BADAN PENGURURUSAN BERSAMA PANGSAPURI DWI DANGA v ISWARAN A/L RAJARATNAM (Yang berniaga di bawah cara dan gaya AI Property Management) (JA-12B-28-09/2024)

Rayuan ini difailkan oleh Perayu terhadap keputusan Hakim Mahkamah Sesyen Johor Bahru bertarikh 11 September 2024 yang telah:

menolak permohonan Perayu melalui Saman Pemula;

membenarkan tuntutan balas Responden berjumlah RM10,000 sebagai bayaran pro-rata/’lien’; dan

memerintahkan Perayu mengambil tiga (3) dokumen (dokumen tersebut) daripada Responden iaitu: 1) ‘Petty Cash’ RM1000.00; 2) ‘List of Payment Voucher Handover’; 3) ‘Additional/File Document Handover’

Perayu terkilan dengan keseluruhan keputusan tersebut dan telah memfailkan Notis Rayuan bertarikh 24 September 2024 merayu supaya keputusan Mahkamah Sesyen sepertimana di para 1 diatas diketepikan.

Setelah meneliti Rekod Rayuan, hujahan bertulis dan hujahan balasan pihak-pihak, Mahkamah ini mendapati bahawa rayuan ini tidak mempunyai merit, Mahkamah mengakas keputusan Hakim Mahkamah Sesyen iaitu sebahagian Keputusan Hakim Mahkamah Sesyen berhubung tuntutan balas Responden dan juga penyerahan 3 dokumen tersebut. Perayu tidak berpuashati terhadap keseluruhan Keputusan Mahkamah ini yang telah diberikan pada 27 Oktober 2025 dengan memfailkan Notis Rayuan bertarikh 27 November 2025.

Perayu ialah sebuah Badan Pengurusan Bersama (JMB) yang ditubuhkan di bawah undang-undang pengurusan strata dan bertanggungjawab terhadap pentadbiran, pengurusan kewangan serta penyelenggaraan harta strata berkenaan bagi pihak para pemilik petak.

Responden ialah sebuah entiti pengurusan harta yang menjalankan perniagaan di bawah nama AI Property Management, dan telah dilantik oleh Perayu sebagai pengurus harta melalui dua (2) perjanjian pengurusan harta bertulis, masing-masing bagi tempoh 1 Februari 2021 hingga 31 Januari 2022 dan 1 Julai 2022 hingga 30 Jun 2023.

Di bawah perjanjian-perjanjian tersebut, Responden bertanggungjawab antara lain untuk mengurus hal ehwal pentadbiran harian harta strata, menyelenggara rekod kewangan dan dokumen pengurusan, serta menjalankan tugas pengurusan bagi pihak Perayu sepanjang tempoh pelantikan.

Perkhidmatan Responden sebagai pengurus harta telah ditamatkan pada 31 Julai 2023, dan Perayu telah melantik pengurus harta baharu berkuat kuasa mulai 1 Ogos 2023.

Selepas penamatan tersebut, timbul pertikaian antara pihak-pihak berhubung proses penyerahan atau ‘handover’ dokumen pengurusan. Perayu mendakwa bahawa Responden telah gagal atau enggan menyerahkan beberapa dokumen penting, manakala Responden menegaskan bahawa penyerahan telah dibuat secara berperingkat dan bahawa kegagalan pengambilan sebahagian dokumen berpunca daripada kegagalan Perayu sendiri untuk hadir atau mengambil dokumen tersebut.

Pertikaian ini mendorong Perayu memfailkan Saman Pemula di Mahkamah Sesyen bagi mendapatkan perintah injunksi mandatori supaya Responden menyerahkan tiga (3) dokumen tertentu yang masih dipertikaikan.

Responden membantah permohonan tersebut dan, dalam prosiding yang sama, mengemukakan tuntutan balas bagi bayaran RM10,000 sebagai bayaran pro-rata perkhidmatan dan/atau sebagai ‘lien’ ke atas dokumen-dokumen berkenaan.

Hakim Mahkamah Sesyen telah menolak permohonan Perayu dan membenarkan tuntutan balas Responden. Keputusan inilah yang kini menjadi subjek rayuan di hadapan Mahkamah ini.

