebelum ini menunjukkan keluarga si mati sendiri mempunyai keyakinan dengan perkhidmatan yang boleh diberikan oleh HTJ. Dakwaan Plaintif bahawa HTJ tiada sebarang kepakaran untuk merawat keadaan si mati pada masa material adalah tidak berasas. Justeru itu persoalan di atas dijawab secara positif. Isu ketiga-Sama ada Defendan-Defendan telahpun mematuhi standard dan/atau amalan perubatan mengikut apa yang telah diperuntukkan. Isu Keempat-Sama ada Defendan-Defendan telah cuai dan memungkiri kewajipan berjaga-jaga kepada si mati secara bersesama dan/atau berasingan.

Fakta tidak dinafikan Si mati mengalami komplikasi semasa hadir di Zon Merah. Si mati terus diberikan rawatan segera iaitu bantuan oksigen, rawatan intravena dan ubat IV Frusemide untuk melegakan si mati.

Pada hari yang sama si mati dimasukkan ke wad 6A dan diberikan rawatan chest tube untuk mengeluarkan air dari paru-paru dilakukan selepas si mati telah menandatangani Borang Keizinan Pembedahan/Prosedur chest tube insertion tersebut.

Pada 2.11.2019, si mati dipindahkan ke wad 6C atau High Dependency Ward (HDW2) untuk pemantauan kerana si mati mengalami kesukaran untuk bernafas.

Pada 5.11.2019, si mati didapati menjadi kontak dengan pesakit (Carbapenem-Resistant Enterobacterales “CRE”) semasa di HDW2 maka si mati telah dipindahkan ke Wad 7C CRE iaitu wad isolasi untuk jangkitan yang boleh diperolehi melalui sentuhan.

Pada 7.11.2019, GCS si mati menurun dan berada dalam keadaan Nil by Mouth (“NBM”) demi mengelakkan makanan dan/atau minuman masuk ke paru-paru. Si mati menjadi semakin tenat dan merupakan pesakit kerosakan hati di peringkat akhir maka Defendan Kedua mengambil tindakan segera untuk mendapatkan katil di ICU iaitu HDW2. Pada jam 8.30 malam dimasukkan ke HDW2 diintubasi dan dibius dan berada dalam keadaan “heavily sedated”. Keadaan si mati berada dalam keadaan stabil dan organ-organ si mati semakin tidak berfungsi.

Setelah si mati telah dipindahkan ke wad HDW2 keadaan si mati berada dalam keadaan tidak stabil dan organ-organ si mati semakin tidak berfungsi. Platlet darah si mati didapati tidak normal, keadaan paru-paru si mati telah dipantau, jantung si mati semakin lemah tetapi semasa di wad HDW2, jantung si mati disokong sehingga bacaannya mencecah 70/50. Fungsi buah pinggang si mati juga terganggu;

Pelbagai mesin, termasuklah ventilator dan ECG telah dipasang ke atas si mati bagi memastikan si mati boleh bernafas dengan baik dan juga bagi tujuan merawat si mati. Bagi mengelakkan terkena jangkitan, doktor telah memulakan IV Cefepime ke atas si mati. Pada waktu itu, si mati telah mengalami Hepatorenal Syndrome (multiple organ failure);

Si mati juga telah diberikan rawatan CRRT iaitu 'Continuous Renal Replacement Therapy' memandangkan tekanan darah si mati pada ketika itu rendah dan tidak lagi boleh menerima SLEDD iaitu 'Sustained Low-Efficiency Daily Dialysis'. Rawatan CRRT si mati telah dihentikan kerana tekanan darah si mati menjadi rendah. Semasa si mati diberikan dialisis, tekanan darah Si mati menjadi rendah dan beberapa jenis ubat telah diberikan untuk menyokong tekanan darah si mati;

Pada 9.11.2019, lebih kurang 12.30 malam, si mati berada dalam keadaan bradycardic, cuba diselamatkan oleh pasukan anestesiologi dan meninggal akhirnya meninggal dunia.

