Azrul Nizam Bin Kamaruddin v Pendakwa Raya (B-05(SH)-468-10/2024)

Pendakwaan terhadap kedua-dua perayu bermula di Mahkamah Tinggi Klang, Selangor Darul Ehsan terhadap pertuduhan seperti yang berikut: "Bahawa kamu bersama-sama pada 2 Mac 2022 jam lebih kurang 4.00 petang di alamat Transporter Express, PT 15263, Kg Hamid Tuah, Telok Gong, didalam daerah Klang dalam Negeri Selangor Darul Ehsan, telah didapati mengedar dadah berbahaya jenis Methamphetamine berat bersih 78.83gram dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B (2) Akta yang sama dan dibaca bersama dengan seksyen 34 Kanun Keseksaan."

Kedua-dua perayu tidak mengaku salah terhadap pertuduhan tersebut dan memohon untuk dibicarakan. Seramai lapan (8) orang saksi pendakwaan telah dipanggil untuk memberikan keterangan.

Pada akhir kes pendakwaan, 12 Mac 2024, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap kedua-dua perayu dan memanggil mereka berdua untuk membela diri terhadap pertuduhan tersebut.

Kedua-dua perayu memilih untuk memberi keterangan mereka secara bersumpah dari kandang saksi. Hanya perayu-perayu sahaja yang dipanggil oleh pihak pembelaan untuk memberi keterangan mereka.

Pada akhir kes pembelaan, 30 September 2024, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati kedua-dua perayu bersalah dan disabitkan terhadap pertuduhan tersebut.

Hukuman terhadap perayu (Azrul Nizam Bin Kamaruddin) adalah seperti yang berikut:

Hukuman terhadap perayu (Mohammad Aleyas Bin Saian) adalah seperti yang berikut:

Pemenjaraan seumur hidup dari tarikh tangkap (2 Mac 2022) dan 12 kali sebatan.

Terkilan dengan keputusan tersebut, pada 4 Oktober 2024, kedua-dua perayu telah memfailkan notis rayuan secara berasingan ke Mahkamah Rayuan Malaysia terhadap sabitan dan hukuman tersebut.

Bagi memudahkan rujukan, selepas ini kami akan merujuk Azrul Nizam Bin Kamaruddin sebagai tertuduh pertama manakala Mohammad Aleyas Bin Saian pula sebagai tertuduh kedua sebagaimana panggilan mereka di Mahkamah Tinggi.

Mamandangkan kedua-dua rayuan ini mempunyai pertalian yang rapat, maka kami memutuskan untuk mendengarnya bersama-sama di dalam satu rayuan.

Pada 2 Mac 2022, SP6 (Inspektor Mohammad Azrin bin Yazid-pegawai serbuan) bersama SP4 (Sjn Nazarulzikri bin Maasom-anggota serbuan dan 12 anggota polis dari Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik Ibu Pejabat Polis Daerah Kuala Selangor telah pergi ke alamat Transporter Express PT 15263 Kg Hamid Tuah, Telok Gong, Klang, Selangor.

SP6 bersama anggota pasukan serbuannya tiba di alamat tersebut pada pukul 3.55 petang dan membuat pemerhatian terhadap sebuah bilik di situ untuk selama 5 minit dan mendapati tiada pergerakan keluar masuk dari bilik tersebut dari bahagian belakang sebelah kiri.

Pada pukul 4.00 petang, SP6 dan anggota serbuannya telah menyerbu masuk ke dalam bilik tersebut dan menahan dua (2) lelaki melayu yang sedang duduk di atas katil di dalam bilik tersebut. SP6 telah memperkenalkan dirinya sebagai pegawai kanan polis dan kedua-dua lelaki itu juga turut memperkenalkan diri mereka masing-masing sebagai Azrul Nizam (tertuduh pertama) dan Mohammad Aleyas (tertuduh kedua) dengan mengeluarkan kad pengenalan masing-masing dari poket seluar mereka. Bilik yang dimasuki oleh pihak polis ini diterangi dengan cahaya lampu.

SP6 telah membuat pemeriksaan di tempat kedua-dua tertuduh duduk dan menjumpai satu (1) beg zip berjenama DOBE (ekshibit P12) berwarna kelabu yang didapati berada di dalam keadaan yang terbuka. SP juga menjumpai sembilan (9) paket palstik lutsinar berisi bahan disyaki dadah jenis syabu (ekshibit P5A (1-9) serta alat penimbang digital (ekshibit P13). Kesemua barang-barang kes yang dijumpai ini berada di tengah-tengah di antara kedua-dua tertuduh.

SP6 telah merampas barang-barang kes tersebut dan menahan kedua-dua tertuduh dan membawa mereka ke Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik Ibu Pejabat Polis Daerah Klang Selatan.

Sekitar pukul 6.00 petang, SP6 bersama-sama anggota pasukannya tiba di Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik Daerah Ibu Pejabat Polis Daerah Klang Selatan.

SP6 telah membuat timbangan ke atas barangan rampasan iaitu sembilan (9) paket plastik lutsinar berisi bahan-bahan disyaki dadah jenis syabu (anggaran berat 104.59gram) dengan menggunakan alat penimbang yang disediakan oleh pihak polis. Seterusnya SP6 telah mengisi butiran di dalam Borang Bongkar (ekshibit P15) yang kemudiannya ditandatangani oleh SP6 dan kedua-dua tertuduh. Pada pukul 7.57 petang, SP6 telah membuat lapuran polis iaitu Pandamaran 3262/22 (ekshibit P14) berkaitan rampasan dan tangkapan yang dibuat.

Pada 2 Mac 2022, pukul 8.15 malam, SP6 telah menyerahkan barang rampasan, laporan polis, borang bongkar dan kedua-dua tertuduh kepada SP7 (Inspektor Mohamad Khairul Adha bin Che Kamaruddin - pegawai penyiasat) di Pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik Ibu Pejabat Polis Daerah Klang Selatan, Selangor.

Pada 6 Mac 2022, lebih kurang pukul 3.00 petang, SP7 bersama-sama SP6 telah pergi ke lokasi kejadian untuk mengambil gambar di tempat kejadian. Hasil pemeriksaan di tempat kejadian, SP7 tidak menjumpai sebarang CCTV yang menghala ke arah tempat kejadian. SP7 telah mengambil tujuh

keping gambar di tempat kejadian dan membuat rajah kasar (ekshibit P18).

