Azamuddin Bin Abdul Majid v Pendakwa Raya (BA-42JSKS-1-01/2025)

Azamuddin Bin Abdul Majid, perayu dalam kes di hadapan Mahkamah ini adalah tertuduh yang telah didakwa di hadapan Mahkamah Sesyen Ampang bagi kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 14(a) Akta Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (Akta 792). Bagi tujuan rayuan ini, pihak-pihak dirujuk sepertimana di hadapan Hakim bicara di Mahkamah Sesyen.

Pertuduhan ke atas tertuduh adalah seperti di bawah. Identiti mangsa tidak dinyatakan kerana pertuduhan melibatkan seorang kanak-kanak ketika kejadian yang dilindungi di bawah Akta. Pertuduhan "Bahawa kamu pada 30 April 2020 jam lebih kurang 1700hrs, di rumah alamat No. 16A Kampung Rinching Tengah 43700 Beranang di dalam daerah Hulu Langat, dalam Negeri Selangor Darul Ehsan telah melakukan amang seksual fizikal terhadap kanak-kanak perempuan bernama XXX berumur 15 tahun 10 bulan dengan cara memegang payudara kanak-kanak itu bagi maksud seksual. Oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seksyen 14(a) Akta Kesalahan Seksual terhadap Kanak-Kanak 2017".

Di akhir kes pembelaan, Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) yang bijaksana mendapati tertuduh telah gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan dan mensabitkan tertuduh untuk kesalahan di bawah seksyen 14 (a) Akta Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 dan dijatuhkan hukuman penjara 8 tahun dari tarikh jatuh hukuman dan tertuduh perlu menjalani kaunseling pemulihan sepanjang tempoh penjara dan diletakkan di bawah pengawasan polis selama 2 tahun.

Tidak berpuas hati atas keseluruhan keputusan HMS, tertuduh telah merayu ke Mahkamah Tinggi.

Pada 18.8.2025, Mahkamah ini telah mendengar rayuan tertuduh dan membuat keputusan menolak rayuan tertuduh. Keseluruhan keputusan HMS dikekalkan.

Susulan keputusan tersebut, peguam tertuduh membuat permohonan penggantungan pelaksanaan hukuman kerana akan merayu ke Mahkamah Rayuan. Setelah mendengar hujahan kedua-dua belah pihak, Mahkamah ini telah membuat dapatan bahawa terdapat keadaan khas di dalam kes ini, Permohonan lisan penggantungan pelaksanaan hukuman dibenarkan. Wang jaminan dinaikkan dari RM15,000 kepada

Pihak tertuduh telah memfailkan Notis Rayuan ke Mahkamah Rayuan pada 19.8.2025.

Berikut adalah alasan penghakiman muktamad Mahkamah ini.

Di hadapan Mahkamah Sesyen, pihak pendakwaan telah memanggil seramai lima (5) orang saksi untuk membuktikan kes terhadap tertuduh. Saksi-saksi pendakwaan adalah seperti berikut: BIL NAMA PERANAN SP1 Norlida binti Zakaria Pengadu / Ibu Mangsa SP2 XXX Mangsa SP3 Azirra An-Nissa binti Hamzah Pegawai Perubatan, Jabatan Kecemasan, Hospital Kajang. SP4 Muhammad Arshad Aysar Bin Azmi Nasaruddin Adik Mangsa SP5 Insp. G/24737 Norlaila Binti Kairudin Pegawai Penyiasat, Bahagian Siasatan Jenayah (D11), Ibu Pejabat Polis Daerah Kajang, Selangor