Jika diteliti kronologi kemasukkan si mati sehingga kematiannya, menunjukkan pegawai-pegawai perubatan dan jururawat HTJ telah memastikan rawatan sewajarnya untuk si mati. Walaupun dengan rawatan dan pantauan secara konsisten, keadaan si mati menjadi semakin teruk bukan disebabkan oleh kecuaian dan/atau kelalaian Defendan-Defendan. Sebaliknya Defendan-Defendan telah bertungkus lumus merawat namun si mati mengalami “multiple organ failure”. Justeru itu, Mahkamah membuat dapatan fakta Defendan-Defendan tidak cuai dan tiada kemungkiran kewajian perubatan yang standard serta telah pun mengikuti amalan perubatan yang standard.

Peguam Plaintif menghujahkan bahawa Defendan Kedua sehingga Kelima adalah cuai apabila meletakkan simati di wad jangkitan kuman CRE Wad 7C tanpa penjagaan rapi. Akibat tindakan ini menyebabkan Defendan Kedua sehingga Kelima telah gagal meramal keburukan yang boleh menimpa simati menyebabkan simati dalam keadaan berisiko.

Perkara penting perlu diberi penekanan Wad 7C adalah wad isolasi yang disediakan bagi mengelakkan pesakit yang duduk bersama-sama dijangkiti CRE. Proses saringan dijalankan menurut SPO. Pada masa material, simati dikesan mempunyai kontak dengan pesakit yang dijangkiti CRE semasa simati ditempatkan di HDW. Simati belum disahkan berjangkit dengan CRE. Semasa di wad 7C itu, simati diletakkan di kubikel pertama dan rawatan penyakit hati diteruskan dengan penjagaan rapi kerana Wad 7C adalah wad isolasi (infectious ward) maka kadar penjagaan lebih tinggi.

Perpindahan ke Wad 7C tidak sama sekali memudaratkan kepada simati kerana semua pesakit di wad isolasi perlu mengikut garis panduan dan semua petugas kesihatan menggunakan apron dan sarung tangan untuk menyentuh pesakit. Tiada keterangan kukuh yang menunjukkan simati mendapat jangkitan kuman semasa di Wad 7C. Dakwaan Peguam Plaintif berunsur spekulatif. Hasil rectal swab akhirnya mendapati simati tiada sebarang jangkitan CRE.

Peguam Plaintif selanjutnya berhujah bahawa pemberian morfin kepada si mati yang merupakan pesakit hati tahap akhir merupakan kontraindikasi dan telah mencetuskan encephalopathy.

Mahkamah tidak dapat bersetuju dengan dakwaan ini memandangkan tiada dalam keterangan saksi dan keterangan ‘contemporaneous documents’ yang menunjukkan pemerian morfin menyebabkan simati mengalami hepatic encephalopathy. Kadar morfin yang diberikan adalah 2.5mg sekali sahaja; jumlah yang mengikut garis panduan WHO. Si mati diberikan morfin tersebut kerana sebelum itu menjerit kesakitan bagi mengurangkan kesakitannya. Selepas diberikan morfin, masih sedar “appears drowsy”, boleh menjawab soalan mudah dan “groaning”. Oleh yang demikian, dakwaan morfin punca mencetuskan encephalopathy adalah tidak boleh dipertahankan. Sekali lagi diulang, Plaintif tidak mengemukakan keterangan pakar yang menyangkal versi Defendan-Defendan.

Selanjutnya peguam Plaintif menghujahkan berlaku kelewatan memindahkan si mati ke HDW yang menyumbang kepada kematian.

SD6 telah menjelaskan bahawa si mati telah dipindahkan ke HDW dari wad 7C pada 7.11.2019 jam 8.00 pm kerana sebelum itu tiada katil kosong di HDW.

Meskipun si mati hanya dipindahkan ke HDW pada jam 8.00 pm, namun SD1 dan SD6 mengesahkan rawatan terhadap si mati masih diteruskan di wad 7C dan si mati tidak pada bila-bila masa diabaikan oleh Defendan-Defendan. Oleh itu, dakwaan ini ternyata tidak berasas.

Peguam Plaintif turut menghujahkan berlaku kelewatan untuk menghubungi HS dan hanya menghubungi pada 7.11.2019. Dalam tempoh 1.11.2019 hingga 7.11.2019, si mati dirawat dengan semborono yang menyumbang kepada kematian.