Pada tarikh yang sama, pukul 5.30 petang, SP7 telah membuat acu pakai baju yang dirampas di tempat kejadian kepada kedua-dua tertuduh dan mengambil gambar acu pakai tersebut (ekshibit P24 (1-4)). Hasil acu pakai yang dibuat, SP7 mendapati saiz baju yang dirampas di tempat kejadian adalah berpadanan dengan saiz badan kedua-dua tertuduh.

Pada 10 Mac 2022, pukul 7.45 pagi, SP7 telah meminta bantuan SP2 (Inspektor Mohd Fuad bin untuk menghantar barang kes ke Jabatan Kimia Malaysia di Petaling Jaya, Selangor. Pada pukul 8.20 pagi, SP2 telah menyerahkan satu sampul surat bertanda "K" dan bermeterai "POLIS DIRAJA MALAYSIA 568" kepada Ahli Kimia Malaysia iaitu Mohd Fauze bin Mohamad Ayob (SP1) untuk dianalisis.

SP1 telah memeriksa sampul surat "K" tersebut dan mendapati di dalamnya terdapat sembilan paket plastik masing-masing bertanda KB1 hingga KB9 yang mengandungi bahan kristal jernih. Setelah dianalisis, SP1 mendapati jumlah berat bersih bahan tersebut ialah 102.65gram yang mengandungi 78.83gram methamphetamine. Laporan kimia bertarikh 6 April 2022 yang disediakan oleh SP1 ditandakan sebagai ekshibit P7. Ringkasan Pembelaan Tertuduh Pertama (SD1) dan Tertuduh

Naratif pembelaan yang dikemukakan oleh kedua-dua tertuduh adalah seperti yang berikut:

Pada 2 Mac 2022, di antara pukul 7.00 ke 8.00 pagi, tertuduh pertama telah dijemput oleh kawannya bernama “Botak Yat” atau Azrin untuk pergi berjumpa dengan tertuduh kedua.

Tujuan tertuduh pertama berjumpa dengan tertuduh kedua adalah untuk menemani tertuduh kedua seperti yang diminta oleh Botak Yat / Azrin untuk membaiki kereta-kereta berikut yang terletak di sebuah bengkel yang dikenali sebagai Transporter Express yang terletak di Telok Gong, Klang, Selangor iaitu:

Kereta Perodua Kancil warna putih milik Botak Yat /

(ii) Kereta Perodua Kelisa warna silver milik Abang Awe; dan

(iii) Kereta Perodua Kancil berwarna ungu cair milik Joe.

Tertuduh Kedua menyatakan bahawa bengkel tersebut merupakan suatu perkarangan yang luas sebesar padang bola. Bengkel tersebut dikelilingi oleh pagar zink dan mempunyai sebuah pintu masuk utama yang boleh dilalui oleh orang awam dan kenderaan-kenderaan yang dibawa masuk ke bengkel itu.

Sebahagian dari bengkel tersebut ditutupi oleh sebuah atap atau "awning" besar. Di dalam perkarangan bengkel tersebut terdapat beberapa kontena yang digunakan oleh pekerja- pekerja bengkel dan juga oleh pemandu-pemandu lori sebagai tempat persinggahan mereka.

Setelah sampai di tempat bengkel tersebut, tertuduh pertama dan tertuduh kedua serta beberapa orang yang lain telah berbual sambil melepak di sebuah bilik yang terletak di belakang bengkel tersebut.

Di bengkel tersebut, tertuduh kedua dapat nampak ramai orang awam yang keluar masuk di kawasan dapur di kedua-dua arah dan tertuduh kedua juga melihat ramai orang awam termasuklah Azrin keluar masuk bilik tersebut. Mereka bebas keluar masuk menggunakan ruang dapur untuk menyediakan makanan dan menggunakan bilik tersebut untuk makan, rehat, salin pakaian, menjahit pakaian dan menyimpan barang peribadi. Terdapat juga barang-barang peribadi dan pakaian milik Botak Yat di dalam bilik belakang bengkel tersebut. Namun, tiada satu pun barang peribadi milik tertuduh pertama ada di dalam bilik belakang tersebut.

Bilik belakang tersebut tidak berkunci dan ramai orang didapati keluar masuk menggunakannya Namun, tertuduh pertama tidak tahu siapa lagi yang menggunakan bilik belakang tersebut.

Kereta Perodua Kancil warna putih milik Botak Yat / Azrin di parkir sebelah dengan kereta Hyundai warna biru bernombor pendaftaran PJR 6577, tapi tertuduh pertama tak ingat siapakah pemiliknya.

Tertuduh pertama nampak tertuduh kedua ada membawa alatan ganti (spare-part) kereta yang dimasukkan di dalam bungkusan plastik berwarna hijau. Tertuduh kedua menyatakan dia telah pergi ke beberapa bengkel dan kedai untuk membeli alat ganti yang diperlukan namun tiada resit dikemukakan.

Di depan bilik belakang tersebut ada sebuah dapur ringkas untuk memasak.

Pada waktu pagi, apabila tertuduh kedua sampai, dia nampak beberapa orang masuk dan keluar bilik berkenaan. Ada yang membawa beg dan ada juga yang pergi dengan tangan kosong.

Pada sekitar waktu Zohor, apabila tertuduh kedua kembali ke bengkel tersebut dari Pandamaran, tertuduh kedua nampak terdapat orang keluar dari bilik tersebut, yang terdiri daripada pemandu-pemandu lori termasuk Azrin, mekanik, dan beberapa orang lain.

Pada hari tersebut, lebih kurang pukul 12 tengahari, tertuduh pertama telah memasak nasi dan lauk yang ringkas dengan menggunakan dapur tersebut.

Lebih kurang pukul 1.00 petang atau 2.00 petang, tertuduh pertama dan tertuduh kedua ketika itu sedang duduk di atas tikar sambil makan nasi dan lauk di dalam bilik belakang tersebut. Lebih kurang 10 minit kemudian, tertuduh pertama dan tertuduh kedua telah didatangi oleh sepasukan polis yang berpakaian preman. Pihak polis telah menyerbu masuk dan memperkenalkan diri sebagai polis. Mereka telah memeriksa tertuduh pertama dan tertuduh kedua namun tiada menjumpai apa-apa barang salah.

