AZRIL AZHAR BIN AHMAD v Pendakwa Raya (N-05(SH)-490-10/2023)

Azril Azhar bin Ahmad (No. K/P: 760309-10-5743)

Zulfattar bin Md Ridzuan (No. K/P: 820401-05-5349)

Azril Azhar bin Ahmad (No. K/P: 760309-10-5743)

Zulfattar bin Md Ridzuan (No. K/P: 820401-05-5349)] KORAM: AHMAD ZAIDI BIN IBRAHIM, HMR AZMAN BIN ABDULLAH, HMR AZMI BIN ARIFFIN, HMR ALASAN PENGHAKIMAN PENGENALAN [1] Ini merupakan Rayuan oleh Perayu-Perayu di dalam 4 rayuan yang didengar bersama. Perayu-Perayu telah dituduh di Mahkamah Tinggi dalam dua kes berasingan dan telah tidak berpuas hati dengan keputusan YA Hakim Mahkamah Tinggi bertarikh 20.10.2023 yang mana Perayu-Perayu telah disabitkan bersalah atas dua kesalahan iaitu:

kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 ("ADB 1952") dan dijatuhkan hukuman penjara selama 30 tahun dari tarikh tangkap dan 12 sebatan rotan. Bagi kesalahan ini, rayuan Perayu-Perayu adalah sebagaimana dalam Rayuan No. N-05(SH)-490-10/2023 dan N-05(SH)-491-10/2023 ("Rayuan 490 dan 491"); dan

kesalahan di bawah seksyen 12(2) ADB 1952 dan dihukum penjara selama 5 tahun dan 5 sebatan rotan. Bagi kesalahan ini, rayuan Perayu-Perayu adalah sebagaimana dalam Rayuan No. N-05(SH)-493-10/2023 dan N N-05(SH)-494- 10/2023 ("Rayuan 493 dan 494"). [2] Setelah meneliti keseluruhan rekod rayuan dan hujahan pihak-pihak, Mahkamah ini secara sebulat suara membenarkan rayuan Perayu terhadap sabitan dan hukuman bagi rayuan Perayu-Perayu berhubung kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB 1952 tersebut iaitu sebagaimana dalam Rayuan 490 dan 491. Mahkamah telah mensabitkan Perayu-Perayu atas kesalahan di bawah seksyen 6 ADB 1952 dan dihukum di bawah Seksyen 39A(2) Akta yang sama. Bagi kesalahan ini, Perayu-Perayu dijatuhkan hukuman penjara selama 8 tahun dan 10 sebatan rotan. [3] Manakala berhubung dengan rayuan Perayu-Perayu bagi kesalahan di bawah seksyen 12(2) ADB 1952 iaitu Rayuan 493 dan 494, Mahkamah ini menolak rayuan terhadap sabitan dan mengekalkan keputusan Mahkamah Tinggi atas sabitan. Namun demikian, Mahkamah ini membenarkan rayuan Perayu-Perayu terhadap hukuman. Hukuman penjara selama 5 tahun dikekalkan, namun hukuman sebatan diubah daripada 5 sebatan kepada 3 sebatan sahaja. Hukuman pemenjaraan adalah diperintahkan berjalan serentak. [4] Pendakwa Raya yang tidak berpuas hati kini telah memfailkan rayuan ke Mahkamah Persekutuan berhubung dengan keputusan Mahkamah ini terhadap kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB 1952 tersebut iaitu berhubung Rayuan 490 dan 491. [5] Alasan Mahkamah ini dalam membenarkan rayuan Perayu-Perayu adalah sebagaimana yang dinyatakan di bawah. KES PENDAKWAAN [6] Perayu-Perayu telah dituduh atas kesalahan sebagaimana berikut: Bagi Rayuan 490 dan 491 Pertuduhan Pertama "Bahawa kamu bersama-sama pada 26 September 2020 jam lebih kurang 5.40 petang bertempat di belakang stesen minyak Petron Galla Industrial Park, PT13461 & PT13462, Persiaran Industri Galla 1, Taman Perindustrian Galla, Seremban, di dalam daerah Seremban, di dalam negeri, Negeri Sembilan Darul Khusus, telah didapati mengedar dadah berbahaya jenis "Cannabis" berat bersih 264.36 gram. Dengan itu kamu telah melakukan kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B (2) Akta yang sama serta dibaca bersama Seksyen 34 Kanun Keseksaan" Bagi Rayuan 493 dan 494 Pertuduhan Kedua "Bahawa kamu bersama-sama pada 26 September 2020 jam lebih kurang 5.40 petang bertempat di belakang stesen minyak Petron Galla Industrial Park, PT13461 & PT13462, Persiaran Industri Galla 1, Taman Perindustrian Galla, Seremban, di dalam daerah Seremban, di dalam negeri, Negeri Sembilan Darul Khusus, telah didapati miliki dadah berbahaya jenis "Methamphetamine" berat bersih 8.8 gram. Dengan itu kamu telah melakukan kesalahan di bawah Seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39A(1) Akta yang sama serta dibaca bersama Seksyen 34 Kanun Keseksaan" [7] YA Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah memperincikan fakta material berkenaan kes pendakwaan di dalam alasan penghakimannya yang mana, dengan hormatnya, kami terima pakai dengan pengubahsuaian (di mana perlu). [8] Menurut fakta kes pendakwaan, secara ringkasnya, pada 26.9.2020, jam lebih kurang 5.15 petang, bertindak atas maklumat yang diterima, Pegawai Serbuan ("SP5") dan pasukannya telah melakukan rondaan mencari sebuah kenderaan jenis Perodua Myvi berwarna putih di kawasan Galla Industrial Park, Seremban. [9] Pada jam sekitar 5.40 petang, SP5 telah ternampak kenderaan Perodua Myvi berwarna putih dengan nombor pendaftaran AJR 693 ("kereta tersebut") yang diparkir di belakang Stesen Minyak Petron di Galla Industrial Park ("Stesen Petron"). Kedua-dua Perayu berada di dalam kereta tersebut. Selepas 5 minit, Perayu Pertama (Azril Azhar) dilihat keluar dari bahagian pemandu kereta tersebut lalu menuju ke tandas. SP5 terus mengarahkan pasukannya untuk membuat serbuan ke atas kereta tersebut. [10] Ketika diserbu, SP5 mendapati Perayu Kedua (Zulfattar) berada di bahagian penumpang hadapan. SP5 telah bertindak menahan Perayu Kedua. Manakala D/Kpl Fauzan dan D/Kpl Hanizam telah pergi ke tandas Stesen Petron untuk menahan Perayu Pertama. [11] Menurut SP5, Perayu-Perayu dalam keadaan menggeletar dan gelisah semasa ditahan. SP5 telah menjalankan pemeriksaan badan terhadap Perayu-Perayu tetapi tidak menjumpai apa-apa barang salah. SP5 selanjutnya telah menjalankan pemeriksaan pada kereta tersebut dan menjumpai (1) beg silang warna merah jenama "Gregory" (Ekshibit P13) di atas pelapik kaki penumpang belakang sebelah kiri kereta yang mana di dalamnya mengandungi:

(1)ketulan mampat tumbuhan kering yang dibalut dengan pelekat warna kuning disyaki dadah jenis Ganja;

(ii) (1) peket plastik lutsinar berisi campuran ketulan dan ceraian tumbuhan kering disyaki dadah jenis Ganja;

(iii) (1) peket plastik lutsinar berisi bahan disyaki dadah jenis Syabu;

(iv) (1) pisau warna hijau terdapat sisa disyaki dadah;

(1) keratan tiub straw lutsinar/merah terdapat sisa disyaki dadah;

(vi) (1) pek warna hitam bertulisan 'OCB Slim Premium' mengandungi helaian-helaian kertas rokok warna putih; dan

(vii) (1) bungkusan plastik lutsinar mengandungi peket plastik lutsinar [12] SP5 meneruskan pemeriksaan di ruangan tempat letak barang pada bahagian pintu hadapan pemandu kereta tersebut dan telah menjumpai barang-barang seperti berikut:

(1) bekas plastik warna hitam bertulisan 'DISPEL' mengandungi satu (1) gulungan kertas warna putih berisi ceraian tumbuhan kering disyaki dadah Ganja; dan

(ii) (1) botol kaca lutsinar berpelekat hitam yang diubahsuai disyaki alat menghisap dadah. [13] Pemeriksaan SP5 di bahagian ruangan tempat letak barang berdekatan brek tangan kereta tersebut pula menjumpai:

(1) ketulan mampat tumbuhan kering yang dibalut dengan pelekat warna kuning dan plastik lutsinar disyaki dadah Ganja;

(ii) (1) ketulan mampat tumbuhan kering yang dibalut dengan pelekat warna kuning disyaki dadah Ganja;

(iii) (1) beg kain berzip bercorak mengandungi dua (2) peket plastik lutsinar berisi bahan disyaki dadah Syabu, satu (1) keratan straw warna merah terdapat sisa dadah, satu (1) alat timbang digital warna hitam jenama 'Amput' terdapat sisa disyaki dadah;

(iv) (1) bekas logam alat pengisar warna hijau/hitam/krom bertulisan 'AMSTERDAM' terdapat sisa dadah; dan