Pendekatan Mahkamah di peringkat Rayuan terhadap Rayuan Fakta & Undang-Undang, Mahkamah di peringkat rayuan jarang mengganggu dapatan fakta yang telah dibuat oleh hakim perbicaraan kecuali jika wujud salah arah yang nyata. Saya rujuk kes Mahkamah Rayuan, Lim Peng Hock & Anor v. Chuah Peng San & Anor [2021] CLJU 119 yang memutuskan - "It is trite law that an appellate court will not intervene unless the trial court is shown to be plainly wrong in arriving at its conclusion and where there has been insufficient judicial appreciation of the evidence. The appellate court will intervene in a case where the trial court had so fundamentally misdirected itself."

Prinsip yang sama juga telah diiktiraf di dalam kes Mahkamah Rayuan Lee Ing Chin @ Lee Teck Seng v. Gan Yook Chin & Anor [2003] 2 CLJ 19 dan kes Goh Bak Ming v Yeoh Eng Kong & Other Appeals [2019] 1 CLJ 461.

Oleh itu berdasarkan kes otoriti di atas, Mahkamah ini tidak akan mengganggu dapatan fakta Hakim Mahkamah Sesyen kecuali dapatan tersebut ‘plainly wrong’, pihak yang merayu mempunyai beban untuk membuktikan bahawa Hakim Mahkamah Sesyen tersebut telah membuat dapatan dengan salah arah yang material.

Sebelum meneliti isu-isu khusus, Mahkamah ini menyedari bahawa rayuan ini adalah suatu rayuan terhadap pelaksanaan budi bicara kehakiman dan penilaian fakta oleh Hakim Mahkamah Sesyen (HMS). Oleh itu, campur tangan Mahkamah ini hanya wajar sekiranya terdapat salah arah undang-undang, salah prinsip, atau dapatan yang jelas bertentangan dengan keterangan dalam Rekod Rayuan.

Dengan prinsip tersebut sebagai latar, Mahkamah ini meneliti satu persatu dapatan HMS berdasarkan dokumen-dokumen di dalam Rekod Rayuan, Rekod Rayuan Tambahan serta hujahan bertulis pihak-pihak.

Berdasarkan Memorandum Rayuan dan hujahan pihak-pihak, Mahkamah ini merumuskan isu-isu berikut: Isu 1: Sama ada Perayu mempunyai hak undang-undang untuk menuntut tiga (3) dokumen yang dipertikaikan. (Ini adalah isu teras dan penentu rayuan) Isu 2: Sama ada tuntutan balas Responden bagi RM10,000.00 sebagai bayaran pro-rata dan/atau ‘lien’ wajar dibenarkan. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH ISU 1: Sama ada Perayu mempunyai hak undang-undang untuk menuntut tiga (3) dokumen yang dipertikaikan 18. Mahkamah ini memulakan analisa dengan menegaskan bahawa isu sebenar yang perlu diputuskan bukan sekadar sama ada dokumen-dokumen tersebut patut diserahkan secara pentadbiran, tetapi sama ada Perayu telah membuktikan kewujudan hak undang-undang yang jelas, khusus dan boleh dikuatkuasakan untuk menuntut penyerahan tersebut melalui perintah Mahkamah.

Dalam alasan penghakimannya, HMS telah menolak permohonan Perayu atas dasar bahawa Perayu gagal menunjukkan asas yang kukuh untuk pemberian injunksi mandatori. Perayu berhujah bahawa dapatan ini adalah silap kerana, menurut Perayu, kewajipan statutori di bawah undang-undang pengurusan strata mewajibkan Responden menyerahkan semua dokumen pengurusan tanpa syarat.

Mahkamah ini meneliti hujahan tersebut dengan merujuk secara langsung kepada kandungan Rekod Rayuan dan mendapati bahawa hujahan Perayu mengelirukan antara kewajipan pentadbiran dan hak litigasi. Walaupun benar bahawa undang-undang pengurusan strata mengenakan kewajipan tertentu ke atas pihak yang mengurus harta, kewajipan tersebut tidak dengan sendirinya melahirkan hak mutlak untuk mendapatkan perintah injunksi mandatori melalui Mahkamah.

Dalam konteks ini, Mahkamah ini bersetuju dengan pendekatan Hakim Mahkamah Sesyen bahawa suatu perintah injunksi mandatori hanya boleh diberikan apabila pemohon membuktikan kewujudan suatu hak undang-undang yang jelas, khusus dan boleh dikuat kuasakan, dan bukan semata-mata kewajipan umum yang masih dipertikaikan dari segi skop dan pematuhannya.

