Ashok Kumar A/L Ranjeet Kumar v Pendakwa Raya (BA-44-123-09/2025)

Permohonan Notis Usul oleh Pemohon adalah dibuat di bawah peruntukan seksyen 317(1) Kanun Tatacara Jenayah (KTJ) untuk memohon kepada Mahkamah ini bagi mengemukakan keterangan tambahan yang tidak dikemukakan di Mahkamah Sesyen Shah Alam semasa perbicaraan dijalankan terhadap Pemohon sehinggalah Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) membuat keputusan mensabitkan Pemohon terhadap Pertuduhan di akhir kes pembelaan pada 14.2.2025.

Mahkamah ini telah mendengar hujahan-hujahan dari ke dua-dua belah pihak dan Mahkamah ini telah memutuskan untuk menolak permohonan oleh Pemohon.

Pemohon telah tidak berpuas hati dengan telah memfailkan rayuan terhadap keputusan Mahkamah ini.

Pemohon di dalam kes ini telah dituduh di Mahkamah Sesyen Shah Alam dengan pertuduhan di bawah seksyen 324 Kanun Keseksaan(KK) kerana menyebabkan kecederaan ke atas seluruh badan mangsa yang bernama Jothi a/p Mathialagan (SP1) dengan menggunakan seutas tali pinggang. Mangsa adalah merupakan isteri Pemohon dan oleh itu Pemohon telah dituduh juga di bawah seksyen 326A KK kerana hubungan mereka sebagai suami isteri. Peruntukan seksyen 326A KK memperuntukkan bahawa jika sabit kesalahan pesalah boleh dihukum pemenjaraan 2 kali ganda dari hukuman asal iaitu seksyen 324KK.

Pemohon telah diwakili oleh peguam bela yang berbeza semasa perbicaraan dijalankan di Mahkamah Sesyen Shah Alam. Pemohon mengatakan semasa sesi perbicaraan dijalankan, peguam belanya telah gagal memanggil saksi-saksi yang penting untuk mengemukakan dokumen-dokumen untuk diekshibitkan di Mahkamah.

Peguam bela Pemohon pada masa tersebut juga gagal menjalankan tugasnya sebagai peguam, apabila gagal menunjukkan dokumen yang telah diberikan oleh Timbalan Pendakwa Raya kepadanya. Dokumen tersebut adalah merupakan keterangan bertulis Pemohon yang kononnya telah diberikan oleh Pemohon semasa disoal siasat di balai polis. Pemohon mengesahkan bahawa semasa dokumen percakapan ditunjukkan kepadanya di Mahkamah, itu adalah kali pertama Pemohon melihat percakapan tersebut.

Pemohon menafikan tandatangan yang terdapat pada percakapan beramarannya serta menafikan kandungan yang terdapat di dalam percakapan beramarannya. Walau bagaimanapun, Pemohon mengakui telah menendang,memukul isterinya dengan mengunakan tali pinggang. Pemohon merasakan sangat marah terhadap isterinya (SP1) yang telah bercakap buruk mengenai Pemohon dan menjalinkan hubungan sulit dengan pekerjanya yang bernama Kelvin. Pemohon tidak dapat menahan sabar dengan dakwaan isterinya telah menjalin hubungan sulit serta tindakan isterinya menyuap makanan kepada mulut pekerjanya yang bernama Kelvin tersebut.

Pemohon diwakili oleh peguam bela yang berbeza semasa perbicaraan di Mahkamah Sesyen. Peguam bela yang terdahulu telah gagal memanggil saksi-saksi yang penting untuk mengemukakan dokumen-dokumen sebagai ekshibit dan untuk penandaan dokumen-dokumen yang masih berstatus 'ID'.

Peguam belanya juga gagal menunjukkan percakapan beramaran yang dikatakan telah diberikan dan ditandatangani oleh Pemohon sebelum perbicaraan dijalankan. Pemohon mengatakan bahawa Pemohon tidak mengakui telah memberikan percakapan beramaran tersebut dan menandatangani di dokumen tersebut.