(1) bekas plastik alat pengisar warna biru terdapat sisa disyaki dadah. [14] Kedua-dua Perayu telah ditangkap dan kesemua barang kes yang dijumpai telah dirampas oleh SP5 dan dibawa ke Pejabat Narkotik IPK Negeri Sembilan. Kesemua barang kes yang disyaki dadah juga kemudiannya telah dihantar ke Jabatan Kimia Petaling Jaya untuk analisa lanjut. [15] Ahli Kimia (SP7) yang menjalankan analisa ke atas barang-barang kes tersebut mengesahkan bahawa ia merupakan dadah berbahaya jenis "Cannabis" sepertimana yang ditakrifkan di bawah Seksyen 2 Jadual Pertama ADB 1952 dan perkara ini telah dinyatakan di dalam Laporan Kimia (Ekshibit P34) yang disediakan. Barang kes yang ditandakan "A1", "A2", "AS1", "AS2" dan "AS12" mengandungi tumbuhan "Cannabis". Manakala barang kes yang ditandakan "ASY" dan "A3" mengandungi bahan kristal jernih dadah berbahaya jenis "Methamphetamine". DAPATAN HAKIM MAHKAMAH TINGGI DI AKHIR KES PENDAKWAAN [16] YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa elemen pertama pertuduhan iaitu dadah yang dirampas merupakan dadah berbahaya seperti yang disenaraikan di bawah Jadual Pertama ADB 1952 telah berjaya dibuktikan melalui keterangan Ahli Kimia (SP7) yang mengesahkan bahawa bahan yang dihantar kepadanya oleh Pegawai Penyiasat (SP8) merupakan dadah berbahaya jenis "Cannabis" dan "Methamphetamine". Kedua-dua Perayu juga tidak mempertikaikan perkara tersebut. Oleh itu, menurut YA Hakim Mahkamah Tinggi, beliau mendapati bahawa keterangan Ahli Kimia tersebut sebagai keterangan yang kukuh dan kredibel berdasarkan pengalaman dan kepakarannya sebagai ahli kimia bertauliah. [17] Bagi elemen kedua pertuduhan iaitu elemen milikan (possession) atau kawalan (custody) dan pengetahuan (knowledge) atas dadah berbahaya tersebut, YA Hakim Mahkamah Tinggi berpuas hati bahawa pihak pendakwaan telah membuktikan kedua-dua pertuduhan tersebut secara pemilikan sebenar (actual possession) disebabkan dadah-dadah yang dijumpai tersebut ditemui berdekatan dengan kedudukan Perayu-Perayu dan perkara ini disokong oleh keterangan saksi-saksi pendakwaan. [18] Walaupun pemilik kenderaan tersebut merupakan SP3, namun terdapat keterangan oleh SP3 yang menyatakan bahawa beliau telah menyerahkan kenderaan tersebut kepada kakaknya iaitu SP4 yang merupakan isteri kepada Perayu Pertama. SP4 di dalam keterangannya telah menyatakan bahawa kali terakhir SP4 menggunakan kenderaan tersebut adalah pada 25.09.2020, jam lebih kurang 6.00 petang. [19] Pengetahuan Perayu-Perayu terhadap dadah-dadah yang dijumpai tersebut dapat disimpulkan (infer) berdasarkan perlakuan dan tindakan Perayu-Perayu yang takut dan cemas semasa serbuan. YA Hakim Mahkamah Tinggi bersetuju bahawa keterangan saksi-saksi pendakwaan adalah kredibel dan kekal kukuh serta tidak tercabar. Naratif versi yang ditimbulkan oleh Perayu-Perayu bahawa dadah tersebut berkemungkinan dibawa masuk ke dalam kenderaan tersebut oleh orang lain yang kononnya mempunyai akses hanya merupakan suatu cadangan semata-mata dan ia tidak sama sekali berjaya mengugat keterangan yang dikemukakan. Perjalanan yang jauh dari Kuala Lumpur ke Seremban dengan kewujudan dadah-dadah tersebut di dalam kereta tersebut, jelas membuktikan niat bersama Perayu-Perayu berhubung pemilikan dadah-dadah tersebut. [20] YA Hakim Mahkamah Tinggi juga berpandangan bahawa berdasarkan keterangan saksi-saksi pihak pendakwaan, dadah-dadah tersebut sebenarnya berada dalam "exclusive possession" dan fakta ini tidak dapat ditolak oleh pihak pembelaan. [21] Berkenaan dengan elemen ketiga pertuduhan iaitu Perayu-Perayu mempunyai niat bersama untuk mengedar dadah berbahaya tersebut, YA Hakim Mahkamah Tinggi berpendapat bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen ini berdasarkan takrifan di bawah seksyen 2 ADB 1952. Berdasarkan fakta dan keadaan kes ini, YA Hakim Mahkamah Tinggi bersetuju bahawa pengedaran tersebut lebih menjurus kepada 'transporting or carrying'. Dadah-dadah yang dijumpai di dalam kereta tersebut adalah dalam suatu jumlah yang agak banyak untuk diandaikan betujuan bagi kegunaan diri sendiri. Apatah lagi dadah-dadah tersebut juga dijumpai di beberapa tempat/bahagian di dalam kereta tersebut. YA Hakim Mahkamah Tinggi tidak mempertimbangkan versi Perayu-Perayu bahawa pihak pendakwaan gagal mengemukakan keterangan yang menunjukkan niat bersama dan kehadiran Perayu-Perayu ditempat yang sama tidak mencukupi untuk membuktikan niat bersama. [22] Oleh yang demikian, YA Hakim Mahkamah Tinggi HMT telah mendapati pihak Pendakwaan berjaya membuktikan kes prima facie bagi kedua-dua pertuduhan terhadap kedua-dua Perayu. Kedua-dua Perayu telah dipanggil untuk membela diri. PEMBELAAN [23] Berdasarkan keterangan yang diberikan oleh Perayu-Perayu, secara ringkasnya versi pembelaan Perayu-Perayu adalah pada hari kejadian, Perayu Pertama dengan menggunakan keretanya telah ke Seremban atas permintaan Perayu Kedua untuk berjumpa dengan Eddy iaitu rakan kepada Perayu Kedua. Mereka menjemput Eddy berhampiran Aeon Mall Seremban dan itu merupakan kali pertama Perayu Pertama berjuma dengan Eddy. Eddy telah duduk di belakang dan meminta untuk singgah di Stesen Minyak Petron, Kawasan Galla Industrial Park untuk berjumpa rakannya bagi mengambil "barang" yang tidak diketahui oleh Perayu-Perayu. [24] Disebabkan Perayu Pertama tidak biasa dengan jalan di Seremban, Eddy menawarkan diri untuk memandu kereta ke stesen minyak. Setibanya di sana, Eddy meletakkan kereta di belakang stesen berhampiran tandas dan keluar dengan alasan ingin menjemput kawannya. Sementara menunggu, Perayu Pertama duduk di tempat pemandu dan kemudian ke tandas. Ketika di tandas, dua lelaki telah mendekati Perayu Pertama dan memperkenalkan diri sebagai polis. Kemudia Perayu Pertama telah ditahan dan dibawa ke kereta. [25] Pemeriksaan polis pada tubuh Perayu-Perayu tetapi tidak menemui apa-apa barang salah pada mereka. Namun, pemeriksaan terhadap kereta Perayu Pertama menjumpai beg silang merah, balutan kuning, dan beberapa barang lain yang mengandungi ketulan mampat tumbuhan kering disyaki ganja. Kedua-dua Perayu kemudiannya telah ditangkap dan mereka mendakwa bahawa mereka tidak mengetahui berkenaan dadah tersebut dan percaya bahawa mereka telah diperangkap oleh Eddy. [26] Perayu Pertama menghujahkan bahawa Perayu Pertama Mahkamah dalam kes ini YA Hakim Mahkamah Tinggi telah membuat dapatan bahawa milikan sebenar (actual possession) dan pengedaran sebenar tanpa menggunapakai mana-mana anggapan di bawah seksyen 37 ADB 1952. Perayu Kedua pula berhujah bahawa dia bukan satusatunya individu yang menaiki kereta tersebut. Jarak OKT 2 dengan tempat dadah dijumpai tidak boleh dijadikan sebagai inferens bahawa dadah-dadah tersebut adalah miliknya kerana pihak polis gagal melakukan ujian DNA atas dadah-dadah tersebut. Berikutan kegagalan pihak polis tersebut untuk melakukan tindakan tersebut, ia merupakan suatu "gap" dan menimbulkan "reasonable doubt" yang memprejudiskan Perayu Kedua. [27] Pihak pendakwaan pula menghujahkan bahawa kedua-dua Perayu mempunyai pengetahuan terhadap dadah-dadah yang dijumpai di dalam kereta tersebut berdasarkan fakta bahawa hanya mereka berdua sahaja yang berada di dalam kereta tersebut pada masa dan hari kejadian di mana kedudukan kesemua dadah-dadah tersebut adalah berdekatan dengan kedudukan kedua-dua Perayu. Perayu-Perayu mempunyai milikan dan pengetahuan tentang dadah dibuktikan melalui kelakuan (conduct) mereka semasa ditangkap seperti keterangan daripada saksi SP5 dan ini selaras dengan peruntukan seksyen 8(2) Akta Keterangan 1950. Pihak pendakwaan juga berhujah bahawa keterangan yang dikemukakan melalui saksi-saksi pihak pendakwaan adalah tidak tercabar kredibiltinya kerana tiada alasan untuk SP5 mengada-ngadakan cerita dan menganiaya Perayu-Perayu. DAPATAN HAKIM MAHKAMAH TINGGI DI AKHIR KES PEMBELAAN [28] YA Hakim Mahkamah Tinggi telah menimbangkan pembelaan Perayu-Perayu. Di dalam alasan penghakimannya, analisa terhadap pembelaan Perayu secara ringkasnya adalah seperti berikut:

Perayu-Perayu gagal menunjukkan yang mereka hanyalah mere possessor kepada dadah-dadah yang dijumpai di dalam kereta tersebut manakala pemilik dan/atau pengedar dadah-dadah tersebut adalah Eddy.