Perayu telah bergantung kepada keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Yew Sow Chee v Alam Langkawi Sdn Bhd & Anor Appeal [2023] MLJU 892 (CA) untuk menyokong hujah bahawa Mahkamah boleh mengarahkan penyerahan dokumen bagi tujuan pematuhan kewajipan statutori. Mahkamah ini menerima bahawa kes tersebut memang dirujuk oleh Perayu dan oleh itu wajar dipertimbangkan secara substantif.

Walau bagaimanapun, setelah meneliti dengan cermat prinsip dan fakta dalam Yew Sow Chee (supra), Mahkamah ini mendapati bahawa kes tersebut tidak membantu Perayu dalam fakta kes semasa. Dalam Yew Sow Chee (supra), kewajipan penyerahan dokumen adalah jelas, tidak dipertikaikan dan kegagalan penyerahan itu sendiri tidak dinafikan. Isu utama dalam kes tersebut hanyalah sama ada Mahkamah patut campur tangan untuk memastikan pematuhan terhadap kewajipan statutori yang telah sedia wujud dan diakui.

Sebaliknya, dalam kes di hadapan Mahkamah ini, Rekod Rayuan menunjukkan bahawa Responden secara konsisten menafikan kegagalan penyerahan dokumen dan menegaskan bahawa penyerahan telah dibuat secara berperingkat. Lebih penting, skop sebenar dokumen yang masih perlu diserahkan, serta sama ada dokumen-dokumen tersebut termasuk dalam kategori yang wajib diserahkan secara serta-merta, adalah dipertikaikan secara fakta.

Mahkamah ini mendapati bahawa Perayu gagal menunjukkan peruntukan statutori khusus yang memperuntukkan bahawa tiga (3) dokumen yang dipertikaikan itu mesti diserahkan melalui perintah injunksi mandatori, tanpa perlu terlebih dahulu menyelesaikan pertikaian fakta berhubung penyerahan dan pemilikan dokumen tersebut.

Dari sudut kontraktual pula, Mahkamah ini mendapati bahawa perjanjian pengurusan harta antara pihak-pihak tidak memperuntukkan suatu hak yang jelas dan mutlak kepada Perayu untuk mendapatkan semua dokumen melalui perintah Mahkamah selepas penamatan kontrak, terutamanya apabila masih terdapat pertikaian mengenai sama ada kewajipan penyerahan telah dipenuhi.

Mahkamah ini menegaskan bahawa fungsi Mahkamah bukanlah untuk bertindak sebagai mekanisme penguatkuasaan pentadbiran semata-mata, tetapi untuk menguatkuasakan hak undang-undang yang telah dibuktikan. Dalam keadaan di mana hak tersebut sendiri masih dipertikaikan, Mahkamah tidak boleh melangkaui batas dengan mengeluarkan perintah mandatori.

Justeru, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan Hakim Mahkamah Sesyen bahawa kegagalan Perayu membuktikan kewujudan hak undang-undang yang jelas adalah fatal kepada permohonannya. Dapatan ini bukan sekadar dapatan sampingan, tetapi merupakan asas substantif yang menyokong penolakan permohonan tersebut.

Mahkamah ini seterusnya menegaskan bahawa keengganan untuk membenarkan tuntutan Perayu ke atas tiga (3) dokumen tersebut adalah sebab utama dan penentu mengapa rayuan ini ditolak. Walaupun isu-isu lain telah dibangkitkan oleh Perayu, kesemuanya tidak dapat mengatasi kegagalan asas ini.

Mahkamah ini memutuskan bahawa Perayu tidak mempunyai hak undang-undang yang jelas dan boleh dikuatkuasakan untuk menuntut tiga (3) dokumen yang dipertikaikan, dan dapatan HMS dalam hal ini adalah betul dan wajar dikekalkan. Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa HMS tidak terkhilaf dalam menolak permohonan Perayu untuk mendapatkan tiga (3) dokumen tersebut, dan dapatan tersebut adalah selari dengan rekod, prinsip undang-undang, serta pendekatan kehakiman yang wajar.