Oleh yang demikian Pemohon memohon kepada Mahkamah ini untuk membenarkan permohonannya seperti berikut: a) membenarkan Pemohon untuk memberikan keterangan tambahan/sokongan terhadap laporan polis yang bertarikh 25.8.2025 yang ditandakan sebagai ekshibit A1, dan juga terhadap gambar-gambar (IDD8 (A dan B). b) agar Kevin Raj a/l Nantha Kumar (No K/P: 960925-08-6255) dipanggil semula untuk memberikan keterangan tambahan/sokongan terhadap laporan polis (IDD7) dan surat perletakan jawatan bertarikh 26.4.2022 (IDD 20). c) Poongody a/I Suppiah dipanggil untuk memberikan keterangan tambahan/sokongan untuk mengesahkan terjemahan mesej audio (IDD9(1-3)). d) Prof Madya Dato' Seri Dr Bhupinder Singh, Ketua Jabatan Forensicand Legal Medicine, RCSI & UCD Malaysian Campus Penang, dipanggil untuk memberikan keterangan tambahan/sokongan dan mengesahkan laporan pakar bertarikh 2.11.2024 (IDD21). e) Insp. Nur Atikah binti Zulkefli dipanggil untuk memberikan keterangan tambahan/sokongan terhadap laporan polis Repot Bkt Puchong 13384/25.

Permohonan oleh Pemohon adalah merupakan satu permohonan yang pemikiran terkemudian (afterthought) yang hanya disedari oleh peguam baru yang mewakili Pemohon di Mahkamah Tinggi.

Kegagalan peguam bela Pemohon yang mewakilinya di Mahkamah Sesyen adalah merupakan kelemahan dan kegagalan oleh peguam dan/atau Pemohon sendiri. Kegagalan memanggil saksi dan penandaan ekshibit ID ke D adalah merupakan kegagalan bagi pihak Pemohon, walaupun mereka telah diberikan ruang dan peluang yang secukupnya oleh Mahkamah Sesyen pada masa perbicaraan tersebut.

Pemohon gagal memenuhi prasyarat yang telah diputuskan di dalam kes R v. Parks yang telah dirujuk di dalam kes Mahkamah Persekutuan Dato' Seri Anwar Bin Ibrahim v. PP [2004] 3 MLJ 517 dan Mahkamah Rayuan Dato' Sri Mohd Najib bin Hj Abd Razak v Public Prosecutor [2022] MLJU 286, yang telah menggariskan beberapa prasyarat yang perlu dipenuhi sebelum saksi-saksi yang diminta oleh Pemohon dipanggil semula untuk memberikan keterangan mereka.

Adakah kegagalan peguam bela menjalankan kes Pemohon dengancekap, boleh dijadikan alasan untuk Mahkamah ini membenarkan permohonan Pemohon untuk keterangan tambahan oleh saksi-saksi yang berkaitan dan penandaan ekshibit yang masih berstatus 'ID'.

Adakah Pemohon telah mematuhi syarat-syarat yang telah ditetapkan di bawah peruntukan undang-undang dan keputusan kes di Mahkamah Atasan untuk membenarkan permohonan Pemohon, tanpa memprejudiskan mana-mana pihak terutamanya pihak Responden.

Di dalam Hujahan Responden, Mahkamah ini akur akan dapatan bahawa campur tangan oleh Mahkamah Tinggi haruslah dilakukan dengan hati-hati kerana Mahkamah Tinggi tidak mempunyai peluang untuk mendengar keterangan dan melihat demeanor atau tatakelakuan oleh saksi-saksi yang memberi keterangan di Mahkamah semasa perbicaraan.

Namun begitu, Mahkamah yang mendengar terhadap permohonan semakan ini mempunyai hak untuk mencampuri dan memperbetulkan keputusan dan dapatan oleh Mahkamah Bicara jika ia adalah salah dan tidak adil kepada Pemohon.

