Arzanna Binti Abdullah v Ambank (M) Sdn Bhd (BA-12B-70-10/2023)

Content

1 DALAM MAHKAMAH TINGGI MALAYA DI SHAH ALAM RAYUAN SIVIL NO.: BA-12B-70-10/2023 ARZANNA BINTI ABDULLAH … PERAYU [NO. K/P: 710116-07-5554]

Lampiran

Lampiran 9, muka surat 122-163). 29. Justeru penemuan fakta oleh Hakim Mahkamah Sesyen bahawa defendan pertama telah melaksanakan tanggungjawab kontraknya dengan plaintif dalam menyediakan persekitaran kerja yang sesuai mengikut piawaian keselamatan yang munasabah adalah tepat. 30. Hujahan plaintif berhubung fakta “failed to provide a secure area for the Appellant to privately count and deposit money into the vault, thereby exposing her to the very risk of robbery they should have mitigated” dan “layout of the bank, especially the positioning of the vault, is dangerously flawed, practically inviting criminal acts. With two doors leading to the vault, the first provides open access to all staff, including the security guard and even the tea lady, as it leads to the toilet. The second door is the vault itself … the glaring flaw in the vault’s placement …this design not only invites danger but also betrays a shocking disregard for security and practicality”, iaitu fakta material tidak diplid oleh plaintif. Ianya juga tidak dibuktikan sebagai keterangan sama ada dalam bentuk cctv atau yang lain. Justeru, ianya tidak boleh dikemukakan hanya dalam peringkat hujahan kerana Mahkamah ini dinafikan penganalisisan fakta dan keterangan untuk menentukan isu yang dihujahkan oleh plaintif. Oleh yang demikian, Mahkamah menolak hujahan plaintif berhubung hal perkara ini. 31. Selanjutnya, plaintif telah bergantung kepada Seksyen 15 Akta Keselamatan dan Kesihatan Pekerjaan 1994. Dakwaan plaintif adalah defendan pertama gagal menyediakan tempat dan persekitaran yang selamat bagi beliau untuk bekerja di bank defendan pertama. Ini mengakibatkan plaintif terdedah kepada risiko-risiko yang membahayakan beliau. 32. Tidak ada sebarang pengemukaan bahan bukti berhubung dengan dakwaan plaintif. Lagipun, Akta Keselamatan dan Kesihatan Pekerjaan 1994 tidak memberikan plaintif hak untuk mendakwa defendan pertama di bawah satu tuntutan sivil di Mahkamah. Seksyen 59 Akta Keselamatan dan Kesihatan Pekerjaan 1994 relevan berhubung isu ini. Kes yang relevan adalah Rajani Ponnan v Perbadanan Pengurusan Terminal Satu [2021] MLJU 175 dan kes Mahkamah Rayuan Lai Soon Onn v Chew Fei Meng [2018] 10 CLJ 48. 33. Defendan pertama merupakan industri perbankan dan tidak mempunyai kemahiran khusus dalam bidang keselamatan. Oleh itu, telah melantik defendan kedua yang merupakan syarikat yang diiktirafkan oleh Kementerian Dalam Negeri untuk memberikan perkhidmatan keselamatan yang baik kepada bank. Defendan kedua merupakan kontraktor bebas. Kes yang relevan adalah Desiree Couture Sdn Bhd & Anor v Anne F Co Ltd & Ors [2016] 10 MLJ 315. 34. Keterangan plaintif dengan jelas membuktikan fakta bahawa beliau sedar akan skop tugasan beliau yang mempunyai elemen-elemen berisiko. (sila rujuk Lampiran 6, muka surat 45 & 81-82). Plaintif telah berkhidmat dengan bank lebih kurang 16 tahun dan tidak pernah menimbulkan sebarang bantahan terhadap skop tugasan beliau ataupun/dan kawasan persekitaran tempat tugas beliau. Pembelaan volenti non fit injuria oleh defendan pertama diterima. Kes yang relevan adalah Joseph Smith (Pauper) v Charles Baker & Sons [1891] AC 325. 35. Mahkamah ini sehaluan dengan dapatan fakta oleh Hakim Mahkamah Sesyen bahawa plaintif secara nyata atau tersirat telah menerima skop pekerjaan beliau dan sedia maklum berhubung dengan risiko-risiko yang berkaitan dengan sukarela. 