Mahkamah ini ingin menegaskan bahawa penolakan rayuan ini bukan berpunca daripada isu teknikal semata-mata, tetapi berpunca daripada kegagalan Perayu membuktikan hak undang-undang substantif. Selagi hak tersebut tidak dibuktikan, Mahkamah tidak mempunyai asas untuk campur tangan, sama ada melalui Saman Pemula atau melalui apa-apa bentuk relif mandatori yang lain. ISU 2: Sama ada Hakim Mahkamah Sesyen terkhilaf apabila membenarkan tuntutan balas Responden bagi RM10,000.00 sebagai bayaran pro-rata dan/atau ‘lien’ wajar dibenarkan.

Berhubung tuntutan balas Responden, HMS telah membenarkan tuntutan tersebut atas asas bayaran pro-rata dan/atau ‘lien’. Perayu berhujah bahawa dapatan ini adalah tersalah prinsip dan tidak disokong oleh keterangan.

Mahkamah ini mendapati bahawa tuntutan balas Responden adalah berkait rapat dengan pertikaian fakta dan kontraktual antara pihak-pihak, khususnya berhubung skop perkhidmatan, tahap pelaksanaan, dan sama ada apa-apa amaun masih terhutang pada masa penamatan. Rekod Rayuan menunjukkan bahawa kewujudan, asas dan pengiraan amaun RM10,000 tersebut tidak dibuktikan secara jelas dan konklusif, sebaliknya masih dipertikaikan oleh Perayu.

Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah ini berpendapat bahawa adalah tidak wajar untuk mengesahkan tuntutan kewangan secara muktamad tanpa suatu perbicaraan penuh yang membolehkan keterangan diuji secara pemeriksaan balas.

Tambahan pula, sejauh tuntutan tersebut diasaskan kepada konsep ‘lien’, Mahkamah ini mendapati bahawa dokumen-dokumen yang dipertikaikan tidak tergolong sebagai ‘goods’ dalam maksud Akta Kontrak 1950, dan Responden tidak memenuhi keperluan undang-undang untuk menuntut ‘lien’ am atau khusus.

Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa HMS telah terkhilaf dari segi prinsip apabila membenarkan tuntutan balas Responden dalam keadaan di mana asas tuntutan tersebut masih dipertikaikan dan tidak dibuktikan secara muktamad.

Dengan kata lain, tuntutan balas Responden tidak berdiri secara autonomi daripada pertikaian utama, tetapi berkait rapat dengan persoalan sama ada perkhidmatan telah dilaksanakan sepenuhnya, sama ada bayaran masih terhutang, dan sama ada Responden berhak menahan dokumen sebagai ‘lien’.

Setelah Mahkamah ini mendapati bahawa pertikaian fakta sedemikian tidak boleh diputuskan secara muktamad dalam prosiding ini, Mahkamah ini berpendapat bahawa adalah tersalah prinsip untuk membenarkan tuntutan balas Responden diputuskan secara konklusif dalam kerangka prosiding yang sama.

Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa HMS telah terkhilaf dari segi prinsip apabila membenarkan tuntutan balas Responden bagi RM10,000.00 dan dapatan tersebut wajar diketepikan.

Sekalipun Mahkamah ini terkhilaf dalam memutuskan bahawa tuntutan balas Responden bagi RM10,000.00 tidak wajar dibenarkan atas alasan ketidaksesuaian prosiding dan kegagalan memenuhi keperluan ‘lien’ di bawah undang-undang kontrak, Mahkamah ini tetap mendapati bahawa tuntutan balas tersebut tidak boleh dibenarkan atas asas keterangan. Rekod Rayuan tidak menunjukkan bukti yang jelas, khusus dan konklusif bahawa amaun RM10,000.00 tersebut adalah suatu jumlah yang telah dipersetujui, terhutang dan boleh dituntut secara muktamad pada masa prosiding ini dimulakan. Dalam keadaan di mana kewujudan, asas dan pengiraan amaun tersebut sendiri masih dipertikaikan secara fakta, adalah tidak wajar bagi Mahkamah ini untuk mengesahkan tuntutan balas tersebut tanpa suatu perbicaraan penuh. Oleh itu, walaupun atas asas alternatif ini, tuntutan balas Responden tetap tidak boleh dibenarkan.