Fakta kes adalah sepertimana terkandung di dalam Rekod Rayuan (RR) Jilid 1 di m/s 27 – 29 seperti berikut: “[10] Mangsa iaitu SP2 ialah anak SP1 yang merupakan anak ketiga daripada 5 beradik. SP2 berusia 15 tahun 10 bulan sewaktu kejadian ini berlaku. Kejadian berlaku pada 30/4/2020 (dalam bulan Ramadhan) pada jam lebih kurang 5.00 petang. Hubungan SP2 dengan OKT pula ialah bapa saudara memandangkan hubungan ibu SP2 iaitu SP1 dengan isteri OKT iaitu SD2 adalah adik-beradik (adik dengan kakak). [11] Kejadian ini berlaku sewaktu SP2 sedang tidur di atas sofa 3seater di rumah datuknya dalam keadaan badannya mengiring dengan badannya dan muka SP2 mengadap TV. SP2 terasa payudaranya dipegang sewaktu sedang tidur oleh satu tangan yang datangnya dari arah belakang sofa tempat SP2 tidur. SP2 membuka matanya dan nampak bayang OKT dari kaca TV yang tidak menyala (off mode) yang dia nampak tangan OKT lah yang memegang buah dadanya. SP2 tepis tangan OKT dan menoleh ke belakang. Dia melihat OKT sedang berdiri rapat dengan belakang sofa. SP2 menyatakan tangan kiri OKT memegang buah dada SP2 di kedudukan X3 dari kedudukan OKT berdiri bertanda Y [eksibit P2(E)]. SP2 memandang OKT dengan pandangan yang tidak suka. OKT lantas beredar ke dapur. Manakala SP2 menyatakan dia dalam keadaan takut terus pergi ke bilik tidur ibunya dan menangis kepada ibunya. Namun tidak menceritakan kejadian tersebut kepada ibunya. Ini disahkan oleh ibu SP2 yang telah bertanyakan sebab dia menangis namun SP2 enggan bercerita. [12] Dalam keterangan SP1 (ibu) pula mengesahkan, dia telah melihat perubahan tingkah laku anaknya sejak kejadian tersebut, yang sebelum ini suka bergurau namun telah berubah menjadi seorang yang pendiam, suka menangis dan kerap berkurung di dalam bilik. SP2 juga tidak fokus kepada pembelajaran kelas online walhal beliau sebelum ini seorang pelajar yang aktif. [13] SP1 mengesahkan bahawa SP2 hanya menceritakan tentang kejadian pada 30/4/2020 tersebut kepadanya pada bulan Mei 2020. SP1 sangat terkejut lalu bertanyakan kepada anak-anak perempuannya yang lain sama ada turut menjadi mangsa cabul OKT. SP1 menjelaskan SP2 mula mengalami gangguan emosi dan gangguan tidur. Pada 20/7/2020, SP1 telah membawa SP2 ke Hospital Kajang bagi mendapatkan rawatan kerana SP1 merasakan anaknya mendapat tekanan perasaan. [14] SP2 telah diperiksa oleh SP3 (Dr. Ezirra) seorang Doktor di Jabatan Kecemasan. Sewaktu ditemu bual, SP2 telah menceritakan seluruh kejadian yang berlaku kepadanya dan menceritakan dia alami trauma. Trauma tersebut telah menyebabkan SP2 hampir ingin membunuh diri kerana merasakan maruah dirinya telah tercemar akibat perbuatan OKT. SP2 menyatakan kepada SP3 bahawa kejadian itu adalah kejadian kedua yang berlaku kepadanya. Kali pertama berlaku sewaktu SP2 berumur 13 tahun yang berlaku pada tahun 2017 sewaktu cuti sekolah. [15] Kejadian pada tahun 2017 berlaku semasa SP2 bercuti di rumah OKT sendiri. SP2 menyatakan kejadian pada tahun 2017, OKT juga mencabulnya dengan menyentuh buah dada dan kemaluannya. SP2 menyatakan kejadian pertama ini telah menyebabkan beliau trauma dan fobia dan perasaan ini tidak pernah hilang, beliau rasa tidak selesa apabila berada dekat dengan ayah sendiri serta ahli keluarga yang lain kerana takut kejadian tersebut berulang lagi. Namun SP2 berjaya menyembunyikan kejadian itu daripada pengetahuan ahli keluarga dan cuba bereaksi secara normal di hadapan ahli keluarga kerana takut untuk bercerita kepada sesiapa. [16] Apabila kejadian yang sama berlaku untuk kali kedua, SP2 menyatakan beliau begitu takut, trauma dan rasa tertekan kerana ianya perkara yang berulang serta takut akan berlaku lagi pengulangan kejadian yang sama pada masa akan datang. Akibatnya, kejadian itu telah memberi kesan atau gangguan emosi dan tekanan yang hebat kepada emosinya sehingga beliau menjadi murung dan ingin membunuh diri. [17] SP3 iaitu doktor tersebut telah membuat laporan polis Beranang/001502/20 atas kejadian yang berlaku. Perlu dijelaskan juga di sini, bagi kejadian yang berlaku di rumah OKT pada tahun 2017, pertuduhan bagi kejadian tersebut, terdapat permohonan TPR untuk DNAA. Maka HMS terdahulu telah pun DNAA kes tersebut. Oleh itu hanya pertuduhan pada tahun 2020 sahaja yang dibicarakan di hadapan Mahkamah ini.”

Di akhir kes pendakwaan, HMS (pertama) mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie dan memanggil tertuduh untuk membela diri. HMS yang mendengar perbicaraan di peringkat pendakwaan telah bertukar ke Jabatan Peguam Negara.

Ketika di peringkat pembelaan, HMS baharu telah menyambung pendengaran perbicaraan. Seramai dua (2) orang saksi yang dipanggil untuk memberikan keterangan bagi pihak pembelaan dan tertuduh telah memilih memberikan keterangan secara bersumpah di kandang saksi. Selain tertuduh, isteri tertuduh juga telah dipanggil untuk memberi keterangan.

