Azhar Bin Ahmat v Rozana Binti Hussain (12BNCC-31-09/2017)

tuntutan Plaintif untuk amaun RM 579,000.00 ditolak;

Perjanjian Pinjaman bertarikh 8 Mac 2011 adalah batal dan tidak sah dan jumlah wang sebanyak RM 21,000.00 harus dibayar oleh Plaintif kepada Defendan. [2] Setelah meneliti keterangan yang dikemukakan dan rayuan Plaintif, mahkamah ini telah memutuskan seperti berikut –

Rayuan Plaintif terhadap keputusan Mahkamah Sesyen menolak tuntutan Plaintif untuk amaun RM 579,000.00 ditolak; dan 3

Rayuan Plaintif terhadap keputusan Mahkamah Sesyen yang memutuskan Perjanjian Pinjaman bertarikh 8 Mac 2011 adalah batal dan tidak sah dibenarkan. [3] Plaintif memfailkan rayuan ke Mahkamah Rayuan terhadap hanya sebahagian keputusan mahkamah ini, iaitu keputusan yang menolak tuntutan Plaintif untuk amaun RM 579,000.00. Manakala Defendan tidak merayu terhadap keputusan mahkamah ini yang memutuskan Perjanjian Pinjaman adalah sah dan tidak batal. [4] Pihak-pihak dalam rayuan akan dirujuk sebagaimana mereka dirujuk di Mahkamah Sesyen. Latarbelakang [5] Defendan telah memohon bantuan kewangan dari Plaintif untuk perniagaan Defendan yang mengusahakan sebuah petrol kiosk Shell dan Mini Mart. Perniagaan berdaftar Defendan dijalankan dengan nama dan gaya Sentral Kota Damansara (Perniagaan SKD) dengan nombor pendaftaran 001363371-W. Sehubungan itu Plaintif dan Defendan telah memasuki Perjanjian Pinjaman pada 8 Mac 2011 (Perjanjian Pinjaman). Di antara terma yang relevan adalah seperti berikut – 4

Berdasarkan Annexure pada Perjanjian Pinjaman amaun yang telah dipinjamkan kepada Defendan adalah RM 200,000.00. Kemudiannya terdapat pinjaman tambahan yang diberikan berjumlah RM 159,000.00. Keseluruhan pinjaman yang diberikan oleh Plaintif kepada Defendan adalah RM 359,000.00.

Defendan hendaklah membayar segala hutang di bawah Perjanjian Pinjaman selepas 5 tahun iaitu pada atau sebelum 7 Mac 2016 (tempoh tamat Perjanjian Pinjaman).

Defendan hendaklah membayar kepada Plaintif jumlah minima sebanyak RM 10,000.00 pada atau sebelum 7 haribulan setiap bulan bermula dari tarikh Perjanjian Pinjaman sehingga tempoh tamat Perjanjian Pinjaman sebagai perkongsian keuntungan bersama (profit sharing) dari Perniagaan SKD. [6] Melalui satu surat pengakuan hutang bertarikh 20 Oktober 2014 (Surat Pengakuan Hutang) Defendan telah mengaku berhutang kepada Plaintif jumlah wang sebanyak RM 369,000.00 sebagai wang modal 5 dan RM 40,000.00 sebagai tunggakan keuntungan setakat bulan Oktober 2014. [7] Tarikh tempoh tamat Perjanjian Pinjaman telah berlalu tetapi Defendan telah gagal membuat pembayaran balik segala jumlah terhutang dan tertunggak walaupun telah dituntut oleh Plaintif. Sehubungan itu Plaintif telah memfailkan writ saman terhadap Defendan menuntut jumlah sebanyak RM 579,000.00 yang terhutang dan tertunggak, faedah ke atas jumlah yang dituntut tersebut dan kos. Kes Plaintif [8]

Tindakan Defendan memberi pinjaman melalui Perjanjian Pinjaman adalah bertentangan dengan Akta Pemberi Pinjaman Wang 1951 (Akta PPW) kerana Plaintif bukanlah pemberi pinjaman wang yang berlesen di bawah Akta tersebut. 7

Berhubung Perjanjian Pinjaman tersebut, Defendan dalam kedudukan “unequal bargaining power” dan terma Perjanjian Pinjaman bersifat opresif dan tidak munasabah.

Plaintif telah menikmati pengayaan tidak adil (unjust enrichment) atas pembayaran yang dibuat oleh Defendan. [11] Defendan telahpun membuat pembayaran semula berjumlah RM 380,000.00 kepada Plaintif yang melebihi jumlah pinjaman yang diberikan oleh Plaintif kepada Defendan. Defendan memplidkan Plaintif telah melakukan frod ke atas Defendan dan menyenaraikan butir-butir frod dalam Tuntutan Balasnya. Antara perbuatan frod yang dikatakan dilakukan oleh Plaintif adalah menggunakan pekerja Plaintif untuk memaksa Defendan menandatangani Surat Pengakuan Hutang. Melalui Surat Pengakuan Hutang tersebut Defendan mengaku Defendan berhutang kepada Plaintif sebanyak RM 369,000.00. [12] Dalam Tuntutan Balasnya, Defendan memohon, antara lain, perintah deklarasi bahawa Perjanjian Pinjaman tersebut adalah batal dan tidak sah kerana Plaintif bukanlah seorang pemberi pinjam wang yang berlesen di bawah Akta PPW dan menuntut jumlah RM 380,000.00 dibayar balik kepada Defendan. 8 Keputusan Mahkamah Sesyen [13] Selepas perbicaraan penuh, Mahkamah Sesyen telah menolak tuntutan Plaintif bagi amaun RM 579,000.00. Berdasarkan Alasan Penghakiman, alasan bagi keputusan sedemikian boleh diringkaskan seperti berikut –

Perjanjian Pinjaman adalah tidak sah dan terbatal kerana transaksi yang dilakukan oleh Plaintif adalah transaksi pinjaman wang yang tidak berlesen dan ini menyalahi peruntukan dalam Akta PPW. Keputusan sedemikian adalah berdasarkan alasan-alasan berikut –

sebelum Plaintif memberikan pinjaman kepada Defendan, kedua-dua pihak tidak langsung mengenali antara satu sama lain. Mereka telah dikenalkan oleh pihak ketiga iaitu SP 2 yang merupakan kawan kepada Plaintif. Ini berbeza dengan kes Sundaram Subramaniam v Alamrio Properties Sdn Bhd & Ors [2016] MLJU 476 di mana plaintif dan defendan dalam kes tersebut saling kenal mengenali antara satu sama lain. 9

(ii) wang RM 200,000.00 yang dipinjamkan oleh Plaintif kepada Defendan adalah wang Plaintif sendiri. Ini kerana tidak ada keterangan bahawa Plaintif sebenarnya telah mendapatkan bantuan kewangan daripada pihak lain untuk memberikan pinjaman tersebut kepada Defendan. Ini berbeza dengan kes Sundaram Subramaniam di mana plaintif dalam kes tersebut terpaksa mengambil kemudahan overdraf untuk membantu defendan.