36. Pihak defendan pertama telah meneliti faktor-faktor berikut sebelum menamatkan kontrak perkhidmatan plaintif: (i) Kesakitan dan penyakit kronik yang plaintif menghidapi; (ii) Jangka masa di mana plaintif boleh pulih dari penyakit beliau; (iii) Tempoh masa yang lama di mana plaintif tidak bekerja dan kedesakan defendan pertama untuk mengisi jawatan plaintif supaya kerja-kerja perbankan dapat dilaksanakan dengan sempurna; (iv) Kesan ketiadaan plaintif kepada rakan sekerja plaintif di mana mereka terpaksa melakukan tugas plaintif; (v) Keadaan sifat perniagaan defendan pertama yang penuh dengan pertandingan dan defendan pertama wajib memastikan bank defendan pertama menyediakan perkhidmatan yang bermutu dan berkualiti. Kesemua fakta ini telah dihuraikan oleh saksi defendan pertama, Fawzia Hanna Binti Mohd Salleh (sila rujuk Lampiran 8, muka surat 124-127). 37. Defendan pertama mengambil keputusan untuk memberhentikan plaintif berdasarkan alasan perubatan yang telah diputuskan oleh satu jawatankuasa khas. Pencapaian keputusan ini juga telah mengambil kira semua laporan perubatan doktor dan doktor pakar yang merawat plaintif. Plaintif didapati tidak berkeupayaan untuk terus bekerja di bank defendan pertama. Malah, plaintif sendiri telah memberi keterangan di Mahkamah bahawa beliau tidak dapat bekerja semula (sila rujuk Lampiran 5, muka surat 36). Oleh itu, defendan pertama tidak mempunyai pilihan selain terus mengekalkan plaintif di jawatan asalnya atau membuat sebarang penyesuaian terhadap skop kerja plaintif bagi membolehkan beliau terus berkhidmat di sektor perbankan. Kes yang relevan adalah Malaysian Airports Holdings Bhd v Abdul Hamid bin Mydin [2017] 7 MLJ 17. 38. Oleh itu, Mahkamah ini setuju dengan dapatan Hakim Mahkamah Sesyen bahawa keputusan defendan pertama yang menamatkan perkhidmatan plaintif atas dasar perubatan oleh Lembaga Perubatan adalah tepat dan sah. 39. Mahkamah ini telah mengenepikan perintah Hakim Mahkamah Sesyen berhubung dengan defendan kedua. Mahkamah ini mendapati beliau telah khilaf apabila memutuskan defendan kedua tidak bertanggungan terhadap plaintif secara vikarius liabiliti selaku majikan defendan ketiga yang telah melakukan perbuatan yang sungguh kejam tanpa belas kasihan. 40. Percubaan defendan kedua untuk menjadikan insiden kejam tersebut sebagai satu peristiwa terpencil yang di luar jangkaan adalah tidak berasas langsung. 41. Tindakan defendan kedua yang lalai dan cuai yang mengakibatkan insiden kejam ini. 42. Defendan ketiga iaitu pekerja defendan kedua telah didapati bersalah dan disabitkan atas pertuduhan membunuh dan telah dihukum gantung sampai mati. 43. Defendan kedua sepanjang perbicaraan dan di peringkat hujahan menegaskan bahawa mereka telah menjalankan tapisan keselamatan sesuai dengan Pekeliling Agensi Persendirian Bilangan 4 Tahun 2010, seperti berikut: “2.2 Tapisan Keselamatan 2.2.1. Semua peringkat pekerja dan pengawal keselamatan Hendaklah: (a) LULUS tapisan keselamatan atau sekurang-kurangnya Telah melakukan proses tapisan keselamatan di dalam Sistem;” 44. Apabila diteliti fakta kes berhubung dengan cara pelantikan defendan ketiga oleh defendan kedua yang penuh dengan lompang, bolehlah dihuraikan seperti berikut: (i) Defendan ketiga telah melapor diri untuk bertugas pada hari yang sama beliau mengisi borang permohonan kerja, iaitu 8-5-2013. (ii) Saksi defendan kedua, SD4, telah memberi keterangan bahawa menerima butir-butir maklumat yang dikemukakan oleh defendan ketiga dalam borang permohonannya tanpa sebarang proses semakan. (Sila rujuk Lampiran 6, muka surat 