Merujuk kepada keputusan kes Mahkamah Rayuan, Mohd Yusri Mangsor v. PP [2014] 7 CLJ 897 yang memutuskan seperti berikut:

We have heard learned counsel for the appellants and learned Deputy Public Prosecutor ("DPP") at some length. We have also scrutinised the records available before us. We are mindful that thisis a factual based appeal. It is trite that an appellate court will be slow to interfere with the findings of facts and judicial task ofevaluation of the evidence. However, there are exceptions. Where: a) The judgment is based upon wrong premise of fact or of law; b) There was in sufficient judicial appreciation by the trial judge ofthe evidence of circumstances placed before him; c) The trial judge has completely overlooked the inherent probabilities of the case; d) That the course of events affirmed by the trial judge could not have occurred; e) The trial judge had made an unwarranted deduction based on faulty judicial reasoning from admitted or established facts; or f) The trial judge had no fundamentally misdirected that one may safely sat that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion, then an appellate court will intervene to rectify that error so that

Di dalam kes Public Prosecutor v. Hoo Chee Keong [1997] 2 CLJ Supp 357 telah memutuskan seperti berikut: "As this appeal involves certain findings of fact made by the learned Sessions Judge I shall consider the extent to which an appellate Court can interfere with such finding. In an appeal involving a question of fact, the proper criterion is that the appellant must satisfy the appellate Court that the judgement was grossly against the weight of the evidence (see PP v. Ma'Ariff [1969] MLJ 65). A Magistrate should discuss the evidence and the probabilities arising from the circumstances of the case. The reasons for his findings should be stated. The grounds should indicate that he hadin fact applied his mind to the evidence produced in the case. If he does not do so the judgment will be rendered defective (see PP v.Abang Abdul Rahman [1982] 1 MLJ 346). Having given due regard to the findings of fact of the lower Court n appellate Court is not precluded from looking at the matter afresh (see Muhammad Shariff v. PP [1964] MLJ 346). This can arise where the trial Court has overlooked or failed to take into account or give proper weight to or draw proper inferences from the evidence presented which otherwise might have resulted in a different conclusion (see Yusoff bin Kassim v. PP[1992] 2 MLJ 183). In Periasamy v. PP [1966] 1MLJ 66 the Federal Court adopted the principle enuciated by Viscount Cave LC in Mersey Docks & Harbour Board v. Proctor [1923] AC 258 in the following terse terms;"

Pada pandangan Mahkamah ini, berdasarkan fakta kes di atas dan merujuk kepada keputusan kes Mohd Yusri Mangsor v. PP (supra) dan Public Prosecutor v. Hoo Chee Keong (supra), Mahkamah ini secara jelas mempunyai kuasa untuk mencampuri terhadap penemuan fakta dan penilaian yang dibuat oleh Majistret yang gagal menjalankan tugas kehakimannya.

Namun begitu, setelah Mahkamah menimbangkan segala dokumen dan keterangan semasa perbicaraan di Mahkamah Rendah, mahkamah ini mendapati HMS telah mematuhi prosedur yang berkatian semasa perbicaraan dijalankan dan memberikan peluang yang secukupnya kepada peguam bela Pemohon. Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpandangan untuk tidak mencampuri terhadap tindakan kehakiman yang telah dijalankan oleh HMS tersebut. ADAKAH PERMOHONAN PEMOHON UNTUK MEMANGGIL SEMULA SAKSI-SAKSI DAN MEMBERIKAN KETERANGAN TAMBAHAN BOLEH DIBENARKAN OLEH MAHKAMAH INI.

Mahkamah ini merujuk kepada alasan yang telah diikrarkan oleh Pemohon di kandungan 2 iaitu Affidavit Sokongan Pemohon (Affidavit Pemohon), Pemohon menyatakan di perenggan 7 Affidavit Pemohon tersebut bahawa Pemohon telah membayar sejumlah wang yang agak besar kepada peguam belanya iaitu RM76,479.86 untuk mengendalikan kes pembelaan sahaja.