(iii) Plaintif telah memberi pinjaman kepada dua syarikat lain iaitu Izu One Enterprise dan E Zain Enterprise di mana kedua-dua syarikat tersebut adalah syarikat minyak. Dalam kes Sundaram Subramaniam, plaintif hanya memberi pinjaman kepada defendan-defendan sahaja.

(iv) oleh kerana Perjanjian Pinjaman adalah tidak sah dan terbatal maka RM 380,000.00 yang telah dibayar oleh Defendan kepada Plaintif hendaklah dikembalikan kepada Defendan. Walau bagaimanapun memandangkan Defendan sendiri mengaku telah menerima sejumlah RM 359,000.00 daripada Plaintif maka amaun tersebut hendaklah ditolak. Oleh itu baki 10 RM 21,000.00 hendaklah dipulangkan oleh Plaintif kepada Defendan.

mengenai RM 10,000.00 yang dikatakan oleh Plaintif sebagai perkongsian keuntungan, Artikel 4.5 Perjanjian Pinjaman bukanlah peruntukan mengenai perkongsian keuntungan. Sebaliknya Plaintif menggunakan Artikel 4.5 tersebut untuk berselindung bagi maksud mengenakan faedah atas pinjaman yang diberikan kepada Defendan. Keputusan sedemikian adalah berdasarkan alasan berikut –

Artikel 4.5 tersebut tidak memperuntukan bahawa keuntungan RM 10,000.00 adalah selepas ditolak semua kos operasi Perniagaan SKD seperti didakwa oleh Plaintif.

(ii) Artikel 11.5 Perjanjian Pinjaman memperuntukkan bahawa Perjanjian tersebut tidak menjadikan pihak-pihak sebagai rakan kongsi.

(iii) Tindakan Plaintif meletakkan orang kepercayaannya SP 3 adalah percubaan ke arah untuk mengambil alih stesyen minyak Defendan sedangkan tidak ada keperluan untuk Plaintif menempatkan SP 3 di 11 Perniagaan SKD kerana tugas Plaintif sepatutnya selesai selepas memberi bantuan kewangan kepada Defendan. Tambahan pula SP 3 mempunyai akses ke atas akaun-akaun Defendan dan menyediakan baucer bayaran (eksihibit P 12) yang ditandatangani oleh SP 3 dan bukan Defendan. Diputuskan juga bahawa Plaintif telah memberi satu tekanan tidak wajar ke atas Defendan apabila menempatkan SP 3 untuk mengawasi dan juga mencampuri urusan operasi Perniagaan SKD dan segala urusan kewangan melibatkan Perniagaan SKD perlu melalui SP 3.

(iv) Defendan menandatangani Surat Pengakuan Hutang kerana Plaintif mengatakan bahawa Defendan masih berhutang dengan Plaintif. Walau apapun, diputuskan bahawa Surat Pengakuan tidak memberi kesan kerana asas kepada Perjanjian Pinjaman menyalahi undang-undang. [14] Berdasarkan Memorandum Rayuannya, Plaintif berhujah bahawa HMS telah khilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila menolak tuntutan Plaintif. HMS juga dikatakan telah khilaf apabila, antara lainnya – 12

memutuskan Perjanjian Pinjaman adalah tidak sah dan terbatal atas alasan Perjanjian tersebut terjatuh di bawah Akta PPW.

memutuskan Plaintif adalah pemberi pinjaman wang yang tidak berlesen.

membuat dapatan bahawa Plaintif ada menjalankan perniagaan pinjaman wang sedangkan Defendan gagal mengemukakan sebarang bukti yang dapat menunjukkan Plaintif ada menjalankan perniagaan sedemikian.

memutuskan bahawa RM 10,000.00 di bawah Artikel 4.5 adalah faedah ke atas pinjaman dan bukan perkongsian keuntungan. Undang-undang [15] Dalam menjalankan kuasa rayuan, mahkamah ini berpandukan kepada prinsip yang telah diputuskan. Dalam kes China Airlines Ltd. v Maltran Air Corp. Sdn. Bhd. & Another Appeal [1996] 3 CLJ 163 telah diputuskan seperti berikut – 13 [2] It is a settled principle of law that in an appeal, where facts have to be reviewed, it is undesirable that the factual findings of the Court below be disturbed by the appellate Court unless it appears that those findings are clearly wrong; and it is even more undesirable to do so where the conclusions reached, to a large extent, depended on the credibility of the witnesses and the impression formed by the Court which has seen them and judged their honesty and accuracy. [3] However, there is clear authority that a distinction can be drawn between the finding of a specific fact which depends upon the credibility of witnesses, and a finding of fact which depends upon interferences drawn from other facts. In the latter case, an appellate Court will more readily interfere with the trial judge’s findings of fact and form an independent opinion. Thus, in cases where there is no question of the credibility or reliability of any witness, or where the point in dispute is the proper inference to be drawn from proved facts, an appeal Court is generally in as good a position to review and evaluate the evidence as the trial Judge… [16] Oleh itu mahkamah ini tidak harus campur tangan dengan “findings of facts and judicial appreciation of the facts of the trial judge” kecuali keputusan tersebut nampak jelas salah (Perembun (M) Sdn Bhd v Conlay Construction Sdn Bhd [2012] 1 LNS 1416, Sivalingam a/l Periasamy v Periasamy & Anor [1995] 3 MLJ 395). 14