Tertuduh pertama menyatakan bahawa keadaan asal bilik belakang tersebut bukanlah seperti yang terdapat di dalam gambar yang ditunjukkan di Mahkamah sebelum ini. Keadaan asalnya ialah tilam-tilam disimpan rapat tetapi tilam-tilam itu kini telah terkeluar seperti di dalam gambar setelah digeledah oleh polis pada hari kejadian tersebut. Di dalam gambar juga ada terdapat almari berwarna biru. Keadaan asal almari tersebut adalah pintunya berada di dalam keadaan yang tertutup.

Salah seorang anggota polis telah menggeledah bilik belakang tersebut, menarik keluar tilam-tilam, menyelongkar barang-barang di situ dan menjumpai sebuah beg berzip warna kelabu bertulis "DOBE" dari dalam almari kayu berwarna biru tersebut.

Dengan disaksikan oleh kedua-dua tertuduh, pihak polis telah membuka zip beg "DOBE" tersebut dan mengeluarkan beberapa paket plastik lutsinar yang mengandungi bahan menyerupai serbuk kristal. Dari dalam beg berzip tersebut juga dikeluarkan suatu alat digital yang menyerupai kalkulator.

Beg “DOBE" tersebut dijumpai di dalam keadaan terlindung di sebalik pintu almari biru yang berada di dalam keadaan yang tertutup. Kedua-dua tertuduh telah memberitahu pihak polis bahawa beg tersebut bukan milik mereka. Tertuduh Kedua juga memaklumkan kepada SP6 bahawa dia dipanggil oleh Botak untuk datang membaiki kereta yang kena banjir.

Tertuduh Kedua memberitahu pihak polis bahawa dia tidak tahu kandungan yang terdapat di dalam beg DOBE tersebut berisi dadah kerana bentuk beg dan bentuk pembukaan zip seperti itu memang tidak kelihatan kandungannya.

Tertuduh Kedua menafikan dia adalah penghuni bilik tersebut kerana dia dan tertuduh pertama hanya berada di dalam bilik tersebut selama 5 minit sahaja. Tertuduh Kedua menyatakan sekiranya polis membuat pemerhatian 15 minit lebih awal, mereka akan nampak Botak / Azrin dan beberapa orang lagi yang keluar dari bilik tersebut.

Tertuduh Kedua mengatakan semasa serbuan, polis telah menyerbu masuk dengan memakai pakaian preman, membawa pistol dan menjerit-jerit.

Pihak polis kemudiannya telah menjalankan soal siasat ringkas terhadap kedua-dua tertuduh. Semasa ditangkap, tertuduh pertama ada membawa beg duit, kad pengenalan, sedikit duit dan telefon bimbit jenama Nokia. Mengikut tertuduh kedua pula telefon bimbitnya telah dirampas oleh pihak polis. Namun kesemua barang-barang telah dirampas ini tidak satu pun ditulis di dalam senarai rampasan polis.

46.

Tertuduh Kedua menyatakan dia tidak dapat mengemukakan Botak Yat, Abang Awe dan Joe sebagai saksi kerana dia tidak memiliki butiran ketiga-tiga individu tersebut.

Tertuduh Kedua menyatakan dia mempunyai nombor telefon Botak Yat yang direkodkan sebagai "Abg Azrin" dan Abang Awe sebagai "Abg Awe" di dalam telefon bimbitnya namun telefon tersebut telah dirampas oleh polis. Menurut tertuduh kedua di dalam telefon tersebut terdapat bukti bahawa dia tidak terlibat dengan pengedaran dadah.

Di balai polis, semasa kedua-dua tertuduh berada di dalam tahanan reman, pihak polis telah menyerahkan kepada tertuduh pertama selonggok pakaian pelbagai saiz.

Kemudian tertuduh pertama telah diarahkan untuk bergambar dengan memakai pakaian tersebut. Tertuduh Pertama tidak tahu siapakah tuan punya pakaian tersebut. Tertuduh Pertama telah cuba memakai beberapa helai baju dan mendapati ada yang muat dan ada yang tidak muat. Tertuduh Pertama hanya dapat memakai baju dan seluar daripada longgokan pakaian yang diberikan kepadanya, namun itu pun didapati agak ketat bagi dirinya kerana pakaian-pakaian tersebut bukanlah kepunyaannya.

Tertuduh Kedua juga menyatakan bahawa dia telah dipaksa untuk memakai pakaian di dalam proses acu pakai. Pihak polis telah menyerahkan kepada tertuduh kedua selonggok pakaian pelbagai saiz dan tertuduh kedua diarahkan oleh polis untuk bergambar dengan memakai pakaian tersebut.

Tertuduh Kedua telah diarahkan untuk bergambar dengan memakai baju putih berbelang-belang dan seluar jeans seperti dalam gambar acu pakai yang telah dieksibitkan di Mahkamah. Tertuduh Kedua menafikan itu pakaiannya.

Tertuduh Pertama tidak pernah mengenali kedua-dua lelaki Cina dan Bangladesh yang datang ke Mahkamah sebagai saksi sebelum ini. Itulah kali pertama tertuduh pertama melihat mereka berdua.

Tertuduh Pertama menyatakan bahawa pihak polis telah menjumpai dadah di dalam almari biru di dalam bilik belakang tersebut. Dadah tersebut adalah kepunyaan orang lain dan telah disimpan di dalam almari milik orang lain. Menurut tertuduh pertama, pemandu lori atau sesiapa sahaja yang datang ke bengkel tersebut bebas untuk keluar masuk ke bilik belakang tersebut kerana pintunya yang tidak berkunci.