Mahkamah mendapati dakwaan ini adalah tidak benar kerana HTJ menghubungi HS pada 4.11.2019 jam lebih kurang 4.30 petang dan arahan diterima adalah untuk HTJ terus merawat si mati serta memberi tarikh temujanji di Jabatan Hepatologi HS 2 minggu selepas discaj. Rekod klinikal pesakit dicatat: “Updated Dr Daniel (MO Hepathology Selayang) to optimize medical therapy and upon discharge TCA Hepathology 2 weeks."

Pada 7.11.2019, HTJ menghubungi SD3 di HS sekali lagi. Pandangan diberikan oleh SD3 adalah untuk si mati yang kritikal ketika itu tidak wajar dipindahkan ke HS dan boleh terus dirawat di HTJ kerana tiada katil di HS. Pihak doktor pakar bius ICU HTJ perlu berbincang dengan doktor pakar bius ICU HS. Dalam situasi si mati tersebut, adalah mustahil prosedur permindahan hati dapat dijalankan. Oleh itu, dakwaan Defendan-Defendan sengaja membiarkan si mati dirawat di HTJ tanpa merujuk HS adalah tidak benar.

Selanjutnya peguam Plaintif menghujahkan berlaku kecuaian kerana si mati tidak terus dimasukkan ke HDW

Isu kelima: sama ada terdapat kecuaian sertaan oleh Plaintif dan/atau si mati Pada 15.10.2019, si mati dimasukkan ke HS dan dirawat dengan immunosuppressive agent untuk mengawal radang serta intravena antibiotic dan juga prosedur pleural tapping untuk mengeluarkan air dari ruang pleura. Selepas itu, keadaan si mati mulai merosot walaupun diberikan rawatan optima.

Si mati memohon discaj dari hospital (at own risk discharge) (“AOR discharge”) pada 25.10.2019 meskipun keadaan kesihatan merosot dan telah diterangkan risiko AOR discharge.

SP1 dan SP2 mengakui alasan si mati AOR discharge adalah untuk bercuti di Langkawi pada 25.10.2019 (rujuk m.s 75 Ikatan

Ini menunjukkan bahawa walaupun si mati berada dalam keadaan yang merosot dan masih memerlukan rawatan, si mati memilih untuk AOR Discharge pada 25.10.1029 untuk bercuti di Langkawi pada 29.10.2019. Oleh itu rawatan yang optima tersebut telah terhenti.

Selain daripada itu waris si mati dengan cuainya membawa si mati ke Jabatan Kecemasan HTJ dalam keadaan si mati lemah, tidak stabil serta mempunyai banyak air dalam paru-paru. Waris si mati gagal membawa si mati ke HTJ dengan kadar segera untuk mendapatkan rawatan dengan mengambilkira keadaan si mati pada 1.11.2019 dalam keadaan komplikasi. Menurut keterangan SD2, si mati dibawa ke hospital dalam keadaan tidak stabil, sesak nafas dengan simptom bengkak kaki selama 6 hari dan sesak nafas selama sehari serta ada cirit-birit sehari.

Namun SP1 menafikan simptom bengkak kaki selama 6 hari dan sesak nafas selama sehari serta ada cirit-birit sehari dan mengatakan bahawa si mati hanya mengalami kesukaran bernafas sahaja. Keterangan SP1 adalah tanpa sebarang sokongan.

Versi Plaintif bercanggah dengan “contemporaneous documents” di mana jika dilihat dari rekod perubatan menunjukkan si mati mengalami “B/L swelling-since discharge from H. Selayang, abdominal distension-worsening since last Saturday” (rujuk ms 62 Ikatan B).

Si mati juga gagal mematuhi temujanji dan rawatan susulan dari Julai 2018 sehingga Mac 2019 walaupun keadaan hati beliau semakin merosot dan mengalami komplikasi “second flare” kerana berhenti mengambil ubatan prednisolone dan azathioprine. Tempoh 8 bulan ini adalah lama dengan mengambilkira keadaan simati pesakit kerosakan hati di peringkat akhir.

Keterangan pakar SD1 juga mengesahkan sekiranya si mati dibawa ke hospital lebih awal sekalipun, si mati akan bertambah stabil namun kadar kelangsungan hidup keseluruhan tidak akan banyak berubah kerana si mati diklasifikasikan sebagai “90 days with mortality risk of 60 to 65% and it was progressively worsened from previous record”.

