Azwan bin Abd Rahaman v Pendakwa Raya (B-05(M)-207-08/2015)

Mohd Taufiq bin Kamsan

Mohd Shafful Nizam bin Abdullah) KORUM: MOHTARUDIN BAKI, HMR ZAKARIA SAM, HMR ABDUL KARIM ABDUL JALIL, HMR 3 PENGHAKIMAN Pengenalan [1] Perayu-perayu telah didakwa dan dibicarakan di Mahkamah Tinggi Shah Alam dengan pertuduhan seperti yang berikut: “Bahawa kamu bersama-sama, pada 9 September 2012 jam lebih kurang 7.50 pagi, bertempat di tepi Jalan Mahkota 1, Batu 5 ½ Bangi, di dalam Daerah Kajang, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan, dalam mencapai niat bersama kamu bertiga, telah sama-sama melakukan kesalahan membunuh iaitu menyebabkan kematian ke atas Won Sin Keong (No. KP: 701126-08-5647) dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan dan dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan” [2] Di akhir perbicaraan, perayu-perayu telah didapati bersalah, disabitkan dan dijatuhkan hukuman gantung sampai mati. Terkilan dengan keputusan YA Hakim bicara, perayu-perayu telah mengemukakan rayuan ini. [3] Kami telah mendengar penghujahan daripada semua pihak dan setelah mempertimbangkannya dengan keterangan dalam rekod, kami dengan sebulat suara membenarkan rayuan perayu-perayu. Ekoran itu, kami telah mengetepikan keputusan YA Hakim bicara tetapi menggantikannya dengan sabitan bagi kesalahan menyebabkan kematian dengan salah di bawah seksyen 304 (a) Kanun Keseksaan. Perayu-perayu kemudiannya dijatuhkan hukuman penjara 20 tahun dari tarikh tangkap. Berikut ialah alasan kami memutuskan sedemikian. 4 Kes Pendakwaan [4] Kes pendakwaan telah dibentangkan dengan begitu komprehensif oleh YA Hakim bicara. Tidak perlu kami ulangi di sini. Memadai bagi kami untuk menyatakan secara ringkas fakta-fakta yang berikut:

(a) Pada 8.9.2012 lebih kurang pukul 12 tengah malam, enam orang sahabat iaitu Azwan bin Abdul Rahman (perayu pertama), Mohd Taufiq Bin Kamsan (perayu kedua), Mohd Shafful Nizam Bin Abdullah (perayu ketiga), Mohd Amen bin Zambri (SP6), Mohd Khairul Azhar bin Zainal (SP7), dan Puteri, telah bertolak dari Kulai Johor menuju ke Genting Highlands dengan menaiki kereta sewa Nissan Serena. Mereka bercuti ke sana. Setibanya di Genting Highlands pada awal pagi mereka mendapati semua tempat penginapan telah dipenuhi. Mereka terpaksa turun ke Kuala Lumpur, bermalam di sebuah hotel di Bukit Bintang dan kemudian pada tengah hari pergi semula ke Genting Highlands. Mereka di sana hingga pukul 10.30 malam. Dari Genting Highlands mereka turun semula ke pusat bandar Cheras Kuala Lumpur untuk membeli belah.

(b) Semasa di pusat bandar Cheras, SP6 mengatakan perayu ketiga telah terjumpa dengan sebuah kereta BMW yang terbabas di bahu jalan. Perayu ketiga menemui Won Sin Keong (si mati) dalam keadaan mabuk di dalam kereta tersebut. Dia kemudiannya memandu kereta tersebut ke tempat kereta Nissan Serena di parkir. 5

(c) Atas permintaan si mati, mereka bersetuju menghantar si mati pulang ke rumahnya. Pada awalnya kereta BMW dipandu oleh perayu ketiga bersama dengan si mati. Yang lain mengekori dari belakang sehingga ke Alam Damai. Di Alam Damai perayu kedua mengambil alih pemanduan kereta BMW kerana perayu ketiga tidak mengetahui tentang selok-belok jalan. Perayu pertama turut menaiki kereta BMW. Perayu ketiga pula kembali dan memandu kereta Nissan Serena. Sebelum itu, semasa berada dalam kereta Nissan Serena, SP7 ada mendengar perayu pertama dan perayu kedua berbincang untuk menyamun si mati. SP7 enggan turut serta dan meminta untuk diturunkan di sebuah kedai makan. Sementara yang lain meneruskan perjalanan.