Di antara lain dapatan beliau adalah seperti yang berikut dan kami petik: “[36] Peguambela OKT 2 menghujahkan kegagalan pihak pendakwaan mengemukakan Azrin Botak sebagai pemilik kereta yang didakwa oleh OKT 2 yang dia dalam proses pembaikan di mana kereta itu ada di tempat kejadian; telah menimbulkan kelompangan dalam kes pendakwaan dan satu inferens yang memihak kepada OKT 2 hendaklah diberi. Azrin @ Botak adalah kenalan OKT 2, dia mendakwa dia diminta oleh Azrin @ Botak untuk membaiki kereta tersebut. OKT 2 juga mendakwa butiran Azrin @ Botak ada didalam telefon bimbit yang dia dakwa telah dirampas oleh pihak polis. Walaubagaimanapun ketika kes pendakwaan SP6 ditanya samada dia ada merampas telefon bimbit OKT-OKT, dinafikan oleh SP6 kerana telefon bimbit OKT-OKT tidak ada didalam beg DOBE tersebut. [37] Selain dari itu, isu butiran Azrin @ Botak ada di dalam telefon bimbit OKT 2, tidak pernah diletakkan kepada SP7 (Pegawai Penyiasat). Begitu juga dakwaan OKT 2 bahawa gambar tempat kejadian iaitu P10 (gambar 5 dan 8) tidak diambil penuh untuk menunjukkan adanya periuk nasi bagi menyokong dakwaan mereka bahawa ketika serbuan mereka sedang hendak makan. Fakta ini juga tidak ditanya kepada SP6 dan SP7. Sekiranya OKT-OKT mahu pihak polis menjalankan siasatan yang adil ke atas mereka, maka apa juga butiran yang boleh membantu siasatan hendaklah dimaklumkan kepada pegawai penyiasat seawal mungkin. Ini adalah kerana ada antara maklumat itu hanya diketahui oleh OKT sahaja seperti isu OKT 2 berada di tempat kejadian ketika serbuan kerana dia diminta membaiki kereta milik Botak @ Azrin. Sekiranya Botak @ Azrin boleh menyokong dakwaan OKT 2, butiran lengkap Botak @ Azrin hendaklah dimaklumkan kepada SP7 sebagai pengawai penyiasat; jika benar dakwaan OKT 2 telefon bimbitnya dirampas oleh SP6, maka dia sepatutnya memaklumkan kepada SP7 dan menunjukkan kepada SP7 nombor telefon Azrin @ Botak, ini gagal dilakukan olehnya. [38] Pihak pembelaan juga menghujahkan "close proximity" tidak mencukupi untuk mengaitkan OKT-OKT dengan beg DOBE yang mengandungi dadah tersebut. Ini adalah kerana di bilik tersebut ada banyak barangan lain seperti baju dan barang-barang lain yang tiada kaitan dengan OKT. Selain itu, DNA OKT-OKT tidak diambil untuk menunjukkan dia ada kaitan dengan barangan di dalam bilik tersebut termasuk beg Dobe yang ada dadah itu. Bilik itu juga tidak disewa oleh OKT-OKT. Dalam menjawab persoalan ini, Mahkamah telah melihat keterangan saksi-saksi pendakwaan khususnya SP4 dan SP6, iaitu selama 5 minit mereka membuat pemerhatian atas bilik tersebut, tidak kelihatan sesiapa yang keluar masuk dari bilik tersebut dan bilik itu hanya ada satu sahaja laluan keluar. Ketika serbuan, hanya ada OKT-OKT sahaja ada didalam bilik tersebut sedang duduk diatas katil menghadap beg DOBE tersebut. Berkenaan dengan DNA OKT-OKT, Mahkamah ini memutuskan ianya tidak perlu apabila ada keterangan langsung saksi-saksi pendakwaan yang melihat OKT-OKT ada didalam bilik itu dan barang kes ada di tengah-tengah mereka dan beg itu pula dalam keadaan terbuka. [39] Apa yang pihak pembelaan menunjukkan dalan pembelaan mereka adalah bilik itu boleh diakses oleh orang lain hanya kerana ada barang-barang lain di dalam bilik itu bukan milik OKT-OKT. Namun, begitu apa yang jelas, barang kes dijumpai di hadapan OKT-OKT (dan ketika serbuan, hanya mereka berdua sahaja didalam bilik tersebut) walaupun pihak pembelaan mendakwa beg DOBE tersebut dijumpai di belakang almari biru di dalam bilik tersebut yang mana tidak dipersetujui oleh SP4 dan SP6. Di dalam kes di hadapan Mahkamah ini, pihak pendakwaan berjaya membuktikan bahawa OKT-OKT bukan sahaja mempunyai akses ke bilik itu malah mereka ditahan ketika berada di bilik itu bersama-sama dengan barang kes. SP2 dan pasukan serbuan tidak perlu mencari-cari tempat di mana dadah itu berada kerana dadah ditemui dalam kedudukan terbuka berdekatan OKT-OKT. Ini jelas menunjukkan OKT-OKT mempunyai milikan dan pengetahuan terhadap dadah tersebut. [40] Merujuk kepada keterangan dalam kes ini, adalah jelas bahawa OKT-OKT telah ditangkap bersama dadah dalam keadaan terbuka. Justeru hanya satu kesimpulan yang boleh dibuat oleh Mahkamah ini bahawa OKT-OKT sememangnya mempunyai pengetahuan terhadap dadah tersebut dan mempunyai niat bersama melakukan kesalahan sepertimana yang dipertuduhkan. [41] Setelah meneliti semua keterangan pembelaan OKT-OKT, Mahkamah ini mendapati bahawa keterangan pembelaan yang diberikan adalah bersifat pemikiran kemudian dan penafian kosong semata-mata yang yang gagal membangkitkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pihak pendakwaan. [42] Setelah meneliti dan menimbangkan keterangan pihak pembelaan, Mahkamah mendapati keterangan pihak pembelaan tidak menimbulkan sebarang keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan bahawa sebenarnya OKT-OKT mempunyai milikan atas barang kes dadah seperti di dalam pertuduhan. Mahkamah juga mendapati OKT-OKT gagal menimbulkan sebarang keraguan terhadap dapatan milikan dan pengetahuan dadah ke terhadapnya serta pengedaran seperti yang ditakrifkan di bawah seksyen 2 ADB 1952. Oleh itu, setelah menilai semua keterangan di akhir kes pembelaan, Mahkamah mendapati OKT-OKT gagal menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan dan pihak pendakwaan telah membuktikan kesnya terhadap OKT-OKT di bawah pertuduhan yang dikenakan terhadapnya melampaui keraguan munasabah. [43] Oleh itu, OKT-OKT didapati bersalah dan disabitkan dengan kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B (2) Akta yang sama untuk pertuduhan pertama dan dibaca bersama dengan seksyen 34 Kanun Keseksaan.” Prinsip Undang-Undang Berkaitan Dapatan Fakta di Peringkat

Secara prinsipnya, mahkamah di peringkat rayuan jarang sekali campurtangan atau mengganggu dapatan fakta yang dibuat oleh hakim bicara melainkan terdapat alasan-alasan yang kukuh dan mendesak untuk berbuat demikian.