Perayu-Perayu bukanlah orang tempatan di kawasan Seremban dan tiada keterangan yang menunjukkan bahawa SP5 dan pasukan serbuannya mengenali kedua-dua Perayu untuk mengatakan mereka ingin menganiaya atau memerangkap Perayu-Perayu. Berdasarkan fakta kes dan keterangan saksi pendakwaan, SP5 dan pasukannya ada membuat pemerhatian sebelum mendekati kereta tersebut. Oleh itu, demeanour SP5 dan anggotanya tidak seharusnya diragukan apabila mereka menyatakan bahawa mereka tidak melihat sesiapa yang lain daripada Perayu-Perayu berada di dalam kereta tersebut semasa mereka membuat pemerhatian atas kereta tersebut mahupun selepas mereka menahan kedua-dua Perayu.

YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati berdasarkan versi pembelaan, OKT 1 dan OKT 2 gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah di dalam kes pihak pendakwaan sebaliknya hanya merupakan penafian semata-mata kerana ia tidak disokong oleh apa-apa bukti/keterangan yang boleh menggugat keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi pihak pendakwaan atau menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah ke atas kes pihak pendakwaan.

Berhubung dengan isu niat bersama di bawah seksyen 34 Kanun Keseksaan pula, YA Hakim Mahkamah Tinggi berpendapat bahawa Perayu-Perayu memang mempunyai niat bersama dalam melakukan kesalahan sebagaimana dipertuduhkan. Keberadaan kedua-dua Perayu di dalam kereta tersebut pada tarikh kejadian tidak tercabar, maka, satu inferens yang boleh dibuat ialah kedua-dua Perayu sememangnya mempunyai niat bersama dalam melakukan kesalahan.

Berdasarkan penilaian maksimum atas kesemua keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi pihak pendakwaan dan pembelaan, YA Hakim Mahkamah Tinggi bersetuju bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes mereka terhadap Perayu-Perayu melampaui keraguan yang munasabah.

Oleh yang demikian, YA Hakim Mahkamah Tinggi HMT memutuskan bahawa Perayu-Perayu bersalah dan disabitkan atas kedua-dua pertuduhan. [29] Seterusnya, setelah mempertimbangkan mitigasi Perayu, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah menjatuhkan hukuman sebagaimana yang berikut:

Bagi Pertuduhan Pertama, Perayu-Perayu dijatuhkan hukuman (30) tahun penjara dan (12) kali sebatan dengan rotan.

Bagi Pertuduhan Kedua, Perayu-Perayu dijatuhkan hukuman (5) tahun penjara dan (5) kali sebatan dengan rotan. (Kedua-dua hukuman pemenjaraan diperintahkan untuk berjalan serentak.) ALASAN-ALASAN RAYUAN [30] Di dalam rayuan ini, Perayu Pertama telah membangkitkan 26 alasan di dalam Petisyen Rayuannya. Manakala Perayu Kedua pula telah membangkitkan 43 alasan di dalam Petisyen Rayuannya. [31] Berdasarkan kepada Petisyen Rayuan oleh Perayu-Perayu tersebut, secara ringkasnya, Perayu-Perayu hanya memfokuskan kepada isu berikut:

Tiada kes prima facie bagi pemilikan dan/atau pengedaran.

Penafian perbicaraan yang adil terhadap Perayu disebabkan kecuaian dalam siasatan.