Isu Afidavit Bersifat ‘Hearsay’ / Pengetahuan Peribadi 41. Selain itu, Mahkamah ini turut mengambil perhatian terhadap dapatan Hakim Mahkamah Sesyen di perenggan 49 hingga 59 Alasan Penghakiman di dalam Rekod Rayuan Tambahan berhubung sifat keterangan yang dikemukakan oleh pengikrar afidavit sokongan Saman Pemula Perayu iaitu Sivakumar A/L Sivasamy bertarikh 27.6.29024. Hakim Mahkamah Sesyen telah mendapati bahawa sebahagian besar kenyataan material dalam afidavit tersebut bukanlah berdasarkan pengetahuan peribadi pengikrar, sebaliknya adalah bersumberkan maklumat yang diterima daripada pihak ketiga tanpa pendedahan sumber yang jelas dan tanpa sokongan dokumen yang mencukupi.

Responden berhujah bahawa Sivakumar tidak terlibat secara langsung dalam proses ‘handover’ dokumen dan oleh itu tidak berada dalam kedudukan untuk memberi keterangan langsung mengenai sama ada dokumen-dokumen tersebut telah diserahkan, disediakan untuk diambil, atau ditahan secara salah oleh Responden. Responden juga menegaskan bahawa afidavit Sivakumar gagal menyatakan secara jelas sumber maklumat pihak ketiga yang dirujuk, serta tidak disokong oleh bukti dokumentari bebas yang boleh mengesahkan dakwaan kegagalan penyerahan tersebut.

Mahkamah ini mendapati hujahan Responden tersebut adalah berasas dan konsisten dengan prinsip keterangan afidavit. Dalam prosiding melalui Saman Pemula, di mana afidavit merupakan asas utama tuntutan, Mahkamah mesti memberi penekanan kepada keterangan yang berasaskan pengetahuan peribadi dan bukannya kenyataan yang hanya mengulangi maklumat yang diperoleh daripada pihak lain tanpa pendedahan sumber atau sokongan dokumen.

Lebih penting, Mahkamah ini mendapati bahawa kelemahan keterangan dalam afidavit Sivakumar, sebagaimana dihujahkan oleh Responden dan diterima oleh HMS, bukan sekadar kecacatan teknikal, tetapi mempunyai implikasi substantif terhadap beban pembuktian Perayu. Apabila dakwaan utama Perayu mengenai kegagalan penyerahan dokumen bergantung hampir sepenuhnya kepada keterangan ‘hearsay’ Sivakumar, Perayu gagal melepasi tahap pembuktian yang diperlukan untuk mewujudkan suatu hak undang-undang yang jelas dan boleh dikuat kuasakan.

Dalam konteks ini, Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan Responden bahawa kegagalan Perayu mengemukakan keterangan afidavit daripada individu yang mempunyai pengetahuan peribadi langsung mengenai ‘handover’ dokumen melemahkan tuntutan Perayu secara substantif. Kegagalan tersebut mengukuhkan lagi dapatan Mahkamah bahawa tuntutan Perayu tidak disokong oleh keterangan fakta yang kukuh.

Mahkamah merujuk dan mengguna pakai prinsip kes Dynacast

(S) Pte Ltd v Lim Meng Siang & Ors [1989] 3m MLJ 456 di mana dalam kes tersebut Chao Hick Tin JC di ms 459 menyatakan: “In Re FL Young Manufacturing Company Ltd [1900] 2 Ch 753 it was held that an affidavit of information and belief, not stating the source of the information and belief, was irregular and therefore inadmissible as evidence”. [Penekanan ditambah]

Dalam kes Savings and Investment Bank Ltd v Gasco Investments (Netherlands) BV [1984] 1 WLR 271 di ms 282 diputuskan: “Rule 5(2), by its including statements of information or belief, plainly allows the adduction of hearsay. It also allows a statement of belief, that is to say, an opinion; but in its context that belief must that of the deponent, and such statements will have no probative value unless the sources and grounds of the information and belief are revealed.” [Penekanan ditambah]

Berdasarkan kepada nas-nas di atas, mahkamah berpuas hati bahawa afidavit mestilah dihadkan kepada fakta yang berada dalam pengetahuan peribadi pengikrar, dan keterangan ‘hearsay’ tidak boleh diberi nilai probatif yang tinggi kecuali dalam keadaan yang dibenarkan secara khusus. Keterangan dengar cakap ini bukanlah suatu keterangan yang boleh diterima pakai (‘admissible’) kerana keperluan dalam A 41 k 5(2) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 perlu di patuhi dengat ketat