Di dalam kes PP v. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2005] 2 MLRA 590, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti yang berikut: “Now, it settled law that it is no part of the function of an appellate Court in a criminal case-or indeed any case-to make its own findings of fact. That is a function exclusively reserved by the law to the trial Court. The reason is obvious, an appellate Court is necessarily fettered because it lacks the audio-visual advantage enjoyed by the trial Court."

Di dalam kes Che Omar Mohd Akhir v. Public Prosecutor [2007] 3 CLJ 281, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Nik Hashim HMP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “It is trite law that an appellate court should be slow in disturbing a finding of facts by the trial judge unless such finding is clearly against the weight of evidence which is not the case here.”

Di dalam kes Ng Hoo Kui & Anor v. Wendy Tan Lee Peng, Pentadbir Kepada Harta Pusaka Tan Ewe Kwang, Simati & Ors [2020] 12 MLJ 67, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti yang berikut: “[33] It was a long-settled principle, stated and restated in domestic and wider common law jurisprudence, that an appellate court should not interfere with the trial judge's conclusions on primary facts unless satisfied that he was plainly wrong' (the Supreme Court of United Kingdom in McGraddie v. McGraddie and another [2013] 1 WLR 2477). “(5) The 'plainly wrong' test operated on the principle that the trial court had the advantage of seeing and hearing the witnesses on their evidence as opposed to the appellate court that acted on the printed records. The 'plainly wrong' test was not intended to be used by an appellate court as a means to substitute its own decision for that of the trial court on the facts. As long as the trial court's conclusion could be supported on a rational basis in view of the material evidence, the fact that the appellate court felt like it might have decided differently was irrelevant. In other words, a finding of fact that would not be repugnant to common sense ought not to be disturbed. The trial judge should be accorded a margin of appreciation when his treatment of the evidence was examined by the appellate courts (see paras 34, 76 & 148)."

Di dalam kes Magendran Mohan v. PP [2011] 1 CLJ 805, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Alauddin Mohd Sheriff PMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: "[140] Normally, the appellate court does not interfere with the concurrent findings of fact of the courts below, in absence of very special circumstances. But where the courts below ignore, overlook or commit errors of law apparent on the face of the record which results in serious and substantial miscarriage of justice to the accused, it is the duty of the appellate court to step in and correct the legally erroneous decision of the courts below."

Mahkamah Tinggi telah terkhilaf kerana tidak memberikan pertimbangan sewajarnya kepada pembelaan tertuduh pertama di dalam dalam mencapai keputusannya.

Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila membuat dapatan nyata milikan (express finding of possession) tetapi dalam pada masa yang sama turut menggunapakai peruntukan anggapan milikan (presumed possession) mengikut seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 sehingga menyebabkan Mahkamah bicara telah tersalah arah.

Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila tidak membuat dapatan sama ada tertuduh pertama telah berjaya atau gagal mengakas anggapan milikan mengikut seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952.

Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila memutuskan elemen pengedaran sepertimana ditakrifkan mengikut seksyen 2 ADB telah dibuktikan melalui perbuatan 'concealing' sedangkan tidak ada rujukan dibuat terhadap seksyen 37(g) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan dapatan fakta yang dibuat mahkamah bicara sendiri adalah dadah ditemui di dalam keadaan yang terbuka.

Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila memutuskan bahawa elemen pengedaran telah dibuktikan dengan hanya bersandarkan kepada bukti keterangan yang lemah, iaitu tindakan tertuduh pertama berada bersama-sama dengan dadah di dalam bilik tersebut adalah tergolong di bawah takrifan "pengedaran".

Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila membuat inferens bahawa dadah jenis methamphetamine seberat 78.83gram tersebut bukanlah untuk kegunaan sendiri melainkan untuk pengedaran, sedangkan tidak ada sebarang bukti kukuh yang dikemukakan oleh pendakwaan bagi menunjukkan tindakan mengedar dadah telah dilakukan oleh tertuduh pertama; dan

Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila menyimpulkan bahawa elemen niat bersama mengikut seksyen 34 Kanun Keseksaan telah berjaya dibuktikan dengan hanya berdasarkan dapatan fakta bahawa tertuduh pertama dan tertuduh kedua telah ditangkap bersama dadah di dalam keadaan terbuka sahaja.

Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila gagal untuk membuat dapatan yang jelas (“affirmative") berkenaan elemen pengedaran di akhir kes pembelaan.

Mahkamah Tinggi telah terkhilaf apabila gagal mempertimbangkan keterangan SP5 dan SP7 dengan berhati-hati sebelum membuat keputusan terhadap tertuduh kedua; dan

Secara alternatifnya, tertuduh kedua memohon agar hukuman pemenjaraan seumur hidup dari tarikh tangkap 2 Mac 2022 dan 12 kali sebatan mengikut seksyen 39B(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 diketepikan dan digantikan dengan hukuman mengikut seksyen 39A(2) Akta yang sama.

Persoalan yang menjadi subjek pertikaian utama di hadapan kami adalah sama ada Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah tersalah arah apabila membuat dapatan berkaitan milikan jagaan dan pengetahuan beg berisi dadah dan kemudiannya memakai pula anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952.