Sama ada Perjanjian Pinjaman tidak sah dan terbatal kerana menyalahi Akta Pemberi Pinjaman Wang [17] Mengambil kira keterangan yang dikemukakan, mahkamah ini berpendapat keterangan tersebut tidak mencukupi untuk membuktikan bahawa transaksi pinjaman wang antara Plaintif dan Defendan sepertimana yang direkodkan dalam Perjanjian Pinjaman adalah transaksi pinjaman wang tidak berlesen yang menyalahi Akta PPW. Seksyen 2 Akta PPW memperuntukkan tafsiran berikut – "moneylender" means any person who carries on or advertises or announces himself or holds himself out in any way as carrying on the business of moneylending, whether or not he carries on any other business; "moneylending" means the lending of money at interest, with or without security, by a moneylender to a borrower; [18] Bagi maksud menimbangkan isu berhubung status Perjanjian Pinjaman, terdapat kes-kes yang diputuskan yang menetapkan prinsip undang-undang yang terpakai. Antara kes-kes tersebut adalah –

Dalam kes Yeep Mooi v. Chu Chin Hua & Ors [1981] 1 MLJ 14, Mahkamah Persekutuan menyatakan seperti berikut – 15 … the Moneylenders Ordinance, 1951 does not strike at moneylending but at moneylenders and at the loans lent by them. The Ordinance is never intended to apply to an individual, or any member of the public who lends money even at interest, unless he does so as a business. ( Ngui Mui Khin & Anor v Gillespie Bros & Company Ltd [1980] 2 MLJ 9. (penekanan ditambah)