Oleh yang demikian, Mahkamah membuat dapatan fakta si mati dan/atau Plaintif menyumbang cuai kerana kegagalan mendapatkan rawatan segera dan mematuhi temujanji serta rawatan susulan yang akhirnya menyumbang kepada kematian. Isu keenam - Sama ada kematian si mati ini telah mengakibatkan Plaintif mengalami tekanan emosi, mental dan mengakibatkan kesusahan serta penderitaan yang teruk kepada Plaintif Isu ketujuh-Sama ada Plaintif berhak untuk menuntut gantirugi untuk manfaat estet si mati dibawah seksyen 7 dan 8 Akta 67, gantirugi teladan, gantirugi teruk, gantirugi teruk dan gantirugi am dan gantirugi khas daripada Defendan-Defendan

Adalah diulangi bahawa Plaintif tiada locus standi membawa tindakan ini kerana gagal mengemukakan surat kuasa mentadbir ataupun geran Probet bagi membuktikan beliau adalah wasi atau pentadbir yang sah. Maka, beliau tidak berhak menuntut di bawah s.7 dan s.8 Akta 67.

Merujuk kepada kes Sambu Pernas Construction & Anor v Pitchakaran [1982] 1MLJ 269, tuntutan di bawah seksyen 7 Akta 67, tuntutan yang boleh dibuat adalah terhad kepada: a) Loss of support section 7(3); b) Reasonable expenses incurred resulting from the death section 7(3); c) Funeral expenses section 7(3)(ii); dan d) Damages for bereavement (section 7(3A) and 7(3B)).

Plaintif gagal membuktikan berhak kepada tuntutan-tuntutan di nyatakan diatas. Tiada sebarang keterangan lisan atau dokumentar dikemukakan di Mahkamah. Lagipun si mati baru berusia 18 tahun dan tidak mempunyai sebarang pendapatan semasa kematiannya dan Plaintif tidak mengemukakan sebarang bukti si mati ada menanggung Plaintif semasa hayatnya.

Ganti rugi khas Butir-butir tuntutan gantirugi khas adalah diplidkan di perenggan 41 Pernyataan Tuntutan yang menuntut sejumlah RM 35,040.00 yang merangkumi perbelanjaan pengebumian berjumlah RM5,000.00, pembelian laporan perubatan berjumlah RM 40.00 dan kos kedukacitaan dan kesedihan berjumlah RM 30,000.00.

Tiada sebarang resit perbelanjaan pengebumian yang telah dikemukakan oleh Plaintif sepanjang perbicaraan. Maka, Plaintif tidak layak untuk mendapat kos perbelanjaan pengebumian kerana Plaintif tidak membuktikan tuntutan tersebut di Mahkamah.

Bereavement Berdasarkan Seksyen 7 (3A) dan (3B) Akta Sivil 1957, Plaintif selaku ibu si mati berhak untuk menuntut kesedihan (bereavement) berjumlah RM10,000.00. Dalam kes ini Mahkamah membuat dapatan bahawa Defendan-Defendan tidak cuai yang menyebabkan kematian si mati. Maka tuntutan ini ditolak.

Ganti rugi teladan Gantirugi teladan tidak dibenarkan bagi tuntutan di bawah seksyen 7 Akta 67. Merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan Ketua Polis Negara & Ors v Nurasmira Maulat bt Jaafar & Ors and other appeals [2018] 3 MLJ 184 diputuskan: “An award of exemplary damages under s .7 is clearly contrary to the legislature's intention in enacting that section. The legislature obviously did not anticipate that such an award would be made. Hence, an express provision disallowing such an award is not required in s.

7."

Ganti rugi teruk SFC berhujah Plaintif tidak berhak kepada ganti rugi teruk kerana gantirugi teruk juga tidak termasuk dalam gantirugi yang boleh dituntut di bawah Seksyen 7 Akta 67.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan ini kerana si mati tidak mengalami sebarang “injury to feelings” dan merujuk kepada kes Roshairee bin Abdul Wahab v Mejar Mustafa bin Omar & Ors [1996] 3 MLJ 337 dan Sanmarkan a/l Ganapathy & Anor (as administrators of the estate of Saradhamani a/p Doraisamy Gopal, the deceased) v Dato’ Dr V Thuraisingham & OPrs [2012] 3 MLJ 817.