Elemen niat bersama gagal dibuktikan

Kegagalan dalam mempertimbangkan pembelaan Perayu. [32] Peguam Perayu Pertama menghujahkan bahawa tiada keterangan yang menunjukkan dadah-dadah yang dijumpai tersebut berada di dalam kereta sepanjang perjalanan Perayu-Perayu dari Kuala Lumpur ke Seremban. Perayu-Perayu menghujahkan bahawa dadah-dadah tersebut merupakan kepunyaan individu lain bernama Eddy. [33] Dalam membuat keputusan mengenai pemilikan, YA Hakim Mahkamah Tinggi tidak menggunakan anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB 1952. Beliau berpendapat bahawa pihak pendakwaan berjaya membuktikan bahawa Perayu-Perayu berada dalam "pemilikan sebenar". Namun, tiada bukti bahawa SP5 mengekori atau memerhati kenderaan tersebut dari Kuala Lumpur ke Seremban. Selain itu, dadah-dadah yang dijumpai juga ditemui tersembunyi dalam beg, bungkusan atau paket plastik. Tiada bukti forensik bebas seperti DNA, cap jari, CCTV atau analisis telefon yang mengaitkan Perayu Pertama dengan dadah tersebut. Maka, berdasarkan keadaan ini, Peguam Perayu Pertama menghujahkan bahawa Perayu Pertama hanya memegang dadah itu secara sementara (momentary possession). Peguam Perayu Pertama telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Romi Amora bin Amir v PP [2011] 4 MLJ 571 dan kes Ahmad Azhari bin Ahmad Zaini v PP [2015] 3 MLJ 435. Di dalam kes Ahmad Azhari bin Ahmad Zaini (supra), YAA Tengku Maimun (Hakim Mahkamah Rayuan pada masa itu) memutuskan sebagaimana berikut: "[24] On the first charge, apart from the fact that immediately prior to the arrests, the first appellant was seen driving the Mercedes with the second appellant as the passenger and the fact that both of them later went to the boot of the Mercedes from the Kelisa, there was no other evidence or circumstances from which knowledge of the drugs in the boot of the Mercedes could be inferred against the appellants... [26] In our view, the case of Ibrahim Mohamad & Anor applies to the facts of the present case. The mere fact that the appellants were in the Mercedes was insufficient to prove knowledge, custody and control and to constitute possession of the drugs... [35] ... We agree with learned counsel that the momentary driving cannot be equated with having possession of the drugs (see Public Prosecutor v Lin Lian Chen [1992] 2 MLJ 561)." [34] Selanjutnya, berhubung dengan isu pengedaran, peguam Perayu Pertama yang terpelajar menghujahkan bahawa adalah prinsip asas bahawa sebelum kesalahan mengedar dapat dibuktikan, pemilikan mestidibuktikan terlebih dahulu. Maka, sebagaimana hujahan hujahan mengenai pemilikan di atas, kegagalan membuktikan pemilikan terhadap Perayu Pertama bermakna unsur pengedaran langsung tidak wujud. Selain itu, tiada bukti pengedaran yang menyokong dapatan Mahkamah Tinggi bahawa terdapat pengedaran sebenar. Untuk membuktikan pengedaran di bawah seksyen 2 ADB 1952, perbuatan nyata hendaklah dibuktikan dan bukan sekadar pemilikan pasif. Dalam hal ini, peguam Perayu Pertama merujuk kepada keputusan mahkamah Rayuan di dalam kes Sia Swee Siong v PP [2018] 1 CLJ 647 dan kes Ooi Hock Kheng v PP [2014] 5 MLJ 585. [35] Tambahan pula, berat dadah yang ditemui hanyalah seberat 264.36 gram. Peguam Perayu merujuk kepada kes Sia Swee Siong v PP (supra) yang memutuskan seperti berikut: [32] Coming back to the instant case, the facts and circumstances reveal no overt act on the part of the appellant. The primary facts show that the appellant was merely seated in the Toyota car when he was arrested. There was nothing beyond that. There was no conduct of flight or attempted flight, no conduct of struggle or attempted bribe. The amount of drugs involved was not unusually large. In short, there was no overt act to show trafficking." [36] Selain itu, Peguam Perayu Pertama juga menghujahkan bahawa Pegawai Penyiasat (SP8) sendiri mengakui bahawa siasatannya cuai kerana gagal mendapatkan bukti forensik bebas yang boleh membebaskan Perayu Pertama. Akibat kecuaian siasatan tersebut, Perayu Pertama telah dinafikan hak kepada perbicaraan yang adil. Sebagaimana dinyatakan sebelumnya, peguam Perayu Pertama terpelajar menghujahkan bahawa tiada bukti forensik bebas seperti DNA, cap jari, CCTV atau analisis telefon yang mengaitkan Perayu Pertama dengan dadah tersebut. Berhubung perkara ini, peguam Perayu Pertama merujuk Mahkamah ini kepada kes Abdul Subhan vs State (Nct of Delhi) 2007 CriLJ 1089 sebagaimana berikut: "Proper investigation of such accidents would go a long way in aiding the criminal justice system in convicting those who are guilty and acquitting those who are innocent. A shoddy investigation will only point in one direction and that is in the acquittal of all whether they are guilty or whether they are innocent. Because, no criminal court would (and ought not to) convict any person merely on the basis of conjectures, assumptions, probabilities. All elements of subjectivity need to be eliminated and the investigation should be such that, when a charge sheet is filed, the court is presented with a case which when taken objectively would lead to the inescapable conclusion that a conviction is maintainable." [37] Berhubung dengan unsur niat bersama, Perayu Pertama menghujahkan bahawa keputusan YA Hakim Mahkamah Tinggi dibuat semata-mata berdasarkan kehadiran kedua-dua Perayu di dalam kereta, sedangkan fakta itu sahaja tidak mencukupi untuk membuktikan niat bersama. Tiada keterangan yang membuktikan elemen niat bersama. Sebagaimana keterangan SP5 bahawa apabila SP5 bertanya kepada Perayu-Perayu keberadaan dadah semasa tangkapan, hanya Perayu Kedua yang menunjukkan terdapat dadah dan peralatan bagi menghisap dadah. Sedangkan Perayu Pertama tidak menyatakan apa-apa. Mahkamah Rayuan di dalam kes Okeke Nwabunike Christopher v PP [2016] 4 CLJ 407 menyatakan bahawa "proximity and visibility are insufficient to prove joint possession especially when there is no physical evidence like DNA or fingerprints found on the drug exhibits". [38] Peguam Perayu turut menghujahkan bahawa memandangkan dadah yang ditemui berada di tiga bahagian berlainan dalam kereta, SP8 mengakui yang beliau tidak tahu dadah itu milik siapa. Tanpa bukti DNA, SP8 tidak dapat menolak kemungkinan bahawa dadah tersebut diletakkan oleh pihak ketiga. Dalam keadaan ini, prinsip dalam Rv Abbott [1955] 2 All ER 899 adalah terpakai dan kedua-dua Perayu sepatutnya dibebaskan. Mahkamah di dalam kes tersebut menyatakan seperti berikut: "... If two people are jointly indicted for the commission of a crime and the evidence does not point to one rather than the other, and there is no evidence that they were acting in concert, the jury ought to return a verdict of not guilty against both because the prosecution have not proved the case..." [39] Peguam Perayu Pertama juga pada akhir hujahannya telah menghujahkan bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi juga khilaf apabila gagal mempertimbangkan pembelaan Perayu. Hal ini kerana YA Hakim Mahkamah Tinggi di dalam alasannya menyatakan yang pembelaan Perayu-Perayu tidak dapat diterima kerana tiada bukti yang dikemukakan oleh Perayu-Perayu. Oleh itu, peguam Perayu Pertama menghujahkan bahawa berdasarkan prinsip undang-undang, tiada keperluan untuk Perayu-Perayu memanggil saksi dan mengemukakan keterangan. Perayu-Perayu di dalam pembelaan hanya perlu membangkitkan keraguan yang munasabah. Maka, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah meletakkan beban tambahan kepada Perayu-Perayu apabila menghendaki Perayu-Perayu mengemukakan saksi dan keterangan dalam menyokong pembelaan. Peguam Perayu Pertama telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Sepideh Golrokhfar Abdollah v PP [2016] 3 CLJ 895 yang berikut: "It is trite law that there is no burden placed on the appellant to call witnesses to corroborate her defence in court. By disbelieving the appellant's version of the story for failure to call Abbas as a witness, the trial judge had clearly placed a duty on the defence which is clearly erroneous and a misdirection. That is not the position in law." [40] Peguam Perayu Pertama juga tidak bersetuju dengan dapatan YA Hakim Mahkamah Tinggi yang memutuskan bahawa pembelaan Perayu Pertama hanya merupakan bare denial. Peguam terpelajar juga menghujahkan bahawa kenyataan yang Perayu-Perayu bukanlah orang tempatan di kawasan Seremban tidak dapat menolak kemungkinan bahawa dadah-dadah tersebut adalah milik individu lain bernama Eddy. [41] Seterusnya, hujahan peguam Perayu Kedua berhubung rayuanrayuan ini boleh dikatakan hampir sama dengan hujahan yang dibangkitkan oleh Perayu Pertama. [42] Peguam Perayu Kedua ada menyentuh mengenai perlakuan dan tindakan Perayu-Perayu yang takut dan cemas semasa serbuan dan mereka menghujahkan bahawa mana-mana orang biasa juga boleh berasa takut apabila ditahan. Perasaan takut ini tidak cukup untuk membuktikan yang Perayu-Perayu mempunyai pengetahuan berkenaan dadah-dadah yang dijumpai tersebut. [43] Berhubung dengan pembelaan Perayu-Perayu bahawa dadah-dadah tersebut merupakan milik individu lain bernama Eddy, Peguam Perayu Kedua menghujahkan bahawa Notis Alcontara telah diberikan kepada pihak pendakwaan. Maklumat berkenaan nombor telefon Eddy yang berada dalam telefon Perayu Kedua juga telah dimaklumkan kepada pihak polis dan telefon tersebut berada dalam simpanan pihak polis apabila Perayu Kedua ditahan. Maka, Eddy merukapan saksi penting yang seharusnya disiasat dan dikemukakan oleh pihak Pendakwaan semasa perbicaraan. [44] Maka, peguam Perayu Kedua yang bijaksana menghujahkan bahawa kes Perayu-Perayu tidak disiasat dengan adil dan YA Hakim Mahkamah Tinggi telah gagal mempertimbangkan pembelaan Perayu-Perayu. Dalam hal ini, peguam merujuk kepada kes Public Prosecutor v. Norashikin Yusof & Anor [2018] CLJU 1592; [2019] 7 MLJ 277 yang memutuskan sebagaimana berikut: "In our jurisprudence an accused is entitled to fairness and true investigation and fair trial and the prosecution is expected to play balanced role in the trial of crime. The investigation should be judicious, fair, transparent and expeditious to ensure compliance with the basic rule of law. These are the fundamental canons of our criminal jurisprudence and they are quite in conformity with the constitutional mandate contained in Arts 20 and 21 of the Constitution of India." [45] Peguam Perayu Kedua turut menghujahkan bahawa pihak Pendakwaan gagal memngemukakan keterangan cap jari, rakaman CCTV serta bukti DNA yang boleh mengaikan Perayu-Perayu dengan dadah-dadah yang dijumpai. [46] Sebagaimana hujahan Perayu Pertama, peguam Perayu Kedua juga menghujahkan bahawa elemen niat bersama juga telah gagal dibuktikan oleh pihak Pendakwaan. Peguam Perayu Kedua turut merujuk kes yang sama iaitu Okeke Nwabunike Christoper v PP (supra). [47] Peguam Perayu Kedua menambah di dalam hujahannya bahawa kegagalan pihak Pendakwaan mengemukakan Eddy sebagai saksi telah mewujudkan kelompangan di dalam kes pendakwaan dan membangkitkan anggapan bertentangan di bawak seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950. Dalam hal ini, Peguam Perayu Kedua merujuk kepada kes Hoe Tze Kean v PP (2018) 3 CLJ 71 yang diputuskan oleh Mahkamah Rayuan sebagaimana berikut: [39] It is trite that when witnesses are not called or produced in court, the court would be obliged to invoke the adverse inference under s.114g. Only if the witness is a material witness which forms part of the narrative of the prosecution's case and that there was evidence of suppression or withholding of evidence only then that adverse inference under section 114g of the Evidence Act 1950 can be invoked against the prosecution." [48] Peguam Perayu Kedua turut berhujah bahawa Perayu-Perayu tidak mempunyai milikan fizikal terhadap dadah-dadah yang dijumpai tersebut kerana ianya milik individu lain bernama Eddy. Tiada apa-apa keterangan yang menunjukkan bahawa Perayu-Perayu membawa masuk dadah-dadah tersebut ke dalam kereta. Pembelaan Perayu Kedua juga dihujahkan sebagai bukan penafian semata-mata. [49] Pihak pendakwaan pula, sebagai membalas hujahan Perayu Perayu, telah menghujahkan sebagaimana berikut:

Pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Perayu-Perayu berdasarkan kepada keteranganketerangan saksi pendakwaan.

Berkenaan dengan isu pengedaran, telah dihujahkan bahawa seksyen 2 ADB 1952 mendefinisikan perbuatan pengedaran sebagai termasuk perbuatan "carrying (membawa)" dan "transporting (mengangkut)". Adalah jelas berdasarkan keterangan bahawa semasa ditahan, hanya kedua-dua Perayu berada dalam kereta tersebut dan sedang membawa dan mengangkut muatan di dalam kereta tersebut termasuk barang kes dadah berbahaya yang dijumpai. Dalam hal ini, Pendakwa Raya terpelajar telah merujuk kepada kes Johar Mustapha v PP [2009] 6 CLJ 193 yang memutuskan sebagaimana berikut: [41] In our respectful view, the act of the appellant in carrying or transporting a large quantity of drugs ie, 19,152 grams of cannabis in the boot of his car amounted to the act of trafficking of the said drugs as defined under s.2 of the DDA 1952. [42] Section 2 of the DDA 1952 provides that: 'trafficking' includes the doing of the following acts, that is to say, manufacturing, importing, exporting, keeping, concealing, buying, selling, giving, receiving, storing, administering, transporting, carrying, sending, delivering procuring, supplying or distributing any dangerous drugs. (emphasis added) [43] Therefore, in our judgment, looking at the totality of the evidence before the court, we conclude that there is abundant evidence to support a charge of trafficking, with or without resorting to the presumption of trafficking under s. 37(da) of the DDA 1952. [44] We feel it is appropriate at this juncture to refer to the "purpose approach" in the judgment of Lord Diplock in the celebrated case of Ong Ah Chuan v. PP [1980] CLJU 181; [1980] 1 LNS 181; [1981] 1 MLJ 64 where it was held (at p. 69) as follows: Proof of the purpose for which an act is done, where such purpose is a necessary ingredient of the offence with which an accused is charged, presents a problem with which criminal courts are very familiar. Generally, in the absence of an express admission by the accused, the purpose with which he did an act is a matter of inference from what he did. Thus, in the case of an accused caught in the act of conveying from one place to another controlled drugs in a quantity much larger than is likely to be needed for his own consumption the inference that he was transporting them for the purpose of trafficking in them would, in the absence of any plausible explanation by him, be irresistible - even if there were no statutory presumption such as is contained in section 15 of the Drugs Act. (underlining is mine) (see also PP v. Ouseng sama - Ee [2008] 1 CLJ 337)"

Berkenaan dengan isu niat bersama yang gagal dibuktikan, pihak pendakwaan menghujahkan bahawa hujahan Perayu-Perayu kepada isu ini adalah tidak berasas. YA Hakim Mahkamah Tinggi telah dengan jelas membuat dapatan dan inferen niat bersama kedua-dua OKT jelas dibuktikan berdasarkan keterangan yang dikemukakan dan tindak tanduk kedua-dua OKT yang gelisah dan mengelentar semasa ditangkap.