Secara amnya, peguam tertuduh telah mengemukakan dua belas alasan rayuan yang mana pada asasnya rayuan tertuduh adalah berpaksikan kepada alasan-alasan pokok seperti berikut: i. HMS telah khilaf apabila mensabitkan tertuduh dengan kesalahan terhadapnya apabila Puan Norhazani Binti Hamzah, HMS (pertama) yang mendengar perbicaraan di peringkat pendakwaan tidak menyediakan Alasan Penghakiman (AP). Oleh itu, terdapat kegagalan pembuktian kes prima facie oleh pihak pendakwaan. ii. HMS baharu yang menyambung mendengar perbicaraan kes ini di peringkat pembelaan hanya menyediakan AP di peringkat pembelaan sahaja. Oleh itu, kebolehterimaan saksi-saksi pendakwaan dan kebolehpercayaan dan kredibiliti saksi-saksi pendakwaan di peringkat pendakwaan adalah dipertikaikan oleh tertuduh apabila tidak ada AP HMS (pertama) di peringkat pendakwaan. Ini telah menyebabkan prejudis dan ketidakadilan kepada tertuduh. Tambahan pula, dihujahkan terdapat percanggahan material keterangan SP2 dan kegagalan HMS menilai keterangan SP4. iii. HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal mempertimbangkan Pertuduhan Pindaan Pertama sebagai cacat, defektif dan bersifat prejudis terhadap tertuduh apabila tidak disandarkan kepada mana-mana laporan polis (First Information Report) yang kukuh. iv. HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal menyatakan secara kukuh dari keterangan mana yang mendorong beliau mensabitkan Perayu atas pertuduhan tersebut, memandangkan sebahagian besar daripada keterangan Pendakwaan adalah berkenaan pertuduhan kejadian berlaku dalam tahun 2017 yang mana tertuduh telah dilepas dan dibebaskan (DNAA). v. Kekhilafan HMS memutuskan pembelaan tertuduh sebagai penafian kosong dan berfikiran terkemudian (afterthought defence). vi. Kekhilafan HMS mensabitkan hukuman berlebihan terhadap tertuduh. Gagal mengikuti trend hukuman, dan menindas terhadap tertuduh tanpa mengambil kira faktor-faktor mitigasi yang dikemukakan bagi pihak tertuduh.

Manakala pihak pendakwaan menghujahkan seperti berikut: a. HMS tidak terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila memutuskan bahawa pihak Pendakwaan telah membuktikan semua intipati pertuduhan di bawah seksyen 14(a) Akta 792 dan memutuskan pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap tertuduh dan memerintahkan tertuduh membela diri atas pertuduhan tersebut. b. Pertuduhan Pindaan Pertama adalah memenuhi keperluan peruntukan seksyen 152 dan 153 Kanun Tatacara Jenayah. Bagaimana kesalahan dilakukan tidak perlu dinyatakan di dalam pertuduhan sepertimana kehendak statutori di bawah seksyen 154 Kanun Tatacara Jenayah. c. HMS telah mempertimbangkan keterangan SP4. Namun SP4 tidak sedar dan tidak nampak kejadian yang berlaku ke atas SP2 disebabkan sedang leka bermain game pada masa kejadian. Oleh itu, keterangan SP4 menguatkan lagi kes pendakwaan. d. Tempoh masa hampir tiga (3) bulan diambil berkaitan Laporan Polis [Eksibit 7] tidak menjejaskan kes pendakwaan kerana terdapat penjelasan kukuh SP2 mengenai tempoh masa yang diambil. e. Berkenaan pertuduhan yang melibatkan kejadian dalam tahun 2017, pihak pendakwaan tidak meneruskan dengan pertuduhan tersebut. Tertuduh telah dilepas dan dibebaskan. Jika diteliti di dalam AP HMS, keputusan mensabitkan tertuduh dengan pertuduhan hanya melibatkan fakta dan keterangan kepada kejadian tahun 2020 sahaja, iaitu pertuduhan bagi kes ini. f. HMS yang mendengar perbicaraan kes ini mempunyai kelebihan audio visual telah membuat penilaian maksima terhadap keterangan saksi-saksi pendakwaan terutamanya keterangan SP2. HMS juga telah membuat penilaian ke atas kredibiliti SP2 dan berpuas hati dengan keterangan yang diberikan oleh SP2 yang mana SP2 adalah saksi yang kompeten kerana SP2 telah mencapai usia 18 tahun semasa memberi keterangan, dan semasa kejadian ini, SP2 berumur 15 tahun 10 bulan. Rujuk seksyen 17 dan 18 Akta 792. g. HMS tidak khilaf apabila membuat dapatan bahawa pembelaan tertuduh adalah penafian semata-mata (“bare denial”) yang direka-reka oleh tertuduh. Oleh itu, pembelaan tertuduh perlu ditolak dan telah gagal menimbulkan apa-apa keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. h. HMS menjatuhkan hukuman yang sah di sisi undang-undang dan tidak bersifat manifestly excessive. Hukuman bagi kesalahan ini adalah pemenjaraan selama tempoh tidak melebihi dua puluh tahun dan boleh juga dihukum dengan hukuman sebat. i. HMS telah mengambil kira faktor kepentingan awam sebagai faktor utama semasa menjatuhkan hukuman. Kesalahan seperti ini mewajarkan pengenaan hukuman yang berbentuk pengajaran untuk menyedarkan pesalah dan untuk dijadikan tauladan dan pengajaran kepada orang ramai supaya menjauhi kesalahan yang serupa.

HMS telah menyediakan AP yang lengkap dan terperinci mengenai keputusannya yang bersandarkan kepada kejadian yang berlaku dalam tahun 2020. Dapatan HMS dapatlah dirujuk di perenggan 26 sehingga 45 AP di RR Jilid 1.

Alasan-alasan yang dikemukakan HMS adalah seperti berikut:

Pembelaan tertuduh tidak relevan, tidak bermerit atau credible dan pembelaan tertuduh pada hemat Mahkamah adalah lemah dan remeh.

Pembelaan tertuduh tidak mampu mencabar keterangan SP2 yang lebih kukuh dan menyakinkan.