Plaintif juga tidak berhak terhadap gantirugi teruk kerana Plaintif gagal membuktikan elemen gantirugi teruk.

Merujuk Mahkamah kepada penghakiman Mahkamah Tinggi di dalam kes Hasniyati Hassan & Anor v. Kerajaan Malaysia [2022] 7 CLJ 565: “Aggravated damages can be awarded where there are aggravating features that would result in the plaintiff not receiving sufficient compensation for the injury suffered if the award were restricted to basic damages. The aggravating features include:

humiliating circumstances;

conduct of defendant showing that they behaved in a high handed, malicious or oppressive manner; and

the way the litigation or trial is conducted.”

Ganti rugi teruk adalah satu bentuk ganti rugi untuk memberi pampasan terhadap tekanan mental yang timbul daripada keadaan-keadaan di mana tort itu telah dilakukan, jika tindakan-tindakan Defendan-Defendan adalah keterlaluan dan memburukkan kecederaan yang dilakukan.

Di dalam buku teks McGregor on Damages, 19th Edn, Sweet & Maxwell, m.s 1653, para 40-002, dinyatakan: “Aggravated damages come into the picture where the injury to the claimant’s feelings is increased by the flagrancy, malevolence and the particularly unacceptable nature of the assaulting defendant’s behavior.”

Dalam menilai award ganti rugi teruk, faktor-faktor kelakuan tidak wajar Defendan-Defendan, kehilangan maruah dan martabat (‘loss of indignity and pride’) yang telah dialami oleh Plaintif perlu dipertimbangkan.

Mahkamah telah pun membuat dapatan fakta bahawa tiada tindakan, ketinggalan, kelalaian dan kecuaian dilakukan oleh Defendan-Defendan. Malah, tiada keterangan menunjukkan Defendan-Defendan bertindak tidak wajar, berniat jahat, “calculated” membuat keuntungan dari kematian si mati. Dari keterangan di hadapan Mahkamah menunjukkan Defendan-Defendan bertungkung-lumus menyelamatkan simati dan memberi rawatan yang optimum menurut standard dan amalan perubatan yang munasabah dan sewajarnya.

Ganti rugi am Plaintif menuntut gantirugi am seperti tekanan emosi, mental dan mengakibatkan kesusahan serta penderitaan yang teruk kepada Plaintif.

SFC merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan Nurasmira (supra): "Appeal No 53, leave question (4): Whether general damages for pain and suffering can be awarded to a plaintiff in a dependency claim brought under s. 7 of the Civil Law Act 1956? [182] As s.7 of the CLA is a provision enabling the specified dependants of a deceased person who came by his death due to the wrongful act, neglect or default of another to claim for damages in their own right to compensate them for loss of support due to such death, a claim for the pain and suffering of the specified dependants (or even of the deceased person himself) is certainly beyond the purview of the section. … [186] The proviso to sub-s 7(3) of the CLA does not allow damages to be awarded to a parent for being deprived of the services of a child or to a husband for having been deprived of the services or society of his wife. [187] For loss other than pecuniary loss, the only damages that s 7 of the CLA allows to be paid are damages for bereavement. However, such damages can only be awarded to the spouse of a deceased person or, if he was a minor and never married, his parents. The sum that can be awarded as damages for bereavement is RM10,000, subject to the power of the Yang di-Pertuan Agong to vary such sum.”

Oleh yang demikian tuntutan Plaintif bagi tekanan emosi, mental dan penderitan yang teruk adalah tidak berasas, tidak berjaya dibuktikan dan hendaklah ditolak. Isu kelapan - sama ada Defendan Pertama bertanggungan secara vikarius terhadap kesemua kecuaian yang dilakukan oleh Defendan Kedua, Ketiga, Keempat dan Kelima.

Mahkamah memutuskan bahawa Defendan Pertama tidak bertanggungan secara vikarius memandangkan liabiliti peribadi Defendan Kedua sehingga Kelima bagi dakwaan kecuaian dalam menjalankan pemeriksaan dan rawatan terhadap si mati tersebut tidak dibuktikan.