Bagi merungkai persoalan kritikal ini, adalah penting bagi kami mengimbas kembali alasan penghakiman Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana tentang isu yang berbangkit ini. Di dalam alasannya beliau menyatakan seperti yang berikut dan kami petik: “[22]…Mahkamah ini berpuashati bahawa OKT-OKT mempunyai milikan ke atas dadah yang dijumpai bersamanya berdasarkan keterangan saksi pendakwaan khususnya SP4 dan SP6. … [25] Bagi maksud membuktikan elemen milikan dan pengetahuan atas dadah yang dijumpai di dalam beg DOBE di bilik tersebut dan beg dalam keadaan terbuka dan tidak tersorok. Mahkamah melihat kembali keterangan oleh saksi-saksi pendakwaan. Hasil serbuan SP6 dan pasukan serbuan mendapati tiada orang lain di bilik itu kecuali OKT-OKT. [26]…Di dalam kes di hadapan Mahkamah ini, pihak pendakwaan berjaya membuktikan bahawa OKT-OKT bukan sahaja mempunyai akses ke bilik itu malah mereka ditahan ketika berada di bilik itu bersama-sama dengan barang kes. SP6 dan pasukan serbuan pasukan serbuan tidak perlu mencari-cari tempat di mana dadah itu berada kerana dadah ditemui dalam kedudukan terbuka berdekatan OKT-OKT. Ini jelas menunjukkan OKT-OKT mempunyai milikan dan pengetahuan terhadap dadah tersebut. [27] Persoalan seterusnya adalah samada wujudnya keterangan mengedar dadah tersebut dibuktikan atas OKT-OKT. Pihak pendakwaan telah membuktikan keterangan yang menjurus kepada elemen pengedaran dadah seperti yang didefinisikan di bawah seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 yang mana definisi pengedaran di bawah seksyen 2 Akta terjumlah juga kepada perbuatan "concealing, keeping' dadah tersebut. Mahkamah ini juga berpendapat dengan berat dadah jenis 'Methamphetamine' seberat 71.57gram adalah mustahil untuk kegunaan peribadi OKT kecuali ianya untuk pengedaran. [28] Mahkamah ini setelah menilai keterangan yang dikemukakan di dalam kes ini dan mendapati tindakan OKT-OKT berada bersama-sama dengan dadah di dalam bilik tersebut adalah tergolong di bawah takrifan "pengedaran" di bawah seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 bagi dadah jenis "Methamphetamine' dinyatakan dalam pertuduhan. [29] Justeru, dengan jumlah dadah yang dijumpai Mahkamah dapat menyimpulkan bahawa "Methamphetamine" seberat 78.83gram tersebut bukanlah dibawa untuk kegunaan sendiri kerana tiada apa-apa keterangan lain yang menjuruskan kepada dadah tersebut adalah untuk kegunaan peribadi OKT-OKT. … [32] Merujuk kepada keterangan dalam kes ini, adalah jelas bahawa OKT-OKT telah ditangkap bersama dadah dalam keadaan terbuka. Justeru hanya satu kesimpulan yang boleh dibuat oleh Mahkamah ini bahawa OKT-OKT sememangnya mempunyai pengetahuan terhadap dadah tersebut dan mempunyai niat bersama melakukan kesalahan sepertimana yang dipertuduhkan. [33] Setelah Mahkamah mendengar keterangan saksi-saksi dan meneliti hujah pihak-pihak, Mahkamah memutuskan selepas penilaian maksimum dibuat atas keterangan saksi-saksi pendakwaan, pihak pendakwaan berjaya membuktikan kes prima facie bahawa dadah yang dijumpai bersama OKT-OKT merupakan dadah berbahaya sepertimana yang ditakrifkan di bawah seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952, OKT-OKT mempunyai kawalan dan jagaan atas dadah yang dijumpai berdasarkan keterangan terus pihak pendakwaan dan wujudnya anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB 1952 yang menunjukkan milikan dan pengetahuan OKT-OKT ke atas dadah yang ditemui bersamanya dan ianya juga terjumlah kepada aktiviti pengedaran sepertimana yang ditakrifkan di bawah seksyen 2 Akta yang sama. (Penekanan ditambah)

Berdasarkan kepada petikan di atas, sudah terang lagi bersuluh bahawa pada satu peringkat Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mengatakan bahawa kedua-dua tertuduh mempunyai kawalan dan jagaan atas dadah yang dijumpai berdasarkan keterangan terus manakala pada peringkat yang lain pula beliau menyatakan wujudnya suatu anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang membuktikan milikan dan pengetahuan kedua-dua tertuduh terhadap dadah yang ditemui bersama-sama mereka.

Persoalan yang berlegar di dalam kotak pemikiran kami adalah, setelah Hakim Mahkamah Tinggi yang bijkasana berpuashati bahawa tertuduh-tertuduh mempunyai jagaan, kawalan dan pengetahuan terhadap dadah berbahaya tersebut bolehkah beliau menggunakan peruntukan anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952?.

Pada hemat kami, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana tidak boleh berbuat demikian. Ini adalah kerana apabila beliau telah berpuashati bahawa jagaan, kawalan dan pengetahuan telah dibuktikan, maka beliau sepatutnya menggunakan pemilikan sebenar (actual possession) dan anggapan pengedaran (presumed trafficking) mengikut seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 atau pun berdasarkan keterangan yang memenuhi definisi pengedaran terus (direct trafficking) mengikut seksyen 2 Akta yang sama.

Di dalam konteks rayuan di hadapan kami ini, apabila Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana menggunakan frasa jagaan, kawalan dan pengetahuan di dalam alasan penghakimannya sudah pasti ianya terjumlah kepada keterangan pemilikan terus (dan bukannya anggapan pemilikan) dimana beban keterangan (evidential burden) yang dipikul oleh tertuduh-tertuduh hanyalah untuk menimbulkan suatu keraguan yang munasabah sahaja dan bukannya beban di atas imbangan kebarangkalian.

Sayugia diingatkan bahawa peruntukan anggapan tidak boleh digunakan dengan semborono jika keterangan yang dizahirkan membuktikan tiada asas untuk pemakaiannya. Ini penting bagi mengelak beban pembuktian yang lebih tinggi diletakkan pada bahu tertuduh-tertuduh sedangkan tidak terdapat keperluan untuk berbuat demikian. Keadilan terhadap tertuduh menuntut bahawa peruntukan anggapan hanya digunakan apabila tiada keterangan fakta untuk dianggap.

Nas undang-undang yang berkaitan langsung dengan persoalan undang-undang yang dibangkitkan ini terdapat di dalam kes Tay Cher Boon v. PP [2025] CLJU 1821, dimana Mahkamah Rayuan memutuskan seperti yang berikut: “(D) Ground Four-Whether the learned trial judge erred when he invoked section 37(d) presumption against the appellant. [34] The appellant has taken this crucial issue as a point of law. It was strongly contended that it was wrong for the learned trial judge to invoke the presumption of "deemed knowledge" and "deemed possession" when he made a finding of direct possession. [35] The learned counsel for the appellant referred to the written judgment (enclosure 8 volume 1 record of appeal) at pages 41 (para 22), 46 (para 38), 48 (para 45), 51 (para 55), 52 (para 58) and 57 (para 66) where the learned trial judge used the phrase "jagaan, kawalan dan pengetahuan" which amounts to direct possession. At the same time the learned trial judge invoked the section 37(d) presumption. This misapplication of the presumption is not only erroneous but has prejudiced the appellant in that the learned trial judge had imposed on the appellant a higher burden to rebut that presumption and also a case of uncertainty. [36] The appellant relied on the following cases:

In Seyedalireza Seyedhedayatollah Ehteshamiardestastani v. PP [2014] 4 CLJ 406, Tengku Maimun JCA (as she then was) said: [22] In this regard we echo the views of Augustine Paul J (as His Lordship then was) in the case of PP v. Chia Leong Foo [2000] 4 CLJ 649: It must first be observed that reliance on the presumption provisions where there is available evidence of the facts to be presumed will be unfavourable to the accused. This is because where the court relies on a statutory provision relating to a presumption of law like the presumption provisions it is bound to take the fact as proved until evidence to the contrary is given, on a balance of probabilities, to disprove it(see PP v. Yuvaraj [1968] CLJU 116; [1968] 1 LNS 116; [1969] 2 MLJ 69; Nagappan Kuppusamy v. PP [1988] 1 CLJ Rep 229; [1988] 1 CLJ 283; [1988] 2 MLJ 53). This results in a legal burden being imposed on an accused person though it is not illegal. Failure to discharge the burden, even where a reasonable doubt as to guilt exists, will be followed by conviction (see State v. Mello & Anor [1999] 1 LRC 215). However, if the court had acted on the available evidence in proof of the relevant ingredients without resorting to presumptions there is only an evidential burden on an accused person to raise a reasonable doubt. This indiscriminate use of presumptions when there is evidence of the facts to be presumed will be unfavourable to the accused as it will place a heavier burden on him which could have been avoided. Fairness to the accused therefore demands that the presumption provisions are used only when there is no evidence of the facts to be presumed." (Emphasis added) [37] In Ugonna Philip Nwanko v. PP [2016] 2 CLJ 247, Tengku Maimun JCA (as she then was) said: "[25] We will consider the first and the second grounds of appeal together. It cannot be denied that reading the grounds of judgment as a whole, we were left in a state of doubt whether the prima facie case on the second charge was premised on presumed possession under s. 37(d) and trafficking under s. 2 of the Act or whether it was on actual possession and presumed trafficking under s. 37(da) of the Act. [26] This court had the occasion to consider similar issues in Seyedalireza (supra). The learned trial judge in Seyedalireza (supra) had committed the same error where Her Ladyship had invoked both presumptions under s. 37(d) and (da) of the Act in the alternative and had failed to make a finding at the end of the defence case as to whether the appellant had rebutted the presumption. [27] In Seyedalireza (supra), this court had unanimously ruled that the approach of the trial judge in merely relying on the alternative without electing or making a finding whether it was actual or presumed possession and whether it was presumed or actual trafficking based on the evidence before the trial judge, amounted to a misdirection by way of a non-direction. The order of conviction and sentence of the High Court was set aside and the appellant was acquitted and discharged. The order of this court in Seyedalireza (supra) was affirmed by the Federal Court vide Mahkamah Persekutuan Rayuan Jenayah 05-53-03-2014(B)" (Emphasis added) [38] In Masih Perviaz (W/Pakistan) v. PP [2022] 3 CLJ 230, the Court of Appeal through the judgment delivered by Kamaludin Md Said JCA (as he then was) held as follows: "[52] It was submitted that apparently, from his Lordship's grounds of judgment at para. 25, firstly the learned trial judge seemed to invoke s. 37(da) indirectly. But the learned trial judge did not direct his mind whether the element of trafficking was successfully proven by the respondent under which section, either s. 2or through the presumption under s. 37(da) before calling the appellant to enter defence. This is a serious non-direction that amounts to misdirection. In other words, at the end of the defence case, the appellant was convicted under s. 39B(2) of the same Act. However, the learned trial judge did not make a specific finding on the issue of trafficking. The trial judge while giving his decision only directed his mind on the issue of whether the appellant failed to raise a reasonable doubt and then convicted the appellant. [59] We read the whole decision of the trial judge and at para. 25 of the judgment, we agree that the trial judge merely decided that the prosecution had proved the element of custody and control over the drugs or actual possession (mens rea possession) against the appellant at the prima facie stage. At para. 26, on trafficking, he merely referred to the Federal Court of Isidro Leonardo Quito Cruz v. PP (supra). We agree with the appellant's submission that the trial judge seemed to invoke s. 37(da) indirectly. But the learned trial judge did not direct his mind whether the element of trafficking was successfully proven by the respondent under which section, either s. 2 or presumption under s. 37(da) before calling the appellant to enter defence. [60] This, in our considered view, has prejudiced the appellant in that the defence would probably have to call witnesses to meet that standard whilst in a case where the standard is that of a reasonable doubt the accused can generally take advantage of the infirmities in the case of the prosecution. Without the intimation, the appellant would not know what standards he was expected to meet. In other words, in trafficking charges under the DDA there are two different types of burden imposed on the accused depending whether it was a case of direct or presumed trafficking. If it was a case of direct trafficking the onus on the defence is to raise a reasonable doubt whilst if it was a case of presumed trafficking or if any of the presumptions are invoked then the defence has to rebut the presumption on a balance of probabilities. Had the High Court Judge undertaken a maximum evaluation, the court would have no difficulty to inform the appellant what was the nature of trafficking or whether any presumption had been invoked." (Emphasis added) [39] In Ahrjun Chandran v. PR [2022] CLJU 1883; [2022] 1 LNS 1883, the Court of Appeal through the judgment delivered by Nordin Hassan JCA (as he then was) held as follows: "[48] Jelas di sini, Hakim Bicara tidak membuat dapatan spesifik sama ada pihak pendakwaan telah membuktikan pemilikan dadah-dadah oleh perayu berdasarkan keterangan di Mahkamah atau dengan pemakaian anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB 1952. Hakim Bicara juga gagal menyatakan dengan tepat sama ada, elemen pengedaran dibuktikan berdasarkan peruntukkan anggapan di bawah seksyen 37(da) atau pun berdasarkan keterangan yang memenuhi definisi pengedaran di bawah seksyen 2 ADB 1952. [49] Berkaitan perkara ini juga, tidak dapat ditentukan dengan pasti bahawa Hakim Bicara membuat keputusan berhubung pemilikan dadah-dadah tersebut berdasarkan keterangan di Mahkamah dan bukan dengan pemakaian anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB 1952 kerana di akhir kes pembelaan, pernyataan ini disebut oleh Hakim Bicara dalam alasan penghakimannya: "20.10. Menggunapakai anggapan di bawah seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952, mahkamah ini juga berpandangan bahawa tertuduh dianggap memiliki dadah berbahaya berkenaan...