Dalam kes Muhibbah Teguh v Yaacob Mat Yim [2005] 4 CLJ 853, [2005] 7 MLJ 270, [2005] MLJU 267 Mahkamamh Tinggi menegaskan – It is axiomatic that one or two moneylending transactions (even in consideration of a larger sum) does not make the lender a moneylender within the purview of the definition of 'moneylender' in s 2 of the Act. It is also axiomatic that the Act is intended to apply to moneylenders exclusively and not to moneylending transaction or transactions per se. This statement of law was again affirmed by Federal Court in Yeep Mooi v Chu Chin Chua & Ors [1981] 1 MLJ 14… (penekanan ditambah) [19] Berdasarkan kes-kes di atas adalah jelas isu sama ada seseorang itu pemberi pinjam wang dan sama ada sesuatu transaksi peminjaman wang terjatuh dalam konteks Akta PPW adalah merupakan suatu persoalan yang semestinya diputuskan berdasarkan fakta setiap kes. 16 [20] Dalam kes di hadapan mahkamah ini, mahkamah ini berpendapat tidak ada keterangan yang mencukupi yang boleh dipercayai yang dikemukakan bagi menunjukkan Plaintif menjalankan perniagaan sebagai seorang pemberi pinjam wang dalam ertikata Akta PPW. Plaintif mengaku bahawa dia ada memberi pinjaman persahabatan (friendly loan) kepada sebuah syarikat bernama Izu One Enterprise dan pinjaman tersebut belum habis dibayar. Selain daripada keterangan itu, tidak ada keterangan lanjut dikemukakan untuk menyokong dakwaan Defendan bahawa transaksi peminjaman wang antara Plaintif dan Defendan menyalahi Akta PPW. [21] Pengataan HMS bahawa Plaintif memberi pinjaman kepada sebuah lagi syarikat iaitu E Zain Enterprise adalah tidak tepat kerana testimoni Plaintif jelas mengatakan dia tidak ada memberi pinjaman kepada E Zain Enterprise dan ini tidak dicabar oleh peguam Defendan (lihat keterangan Plaintif di muka surat 88 Rekod Rayuan Jilid 1). [22] Walau apapun, perlu diingat satu atau dua transaksi pinjaman tidak semestinya bermakna seseorang itu menjalankan perniagaan memberi pinjam wang dan seterusnya menjadikannya pemberi pinjam wang dalam konteks Akta PPW. Ini adalah kerana memberi pinjam wang tidak sama dengan menjalankan perniagaan memberi pinjam 17 wang (Sardhan Singh v Sellathurai [1955] MLJ 117). Malahan dalam kes Ngui Mui Khin & Anor v Gillespie Bros & Company Ltd [1980] 2 MLJ 9 mahkamah memutuskan tidak salah bagi seseorang yang memberi pinjam wang untuk mengenakan faedah ke atas wang yang dipinjamkan asalkan dia tidak menjalankan perniagaan memberi pinjam wang. Selanjutnya mahkamah dalam kes Ngui Mui Khin & Anor memutuskan bagi membuktikan perniagaan memberi pinjam wang, perlu ada unsur kesinambungan (continuity), sistem atau pengulangan transaksi yang sama (Chow Yoong Hong v Choong Fah Rubber Manufactory [1962] AC 209, [1962] MLJ 74). Tidak ada keterangan yang dikemukakan oleh Defendan yang membuktikan bahawa Plaintif telah menjalankan transaksi memberi pinjam wang secara bersinambungan dan berulang-ulang dan melibatkan mana-mana pihak lain. [23] Selain itu, dakwaan Defendan bahawa dia dimaklumkan oleh kawannya Zalina bahawa Plaintif menjalankan perniagaan meminjamkan wang tidak disokong dengan apa-apa keterangan. Mahkamah ini juga berpendapat fakta bahawa Plaintif dan Defendan tidak mengenali satu sama lain dan setelah berjumpa pada malam 6 Mac 2011 Plaintif terus memberikan pinjaman tidaklah dengan sendirinya menjadikan Plaintif seorang peminjam wang dalam konteks Akta PPW. Berdasarkan keterangan adalah tidak dipertikaikan bahawa 18 Plaintif telah membayar amaun RM 150,000.00 kepada Shell pada keesokan harinya (7 Mac 2011). Ini bagi membantu Defendan yang terdesak untuk mendapatkan wang sejumlah itu untuk membayar hutang tertunggak dengan pihak Shell pada keesokan harinya bagi mengelakkan lesennya sebagai pengedar ditarik balik oleh pihak Shell. Defendan sendiri mengaku bahawa lesennya akan ditarik balik jika dia tidak menyelesaikan bayaran RM 150,000.00 kepada Defendan. [24] Dalam memutuskan Perjanjian Pinjaman tidak sah kerana menyalahi Akta PPW, HMS telah membandingkan fakta kes di hadapan mahkamah ini dengan fakta dalam kes Sundaram Subramaniam. Dalam kes tersebut plaintif telah, atas permintaan defendan kedua, memberi pinjam wang kepada defendan pertama iaitu sebuah syarikat di mana defendan kedua adalah ketua pegawai eksekutif. Untuk membolehkan plaintif memberi pinjaman tersebut, plaintif telah mendapatkan kemudahan overdraf. Sebagai balasan, defendan kedua hingga defendan kelima telah bersetuju memberi jaminan yang tidak boleh dibatalkan dan tanpa syarat dengan menjamin bayaran balik pinjaman berserta faedah yang telah dipersetujui. Berdasarkan fakta kes, plaintif dan defendan-defendan adalah kawan. Dalam memutuskan plaintif bukan seorang pemberi pinjam wang di bawah Akta PPW mahkamah dalam kes Sundaram Subramaniam telah menimbangkan 19 keterangan yang dikemukakan termasuklah hubungan persahabatan pihak-pihak dan kemudahan overdraf yang terpaksa diperoleh plaintif bagi memberi bantuan kewangan kepada defendan pertama. Selain daripada itu mahkamah dalam kes Sundaram Subramaniam juga telah merujuk pada kes Chow Yoong Hong dan memutuskan bahawa tidak ada keterangan yang membuktikan adanya suatu sistem dan kesinambungan transaksi pinjam wang yang dijalankan oleh plaintif. [25] Dalam kes di hadapan mahkamah ini, HMS khilaf apabila mengatakan Plaintif telah memberi pinjam wang kepada 2 syarikat lain (lihat perenggan 27 Alasan Penghakiman) sedangkan keterangan SP 1 menunjukkan dia hanya memberi pinjam wang kepada satu syarikat sahaja iaitu Izu One Enterprise. Berdasarkan perenggan 26 Alasan Penghakimannya, HMS nampaknya memutuskan bagi membuktikan Plaintif bukan seorang pemberi pinjam wang, wang yang digunakan oleh Plaintif untuk dipinjamkan kepada Defendan mestilah dipinjam dari pihak lain (seperti dalam kes Sundaram Subramaniam) dan bukan wang Plaintif sendiri. Mahkamah ini berpendapat pendirian sedemikian adalah tidak tepat dan tersalah arah. Walaupun perbandingan fakta boleh dibuat bagi membantu dalam memutuskan sesuatu kes, setiap satu kes seharusnya diadili berdasarkan fakta kes masing-masing yang dinilai secara keseluruhan. 20 [26] Beban adalah di atas Defendan untuk membuktikan Plaintif adalah pemberi pinjam wang yang tidak berlesen yang bertentangan dengan Akta PPW (seksyen 101 Akta Keterangan 1950). Dalam hal ini Defendan gagal, atas imbangan kebarangkalian, membuktikan Tuntutan Balasnya bahawa Perjanjian Pinjaman menyalahi Akta PPW kerana Plaintif seorang pemberi pinjam wang yang tidak berlesen. Oleh itu HMS telah khilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memutuskan Perjanjian Pinjaman tidak sah kerana menyalahi Akta PPW. Sehubungan itu mahkamah ini terpaksa mengenepikan keputusan HMS dan membenarkan rayuan Plaintif. [27] Memandangkan Plaintif dan Defendan telah menandatangani Perjanjian Pinjaman, kedua-dua pihak adalah terikat dengan terma dan syarat yang terkandung dalam Perjanjian tersebut. Dakwaan Defendan bahawa terma dan syarat Perjanjian Pinjaman bersifat menindas, tidak munasabah dan berat sebelah adalah tidak relevan. Adalah undang-undang mantap bahawa seseorang yang menandatangani sesuatu perjanjian / kontrak adalah terikat dengan perjanjian / kontrak tersebut melainkan dapat dibuktikan terdapat frod atau misrepresentasi dan adalah tidak relevan sama ada seseorang itu membaca atau tidak perjanjian itu (Small Holder Corp Sdn Bhd v Utusan Transport Sdn Bhd [1995] 1 LNS 223). Dalam hal ini, diperhatikan Defendan adalah 21 seorang ahli perniagaan yang berkelulusan tinggi dan telah menjalankan perniagaan mengusahakan Perniagaan Sentral SDK sejak tahun 2002. Sekiranya benar dia ditindas, diugut atau dipaksa menandatangani Perjanjian Pinjaman adalah munasabah baginya untuk berbuat sesuatu mengenainya seperti melaporkan kepada polis atau mengambil tindakan sivil ke atas Plaintif. Namun tidak ada keterangan sedemikian di hadapan mahkamah ini. [28] Hanya apabila Plaintif memfailkan tindakan undang-undang terhadap Defendan dalam tahun 2016 (iaitu selepas 5 tahun Perjanjian Pinjaman ditandatangani), barulah Defendan menimbulkan isu menindas, tidak munasabah dan berat sebelah. Tidak cukup dengan dakwaan tersebut, Defendan juga memplidkan frod dengan mengatakan dalam tahun 2014 (3 tahun selepas Perjanjian Pinjaman ditandatangani) dia dipaksa oleh pekerja Plaintiff, iatu SP 3, untuk menandatangani Surat Pengakuan Hutang. Menurut Defendan, SP 3 telah memberikan kepadanya butir untuk dimasukkan dalam Surat Pengakuan Hutang tersebut. Cara dia dipaksa oleh SP 3 adalah – SP 3 berkeras tidak akan keluar dari stesen jika dia tidak menandatangani surat tersebut (lihat keterangan Defendan di muka surat 210 hingga 211 Rekod Rayuan Jilid 1). Manakala dalam plidingnya di perenggan 7 Penyataan Pembelaan dan Tuntutan Balas, Defendan mengatakan jika dia tidak 22 menandatangani Surat tersebut “beliau akan dipaksa memberikan milikan kosong dan beredar daripada Stesen Minyak Shell tersebut.” Isu mengenai Defendan dipaksa memberi milikan kosong tidak pula ada dalam keterangan Defendan semasa perbicaraan. [29] Apabila Defendan disoal balas, dia mengesahkan dia tidak membuat laporan polis terhadap Plaintif dan / atau SP 3. Alasan tidak membuat laporan polis adalah kerana dia takut Plaintif akan mendatangkan bahaya (harm) kepada perniagaannya yang satu-satunya punca pendapatannya. Diperhatikan Surat Pengakuan Hutang tersebut ditandatangani selepas 3 tahun Perjanjian Pinjaman ditandatangani. Sekali lagi, Defendan tidak mengambil apa-apa tindakan terhadap Plaintif walaupun dikatakan diugut dan dipaksa menandatangani Surat Pengakuan Hutang. Dakwaan ugut dan paksa adalah serius kerana melibatkan unsur jenayah dan keselamatan fizikal Defendan dan perniagaannya. Sungguhpun demikian Defendan memilih untuk tidak bertindak terhadap Plaintif sama ada mengambil tindakan sivil atau membuat laporan polis. Oleh itu inferens yang munasabah di sini adalah kebimbangan Defendan bahawa Plaintif mendatangkan bahaya pada perniagaannya bukanlah sesuatu yang betul (real) malahan kebimbangan sedemikian adalah sesuatu yang tidak berasas. 23 [30] Selain daripada itu, mahkamah ini mendapati adalah pelik dan membingungkan Defendan mengatakan dia dipaksa menulis Surat Pengakuan Hutang sedangkan apa yang dikatakan dalam surat tersebut iaitu dia telah menerima sejumlah RM 369,000.00 sebagai pinjaman daripada Plaintif diakui benar oleh Defendan dalam keterangannya. Mengambil kira perlakuan Defendan mahkamah ini tidak dapat mengelak daripada membuat “irresistible inference” bahawa dakwaan-dakwaan Defendan bahawa dia dipaksa, ditindas dan diugut hanyalah satu pemikiran semula. [31] Memandangkan mahkamah ini berpendapat Perjanjian Pinjaman tidak menyalahi Akta PPW, maka isu selanjutnya adalah mengenai persetujuan kedua-dua pihak sepertimana terkandung dalam Perjanjian Pinjaman, khususnya mengenai amaun pinjaman dan bayaran balik pinjaman. [32] Menurut Plaintif, telah dipersetujui bahawa Defendan akan membayar balik pinjaman selepas 5 tahun dan dalam tempoh 5 tahun tersebut Defendan membayar kepadanya amaun sebanyak RM 10,000.00 sebulan yang merupakan perkongsian keuntungan daripada Perniagaan SKD. Menuurt Plaintif peruntukan mengenai 24 perkongsian keuntungan terkandung dalam Artikel 4.5 Perjanjian Pinjaman. [33] Walau bagaimanapun Defendan mendakwa amaun bulanan sebanyak RM 10,000.00 adalah sebagai pembayaran balik pinjaman kepada Plaintif dan bukan perkongsian keuntungan. Defendan menafikan yang dia telah mencadangkan kepada Plaintif keuntungan perkongsian sebanyak RM 10,000.00 sebulan. Sebalikanya kata Defendan, Plaintif yang menetapkan RM 10,000.00 tersebut. [34] Jelas terdapat percanggahan yang nyata antara keterangan Plaintif dan Defendan. Dalam mengendalikan perkara seumpama ini, rujukan dibuat kepada kes Ce Resources Sdn Bhd v Owners of Ship 'Tanga 01' [2016] MLJU 878 yang membincangkan percanggahan keterangan saksi-saksi. Hakim bijaksana mengatakan seperti berikut – [34] There is a clear conflict between the evidence of the witnesses for the Plaintiff and the Defendant. To resolve such a conflict and to decide the credibility of witnesses and what weight (if any) to be attached to their evidence, I am guided by the following considerations:

documentary evidence, especially contemporaneous ones, should be preferred over oral evidence - please see Siti Norma Yaakob JCA's (as she then was) judgment in the 25 Court of Appeal case of Guan Teik Sdn Bhd v Hj Mohd Noor Hj Yakob & Ors [2000] 4 CLJ 324, at 330;

the conduct of the parties is relevant under s 8(2) of the Evidence Act 1950 (EA) - please see Chang Min Tat FJ's judgment in the Federal Court in Tindok Besar Estate Sdn Bhd v Tinjar Co [1979] 2 MLJ 229, at 234;

the probabilities or improbabilities of the matter in issue, should be taken into account - please see the judgment of Ong Hock Thye FJ (as he then was) in the Federal Court case of Muniandy & Ors v Public Prosecutor [1966] 1 MLJ 257, at 258;

all the surrounding circumstances of the case should be considered - Guan Teik Sdn Bhd, at p. 330; and

s 8(1) EA has provided that motive is a relevant fact. As such, the Court should ascertain whether a witness is independent or otherwise. Self-serving testimony of a witness should be viewed with caution. [35] Keterangan kontemporari utama yang relevan dalam kes di hadapan mahkamah ini adalah Perjanjian Pinjaman. Perjanjian Pinjaman tersebut menunjukkan niat kedua-dua pihak semasa perjanjian tersebut ditandatangani. Setelah meneliti Perjanjian Pinjaman dan keterangan kedua-dua pihak, mahkamah ini berpendapat pihak-pihak berniat supaya perjanjian tersebut merekodkan transaksi pinjaman antara Plaintif dan Defendan, terma pembayaran balik pinjaman dan 26 terma lain yang berkaitan dengan pinjaman serta obligasi serta hak kedua-dua pihak. Peruntukan yang relevan adalah –

Artikel 2.1 ARTICLE II PARTIES UNDERSTANDING & RIGHTS

2.1 The parties hereto are aware that AA [Plaintif] has agreed to enter into his Agreement on the understanding that RH [Defendan] shall after the duration of five (5) years (hereinafter referred to as “the Completion date”) from the date of this Agreement which shall fall on or before the (7th March 2016) settle all monies hereunder borrowed by RH from AA, details of which are spelt out in Annexure 1 (hereinafter referred to as “the Monies” for the purpose of operating SKD Business up to the standard as required by SME and wherein which are imposed on all its petrol stations. Artikel 2.1 Perjanjian Pinjaman memperuntukkan bahawa Defendan akan membayar amaun yang dipinjam dari Plaintif selepas 5 tahun dari tarikh Perjanjian Pinjaman (8 Mac 2011). Ini menjadikan tarikh pembayaran balik adalah pada atau sebelum 7 Mac 2016. Annexure 1 yang dirujuk dalam klausa 2.1 pada Perjanjian Pinjaman mencatatkan amaun yang dipinjamkan adalah RM 150,000.00 dan RM 50,000.00. Selain daripada amaun RM 200,000.00, adalah tidak dipertikaikan bahawa Plaintif juga telah meminjamkan amaun sebanyak 27 RM 159,000.00 kepada Defendan (ekshibit P 7). Jumlah keseluruhan pinjaman adalah RM 359,000.00. Peruntukan di atas nampaknya tidak menyokong keterangan Defendan bahawa pinjaman dibayar balik melalui bayaran bulanan sebanyak RM 10,000.00. Sungguhpun demikian Artikel 2.1 tersebut tidak memperuntukkan mengenai cara bagaimana amaun yang dipinjamkan dibayar. Dalam hal ini terdapat peruntukan lain mengenai pembayaran balik “Monies” iaitu Artikel 4 yang dibincangkan di bawah.