63-65). (iii) Saksi SD4 juga telah memberi keterangan bahawa tidak ada sebarang penyemakan atau carian kad pengenalan defendan ketiga dilakukan atas anggapan tiada keperluan. (sila rujuk Lampiran 6, muka surat 77-78). (iv) Defendan kedua mendakwa telah menulis surat-surat kepada majikan-majikan lama defendan ketiga yang tidak dibalas oleh syarikat-syarikat berkenaan, menentusahkan perkara sebenarnya. (v) Pegawai defendan kedua, seorang bernama Nur Izyani binti Mohd Pauzan, tidak dipanggil untuk memberi keterangan di Mahkamah. Tiada rekod bertulis berhubung maklumat yang diambil oleh Nur Izyani binti Mohd Pauzan juga dikemukakan di Mahkamah. (vi) Mengikut keterangan saksi defendan kedua, Encik Noor Selamat bin Jaharom, pihak defendan kedua dikatakan telah menjalankan proses tapisan keselamatan terhadap defendan ketiga tetapi masih belum menerima maklum balas daripada pihak berkuasa (sila rujuk Lampiran 7 soalan 6b). Keterangan beliau adalah bahawa permohonan tapisan dibuat dan ini mencukupi mengikut Pekeliling Agensi Persendirian Bilangan 4 Tahun 2010. Dokumen tersebut adalah IDD4A-G yang dikemukakan tanpa sijil perakuan di bawah Seksyen 90A Akta Keterangan 1950. (vii) Beliau juga memberi penjelasan tentang langkah-langkah yang perlu diambil berkaitan dengan kelayakan seorang pengawal untuk menjadi pengawal bersenjata. Ia perlu mengisi borang permohonan, mengisi sistem e-vetting Kementerian Dalam Negeri, kemudian baru dapat memperoleh permit “carry and use” senjata api dan menjalani latihan-latihan berhubung penggunaan senjata api. Beliau menegaskan pernyataan tersebut dengan memberi keterangan bahawa “e-vetting mesti lulus". (sila rujuk Lampiran 7 muka surat 424 dan 425). (viii) Walaupun demikian, dalam kes ini, bukti yang sedia ada ialah permohonan defendan kedua berhubung dengan defendan ketiga masih dalam semakan oleh Kementerian Dalam Negeri dan fakta ini disahkan oleh Encik Noor. (Sila rujuk Lampiran 8, muka surat 490). (ix) Peraturan Tetap Operasi (PTO) No.1 Tahun 2010 yang diisukan oleh Kementerian Dalam Negeri bertujuan memberi makluman kepada semua syarikat agensi persendirian mengenai peraturan Penggunaan dan Pengendalian Senjata Api oleh syarikat yang berlesen di bawah Akta Agensi Persendirian 1971 yang menetapkan syarat-syarat penggunaan senjata api, dipetik dari versi asal. “6. Syarat-syarat pengguna senjata api oleh syarikat agensi persendirian hendaklah: 6.1 menggunakan senjata api milik syarikat untuk tujuan kawalan; 6.2 memilik lesen senjata api dan lesen C&U terlebih dahulu sebelum menjalankan sesuatu aktiviti kawalan bersenjata; 6.3 pengawal mesti lulus tapisan keselamatan Kementerian Dalam Negeri (KDN)” (x) Adalah fakta terbukti bahawa defendan kedua tidak mematuhi peraturan Penggunaan dan Pengendalian Senjata Api oleh syarikat yang berlesen di bawah Akta Ajensi Persendirian 1971 kerana defendan ketiga belum lulus tapisan Kementerian Dalam Negeri tetapi defendan kedua secara tergesa gesa dan cuai menjadikan defendan ketiga seorang pengawal keselamatan yang bersenjata. (xi) Ini membuktikan tindakan defendan kedua yang memang cuai dan tidak bertanggung jawab kepada pelanggan-pelanggan yang mengharapkan perkhidmatan keselamatan. Harapkan pagar, pagar makan padi adalah ungkapan yang sesuai bagi perbuatan defendan kedua yang langsung tidak menghormati atau peka terhadap keselamatan nyawa dan psikologi pelanggan-pelanggannya. (xii) Kes ini bukan berpusatkan niat suci defendan kedua menggaji defendan ketiga tetapi tindakan defendan kedua yang cuai dalam tidak membuat tapisan keselamatan akan status defendan ketiga sehingga