Pembelaan tertuduh bahawa SP2 memberi keterangan bercanggah, tidak mengambilkira keterangan SP4 yang berada di tempat kejadian, SP2 sedang tidur berselibung dan tertuduh tidak sengaja memegang buah dada SP2 ketika mengejutkan beliau tidak mampu menyangkal kes pendakwaan yang kukuh bersandarkan keterangan dan bukti yang melimpah ruah.

HMS juga membuat dapatan berdasarkan keterangan saksi pendakwaan dan pembelaan bahawa kehadiran tertuduh di tempat kejadian tidak dinafikan. Keberadaan SP4 di tempat kejadian tidak membantu pembelaan kerana SP4 tidak perasan trajedi yang menimpa kakak beliau (SP2) memangdangkan beliau leka bermain game. Oleh itu, keberadaan SP4 di tempat kejadian yang cuba digunakan sebagai pembelaan tertuduh juga tidak dapat membantu pembelaan tertuduh.

SP2 tidak mereka-reka cerita untuk mengenakan tertuduh. Tambahan pula, mengenai pembelaan tertuduh bahawa SP2 mempunyai hubungan yang baik dan mesra dengan tertuduh tidak pernah dibangkitkan semasa kes pendakwaan lagi.

HMS membuat dapatan bahawa pembelaan mengenai hubungan baik tersebut adalah suatu pembelaan yang afterthought.

HMS juga mendapati bahawa SP2 ketika memberi keterangan adalah sedang penuntut di bidang perubatan di salah sebuah universiti tempatan yang terkemuka. Oleh itu, HMS membuat dapatan bahawa SP2 tahu dan sedar akan perbuatan tertuduh ke atas beliau dan tidak ragu-ragu dalam keterangannya. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH TERHADAP RAYUAN TERTUDUH

Prinsip undang-undang berkaitan rayuan sepertimana diputuskan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Herchun Singh v. Public Prosecutor [1969] 2 MLJ 209 adalah mengikat Mahkamah ini. Ong Hock Thye C.J telah menyebut: “An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.”

Selain itu, mengenai hukuman yang dijatuhkan oleh HMS, Mahkamah ini berpegang kepada prinsip undang-undang mantap yang diputuskan di dalam kes PP v Loo Choon Fatt [1976] 2 MLJ 256 yang mana Mahkamah memutuskan: “The principle to be applied in imposing sentence however are the sama in every case. The High Court sitting in exercise of its revisionary powers will not normally alter the sentence unless it is satisfied that the sentence of the lower court is either manifestly inadequate or grossly excessive or illegal or otherwise not a proper sentence having regard to all the facts disclosed on the record or to all the facts which the court ought to take judicial notice of, that is to say, that the lower court clearly has erred in applying the correct principles in the assessment of the sentence. it is a firmly established practice that the court will not alter a sentence merely because it might have passed different sentence.”

Berpandukan kepada prinsip undang-undang mantap di atas yang mengikat Mahkamah ini, Mahkamah akan membuat analisa berkaitan alasan rayuan tertuduh di hadapan Mahkamah ini dan sama ada terdapat kekhilafan dari segi undang-undang dan fakta dilakukan HMS yang mewajarkan Mahkamah ini mengganggu keputusan HMS. HMS (PERTAMA) TIDAK MENYEDIAKAN AP APABILA

Berhubung dengan AP yang tidak disediakan oleh HMS (pertama) setelah membuat keputusan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap tertuduh, Mahkamah ini telah meneliti Nota Keterangan kes ini dan mendapati terdapat alasan ringkas diberikan oleh HMS (pertama) seperti berikut. Rujuk Nota Keterangan m/s 153154 RRT Jilid 2(A) : Keputusan: Setelah mahkamah mendengar kepada keterangan saksi-saksi Pendakwaan dan juga meneliti kepada Hujahan Bertulis Dan Hujahan Bertulis Balasan oleh Pendakwaan dan Pembelaan dengan penilaian maksimum Mahkamah mendapati pihak Pendakwaan telah berjaya mewujudkan kes Prima Facie ke atas tertuduh sebagaimana pertuduhan.

Berdasarkan kepada di atas, Mahkamah ini mendapati bahawa ujian yang digunakan oleh HMS (pertama) dalam memutuskan suatu kes prima facie terhadap tertuduh adalah berdasarkan ujian yang betul dan tepat yang mana HMS telah membuat penilaian maksima ke atas keterangan saksi-saksi pendakwaan dan dokumen-dokumen yang dikemukakan sepertimana prinsip undang-undang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes PP v Mohd Radzi bin Abu Bakar [2005] 6 MLJ 393.

Dalam hal ini, Mahkamah ini juga telah meneliti Nota Prosiding dalam kes ini dan mendapati bahawa HMS (pertama) telah membuat keputusan setelah pihak pendakwaan menutup kesnya. Oleh itu, HMS (pertama) tidak boleh dikatakan tidak mempertimbangkan keterangan saksi pendakwaan kerana HMS (pertama) telah membuat keputusan sebaik sahaja pendakwaan menutup kes dan keterangan-keterangan tersebut masih segar (fresh). Oleh itu, Mahkamah ini tidak bersetuju dengan isu dibangkitkan peguam tertuduh bahawa telah berlaku prejudis dan ketidakadilan kepada tertuduh.