Peruntukan yang dikatakan oleh Plaintif mengenai pekongsian keuntungan (profit sharing) ARTICLE IV THE OPERATION OF SKD Business ACCOUNTS & REPAYMENT method for the monies

4.1 The parties hereto agree SKD Business accounts (hereinafter referred to as “SKD Business Account(s)”) are operated and shall only be operated at all material time at the following banks: MBB Account No 514271433430 And CIMB Account No 12460000814058 28

4.2 The parties hereto further agrees and undertakes that at all times RH got to nominate individual nominated by AA to operate the above accounts;

4.3 It is further agreed by both parties that any cash transaction and/or all proceeds of monies obtain by cash from the SKD Business shall be bank in to MBB account number 514271433430.

4.4 …

4.5 Repayment of Monies

It is further agrees by both parties that the profit shall be paid in the following manner:

RH is only allowed to make a draw out as profit from the SKD Business for a total sum of RM10,000.00 only (hereinafter called “the drawings”) per month until full repayment of loan to AA.

(ii) Such monies as profits for AA in its aggregate is below defined under Articles 6.1, as the case maybe shall be disbursed in to AA monthly.

For the avoidance of doubt, it is agreed by both parties that AA shall be entitled a minimum of RM10,000.00 per month as profit sharing scheme, and RH undertake to make payment to AA on or before 7th on each calendar month. (penekanan ditambah) Article 6.1 yang dirujuk dalam Artikel 4.5 memperuntukkan seperti berikut – 29 ARTICLE VI BUSINESS PROFIT

6.1 Due to the arrangements set above and in consideration to AA providing the Monies to RH for SKD Business, running and operation of the business, any profits obtained in connection to the SKD Business after payment of RM10,000.00 to RH and AA shall keep in MBB accounts. Adakah bayaran bulanan RM 10,000.00 tersebut merupakan perkongsian keuntungan seperti didakwa oleh Plaintif atau bayaran balik amaun yang dipinjam seperti dakwaan Defendan? [36] Jika diperhatikan tajuk Artikel IV, ia adalah berhubungan dengan operasi akaun Perniagaan SKD dan cara pembayaran balik “monies”. Artikel 4.5 secara khususnya merujuk kepada “Repayment of Monies”. “monies” berdasarkan Artikel 2.1 adalah merujuk pada RM 200,000.00 dan juga RM 159,000.00 pinjaman tambahan yang diberikan oleh Plaintif dan diakui terima oleh Defendan. [37] Sungguhpun Artikel IV merujuk kepada “Repayment of Monies”, Artikel 4.5 (a) dan (b) merujuk pula pada “profit”. Perkataan “profit” tidak diberikan definasi (seperti dalam hal “Monies”) walaupun Artikel 4.5 (a)

(ii) ada menyebut mengenai definasi di bawah Artikel 6.1. Diperhatikan Artikel 6.1 memperuntukkan apa-apa keuntungan dari Perniagaan SKD 30 selepas RM 10,000.00 dibayar pada Plaintif dan Defendan hendaklah disimpan dalam akaun MBB. [38] Melihat pada peruntukan di atas dan terma Perjanjian Pinjaman secara keseluruhannya, mahkamah berpendapat peruntukan dalam Artikel 4.5 tidak boleh ditafsirkan sebagai suatu peruntukan perkongsian keuntungan. Ini adalah berdasarkan perkara berikut –

Defendan adalah pemilik tunggal Perniagaan SKD – lihat preamble di perenggan (A) Perjanjian Pinjaman dan juga hasil carian Suruhanjaya Syarikat Malaysia mengenai maklumat perniagaan Perniagaan SKD di muka surat 24 dan 27 Rekod Rayuan Jilid 2.

Pihak-pihak tidak berniat untuk mewujudkan satu usaha sama (joint venture) – lihat Preamble di perenggan (C) Perjanjian Pinjaman. Ini disokong dengan tidak adanya keterangan bahawa pihak-pihak telah menandatangani perjanjian usaha sama.

Pihak-pihak tidak berniat untuk mewujudkan satu perkongsian di mana Plaintif dan Defendan diniatkan 31 sebagai rakan kongsi menjalankan Perniagaan SKD (lihat Preamble di perenggan (D) Perjanjian Pinjaman dan Artikel 11.5). Plaintif sendiri mengakui semasa disoal balas bahawa dia bukan rakan kongsi Defendan dalam Perniagaan SKD (lihat keterangan SP 1 di muka surat 70 hingga 71 Rekod Rayuan Jilid 1).

Berdasarkan terma Perjanjian Pinjaman, Plaintif hanya berperanan memberikan bantuan kewangan dan tidak mahu terikat dan / atau bertanggunjawab dengan perkara-perkara lain berhubung dengan Perniagaan SKD termasuklah hutang perniagaan (trade debts) dan pinjaman lain yang berkaitan dengan Perniagaan SKD dan / atau Defendan. Ini jelas diperuntukkan dalam Artikel 8 Perjanjian Pinjaman.

Tidak ada keterangan mengenai “profit sharing scheme” yang disebut dalam Artikel 4.5 (b) Perjanjian Pinjaman. Selain daripada itu sungguhpun Plaintif bersetuju bahawa keuntungan dalam sesuatu perniagaan akan dikira selepas menolak semua kos operasi, Plaintif tidak dapat menunjukkan terma dalam Perjanjian Pinjaman yang memperuntukkan bahawa bayaran kepadanya dan 32 Defendan sebanyak RM 10,000.00 adalah keuntungan yang diperoleh selepas menolak kos operasi Perniagaan SKD (lihat muka surat 80 Rekod Rayuan Jilid 3). Pendirian Plaintif (lihat keterangan Plaintif di muka surat 79 – 80) bahawa Artikel 4.5 adalah peruntukan yang mengatakan sedemikian tidak boleh diperthankan kerana Artikel 4.5 tidak memperuntukkan sedemikian.