mewujudkan situasi yang sungguh merbahaya dengan melengkapkan defendan ketiga dengan senjata api, yang mengakibatkan nyawa orang yang tidak bersalah diragut dan keadaan mental serta psikologi pemerhati, iaitu plaintif di dalam kes ini terjejas dengan teruk. (xii) Seterusnya, pendirian defendan kedua bahawa akaun defendan ketiga berjaya dibuka juga tidak menyakinkan kerana Encik Noor telah memberi keterangan bahawa SOP syarikat defendan kedua sendiri tidak dipatuhi apabila akaun defendan ketiga dibuka pada bulan Jun 2013, manakala proses tapisan keselamatan hanya dibuat pada bulan Julai 2013. Yang sewajarnya, mengikut SOP syarikat adalah tapisan keselamatan perlu dibuat sebelum akaun dibuka. Defendan kedua juga gagal mengemukakan bahan bukti berhubung pemeriksaan jari biometrik defendan ketiga di Mahkamah. 45. Setelah memperincikan lompang-lompang yang sedia ada dalam kes defendan kedua sebagaimana yang telah dihuraikan di atas, Mahkamah ini merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan GMP Kaisar Security (M) Sdn Bhd v Mohamad Amirul Amin Mohamed Amin [2022] 10 CLJ 669 yang memutuskan seperti berikut: “[31] ….. the scope of vicarious liability in a case where the employee committed an intentional wrong is underpinned by the following common denominators: (i) the intentional wrong must be committed by the employee in the course of employment;(ii)the must be connection between the wrongful act and the nature of the employment;(iii) the nature of the employment is such that the public at large are exposed to risk of physical or proprietary harm; and (iv) the risk is created by the employer, owing to the features of the business.” 46. Dalam mengaplikasikan prinsip kes Mahkamah Persekutuan GMP Kaisar, Mahkamah ini memutuskan bahawa pihak defendan kedua yang mewujudkan situasi tertentu menyebabkan defendan ketiga memperoleh senjata api tanpa memastikan tapisan keselamatan diluluskan. Keterangan yang sedia ada membuktikan bahawa pihak defendan kedua yang mewujudkan keadaan pekerjaan defendan ketiga di mana beliau boleh menggunakan senjata api di tempat kerja pada hari kejadian yang malang itu. 47. Tindakan defendan ketiga yang menembak Norazita binti Abu Talib sehingga menyebabkan maut dan kecederaan mental/psikologi kepada plaintif berkait terus dengan skop tugasan beliau pada tarikh kejadian. Tindakan beliau tidak boleh dipisahkan daripada tanggungjawab yang diamanahkan kepada beliau. Justeru, adalah wajar dan berpatutan defendan kedua, selaku majikan defendan ketiga, didapati bertanggungjawab secara vikarius terhadap perbuatan defendan ketiga. 48. Dalam pada itu, Mahkamah ini memutuskan bahwa Hakim Mahkamah Sesyen telah khilaf apabila gagal meneliti keterangan-keterangan dan gagal memutuskan defendan kedua bertanggung jawab secara vikarius terhadap perbuatan defendan ketiga. 49. Mahkamah ini juga mendapati alasan defendan kedua bahawa peristiwa yang menimpa plaintif adalah satu insiden terpencil yang tidak dijangka tidak berasas dan tidak berperikemanusiaan. 50. Seterusnya defendan kedua mendakwa tindakan plaintif di dalam bank yang membenarkan defendan ketiga berada di Kawasan “vault” melanggar terma 11 Perjanjian Perolehan Keselamatan. Terma berkenaan adalah seperti berikut: “11 RESTRICTION a. Unless prior approval is obtained either from Branch Manager or Head of Services (HOS) of the respective branches, the security guard is strictly prohibited to be present in these areas (i) Customer’s sitting area; (ii) The Branch Manager office; (iii) Teller Counter; (iv) Bank Office (server room, vault room and SDB room, among others). 