Merujuk kepada seksyen 5 dan 6(1) Akta 359, adalah menjadi suatu prinsip undang-undang yang mantap bahawa Kerajaan Malaysia hanya akan bertanggungan secara vikarius sekiranya penjawat awam yang didakwa melakukan kecuaian dinamakan, dijadikan sebagai Defendan dan sekiranya liabiliti peribadi penjawat awam tersebut dibuktikan. Prinsip ini telah dijelaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Kerajaan Malaysia & Ors v Lay Kee Tee & Ors [2009] 1 CLJ 663 seperti berikut: "Therefore, on the proper construction of ss. 5 and 6 of Act 359, in any claim in tort against the Government, the officer of the Government who was responsible for the alleged tortious act must be made a party and his liability be established before the Government can be made liable vicariously as principal. It would be insufficient to merely identify the officer without joining the officer as a party because liability by evidence needs to be established. It is only upon a successful claim against the officer personally can a claim be laid against the Government."

Plaintif telah gagal membuktikan melalui keterangan saksi-saksi pihak Defendan-Defendan cuai dalam memberikan rawatan dan penjagaan yang sempurna kepada si mati.

Plaintif juga gagal membuktikan kematian si mati disebabkan oleh kecuaian mana-mana pegawai perubatan Defendan Kedua. Sepanjang si mati berada dalam jagaan Defendan Kedua, si mati telah dirawat oleh mereka yang berkelayakan termasuk pakar perubatan dan pegawai perubatan disiplin yang berkaitan. Keadaan dan masalah kesihatan si mati telah dirawat berdasarkan satu sistem amalan perubatan yang munasabah dan diiktiraf pada setiap masa yang material.

Justeru itu, dakwaan-dakwaan yang dinyatakan oleh Plaintif adalah tidak berasas kerana Defendan Kedua sehingga Kelima telah memberikan rawatan yang optimum dan selaras dengan standard rawatan serta pemeriksaan perubatan terhadap si mati pada setiap masa yang material.

Malahan, Defendan Kedua sehingga Kelima tidak menyumbang kepada apa-apa kecederaan/kecuaian perubatan dalam memberikan rawatan terhadap si mati dan Plaintif telah gagal membuktikan kesnya ke atas Defendan-defendan.

H. KESIMPULAN Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah atas imbangan kebarangkalian membuat dapatan fakta bahawa Plaintif telah gagal membuktikan kecuaian di pihak Defendan-Defendan dan tiada kemungkiran kewajipan berjaga-jaga semasa penjagaan dan/atau rawatan kepada si mati, serta si mati diberikan penjagaan dan/atau rawatan optimum dan mengikut amalan perubatan yang standard bersesuaian dengan keadaan si mati pada setiap masa yang material. Tiada kecuaian, kegagalan atau ketinggalan dalam merawat si mati, bahkan Defendan Kedua sehingga Kelima telah mengambil langkah yang munasabah tanpa kelewatan dalam rawatan dan penjagaan si mati. Kapasiti kepakaran dan peralatan yang digunakan di Defendan Kedua adalah mencukupi dan setanding dengan HS. Sebaliknya Plaintif dan/atau si mati telah menyumbang cuai dalam memastikan si mati mendapat rawatan segera dan membiarkan keadaan si mati meskipun dalam keadaan tahap akhir dan mengalami komplikasi lebih melarat apabila gagal menghadiri temujanji rawatan susulan dan/atau mengambil ubatan dan/atau mendapatkan rawatan sewajarnya; menyebabkan keadaan si mati semakin kronik sehingga menemui ajalnya.

Oleh itu, tuntutan Plaintif terhadap Defendan-Defendan dengan ini harus ditolak dengan kos tindakan RM10,000. Tarikh: 15 Julai 2026 (SURITA BINTI BUDIN) HAKIM MAHKAMAH SESYEN SEREMBAN NEGERI SEMBILAN Kaunsel: Bagi Plaintif: Tetuan Kartig Shan, No 265-1, Pusat Dagangan Sendayan, Pusat Dagangan Sendayan, A Bandar Sri Sendayan, 71950 Sendayan, Negeri Sembilan Darul Khusus. Bagi Defendan-Defendan: Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Sembilan, Jalan Campbell 70000 Seremban Negeri Sembilan Darul Khusus.