Namun begitu, apa yang dikesali oleh Pemohon, peguam belanya gagal menjalankan pembelaan kes pemohon dengancekap dan sempurna. Banyak ketinggalan yang telah dilakukan oleh peguam belanya yang membawa kepada permohonan Pemohon sepertimana yang telah dinyatakan di perenggan 11 di atas.

Peruntukan undang-undang mengenai pengemukakan keteranganketerangan baru diperuntukkan di bawah seksyen 317 KTJ dan seksyen 61 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 [Akta 91] ("AMK 1964"). Kedua-dua peruntukan tersebut berbunyi seperti yang berikut: i) Seksyen 61 AMK "Keterangan Tambahan

Pada menggunakan apa-apa rayuan dalam kes jenayah Mahkamah Rayuan boleh, jika difikirkannya bahawa keterangan tambahan adalah perlu, sama ada mengambil keterangan itusendiri atau mengarahkan supaya keterangan itu diambil oleh mahkamah perbicaraan.

Apabila keterangan tambahan itu diambil oleh mahkamah perbicaraan, ia hendaklah memperakui keterangan itu, dengan suatu pernyataan pendapatnya mengenai kes yang dipertimbangkan itu tentang keterangan tambahan itu, kepada Mahkamah Rayuan dan Mahkamah Rayuan hendaklah sesudah itu meneruskan untuk membereskan rayuan itu.

Pihak kepada rayuan itu hendaklah hadir apabila keterangan tambahan diambil.

Pada menguruskan apa-apa rayuan dalam sesuatu kes jenayah Rayuan boleh juga, jika difikirkannya patut, meminta dan menerima daripada mahkamah perbicaraan suatu laporan tentang apa-apa perkara yang berkaitan dengan perbicaraan itu." ii) S.317 Kanun Tatacara Jenayah (Akta 593) (KTJ) Perintah mengambil keterangan lanjut.

Dalam mengurus sebarang rayuan di bawah Bab ini, seorang Hakim jika berpendapat perlu diambil keterangan selanjutnya, boleh ia sama ada mengambil keterangan itu sendiri atau mengarahkan keterangan itu diambil oleh seorang Majistret.

Apabila keterangan tambahan itu diambil oleh seorang Majistret, dia hendaklah memperakukan keterangan itu kepada Mahkamah Tinggi yang sesudah itu hendaklah, secepat yang boleh, meneruskan pemberesan rayuan itu.

Melainkan jika Hakim mengarahkan selainnya, tertuduh atau peguam belanya hendaklah hadir apabila keterangan tambahan itu diambil.

Pengambilan keterangan di bawah seksyen ini hendaklah, bagi maksud Bab XXV, disifatkan sebagai suatu siasatan." [25] Berpandukan peruntukan undang-undang di atas, jelaslah kuasa untuk membenarkan pengemukaan keterangan-keterangan baru dan/atau tambahan dalam sesuatu rayuan jenayah adalah terletak di bawah kuasa budi bicara Mahkamah yang mendengar rayuan. [26] Prinsip undang-undang yang mapan mengenai penerimaan keterangan baru telah digaris pandu secara jelas di dalam kes Mahkamah Persekutuan, melalui penghakiman yang disampaikan oleh Alauddin FCJ (pada ketika itu) dalam kes Dato' Seri Anwar Bin Ibrahim v. PP [2004] 3 MLJ 517 seperti yang berikut: "79. In considering whether to allow fresh evidence to be adduced on appeal the English Court of Criminal Appeal in R v. Parks [1961] 3 All ER 633 (refd) referred to certain principles. They are:

the evidence sought to be called must be evidence which was not available at the trial;

the evidence must be relevant to the issues;

it must be credible evidence in the sense of being well capable of belief; and

the court will, after considering that evidence, go on to 10 consider whether there might have been a reasonable doubt in the minds of the jury as to the guilt of the appellant if that evidence had been given together with the other evidence at the trial.