Selain itu, Mahkamah ini juga mendapati HMS yang telah meneruskan dengan pendengaran perbicaraan kes di peringkat pembelaan telah meneliti keseluruhan keterangan saksi-saksi pendakwaan dan keterangan saksi pembelaan dan memutuskan bahawa pihak pembelaan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah. Ujian yang digunakan oleh HMS adalah betul dan tepat serta selari dengan prinsip undang-undang mantap yang diputuskan di dalam kes Mat v PP [1963] 1

Berbalik kepada isu dibangkitkan peguam perayu mengenai tiadanya AP oleh HMS (pertama) disediakan peringkat pendakwaan, Mahkamah ini merujuk kepada kes Mahkamah

Rayuan di dalam kes PP v Ramanathan a/l Chelliah [2008] MLJU Di dalam kes berkenaan, isu pokok yang dibangkitkan ialah mengenai kelewatan melampau Hakim bicara menyediakan AP selepas lima tahun pembelaan ditutup. Telah dihujahkan oleh peguam perayu (tertuduh) yang hampir sama dengan isu di hadapan Mahkamah ini bahawa kelewatan tersebut telah menyebabkan prejudis ke atas perayu dan mewujudkan ketidakadilan. Berdasarkan kepada naratif kes Mahkamah Rayuan tersebut, Hakim Mahkamah Tinggi telah membenarkan rayuan tertuduh atas alasan bahawa kelewatan Hakim bicara menyediakan AP telah menyebabkan prejudis dan ketidakadilan kepada tertuduh. Hakim Mahkamah Tinggi telah membenarkan rayuan tertuduh. Pihak pendakwaan telah merayu ke Mahkamah Rayuan dan rayuan pihak pendakwaan dibenarkan dan keputusan Hakim bicara dikekalkan.

Mahkamah Rayuan di dalam kes tersebut telah memutuskan bahawa kelewatan tidak secara ipso facto melemahkan (vitiates) sesuatu keputusan. Berhubung isu sama ia memprejudiskan tertuduh, Zainun Ali HMR (ketika itu) memutuskan seperti berikut: “(1) A scrutiny of the trial judge’s detailed notes of proceedings showed that the trial judge had scrupulously recorded her observations and made remarks of the witnesses as the trial unfolded. These contemporaneous observations of the material witnesses as to their demeanor and circumstances in determinant their credibility left little room for the respondent to contend that the trial judge’s assessment would be less than accurate or that her observation was blurred or blunted by the passage of time.... Thus, unfairness and prejudice in this regard had not been successfully established.

Unquestionably, we find that the issue raised as to the demeanour and credibility of witnesses had been given due consideration by the trial judge. The learned High court Judge had fallen into error in finding otherwise.”

Berdasarkan kepada kes di atas, apa yang hendak ditekankan oleh Mahkamah ini ialah mengenai prinsip undang-undang mengenai isu prejudis dan ketidakadilan. Walaupun kes tersebut menyentuh mengenai kelewatan lima (5) tahun AP disediakan oleh HMS, berbanding dengan kes ini yang mana tidak ada AP yang mencerakinkan keputusan HMS (pertama), Mahkamah ini berpandangan bahawa walaupun tidak ada AP tersebut, ia tidak memprejudiskan tertuduh atau menyebabkan ketidakadilan kepada tertuduh. Ini adalah kerana, nota prosiding kes adalah lengkap. HMS yang mengambilalih juga telah meneliti keseluruhan keterangan saksi-saksi dalam kes tersebut. Untuk menjawab isu dibangkitkan dalam rayuan tertuduh, persoalan pokok kepada Mahkamah ini yang perlu diputuskan adalah menentukan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan semua intipati pertuduhan di peringkat pendakwaan. INTIPATI PERTUDUHAN – PERINGKAT PRIMA FACIE

Intipati bagi satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 14(a) Akta sepertimana prinsip undang-undang diputuskan oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Pendakwa Raya v Mohd Faiza Rizza Mohd Ropi [2024] CLJU 2478 dan berdasarkan kepada naratif kes di hadapan HMS ialah seperti berikut: i. OKT telah melakukan kontak fizikal berbentuk seksual terhadap mangsa iaitu tangan kiri OKT memegang buah dada SP2 bagi tujuan seksual; ii. kontak fizikal itu tidak melibatkan persetubuhan; dan iii. mangsa (SP2) adalah seorang kanak-kanak semasa kejadian.

Berdasarkan kepada Nota Prosiding, tidak ada keraguan yang dapat ditimbulkan oleh tertuduh mengenai intipati-intipati tersebut. SP2 adalah saksi yang kompeten untuk memberi keterangan dan keterangan beliau adalah konsisten dengan keterangan SP1 dan SP3. Oleh itu, keterangan saksi-saksi pendakwaan adalah dipercayai dan kredible.

Pihak peguam tertuduh menghujahkan SP4 berada berdekatan sofa dan tidak mungkin untuk tertuduh melakukan perbuatan memegang buah dada SP2 dan sewajarnya diambilkira oleh

Walau bagaimanapun, fakta adalah jelas bahawa SP4 tidak melihat kejadian tersebut. Walaupun SP4 berada berdekatan, akan tetapi, SP4 leka bermain game. Kedudukan sofa dan dapur yang mana penghuni lain rumah tersebut berada tidak dapat dilihat dari dapur kerana terdapat langsir memisahkan dapur dan ruang tamu. Ini telah memberikan peluang dan ruang untuk tertuduh mengambil kesempatan ke atas SP2 yang sedang berbaring di sofa mengadap TV.