(d) Mereka kemudian berhenti di Petronas Saujana Impian untuk mengisi minyak. Di situ perayu kedua meminta SP6 masuk ke dalam kereta BMW. Dalam perjalanan untuk menghantar pulang si mati, SP6 menceritakan telah berlaku pertengkaran mulut antara perayu kedua dengan si mati. Si mati telah menuduh mereka mencuri telefonnya. Perayu kedua yang memandu kereta BMW milik si mati kemudiannya memberhentikan kenderaan tersebut di tempat kejadian, keluar dan menarik keluar si mati dari dalam kereta BMW tersebut dan mula, bersama-sama dengan perayu ketiga, memukul si mati berulang kali. SP6 juga mengatakan perayu pertama ada memberitahunya bahawa perayu pertama turut sama memukul si mati. SP6 cuba menghalang, namun tidak diendahkan. 6 Perayu-perayu turut mengambil dompet dan telefon bimbit si mati sebelum melarikan diri.

(e) Si mati ditinggalkan di situ dan mereka meneruskan perjalanan ke Cameron Highlands. Dalam perjalanan ke Cameron Highlands, mereka telah berhenti seketika untuk menjemput semula SP7 yang ditinggalkan sebelum itu di sebuah kedai makan.

(f) Pada keesokan pagi 9.9.2012, lebih kurang pukul 7.50 pagi, Abdul Karim bin Ibrahim (SP15) telah menemukan si mati yang terbaring di luar kereta BMW tersebut. Mengesyaki sesuatu telah berlaku, SP15 telah ke balai polis dan memaklumkan penemuan tersebut. Hasil siasatan polis telah membawa kepada penangkapan ketiga-tiga perayu, SP6 dan SP7. Telefon bimbit Blackberry kepunyaan si mati telah juga dijumpai dan dirampas daripada perayu kedua.

(g) Setelah dibedah siasat, Dr Abdul Karim bin Hj Tajudin (SP10) mengesahkan si mati meninggal dunia akibat beberapa bencana tubuh dan punca kematian ialah “ligature strangulation” atau jerutan pada leher yang diakibatkan oleh benda yang boleh melilit leher dan diketatkan pada leher.

(h) SP6 dan SP7 mengakui bahawa sewaktu pertama kali melihat si mati dalam kereta BMW yang terbabas itu, si mati tidak mempunyai apa-apa kecederaan. 7 Dapatan Hakim Bicara di Akhir Kes Pendakwaan [5] Di akhir kes pendakwaan, setelah membuat penilaian maksimum ke atas keterangan yang dikemukakan, YA Hakim bicara mendapati satu kes prima facie telah dibuktikan terhadap kesemua perayu bagi kesalahan membunuh di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan. Oleh yang demikian, perayu-perayu telah diarahkan untuk membela diri terhadap pertuduhan tersebut. Kes Pembelaan [6] Perayu-perayu telah memberikan keterangan secara bersumpah. Ringkasnya, perayu-perayu menyatakan seperti yang berikut:

(a) Pada 7.9.2012, perayu pertama mengatakan dia dan rakan-rakannya iaitu perayu kedua, perayu ketiga, SP6, SP7, dan Puteri, telah bertolak dari Kulai Jaya, Johor menuju ke Genting Highlands dengan menaiki kereta sewa Nissan Serena. Mereka bercuti ke sana.

(b) Apabila tiba di Genting Highlands pada pukul 1 pagi, mereka mendapati semua tempat penginapan telah penuh. Lantaran itu, mereka telah ke Bukit Bintang untuk mencari penginapan. Keesokan harinya, mereka bertolak semula ke Genting Highlands pada waktu tengah hari.

(c) Selepas berseronok, pada lebih kurang pukul 11-12 malam, mereka bertolak pula ke Downtown Cheras untuk membeli belah. Selepas selesai, mereka menuju ke kereta Serena untuk pulang dan pada ketika itulah mereka terjumpa dengan 8 sebuah kereta BMW yang terbabas (kereta si mati). Si mati kemudiannya meminta tolong daripada mereka untuk menghantarnya pulang kerana dia mabuk.

(d) Perayu ketiga memandu kereta BMW, manakala mereka yang lain menaiki kereta Serena mengikuti dari arah belakang. Di pertengahan jalan, perayu ketiga membawa kereta Serena pula dan perayu kedua telah mengambil alih pemanduan kereta BMW kerana perayu kedua lebih arif tentang selok-belok jalan di Kuala Lumpur. Selepas itu, mereka menurunkan SP7 di sebuah kedai makan. Sebelum beredar, SP6 turut serta bersama perayu pertama dan perayu kedua dalam kereta BMW, manakala Puteri dan perayu ketiga menaiki kereta Serena.