51. Seorang saksi yang memberi keterangan berhubung kejadian pada 23-10-2013 dengan panjang lebar ialah Encik Anuar bin Ibrahim. Keterangan beliau bergantung kepada rakaman CCTV pada tarikh kejadian. Malangnya, dalam kes ini, rakaman CCTV tidak pernah dikemukakan di Mahkamah Sesyen sebagai bahan bukti kes. 52. Menurut Encik Anuar bin Ibrahim, defendan ketiga berada di tempat itu sejak beliau bertugas sejak pagi. Defendan ketiga dikatakan berdiri dekat pintu operasi dan bukan berada di "vault room”. Defendan ketiga dikatakan telah bergerak ke “vault room” dari tempat asal beliau. (sila rujuk Lampiran 7, muka surat 316- 326). 53. Apabila dikaji terma 11, perjanjian perolehan keselamatan, ianya dikhususkan kepada "vault room” sebagai kawasan larangan. Tidak ada keterangan yang dibuktikan bahawa defendan ketiga berada di “vault room". Keterangan tidak tercabar ialah defendan ketiga telah beralih dari tempat tugasan beliau dan menuju ke arah simati dan plaintif dalam kes ini sebelum melakukan perbuatan yang kejam tersebut. Oleh itu, dakwaan defendan kedua bahawa pihak plaintif/defendan pertama telah mengizinkan defendan ketiga ke "vault room” tidak bernas. 54. Di dalam kes ini, defendan kedua tidak mengemukakan sijil perakuan di bawah Seksyen 90A Akta Keterangan 1950, dan peguam-peguam yang bertentangan telah menimbulkan bantahan terhadap penerimaan dokumen-dokumen cetakan berkomputer kerana tidak mematuhi Seksyen 90A Akta Keterangan 1950. Adalah hujahan defendan kedua bahawa prinsip kes Gnanasegaran Pararajasingam v P.P. [1995] 2 MLRA 555 harus diaplikasikan dalam kes di hadapan Mahkamah ini. Ini kerana Encik Noor Selamat Bin Jaharom dikatakan menggunakan komputer yang menjana dokumen-dokumen dan oleh itu tidak ada keperluan untuk pengemukaan sijil perakuan di bawah Seksyen 90A Akta Keterangan 1950. 55. Mahkamah ini tidak sehaluan dengan hujahan defendan kedua sebab dalam kes Gnanasegaran Pararajasingam v P.P. (supra), tiada bantahan berhubung pengemukaan dokumen tanpa sijil perakuan. Ia amat berbeza dengan kes di hadapan Mahkamah ini di mana peguam bertentangan telah membantah pengemukaan dokumen-dokumen tanpa sijil perakuan di bawah Seksyen 90A Akta Keterangan 1950 sebagai ekshibit kes. Oleh itu, Mahkamah ini telah memutuskan untuk mengekalkan semua dokumen cetakan komputer tanpa sijil perakuan di bawah Seksyen 90A Akta Keterangan 1950 tidak diterima masuk sebagai ekshibit kes. Lagipun, defendan kedua gagal membuktikan di Mahkamah ini bahawa komputer yang menjana dokumen beroperasi dengan baik ketika cetakan dibuat. Kesimpulan 56. Adalah keputusan Mahkamah ini berdasarkan alasan-alasan yang telah dihuraikan sebagaimana di atas, maka adil dan berpatutan untuk keputusan Hakim Mahkamah Sesyen terhadap defendan pertama dikekalkan dan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen terhadap defendan kedua diketepikan. 57. Mahkamah ini kekangan untuk membuat sebarang perintah terhadap defendan ketiga kerana tidak ada pembuktian serahan writ saman mahupun afidavit penyampaian writ saman telah diserah kepada defendan ketiga walaupun beliau kini berada di penjara. Bertarikh: 15 Disember 2025 (INDRA NEHRU SAVANDIAH) Hakim Mahkamah Tinggi Shah Alam Selangor Tarikh Keputusan: 25 September 2025 Peguam-peguam: Bagi pihak Perayu : Tan Sri Muhammad Shafee bin Md Abdullah & Effa Azuin binti Aidrul Hisham Messrs Scivetti & Associates Bagi pihak Responden 1 : Kalikumari a/p Saneisparan & Vel Mayil a/l Manohran Messrs M. Menon & Partners Bagi pihak Responden 2 : Rohaine Mohd Shim & Jeffri Jaafar Messrs Hadmin Zahar & Rohaine Shariffudin