20.11. Mahkamah ini mendapati keterangan tertuduh dan saksi pembelaan tidak mencukupi untuk mematahkan anggapan di bawah Seksyen 37(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 atas imbangan kebarangkalian. (Emphasis added) [40] On the other hand, the learned deputy public prosecutor submitted that the finding by the learned judge in relation to the element of possession and the invocation of the statutory presumption under section 37(d) is correct where the learned judge said as follows: "[66] Dalam dapatan mahkamah ini, anggapan pemilikan dan pengetahuan dadah di bawah s. 37(d) ADB 1952 adalah terpakai kerana pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kedua-dua tertuduh mempunyai jagaan, kawalan dan pengetahuan ke atas barang-barang kes yang mengandungi dadah-dadah berbahaya yang dijumpai di dalam rumah dan bilik-bilik di dalam rumah tersebut." (Emphasis added) [41] We have scrutinised the whole evidence on record and with respect we found that the learned deputy public prosecutor's argument was misconceived. [42] A careful reading of the judgment reveals that the learned judge in his ruling that there was a prima facie case, found that the prosecution had proved the element of custody, control and knowledge of the drugs against the appellant and invoked section 37(d) presumption of the Act as deemed possession where the burden for the appellant to rebut is on the balance of probabilities. [43] With greatest respect, the ruling certainly reflects the confusion on the part of the trial judge to make a correct finding whether it was a case of deemed possession under section 37(d) or a case of actual possession under section 37(da) read with the finding of trafficking by direct evidence under section 2 of the same Act. In our view, when the learned trial judge used the phrase "jagaan, kawalan dan pengetahuan" it certainly amounts to direct evidence of possession (and not deemed possession) where the evidential burden on the appellant is just to create a reasonable doubt on the prosecution's case. [44] We agree with the learned counsel for the appellant that this misapplication of the presumption is not only erroneous but has seriously prejudiced the appellant in that the learned trial judge had imposed on the appellant a higher burden to rebut that presumption i.e. on a balance of probabilities in order to prove his defence. The approach taken by the learned trial judge shows the uncertainty by him in making the necessary finding i.e., whether it should be actual or presumed possession based on the evidence before him. [45] Given the above, we find merits in the argument of the appellant on this pertinent issue. [49] Having examined the evidence in its entirety, we are of the considered view that it is unsafe to convict the appellant for trafficking. Be that as it may, on the available evidence, this is a fit and proper case for us to reduce all the three charges against the appellant from trafficking to one of possession solely on the basis that there has been a misapplication of presumption by the learned trial judge. [50] The conviction for trafficking of dangerous drugs under section 39B(1)(a) by the High Court is set aside. We find the appellant guilty of possession punishable under section 39A(2) of the Dangerous Drugs Act 1952. (Emphasis added)

Mengenai isu pemilikan dadah pula, kami mendapati Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana tidak terkhilaf apabila mendapati kedua-dua tertuduh mempunyai jagaan, milikan dan pengetahuan terhadap beg berisi dadah tersebut berdasarkan kepada keterangan-keterangan seperti yang berikut:

Kedua-dua tertuduh sedang duduk menghadap sama lain di atas katil dan beg berisi dadah ada di mereka diantara didalam keadaan yang terbuka dan boleh dilihat isi kandungannya sepertimana yang dapat dilihat di dalam gambar barang kes (Eksibit P8 Gambar No. 3).

Semasa tangkapan, hanya kedua-dua tertuduh sahaja yang berada di dalam bilik tersebut.

SP6 dan pasukan serbuan telah membuat pemantauan di bilik itu selama 5 minit dan mendapati tiada sesiapa pun yang dilihat masuk atau keluar dari bilik itu.

Tiada sebarang keterangan yang ditunjukkan oleh pihak pembelaan bahawa ada orang lain yang telah memasuki bilik belakang itu untuk meletakkan beg DOBE yang berisi dadah tersebut.

SP4 dan SP6 menafikan cadangan pembelaan bahawa beg berisi dadah itu dijumpai di dalam almari biru, terdapat orang keluar masuk bilik sepanjang masa dan bahawa dadah tersebut mungkin milik orang lain

Penglibatan Botak Yat/ Azrin tidak pernah dicadangkan kepada SP4 dan SP6 semasa pemeriksaan balas dibuat oleh pihak pembelaan.

Pihak pembelaan gagal menunjukkan kewujudan orang lain selain kedua-dua tertuduh yang dikatakan telah keluar/ masuk bilik tersebut.

SP5 (Hafizul, seorang mekanik) dan SP8 (Tee Wee Teck, penyelia di Transporter Express) mengesahkan tidak masuk ke bilik itu dan tidak menyimpan apa-apa barang di dalam bilik tersebut dan dadah yang dijumpai bukan kepunyaan mereka.

Berpaksikan kepada keterangan-keterangan yang dikemukakan serta autoriti-autoriti yang dinyatakan di atas, kami mendapati adalah tidak selamat untuk mensabitkan kedua-dua tertuduh bagi kesalahan pengedaran.

Pada pandangan kami, ini adalah kes yang sesuai untuk pertuduhan terhadap kedua-dua tertuduh diturunkan daripada satu kesalahan pengedaran kepada pemilikan semata-mata di atas dasar berlakunya kekhilafan pemakaian peruntukan undang-undang oleh Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana sepertimana yang telah kami perincikan di atas.

Sehubungan dengan itu, kami sebulat suara memerintahkan seperti yang berikut:

Rayuan kedua-dua perayu dibenarkan;

(ii) Sabitan mengikut seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 oleh Hakim Mahkamah Tinggi diketepikan dan digantikan dengan sabitan mengikut seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum mengikut seksyen 39A (2) Akta yang sama; dan

(iii) Hukuman pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) dan 12 kali sebatan yang dikenakan terhadap kedua-dua perayu oleh Mahkamah Tinggi diketepikan dan digantikan dengan hukuman pemenjaraan selama sembilan (9) tahun bermula dari tarikh tangkap (2 Mac 2022) dan sepuluh (10) sebatan. Tarikh: 11 Disember 2025 - Sgd - Azmi bin Ariffin Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Kaunsel Bagi Perayu Pertama : Fahri, Azzat & Co. (Petaling Jaya) Bagi Perayu Kedua : Shahra, Ezzad & Izyan (Bangi) Bagi Responden : Noorfarhana Binti Adham [Timbalan Pendakwa Raya]