SP2 telah memperjelaskan semasa peringkat pemeriksaan utama di dalam keterangannya mengenai situasi ini. Rujuk RRT2(A) di m/s 49-50: TPR: Pohon SP2 buat tandaaan X pada Sofa 3 seat di gambar C D & E (SP2 membuat tandaan X pada gambar ID 2) Q: kamu kata tidur kepala kamu disofa 3 seat, boleh buat tandaan X1 di sofa 3 seat kepala kamu dan X2 kaki kamu. A: [SP2 buat tandaan] Q: semasa tidur di sofa X kedudukan kamu macamana? A: saya tidur mengiring, Bahagian muka menghadap TV. Q: masa itu pakai pakaian apa? A: saya pakai T shirt lengan panjang warna kelabu dengan seluar panjang biasa Q: warna seluar boleh ingat? A: tidak Q : kamu kata terasa tangan pegang buah dada , tangan tu datang dari arah mana A: Dari arah belakang sofa yang 3 seat Q: kamu terjaga A: betul Q: bila terjaga nampak pakcik? A: ya Q: kamu menghadap TV, tangan datang dari belakang sofa, macamana nampak pakcik A: saya menghadap TV nampak reflection pakcik saya, saya terus tepis dan saya pandang pakcik saya untuk confirmkan yang itu memang dia. Q: kamu kata nampak reflection, TV macamana? A: TV tak menyala Q: warna apa kalau TV tak menyala A: warna hitam gelap Q: Reflection dari mana A: Daripada baju yang día pakai saya boleh nampak kat TV tu. Q: kamu ingat tangan pakcik sebelah mana boleh ingat? A: Sebelah kiri Q: kamu tepis guna apa? A: dengan tangan belah kiri Q: Boleh ingat semasa toleh, toleh ke arah mana untuk nampak pakcik? A: toleh ke arah belakang sofa Q:Bila toleh ,nampak pakcik di bahagian mana A: dia berdiri belakang sofa dekat area 2nd seat sofa. TPR: boleh tandakan kedudukan pakcik (tandakan Y) Anggaran kedudukan buah dada kamu yang pakcik pegang buah dada tandakan X3 (SP2 buat tandaan X3).

SP4 tidak sedar akan kejadian menimpa kakaknya (SP2) kerana setelah tertuduh memegang payu dara SP2, SP2 hanya menepis tangan tertuduh dan tidak menjerit. Namun, SP2 menoleh ke arah tertuduh dan tidak syak lagi bahawa tertuduh (pakcik) SP2 yang memegang payu dara SP2 yang dikuatkan lagi dengan reflection tertuduh pada kaca TV yang berada dalam offmode.

Mahkamah juga bersetuju dengan hujahan Timbalan Pendakwa Raya mengenai kebolehterimaan keterangan SP2 yang berumur 15 tahun 10 bulan yang dianggap sebagai kanak-kanak di bawah Akta. Ini adalah menurut peruntukan seksyen 17 dan 18 Akta dan tidak ada keterangan lain sehingga menyebabkan HMS tidak mempercayai keterangan SP2.

Akibat kejadian tersebut yang merupakan kali kedua yang menimpa SP2 yang dilakukan oleh tertuduh yang sama, ia telah meninggalkan kesan yang mendalam kepada SP2. Ini dikuatkan lagi dengan pemeriksaan oleh pegawai perubatan SP3 di Jabatan Kecemasan, Hospital Kajang. SP3 telah membuat laporan polis (eksibit P7) kerana SP2 adalah mangsa jenayah seksual bapa saudara SP2.

Pihak pembelaan cuba untuk menyangkal pandangan SP3 mengenai pemeriksaan perubatan dilakukan yang mana menurut keterangan SP3, SP2 mengalami trauma akibat kejadian buruk yang berlaku ke atas beliau.

Mahkamah ini berpandangan walaupun SP3 adalah seorang pegawai perubatan dan bukan seorang doktor pakar psikiatri, pemeriksaan yang dilakukan oleh beliau sebagai seorang pegawai perubatan tidak boleh diragui.

Pihak pembelaan juga tidak mengemukakan sebarang laporan perubatan untuk menyangkal rumusan SP3 ke atas trauma yang dilalui SP2 sepertimana diperuntukkan oleh seksyen 103 Akta Keterangan.

Berkenaan isu kecacatan ke atas pertuduhan pindaan pertama, Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan Timbalan Pendakwa Raya bahawa bahawa laporan polis yang merupakan laporan maklumat pertama (first information report) hanyalah satu aduan untuk membolehkan suatu siasatan dimulakan oleh pihak polis. Hasil siasatan itulah yang kemudiannya menjadi asas kepada sesuatu pertuduhan. Oleh itu, untuk menyandarkan keseluruhan kes kepada maklumat yang terkandung di dalam laporan tersebut semata-mata adalah tidak wajar dan tidak adil.