Mahkamah ini mendapati bahawa autoriti-autoriti tersebut, sebagaimana dihujahkan oleh Responden, terpakai secara langsung kepada keadaan fakta dalam kes ini. Kelemahan keterangan dalam afidavit Sivakumar bukan sekadar kecacatan teknikal, tetapi mempunyai implikasi substantif terhadap beban pembuktian Perayu. Apabila dakwaan utama Perayu mengenai kegagalan penyerahan dokumen bergantung hampir sepenuhnya kepada keterangan ‘hearsay’ Sivakumar, Perayu gagal melepasi tahap pembuktian yang diperlukan untuk mewujudkan suatu hak undang-undang yang jelas dan boleh dikuatkuasakan.

Oleh itu, Mahkamah ini bersetuju dengan pendekatan HMS bahawa keterangan dalam afidavit sokongan Perayu yang diikrarkan oleh Sivakumar, setakat yang bersifat ‘hearsay’ sebagaimana dihuraikan dalam perenggan 49 hingga 59 alasan penghakiman dan dihujahkan oleh Responden, tidak mencukupi untuk menyokong pemberian relif mandatori yang dimohon. Dapatan ini seterusnya memperkukuhkan kesimpulan Mahkamah bahawa Perayu gagal membuktikan hak undang-undang substantif bagi menuntut tiga (3) dokumen yang dipertikaikan.

Isu Kewajipan Statutori di bawah Strata Management Act 2013 51. Perayu turut menghujahkan bahawa kewajipan statutori di bawah Strata Management Act 2013 mewajibkan Responden menyerahkan semua dokumen pengurusan tanpa syarat. Mahkamah ini mengambil perhatian terhadap hujahan tersebut.

Walau bagaimanapun, Mahkamah ini mendapati bahawa kewajipan statutori tersebut, walaupun penting dari sudut tadbir urus, tidak secara automatik melahirkan hak litigasi mutlak untuk mendapatkan relif injunksi mandatori melalui prosiding Saman Pemula, terutamanya apabila skop dan pematuhan kewajipan tersebut sendiri dipertikaikan secara fakta.

Oleh itu, hujahan berasaskan kewajipan statutori tersebut tidak membantu kes Perayu dalam fakta dan keadaan kes ini.

Isu ‘Balance of Convenience’ dan Keadilan Substantif 54. Perayu juga menimbulkan isu bahawa keadilan substantif dan kemudahan pentadbiran memihak kepada penyerahan segera dokumen. Mahkamah ini bersetuju bahawa kepentingan tadbir urus dan akauntabiliti adalah relevan, namun prinsip tersebut tidak boleh mengatasi keperluan asas pembuktian hak undang-undang.

Mahkamah ini menegaskan bahawa Mahkamah tidak boleh memberikan relif mandatori semata-mata atas dasar kemudahan atau persepsi keadilan, tanpa asas hak yang jelas dan prosiding yang sesuai.

Kesemua isu-isu sampingan di atas yang dibangkitkan oleh pihak-pihak telah dipertimbangkan oleh Mahkamah ini. Walau bagaimanapun, Mahkamah ini mendapati bahawa isu-isu tersebut tidak menjejaskan dapatan teras Mahkamah ini, iaitu Perayu tidak mempunyai hak undang-undang untuk menuntut tiga (3) dokumen tersebut. Dapatan-dapatan inilah yang menjadi asas utama penolakan rayuan ini.

Oleh itu berdasarkan keseluruhan alasan di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa:

Rayuan Perayu adalah DITOLAK;

(b)

Hakim Mahkamah Sesyen menolak permohonan Perayu dikekalkan;

Keputusan Hakim Mahkamah Sesyen membenarkan tuntutan balas Responden bagi RM10,000.00 diketepikan;

Pengambilan tiga (3) dokumen iaitu ‘Petty Cash’; RM1000.00, ‘List of Payment Voucher handover’ dan ‘Additional File/Document Handover’ diketepikan; dan

Kos rayuan sebanyak RM5,000.00 dibayar oleh Perayu kepada Responden. BERTARIKH: 18 DISEMBER 2025 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi Pihak Pemohon Syahmi Nawawi Tetuan Azwad Ihsan & Co Johor Bahru Peguam Bagi Pihak Responden Malathi a/p Matharajan Tetuan Ghandi, Klang