(e) Dalam perjalanan, si mati mula mencari-cari sesuatu dan kemudian mengeluarkan kata-kata kesat kepada perayu kedua serta menuduhnya mencuri telefon bimbitnya. Pertengkaran berlaku antara si mati dengan perayu kedua. Tidak lama selepas itu, perayu kedua memberhentikan kereta di sebuah kawasan gelap dan menarik tangan si mati keluar dari kereta sehingga terjatuh.

(f) Selepas itu mereka mula memukul dan memijak si mati. SP6 cuba menghalang, namun tidak diendahkan. Selepas memukul lebih kurang 2-3 minit, mereka meninggalkan si mati di situ dalam keadaan masih hidup. Menurut perayu kedua, sebelum beredar dia sempat mengambil beg dompet dan telefon bimbit dalam kereta mangsa. 9

(g) Rombongan mereka kemudiannya menjemput SP7 di sebuah kedai makan dan meneruskan perjalanan ke Cameron Highlands pula. Semua wang belanja percutian ditanggung oleh perayu kedua kerana dia baru memperoleh wang tuntutan insurans.

(h) Perayu-perayu mengatakan mereka tidak menggunakan apa-apa senjata atau alatan untuk memukul si mati. Mereka juga menegaskan bahawa si mati masih hidup ketika dia ditinggalkan di tepi kereta BMW. Dapatan Hakim Bicara di Akhir Kes Pembelaan [7] Di akhir kes pembelaan, YA Hakim bicara merumuskan bahawa kematian si mati diakibatkan daripada perbuatan perayu-perayu secara bersama-sama. Tindakan tersebut merupakan satu kesalahan di bawah s 300 (c) Kanun Keseksaan iaitu perbuatan tersebut dilakukan dengan niat hendak menyebabkan bencana tubuh kepada seseorang, dan bencana tubuh yang dimaksudkan hendak dikenakan itu, adalah cukup pada lazimnya menyebabkan kematian. YA Hakim bicara juga mendapati pembelaan perayu-perayu hanyalah bersifat penafian semata-mata dan telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. Dengan itu, pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya tanpa keraguan munasabah. Perayu-perayu disabitkan dengan kesalahan membunuh yang boleh dihukum di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan dan dijatuhkan hukuman mati. 10 Rayuan Ini [8] Di hadapan kami, perayu-perayu, secara terasnya, telah membangkitkan isu bahawa YA Hakim bicara telah terkhilaf dalam mensabitkan perayu-perayu di bawah s 302 Kanun Keseksaan dibaca bersama-sama seksyen 34 Kanun Keseksaan kerana terdapat beberapa keadaan yang menimbulkan inferens yang bertentangan dan memihak kepada pihak pembelaan. YA Hakim bicara dikatakan terkhilaf apabila memutuskan perayu-perayu telah menyebabkan “ligature strangulation” yang merupakan punca kematian si mati. YA Hakim bicara terkhilaf lagi apabila menerima keterangan SP6 dan SP7 yang merupakan rakan sejenayah, sedangkan keterangan mereka pada asasnya tidak boleh dipercayai, tidak disokong malahan bercanggah pula dengan keterangan pihak pendakwaan dan pembelaan. Akhir sekali, perayu-perayu telah membangkitkan isu kegagalan pegawai penyiasat membuat siasatan yang konklusif dan menyeluruh dan ini telah menjejaskan kes pendakwaan sekali gus memudaratkan kes pembelaan. [9] Peguam bela perayu kedua dan ketiga mengakui bahawa niat mereka adalah untuk melakukan rompakan dan bukan untuk membunuh si mati. Para peguam bela berhujah bahawa perlakuan mereka tidak termasuk dalam jaringan s 300 (c) tetapi satu kesalahan mematikan orang secara salah yang boleh dihukum di bawah s 304 (b) Kanun Keseksaan. Keputusan Kami [10] Setelah kami mempertimbangkan penghujahan kedua-dua pihak dan keterangan dalam rekod, kami cenderung untuk bersetuju dengan penghujahan peguam bela bahawa bencana tubuh yang niatkan dilakukan 11 ke atas si mati tidak sampai ke tahap darjah kebarangkalian yang mencukupi, pada lazimnya, untuk menyebabkan kematian dalam maksud s 300 (c) Kanun Keseksaan. Pada hemat kami, perbuatan yang dilakukan oleh perayu-perayu adalah dengan niat hendak menyebabkan sesuatu bencana tubuh yang mungkin menyebabkan kematian dalam maksud s 299 Kanun Keseksaan, satu kesalahan mematikan orang dengan salah (culpable homicide not amounting to murder). [11] Dalam hal ini skop dan perbezaan s 300 dan s 299 Kanun Keseksaan telah diperbincangkan dalam banyak kes. Sebagai titik permulaan s 300 dan s 299 memperuntukkan: “299. Culpable homicide Whoever causes death by doing an act with the intention of causing death, or with the intention of causing such bodily injury as is likely to cause death, or with the knowledge that he is likely by such act to cause death, commits the offence of culpable homicide.