Isu dibangkitkan pihak pembelaan telahpun terjawab berdasarkan keputusan Herchun Singh & Ors v Public Prosecutor [1969] 2 MLJ 209 yang mana Mahkamah Persekutuan menyatakan seperti berikut; “…as regards omissions in the first information report, we would endorse Sohoni’s commentary on section 154 of the Indian Criminal Procedure Code (16th Edition, Vol I, page 750), which is similar to section 107 of our Criminal Procedure Code, as follows: - “it is a mistake to believe that a person cannot be the accused unless his name appears in the first information report. The provisions of the Code lay down no such stipulation. All that is required for purpose of this section is that there should be clear, definite information about the commission of a cognizable offence to set the investigation machinery in motion. Futher, the information required need not contain the circumstances of the commission of the offence, nor the names of the offenders or the witnesses, for the main purpose of investigation is to ascertain these matters…the first information report is not an Encyclopedia. It is not the beginning and ending of every case. It is only a complaint to set the affairs of law and order in motion. It is only at the investigation stage that all the details can be gathered and filled up.”

Lanjutan daripada laporan polis yang dibuat oleh SP3, pihak polis telah menjalankan siasatan dan mendapat maklumat tentang kejadian yang sebenarnya berlaku sepertimana keterangan-keterangan yang dikemukakan di Mahkamah. Oleh itu, laporan polis yang dibuat oleh SP3 adalah laporan maklumat pertama yang membolehkan siasatan dibuat dan kejadian sebenar dirungkai. Pertuduhan ke atas tertuduh dibuat berdasarkan hasil siasatan dan bukanlah bersandarkan laporan polis SP3 semata-mata.

Mengenai isu laporan polis (eksibit P7) yang dikatakan lewat dibuat, Mahkamah membuat dapatan bahawa isu dibangkitkan adalah tidak bermerit mengambilkira keterangan SP3 yang telah membuat laporan polis sebaik selepas membuat pemeriksaan perubatan ke atas SP2. Rujuk Pendakwa Raya v Mohd Faiza Mohd Ropi (supra).

Mahkamah ini juga berpandangan bahawa isu berkaitan dengan HMS yang dikatakan tersalah arah kerana membuat dapatan berasaskan insiden yang berlaku ke atas SP2 dalam tahun 2017 dan pertuduhan tersebut telah digugurkan (DNAA) oleh pihak pendakwaan.

Mahkamah ini berpandangan tidak ada asas mengenai isu dibangkitkan kerana berdasarkan kepada AP, tidak diragui mengenai dapatan yang dibuat oleh HMS adalah bersandarkan insiden berlaku dalam tahun 2020.

Selain itu, pembelaan tertuduh bahawa SP2 tidur berselubung dalam selimut ketika berbaring di atas sofa juga tidak berjaya menimbulkan sebarang keraguan. Pembelaan tertuduh bahawa beliau melihat seseorang sedang tidur dan ingin mengejutkan seseorang tanpa mengetahui itu adalah SP2 kerana waktu sudah hampir berbuka puasa. Jika sekalipun SP2 dikatakan berselubung, kenapa pula harus tertuduh memegang bahagian payu dara SP2. Tertuduh bolehlah cuba mengejut SP2 dengan menepuk di bahagian hujung kaki SP2.

Walau bagaimanapun, keterangan SP2 semasa perbicaraan kes pendakwaan adalah jelas bahawa SP2 tidur di sofa 3-seater tanpa berselubung atau berselimut. Tambahan pula, mana mungkin SP2 dapat menepis tangan tertuduh dan melihat bayang tertuduh di kaca TV yang dalam keadaan off-mode sekiranya beliau berselibung.

Mahkamah ini juga membuat dapatan bahawa tidak ada sebab untuk SP2 mereka-reka cerita bagi kejadian yang amat serius dan telah meninggalkan trauma kepada SP2.

Mengenai gambar-gambar yang dikemukakan oleh tertuduh untuk menguatkan pembelaan tertuduh bahawa SP2 dan tertuduh mempunyai hubungan mesra antara pakcik dan anak saudara, Mahkamah ini mendapati bahawa dapatan HMS bahawa gambar-gambar tersebut tidak material dan tidak relevan kerana berlaku di sekitar tahun 2018 dan 2019 sedangkan kejadian berlaku pada 30.4.2020. Tambahan pula, pembelaan tertuduh mengenai hubungan mesra tersebut tidak pernah dibangkitkan semasa kes pendakwaan lagi. Oleh hal demikian, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan HMS bahawa pembelaan tertuduh adalah an afterthought defence. Rujuk perenggan 42-43 AP HMS.

Manakala dapatan HMS bahawa SD2 adalah saksi berkepentingan kerana hubungan suami isteri dengan tertuduh. Walau pun SD2 adalah saksi berkepentingan, HMS telah mengambil langkah berwaspada dalam menerima keterangan SD2 dan mendapati keterangan SD2 gagal mematahkan kes pendakwaan. Keterangan SD2 hanyalah cuba menyokong keterangan tertuduh.

Penekanan yang diberikan oleh HMS dalam penghakimannya bahawa faktor penting yang diambilkira oleh Mahkamah dalam menjatuhkan hukuman adalah meneliti sama ada kesalahan yang dilakukan merupakan kesalahan serius dan berat walaupun mitigasi pesalah ialah beliau tidak mempunyai kesalahan lampau.