Mengenai isu keterangan saksi pendakwaan tidak disokong dengan keterangan DNA, cap jari dan CCTV, pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa kegagalan mengemukakan keterangan-keterangan ini tidak menjejaskan kes pendakwaan. Keterangan saksi-saksi pendakwaan adalah kredibel dan telah diterima oleh mahkamah. Pendakwa Raya yang terpelajar merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan si dalam kes Dilbar Nazarova v PP & Another Appeal [2015] CLJU 926; [2015] 1 LNS 926 yang berikut: [54] As regard the non-production of the CCTV footage which learned counsel contended to be the best evidence, in the circumstances of this case, is not fatal to the prosecution's case. The prosecution's evidence is sufficient to prove the trafficking charge against the appellant. There is no necessity for the production of the CCTV recordings as an additional or corroborative evidence. The issue of CCTV recordings was considered in the case of Ashaddi Abu Bassan v. PP [2011] 8 CLJ 509, wherein the Federal Court opined in Bahasa Malaysia: "Oleh itu kami berpendapat keterangan mencukupi dan tidak perlu mendapat sokongan melalui CCTV."

Selanjutnya, berhubung dengan isu bahawa YA Hakim Mahkamah Tinggi gagal mengambil kira keterangan kes pembelaan yang telah menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan, pihak pendakwaan menghujahkan bahawa isu ini adalah tidak berasas kerana YA Hakim Mahkamah Tinggi telah mengambil kira keterangan pembelaan dan memutuskan keterangan pembelaan adalah penafian semata-mata. YA Hakim Mahkamah Tinggi sebagai hakim yang mendengar bicara dan mempunyai kelebihan "audio visual" adalah jelas berada dalam kedudukan terbaik dalam menilai kredibiliti saksi-saksi dan telah dengan jelas menerima keterangan SP5 dan SP6 yang merupakan anggota serbuan di tempat kejadian. YA Hakim Mahkamah Tinggi juga jelas tidak menerima keterangan SD1 dan SD2 yang cuba mengaitkan barang kes dengan orang lain terutamanya penama "Eddy".