Murder Except in the cases hereinafter excepted, culpable homicide is murder:-

(a) if the act by which the death is caused is done with the intention of causing death;

(b) if it is done with the intention of causing such bodily injury as the offender knows to be likely to cause the death of the person to whom the harm is caused;

(c) if it is done with the intention of causing bodily injury to any person, and the bodily injury intended to be inflicted is sufficient in the ordinary course of nature to cause death; or

(d) if the person committing the act knows that it is so imminently dangerous that it must in all probability cause death, or such bodily injury as is likely to cause death, and commits such act without any 12 excuse for incurring the risk of causing death, or such injury as aforesaid.” Perbezaan ini telah diperjelaskan dalam kes locus classicus Tham Kai Yau v. Public Prosecutor [1976] 1 LNS 159; [1977] 1 MLJ 174, 176 sepertimana yang berikut: “Section 299, Penal Code enacts that a person commits culpable homicide, if the act by which the death is caused is done: (a) with the intention to cause death; (b) with the intention of causing such bodily injury as is likely to cause death; (c) with the knowledge that... the act is likely to cause death. Section 300, Penal Code defines murder as follows. Except in the cases hereinafter excepted, culpable homicide is murder, if the act by which the death is caused is done: (1) with the intention of causing death; (2) with the intention of causing such bodily injury as the offender knows to be likely to cause the death of the person to whom the harm is caused; (3) with the intention of causing such bodily injury to any person, and... is sufficient in the ordinary course of nature to cause death; (4) with the knowledge that the act is so imminently dangerous that it must in all probability cause death, or such bodily injury as is likely to cause death. The words which I have italized show the marked differences between the two offences. Where there is an intention to kill, as in (a) and (1), the offence is always murder. Where there is no intention to cause death or bodily injury, then (c) and (4) apply. Whether the offence is culpable homicide or murder depends upon the degree of risk to human life. If death is a likely result, it is culpable homicide; if it is the most probable result, it is murder. Illustration (d) of section 300, Penal Code is a case of this description. Where the offender knows that the particular person injured is likely, either from peculiarity of constitution, immature age, or other special circumstances, to be killed by an injury which would not ordinarily cause death, it is murder. Illustration (b) of section 300, Penal Code is a good example. The essence of (b) and (3) is this. It is culpable homicide if the bodily injury intended to be inflicted is likely to cause death; it is murder, if such injury is sufficient in the ordinary course of nature to cause death. Illustration (c) given in section 300, Penal Code is an example. It is on a comparison of these two limbs of section 299 and section 300 that the decision of doubtful cases as the present must 13 generally depend. The distinction is fine, but noticeable. In the last analysis, it is a question of degree of probability. A comparison that frequently arises in the application of sections 299 and 300 is the tenuous contention that section 299 is not a substantive offence and therefore an offence is either murder or culpable homicide according to whether or not one of the exceptions to section 300 apply, and if by reason of the absence of the necessary degree of mens rea an offence does not fall within section 300, it cannot be one of culpable homicide not amounting to murder punishable under section 304, Penal Code, but would amount to causing grievous hurt. In our view, the correct approach to the application of the two sections is this. Section 299 clearly defines the offence of culpable homicide. Culpable homicide may not amount to murder (a) where the evidence is sufficient to constitute murder, but one or more of the exceptions to section 300, Penal Code apply, and (b) where the necessary degree of mens rea specified in section 299 is present, but not the special degrees of mens rea referred to in section 300, Penal Code. We would like in this connection to express the need to bear in mind that all cases falling within section 300, Penal Code must necessarily fall within section 299, but all cases falling within section 299 do not necessarily fall within section 300. The first part of section 304, Penal Code covers cases which by reason of the exceptions are taken out of the purview of section 300, clauses (1), (2) and (3) but otherwise would fall within it and also cases which fall within the second part of section 299, but not within section 300, clauses (2) and