Mahkamah ini juga bersetuju dengan keputusan HMS bahawa kesalahan yang dilakukan tertuduh adalah suatu kesalahan yang serius dan berat yang melibatkan kanak-kanak. Parlimen telah menggubal secara spesifik Akta 792 yang diwartakan pada 7.7.2017 untuk mewujudkan peruntukan khusus mengenai kesalahan seksual terhadap kanak-kanak yang berumur di bawah 18 tahun termasuk kanak-kanak yang umurnya dinyatakan dalam undang-undang bertulis yang lain, dan memperuntukkan hukumannya sebagai tambahan kepada kesalahan seksual terhadap kanak-kanak yang sedia ada.

Adalah jelas bahawa kanak-kanak adalah aset negara yang mana hak kanak-kanak hendaklah dilindungi. Sehubungan itu, dalam konteks kes ini, penderaan seksual ke atas kanak-kanak adalah serius yang mana hanya menyentuh mana-mana bahagian tubuh kanak-kanak atau bahkan dengan objek untuk tujuan seksual adalah merupakan suatu kesalahan di bawah Akta 792 dan jika disabitkan akan dihukum penjara selama tempoh tidak melebihi 20 tahun dan juga boleh dikenakan hukuman sebatan.

Jika diperincikan Akta 792, dapatlah dilihat bahawa kesalahan melibatkan kanak-kanak amatlah serius sehinggakan jika seseorang yang disabitkan kesalahan ialah lelaki dan berumur lebih daripada 50 tahun, Mahkamah masih boleh mengenakan hukuman sebat. Dalam erti kata lain, Mahkamah boleh mengenakan hukuman sebat dan ia tidak melanggar peruntukan am perenggan 289(c) Kanun Tatacara Jenayah. Rujuk seksyen 25 Akta 792.

Pihak peguam tertuduh tidak memberikan sebarang autoriti undang-undang untuk menguatkan hujahannya bahawa hukuman yang dikenakan HMS tidak mengikut trend dan hukuman penjara lapan tahun akan menyebabkan crushing effect kepada tertuduh. Begitu juga, Timbalan Pendakwa Raya juga tidak merujuk kepada sebarang autoriti mengenai trend hukuman bagi kesalahan yang serupa.

Mahkamah merujuk kepada tren hukuman yang diputuskan oleh Mahkamah atasan dan mendapati Mahkamah Rayuan di dalam kes Ibrahim bin Mahd Nazri v PP and other appeals [2024] 5 MLJ 784 telah mengekalkan hukuman penjara 8 tahun dari tarikh perayu/tertuduh ditangkap dan satu (1) sebatan. Perayu di dalam kes tersebut telah mengaku salah atas pertuduhan terhadapnya.

Di dalam kes ini, HMS telah menjatuh hukuman lapan (8) tahun penjara dari tarikh jatuh hukum (23.12.2024). Mahkamah ini memutuskan bahawa hukuman yang dikenakan tidak berlebihan (manifestly excessive) sepertimana trend hukuman semasa.

Dalam hal ini, Mahkamah ini mendapati bahawa tertuduh telah melakukan suatu perkara yang keji ke atas anak saudaranya sendiri yang telah menyebabkan trauma terhadap SP2. Mengikut fakta kes, tertuduh tidak mengaku salah dan mohon dibicarakan. Perbicaran kes telah berjalan dengan pihak pendakwaan memanggil seramai lima (5) orang saksi.

Mahkamah ini berpandangan bahawa keputusan HMS adalah mengikut undang-undang. Tertuduh juga bernasib baik kerana HMS tidak menjatuh hukuman sebatan ke atas tertuduh. Memandangkan tidak ada hujahan secara serius dibuat oleh peguam tertuduh yang berasaskan kepada autoriti Mahkamah atasan mengenai hukuman, Mahkamah mengekalkan keputusan HMS berkaitan hukuman dan perintah tambahan yang dibuat. Hukuman berjalan dari tarikh keputusan hari ini.

Berdasarkan kepada alasan-alasan di atas, Mahkamah ini menolak rayuan tertuduh. Keputusan Hakim Mahkamah Sesyen atas sabitan dan hukuman serta perintah-perintah tambahan dikekalkan. PERMOHONAN LISAN PENGGANTUNGAN PELAKSANAAN

Peguam perayu akan memfailkan rayuan selewat-lewatnya besok. Permohonan dibuat atas sebab kesihatan sepertimana diagnosis Hospital kajang Plaza Medical Centre. Tertuduh juga perlu mendapat rawatan follow-up di Hospital Besar Seremban. terutamanya masalah kesihatan kronik pada kaki tertuduh yang memerlukan rawatan susulan di Hospital Besar Seremban. Laporan perubatan juga dilampirkan peguam. Selain peguam tertuduh merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Muhammad Ra’abilshah Samzali v PP [2024] 6 MLRA 121 untuk menyokong hujahannya. Jaminan dikenakan di Mahkamah Sesyen sebanyak RM15,000.00. salinan kad OKU juga dilampirkan. Manakala Timbalan Pendakwa Raya membantah permohonan tersebut. Sekiranya Mahkamah membenarkan, beliau memohon wang jaminan dinaikkan kepada

TERHADAP PERMOHONAN LISAN PENGGANTUNGAN PELAKSANAAN HUKUMAN

Setelah mendengar hujahan kedua-dua belah pihak, Mahkamah memutuskan bahawa terdapat keadaan khas yang memberi justifikasi untuk Mahkamah membenarkan permohonan penggantungan pelaksanaan hukuman. ini mengambilkira