Berkenaan dengan pembelaan bahawa dadah-dadah tersebut milik individu lain bernama Eddy, pihak pendakwaan menghujahkan bahawa kewujudan "Eddy" ini tidak pernah ditanya pada anggota serbuan yang dipanggil iaitu SP5 dan SP6. lanya hanya ditanya pada peringkat pegawai penyiasat sebagai cadangan semasa soal balas. Tiada soalan lanjut adakah pegawai penyiasat iaitu SP8 diberikan maklumat atau alcontara notis memadai untuk menyiasat kewujudan "Eddy" ini. Berdasarkan keterangan yang ada, jelas watak "Eddy" hanya watak rekaan "recent invention"and tidak wujud sebenarnya. Oleh yang demikian, YA HMT adalah tidak terkhilaf dalam menolak versi pembelaan berkenaan kewujudan "Eddy". ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH [50] Setelah Mahkamah ini meneliti lanjut alasan penghakiman yang disediakan oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi serta hujahan pihak-pihak, teras kepada rayuan ini adalah mengenai isu pengedaran dadah yang mana menurut kami, pihak Pendakwaan gagal untuk menunjukkan atau membuktikan wujudnya elemen pengedaran atau trafficking terhadap kedua-dua Perayu. Berdasarkan keseluruhan keterangan, jelas bahawa Perayu-Perayu ini hanya mempunyai pemilikan pasif terhadap dadah-dadah yang dijumpai tersebut. Tiada langsung bukti yang menunjukkan atau mengaitkan bahawa dadah-dadah tersebut sememangnya telah dibawa dari Kuala Lumpur terus ke Seremban, bahawa Perayu-Perayu tidak berhenti di mana-mana dan tiada juga keterangan bahawa dadah-dadah tersebut dibawa, dihantar atau diedarkan kepada sesiapa. [51] Berhubung dengan isu, kami merujuk kepada keputusan Privy Council di dalam kes Ong Ah Chuan v PP [1981] 1 MLJ 64 yang mana Lord Diplock memutuskan sebagaimana berikut: "The presumption under the Misuse of Drugs Act, 1973 works as follows, when an accused is proved to have had controlled drugs in his possession and to have been moving them from one place to another (a) the mere act of movingthem does not of itself amount to trafficking, within the meaning of the definition in section 2 of the Act; but if the purpose for which they are being moved was to transfer possession from the mover to some other person at their intended destination the moveris guilty of the offence of trafficking under section 3 of the Act, whether that purpose was achieved or not; (b) if the quantity of controlled drugs being moved was in excess of the minimum quantity specified for that drug in section 15 of the Act, that section creates a rebuttable presumption that such is the purpose for which they were being moved, and the onus lies upon the mover to satisfy the court, upon the balance of probabilities, that he had not intended to part with the possession of the drugs to anyone else,but to retain them solely for his own consumption" [52] Walaupun di dalam rayuan oleh Perayu-Perayu ini, YA Hakim Mahkamah Tinggi membuat dapatan berdasarkan milikan sebenar (actual possession) dan pengedaran sebenar tanpa menggunapakai mana-mana anggapan di bawah seksyen 37 ADB 1952, Mahkamah ini berpendapat bahawa prinsip di dalam kes Ong Ah Chuan v PP (supra) masih lagi releven untuk Mahkamah ini guna pakai. [53] Mahkamah ini turut merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Muhammad Lukman bin Mohamad v Public Prosecutor [2021] 4 MLJ 494 sebagaimana yang berikut: [26] Second, generally speaking, the amount or quantity of dangerous drugs has bearing in the sentencing process, and it is one of the important factors to be taken into consideration by the prosecution in deciding whether he or she should be charged for trafficking or possession simpliciter. It stands to reason that when someone is found in possession of smaller amount or quantity of dangerous drugs, the logical assumption is that the possession is for personal consumption. By contrast, when someone is found in possession of large or huge amount of dangerous drugs, the logical assumption is that the possession is for the purpose of trafficking. Section 37(da) of the DDA 1952 reflected this legislative policy where it provides that if a person is found with specified amount or quantity of certain drugs, he or she shall be presumed until the contrary is proved to be trafficking in the said drug. Of course, the prosecution can prove by direct evidence the act of trafficking as defined in s 2 of the DDA 1952. However, without the aid of statutory presumption, the prosecution will face a more difficult task to succeed in proving drug trafficking charge. As stated by Lord Diplock in the seminal Privy Council case of Ong Ah Chuan v Public Prosecutor; Koh Chai Cheng v Public Prosecutor [1981] 1 MLJ 64 that apart from the statutory definition of the term 'trafficking', the ordinary meaning of the verb 'traffic' imports the existence of a supplier and a person to whom the goods are to be supplied. Thus, without the aid of statutory presumption, the prosecution caries the legal burden to prove that an accused intended to transfer the impugned drugs to another person in order to succeed to establish trafficking as defined by s 2 of DDA 1952 (see Public Prosecutor v Hasbi bin M Kusin & Anor [2008] 7 MLJ 331)." [54] Maka, berpandukan kepada kes-kes tersebut di atas, Mahkamah ini berpandangan bahawa keterangan-keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan tidak mencukupi untuk membuktikan elemen pengedaran terhadap Perayu-Perayu. Tiada bukti kukuh yang menunjukkan bahawa kehadiran Perayu-Perayu ke Seremban tersebut dari Kuala Lumpur adalah bagi tujuan mengedar dadah kepada mana-mana individu lain. Tambahan pula, Perayu-Perayu ditahan bersama dengan (1) botol kaca lutsinar berpelekat hitam yang diubahsuai disyaki alat menghisap dadah. Hal ini telah menimbulkan keraguan yang munasabah apabila Mahkamah ini merasakan terdapat persoalan adakah dadah-dadah tersebut adalah untuk kegunaan Perayu-Perayu sendiri sahaja dan bukannya untuk tujuan pengedaran. [55] Maka, disebabkan keraguan tersebut ditambah pula dengan berat dadah yang hanya lebih kurang 60 gram sahaja melebih berat yang yang diperuntukkan dalam ADB 1952, Mahkamah ini berpandangan bahawa sabitan atas kesalahan pengedaran di bawah seksyen 39B(1)(a) adalah tidak selamat untuk dijatuhkan ke atas Perayu-Perayu. Walau bagaimanapun, kami dapati bahawa elemen pemilikan telah pun berjaya dibuktikan. Oleh yang demikian, bagi Rayuan 490 dan 491, kami sebulat suara memutuskan bahawa sabitan dan juga hukuman di bawah Seksyen 389B ADB 1952 seperti mana yang telah dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi adalah diketepikan dan digantikan dengan sabitan di bawah seksyen 6 ADB 1952 dan dihukum di bawah seksyen 39A Akta yang sama. [56] Setelah mendengar dan mempertimbangkan hujahan pihak-pihak berkenaan dengan hukuman, Mahkamah ini menjatuhkan hukuman ke atas setiap Perayu iaitu Perayu Pertama dan Perayu Kedua hukuman penjara selama tempoh lapan (8) tahun berjalan dari tarikh tangkap dan juga masing-masing diarahkan untuk dikenakan perintah sebatan rotan sebanyak sepuluh (10) kali sebatan sebagaimana yang diperuntukkan di bawah undang-undang. [57] Manakala bagi Rayuan 493 dan 494, iaitu bagi kesalahan di bawah seksyen 12(2) ADB 1952 dan juga hukuman di bawah seksyen 39A(1) Akta yang sama, kami dapati sabitan bawah kesalahan tersebut telah pun dibuktikan iaitu berkenaan dengan pemilikan dadah-dadah yang dirampas. Oleh yang demikian, rayuan Perayu-Perayu terhadap sabitan adalah ditolak. Sabitan yang dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi adalah dikekalkan. Namun, berkenaan dengan rayuan terhadap hukuman, kami sebulat suara memutuskan untuk membenarkan rayuan iaitu hukuman penjara yang dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi adalah dikekalkan tetapi hukuman rotan sebanyak lima (5) kali diketepikan dan digantikan dengan hukuman rotan sebanyak tiga (3) kali. [58] Kami juga memerintahkan bahawa hukuman penjara bagi kesemua kesalahan adalah berjalan secara serentak daripada tarikh tangkap. [59] Sewajarnya dinyatakan bahawa kami tidak berhasrat untuk mengupas lanjut berkenaan dengan isu-isu lain yang dibangkitkan oleh pihak-pihak seperti isu mengenai niat bersama, ketiadaan keterangan DNA, rakaman CCTV atau analisa cap jari dan mengenai sama ada dadah-dadah tersebut merupakan milik individu lain bernama “Eddy” memandangkan isu-isu sampingan tersebut tidak akan dapat mengubah dapatan yang kami buat di atas kesalahan pemilikan dadah berbahaya oleh Perayu-Perayu. KESIMPULAN [60] Keputusan Mahkamah ini dibuat setelah meneliti alasan penghakiman YA Hakim Mahkamah Tinggi, hujahan bertulis dan hujahan lisan pihak-pihak serta setelah mengambilkira keterangan yang dikemukakan dalam kes ini secara keseluruhannya dan undang-undang yang terpakai. [61] Secara kesimpulannya, kami membenarkan rayuan Perayu-Perayu terhadap sabitan dan hukuman bagi Rayuan 490 dan 491. Manakala bagi Rayuan 493 dan 494, kami membenarkan sebahagian daripada rayuan Perayu-Perayu iaitu terhadap hukuman. Bertarikh: 6 November 2025 -sgd- (AZMAN BIN ABDULLAH) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Putrajaya Bagi pihak Perayu Pertama : Mohd Aimi Zaini bin Mohd Azhar (Zainuritha-Alfa binti Abu Hassan bersamanya) [Tetuan Aimi, Zainuritha & Co.] Bagi pihak Perayu Kedua Jaspal Singh@Jaspal Singh Mann (Ain Nadhirah binti Zulkifli, Pelatih Dalam Kamar, bersamanya) [Tetuan Mann & Associates] Bagi pihak Responden : TPR Eyu Ghim Siang [Jabatan Peguam Negara]