Keterangan SP 1 semasa di soal balas menunjukkan dia menempatkan wakilnya SP 3 di premis Perniagaan SKD bagi maksud untuk melindungi kepentingannya iaitu pinjaman yang telah diberikan kepada Defendan. Berdasarkan keterangan SP 3, dia ditempatkan di premis tersebut bagi maksud memantau pengurusan urusan keluar masuk aliran wang bagi pembelian stok minyak dan bekalan di kedai Select (lihat keterangan SP 3 di muka surat 144 Rekod Rayuan Jilid 1). SP 3 juga mempunyai online access ke atas akaun Perniagaan SKD bagi membolehkannya menyemak amaun baki harian Perniagaan SKD (lihat keterangan SP 3 di muka surat 151 Rekod Rayuan Jilid 1). Pemantauan Plaintif ke atas aspek aliran tunai Perniagaan SKD jelas bertujuan untuk memastikan Plaintif akan tetap 33 menerima bayaran RM 10,000.00 setiap bulan selama tempoh 5 tahun. Selain daripada itu, tidak ada keterangan bahawa SP 1 terlibat dalam pengurusan harian Perniagaan SKD sebagai rakan kongsi.

Terdapat beberapa peruntukan dalam Perjanjian Pinjaman yang mengenakan obligasi ke atas Defendan. Ini termasuklah berhubung dengan penggunaan wang yang dipinjamkan oleh Plaintif (Artikel 3.2 dan 3.3), pengurusan akaun Perniagaan SKD (Artikel 4.1 hingga 4.4), pelantikan pekerja dan obligasi serta kovenan yang dikenakan ke atas Defendan dalam mengendalikan Perniagaan SKD (Artikel 9). Sungguhpun demikian ini tidak menjadikan Plaintif sebagai layak untuk berkongsi keuntungan. Mahkamah berpendapat peruntukan-peruntukan sedemikian adalah lazim dalam transaksi peminjaman wang bagi maksud memastikan Perniagaan SKD diuruskan dengan baik oleh Defendan bagi memastikan Plaintif mendapat balik pinjaman yang diberikan kepada Defendan. Sepertimana diperuntukkan dalam Artikel 2.1 dan 3.2 Perjanjian Pinjaman tersebut, wang yang dipinjamkan oleh Plaintif adalah untuk digunakan untuk menguruskan dan menjalankan Perniagaan SKD (dan bukan 34 untuk tujuan lain termasuk untuk kegunaan peribadi Defendan) selaras dengan standad yang dikenakan oleh pihak Shell.

Plaintif telah mengemukakan baucar bayaran ekshibit P 13 (muka surat 30 hingga 33 Rekod Rayuan Jilid 2) bagi menunjukkan bayaran RM 10,000.00 yang dibuat oleh Defendan adalah bagi bayaran keuntungan untuk bulan Jun hingga September 2012. Dalam hal ini terdapat keterangan dikemukakan bahawa baucar bayaran tersebut disediakan dan ditandatangani oleh SP 3 (lihat keterangan SP 3 di muka surat 148 Rekod Rayuan 1). Defendan mengaku dia telah membuat bayaran RM 10,000.00 kepada Plaintif namun menafikan bahawa bayaran yang dibuatnya adalah berdasarkan baucar bayaran tersebut. Menurut Defendan walaupun lazimnya apa-apa bayaran yang dibuat akan berdasarkan baucar bayaran tetapi dalam hal ini dia tidak melihat atau bergantung pada baucar bayaran yang disediakan dan ditandatangni oleh SP 3 apabila membuat bayaran RM 10,000.00 melalui cek kerana menurutnya adalah memang obligasinya membuat bayaran pinjaman 35 kepada Plaintif setiap bulan (lihat keterangan Defendan di muka surat 199 – 202). [39] Sehubungan itu persoalan timbul mengenai tujuan bayaran bulanan sebanyak RM 10,000.00 diperuntukkan dalam Perjanjian Pinjaman. Setelah meneliti keterangan komtemporari dan perlakuan pihak-pihak mahkamah ini berpendapat bayaran bulanan RM 10,000.00 yang disebut sebagai keuntungan sebenarnya diniatkan sebagai bayaran balik pinjaman (“Monies”) yang telah dipinjamkan oleh Plaintif kepada Defendan. Keputusan ini berdasarkan alasan berikut –

Sungguhpun Artikel 2.1 Perjanjian Pinjaman mengatakan “Monies” dibayar balik selepas 5 tahun dari tarikh Perjanjian Pinjaman, peruntukan tersebut perlu dibaca bersama dengan Artikel 4.5 mengenai “Repayment of Monies” khususnya Artikel 4.5 (a) (i) yang memperuntukkan Defendan dibenarkan mengeluarkan keuntungan Perniagaan SKD sebanyak RM 10,000.00 sebulan sehinggalah bayaran balik pinjaman dibuat dengan penuh oleh Defendan.

Defendan mula membuat bayaran pada bulan April 2011 iaitu satu bulan selepas menandatangani Perjanjian 36 Pinjaman. Ini selaras dengan pendiriannya bahawa amaun yang dipinjam dibayar melalui bayaran bulanan sebanyak RM 10,000.00 dan amaun tersebut diambil dari keuntungan yang diperoleh dari urus niaga Perniagaan SKD (lihat Penyata Saksi Defendan Q & A 11 & 13). Adalah tidak dipertikaikan amaun keseluruhan yang dibayar oleh Defendan dan telah diakui terima oleh Plaintif adalah RM 380,000.00 iaitu RM 320,000.00 melalui cek dan RM 60,000.00 melalui bayaran tunai. Memandangkan Defendan telah membayar sejumlah RM 380,000.00 maka amaun pinjaman sebanyak RM 359,000.00 telah selesai dibayar oleh Defendan. [40] Jikapun diandaikan bahawa RM 10,000.00 adalah amaun keuntungan yang dipersetujui dibayar setiap bulan dalam tempoh 5 tahun bayaran (selain daripada membayar amaun RM 359,000.00 yang dipinjamkan oleh Plaintif selepas 5 tahun), Mahkamah berpendapat Plaintif gagal membuktikan tuntutannya berjumlah RM 579,000.00. Ini adalah berdasarkan alasan berikut –