In considering the exceptional conditions when an appellate court would be willing to admit additional evidence, our Federal Court in Mohamed bin Jamal v. Public Prosecutor [1964] MLJ 254 (refd) applied the same principles mentioned in R v. Parks (see also Lau Foo Sun v. Government of Malaysia [1970] 2 MLJ 70 (refd) and Asiatic Development Bhd & Anor v. Balachandar a/l Palanysamy [1995] 3 MLJ 445 (refd))." [27] Mahkamah ini seterusnya merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan, Dato' Sri Mohd Najib bin Hj Abd Razak v Public Prosecutor [2022] MLJU 286, di mana sebelum permohonan untuk memanggil semula saksi saksi yang berkaitan dibenarkan, pihak Pemohon hendaklah secara ketatnya mematuhi garis panduan yang telah di tetapkan oleh undangundang yang berkuat kuasa dan dari keputusan kes yang telah diputuskan sebelum itu yang mengikat pihak-pihak. Panel hakim telah merujuk kepada kes Datuk Seri Anwar Ibrahim (supra) secara tuntas seperti berikut: [20] In light of the foregoing, we find this application devoid of merit. The appellant had failed to convince this Court to exercise its discretionary power to allow additional evidence premised on R v Parks supra and the provision of section 61 of the CJA.Not only had the appellant failed to meet the first and second requirements, but he had, in fact, failed to satisfy all the four cumulative requirements of R v Parks. [21] The application of section 61 of CJA has been explained by this Court in Dato' Seri Anwar Ibrahim v. PP supra. While the Court 11 of Appeal is empowered to receive additional evidence, it must be satisfied that such an occasion is necessary. Necessary means that unless additional evidence is admitted, a miscarriage of justice would result, or its reception is expedient in the interest of justice. Hence, admission of additional evidence at the appellate stage would only be resorted to where in the opinion of the Court such evidence is necessary for the justice of the case and not as a matter of practice. This section should be invoked as an exception rather than as a rule. This is because an appeal must be decided on the evidence, which was before the trial court. An exceptional power such as this must be exercised judiciously and not capriciously or arbitrarily having regards to the justice of the case. An improper or capricious exercise of such power may lead to an undesirable result. In the application before us, the subject matter sought in the appellant's application to adduce additional evidence had no bearing on the trial or the appeals. There is no nexus between the additional evidence sought and the charges against the appellant as we have stated in paragraph [19] above." [28] Berdasarkan kedua-dua peruntukan di atas, adalah jelas bahawa kuasa untuk membenarkan pengemukaan keterangan-keterangan baru dan/atau tambahan dalam sesuatu rayuan jenayah adalah terletak di bawah kuasa budi bicara Mahkamah Tinggi dan/atau Mahkamah Rayuan. [29] Garis panduan dan prinsip undang-undang mengenai pengemukaan keterangan baru ini telahpun diputuskan secara mantap oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Murugayah v. PP [2004] 2 CLJ 489 melalui penghakiman yang disampaikan oleh Augustine Paul JCA (pada ketika itu) seperti yang berikut: "It will be observed that the reception of additional evidence is a matter of discretion. It is settled law that the exercise of a discretion must be in accordance with established judicial guidelines. In the case of adducing additional evidence, the guidelines were spelt out in Ladd v. Marshal [1954] 3 All ER 745 in the form of three conditions. In elaboration of the conditions Lord Parker CJ said in R v. Parks [1961] 3 All ER 633 at p. 634: Those principles can be summarised in this way. First, the evidence that it is sought to call must be evidence which was not available at the trial. Secondly, and this goes without saying, it must be evidence relevant to the issues. Thirdly, it