Plaintif tidak mengemukakan keterangan yang menyokong kesnya bahawa terdapat hutang berhubung keuntungan 37 yang tidak dibayar oleh Defendan. Tidak sepertimana dalam tuntutannya ke atas amaun pokok RM 359,000.00 di mana terdapat bukti seperti di ekshibit P 7 (yang disokong dengan banker’s cheque di muka surat 34 – 43 Rekod Rayuan Jilid 2), tidak ada bukti dikemukakan mengenai amaun keuntungan yang terhutang (iaitu RM 210,000.00 atau RM 220,000.00) yang perlu dibayar oleh Defendan. Setakat pengataan Plaintif bahawa perkiraan hutang dibuat berdasarkan Perjanjian Pinjaman adalah tidak mencukupi. Tambahan pula terdapat keterangan SP 1 yang bercanggah berhubung dengan perkiraannya ke atas amaun RM 579,000.00 yang dituntutnya yang akan dibincangkan di bawah ini.

keterangan SP 1 melalui ekshibit P 7 menunjukkan pada mulanya amaun pokok yang dipinjamkan oleh Plaintif adalah RM 359,000.00. Kemudiannya Plaintif mengatakan berdasarkan pengakuan Defendan di Surat Pengakuan Hutang (ekshibit P 8), amaun pokok yang telah dipinjamkan adalah RM 369,000.00. Dalam hal ini memandangkan Defendan telah mengaku melalui surat ekshibit P 8 bahawa Plaintif telah mengeluarkan RM 369,000.00 kepadanya dan 38 tidak ada keterangan yang boleh dipercayai terdapat unsur ugutan dan paksaan ke atas Defendan dalam membuat dan menandatangani surat tersebut, mahkamah ini berpendapat telah terbukti bahawa amaun yang dipinjamkan oleh Plaintif kepada Defendan adalah RM 369,000.00.

berdasarkan Artikel 4.5 keseluruhan jumlah keuntungan yang perlu dibayar dalam tempoh 5 tahun adalah sebanyak RM 600,000.00. Ini bermakna keseluruhan amaun yang perlu dibayar oleh Defendan di bawah Perjanjian Pinjaman adalah RM 969,000.00 (RM 369,000.00 wang pokok + RM 600,000.00 keuntungan). Fakta yang tidak dipertikaikan adalah Defendan telah membayar dan Plaintif telah menerima amaun berjumlah RM 380,000.00. Sehubungan itu amaun yang perlu dibayar adalah RM 589,000.00 (RM 969,000.00 - RM 380,000.00). Walau bagaimanapun tuntutan Plaintif dalam Penyataan Tuntutan adalah untuk amaun RM 579,000.00.

selanjutnya keterangan Plaintif semasa disoal balas mengenai perkiraan amaun RM 579,000.00 yang dituntut adalah seperti berikut – 39 PD(S) Bolehkah kamu terangkan kepada Mahkamah bagaimana walaupun tiada apa-apa pengiraan dalam pernyataan tuntutan kamu. Terangkan versi kamu kepada Mahkamah macam mana kamu dapat RM579 000 ini. Ok saya merujuk kepada mukasurat Bundle A mukasurat 17 iaitu RM359 000 yang ditandatangan oleh kami berdua lepas itu saya dapat surat daripada Puan Rozana mukasurat 16 pengakuan daripada Puan Rozana yang dia berhutang dengan saya RM369 000. Jadi Yang Arif saya beranggapan bahawa mungkin statement yang saya buat pada mukasurat 17 itu saya overlook RM10 000. Jadi sebab itu Puan Rozana secara jujurnya dia memberi surat kepada saya dia berhutang dengan saya RM369 000 ialah principal. Itu ialah loan yang saya bagi kepada dia. Dicampurkan kepada 21 bulan profit yang tidak dibayar oleh Puan Rozana kepada saya. 21 bulan itu menjadi RM210 000 dicampurkan dengan RM369 000 sebab itu totalnya menjadi RM579 000. PD(S) So pengiraan ini adalah atas dasar anggapan kamu, benar? Bukan anggapan, ini berdasarkan kepada perjanjian. [41] Walaupun perkiraan di atas menghasilkan dengan tepat amaun yang dituntut oleh Plaintif dalam Penyataan Tuntutannya, namun perkiraan di atas menunjukkan jumlah keseluruhan keuntungan adalah RM 590,000.00 (RM 380,000.00 yang telah dibayar oleh Defendan dicampur amaun tunggakan selama 21 bulan iaitu RM 21,000.00) dan 40 bukan RM 600,000.00 yang didakwa perlu dibayar di bawah Perjanjian Pinjaman. [42] Apabila ditanya kenapa kiraannya berdasarkan 21 bulan, Plaintif menjawab seperti berikut – Mah Jap, yang you kata kali berapa 21 bulan? Ya. Mah Ok 21 bulan itu kan, dekat mana dalam agreement, saya jumpa itu saya tahulah nak calculate sendiri. Tunjuk kat saya. Ok saya kira ialah, dalam agreement 5 tahun, 60 bulan. Jadi kalau Puan Rozana kata dia dah bayar dekat saya RM380 000 profit yang dia bayar jadi profit yang masih belum bayar dengan saya ialah sepatutnya RM220 000. [43] Nampaknya Plaintif sendiri tidak pasti sama ada tunggakan bayaran keuntungan adalah bagi tempoh 21 bulan atau 22 bulan. Berdasarkan jawapan Plaintif, jelas Plaintif bergantung kepada pengakuan Defendan bahawa Defendan telah membayar RM 380,000.00 yang didakwanya sebagai bayaran bagi keuntungan yang dikongsi daripada Perniagaan SKD. Walau apapun, Plaintif gagal mengemukakan keterangan bagi membuktikan Defendan berhutang dengannya bagi bayaran keuntungan sama ada RM 21,000.00 41 (tunggakan bagi 21 bulan) atau RM 22,000.00 (tunggakan bagi 22 bulan). Kesimpulan [44] Berdasarkan alasan di atas mahkamah ini menolak rayuan Plaintif terhadap keputusan HMS yang menolak tuntutan Plaintif terhadap Defendan untuk jumlah sebanyak RM 579,000.00 dan membenarkan rayuan Plaintif terhadap keputusan HMS yang memutuskan Perjanjian Pinjaman tidak sah dan terbatal. ( KHADIJAH BINTI IDRIS ) PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI (BAHAGIAN DAGANG) BERTARIKH 27 FEBRUARI 2019 Peguam: Plaintif : Mohd Zaini Bin Marzuki dari Tetuan Aznur Mazwin & Associates Defendan : Charlotte Diana Williams dari Tetuan Jeeva Partnership