must be evidence which is credible evidence in the sense that it is well capable of belief; it is not for this court to decide whether it is to be believed or not, but it must be evidence which is capable of belief. Fourthly, the court will after considering that evidence go on to consider whether there might have been a reasonable doubt in the minds of the jury as to the guilt of the appellant if that evidence had been given together with the other evidence at the trial. The statement of the law in R v. Parks [1961] 2 All ER 633 has been adopted and applied in local cases such as Mohamad bin Jamal v. PP [1964] MLJ 254; Dol bin Lasim v. PP [1986] 2 CLJ 197; [1986] CLJ (Rep) 112; Lo Fat Thjan & Ors v. PP [1968] 1 MLJ 274 and Che Din bin Ahmad v. PP [1976] 1 MLJ 289. The conditions are cumulative and not in the alternative and it is for the appellant to satisfy the court that they have been fulfilled (see Che Din bin Ahmad v. PP [1976] 1 MLJ 289). It is only in the most exceptional circumstances that the court will receive additional evidence." [30] Selanjutnya, melalui nas-nas undang-undang di atas, adalah menjadi dapatan Mahkamah ini bahawa dalam melaksanakan kuasa budi bicara untuk membenarkan ataupun tidak permohonan untuk mengemukakan keterangan baru tersebut, Mahkamah hendaklah menurut panduan-panduan kehakiman mantap dan tidak boleh dilaksanakan secara sewenang-wenangnya. [31] Berpandukan peruntukan seksyen 61 AMK 1964 dan seksyen 317 KTJ serta kepada garis panduan yang telah dinyatakan di dalam kes R v. Parks, Mahkamah berpandangan bahawa tiada keperluan untuk memanggil semula saksi-saksi yang diminta oleh Pemohon untuk dipanggil semula ke Mahkamah. Pemohonan ini adalah hanya untuk menutup kelemahan-kelemahan yang telah dilakukan oleh peguam bela Pemohon. [32] Ternyata bahawa pihak peguam bela Pemohon gagal menjalankan tugasnya walaupun keterangan dan bukti dokumentasi telah tersedia ada di hadapan mereka semasa perbicaraan dijalankan. Kegagalan dan kelemahan peguam bela Pemohon tidak boleh dijadikan alasan untuk memanggil semula saksi-saksi untuk memperbetulkan kesilapan dan menutup kelemahan kes pembelaan. Jika permohonan Pemohon ini dibenarkan, Mahkamah in berpandangan ia adalah tidak adil dan dan memprejudiskan pihak Pendakwaan (Responden) serta mangsa yang berjaya membuktikan kes mereka secara melampaui keraguan munasabah. [33] Permohonan oleh Pemohon juga adalah tidak relevan kepada isu kes ini. Pemohon telah memohon untuk mengemukakan salah seorang saksi yang bernama Kelvin yang telah diminta oleh Pemohon untuk dikemukakan di Mahkamah, Mahkamah ini mendapati jika pun saksi ini dikemukakan di Mahkamah, ia tidak akan dapat mengubah keterangan dan dapatan Mahkamah bahawa Pemohon telah memukul isterinya dengan menggunakan tali pinggang. Kenyataan ini sendiri telah diakui oleh Pemohon di Mahkamah. [34] Mahkamah ini juga merujuk kepada doktrin Res Judicata yang menghalang perbicaraan berulang setelah ia diputuskan dan dimuktamadkan oleh Mahkamah Bicara. Sewajarnya permohonan Pemohon adalah tidak berasas dan perbicaraan yang telah selesai adalah tidak boleh didengar, dibicarakan dan difailkan semula oleh pihakyang sama (Pemohon).

[35] Pada pandangan Mahkamah ini, permohonan oleh Pemohon untuk memanggil semula saksi-saksi di Mahkamah adalah tidak bermerit. la adalah merupakan kegagalan dan kesilapan yang telah dilakukan oleh peguam bela mereka sendiri, dan ia tidak boleh diperbetulkan lagi. Pemohon telah diberikan peluang yang secukupnya untuk mengemukakan keterangan mereka dengancekap dan berkesan di Mahkamah semasa kes ini dibicarakan di Mahkamah Sesyen, namun mereka telah mensia-siakannya. [36] Oleh itu, Mahkamah ini menolak permohonan Permohon dan membenarkan bantahan awal oleh pihak Responden (Pendakwaan). KAUNSEL : BAGI PIHAK PERAYU: Shamsir Singh (Tetuan SS Thind) BAGI PIHAK RESPONDEN: Mohd Nazri Bin Omran (Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Selangor)