Badan Pengurusan Bersama Imperia v Edgenta Tms Sdn Bhd (JA-12BNCvC-19-06/2025)

Rayuan ini timbul daripada keputusan Mahkamah Sesyen Johor Bahru bertarikh 4.6.2025 yang telah membenarkan bagi jumlah RM437,588.50 berserta faedah dan kos, serta menolak tuntutan balas Defendan.

Untuk kesenangan rujukan, pihak-pihak akan dirujuk sebagaimana kedudukan mereka di Mahkamah Sesyen, iaitu Responden sebagai Plaintif dan Perayu sebagai Defendan. Tidak dipertikaikan bahawa tuntutan Plaintif adalah berasaskan kepada hubungan kontraktual antara pihak-pihak berkaitan kerja-kerja penyelenggaraan/pengurusan yang dilaksanakan bagi pembangunan strata yang dikenali sebagai “Imperia”.

Perayu mempertikaikan liabiliti tersebut antara lain atas alasan bahawa:

perjanjian-perjanjian adalah tidak sah atau tidak terpakai;

untutan adalah tidak berasas; dan

Plaintif tidak berhak kepada jumlah yang dituntut.

Walau bagaimanapun, satu perkembangan material yang timbul dalam rayuan ini dan yang menjadi teras hujahan tambahan Perayu ialah status Plaintif sebagai sebuah syarikat dalam penggulungan sukarela anggota. Rekod rayuan dengan jelas menunjukkan bahawa Plaintif/Responden dirujuk sebagai: “EDGENTA TMS SDN BHD (Dalam

Selanjutnya, melalui Hujahan Tambahan Perayu, dinyatakan bahawa seorang pelikuidasi iaitu Andrew Heng telah dilantik melalui mesyuarat am pada 21.10.2020. Walaupun tarikh sebenar resolusi penggulungan tidak diperincikan dalam rekod, pelantikan pelikuidasi tersebut secara undang-undang hanya boleh berlaku selepas syarikat memasuki proses penggulungan. Oleh itu, Mahkamah ini menerima bahawa pada masa tindakan dimulakan dan diteruskan, Plaintif berada dalam keadaan penggulungan.

Perayu berhujah bahawa akibat status tersebut, hanya pelikuidasi mempunyai kuasa untuk:

memulakan tindakan; dan

meneruskan prosiding termasuk rayuan ini.

Yang signifikan, Mahkamah mendapati bahawa tiada hujahan balasan yang substantif daripada Responden untuk menjawab isu ini walaupun ia dibangkitkan secara khusus oleh Perayu. Setelah meneliti Rekod Rayuan, Rekod Rayuan Tambahan serta hujahan kedua-dua pihak Mahkamah telah memutuskan seperti berikut: i. Rayuan Perayu adalah dibenarkan; ii. Keseluruhan keputusan Mahkamah Sesyen Johor Bahru bertarikh 4 Jun 2025 adalah diketepikan sepenuhnya; iii. Keseluruhan prosiding di Mahkamah Sesyen, termasuk tuntutan Plaintif (kini Responden) dan tuntutan balas Defendan (kini Perayu) adalah terbatal dan diketepikan; dan iv. Kos rayuan ini adalah kos dalam kausa. Oleh kerana tidak berpuashati dengan rayuan ini Responden telah memfailkan Notis Rayuan bertarikh 8 Mei 2026 terhadap keseluruhan keputusan ini. Disediakan Alasan Penghakiman untuk kes ini.

Mahkamah ini, setelah meneliti keseluruhan rekod dan hujahan pihak-pihak, merumuskan bahawa rayuan ini boleh diputuskan berdasarkan tiga (3) isu utama berikut: Isu (1) - Sama ada status Responden sebagai syarikat dalam penggulungan memberi kesan terhadap keupayaannya di sisi undang-undang untuk memulakan dan/atau meneruskan tindakan di Mahkamah. Isu (2) : Sama ada kecacatan tersebut merupakan nullity yang menjejaskan keseluruhan prosiding dan mewajarkan pembatalan keputusan Mahkamah Sesyen. Isu (3) : Sama ada Mahkamah ini wajar campur tangan dan apakah kesan terhadap keputusan Mahkamah Sesyen. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH Isu (1) : Sama ada status Responden sebagai syarikat dalam penggulungan memberi kesan terhadap keupayaannya di sisi undang-undang untuk memulakan dan/atau meneruskan tindakan di Mahkamah.

Isu pertama yang perlu diputuskan oleh Mahkamah ini adalah sama ada status Responden sebagai sebuah syarikat dalam penggulungan sukarela anggota memberi kesan terhadap keupayaan undang-undangnya untuk memulakan dan meneruskan prosiding ini terhadap Perayu.

Fakta berhubung status Responden adalah jelas daripada rekod. Responden telah dirujuk sebagai sebuah syarikat “dalam penggulungan sukarela anggota”, dan pelantikan pelikuidasi telah dibuat melalui resolusi mesyuarat am pada

21.10.2020. Mahkamah menerima bahawa pada masa tindakan ini dimulakan dan seterusnya dibicarakan di Mahkamah Sesyen, Responden telahpun berada dalam keadaan penggulungan.

Dalam menilai kesan undang-undang daripada status tersebut, Mahkamah perlu kembali kepada kerangka prinsip yang mengawal kedudukan sesuatu syarikat yang telah digulung, khususnya dari sudut keupayaan untuk bertindak dalam litigasi.

Berdasarkan peruntukan undang-undang yang dirujuk oleh Perayu di bawah Akta Syarikat 2016, prinsip asas yang tidak dipertikaikan adalah bahawa apabila sesuatu syarikat memasuki penggulungan, kawalan ke atas hal ehwal syarikat tidak lagi terletak pada lembaga pengarah, tetapi beralih kepada pelikuidasi.

Peruntukan-peruntukan tersebut (sebagaimana dirujuk oleh pihak-pihak dalam ikatan autoriti) memperuntukkan bahawa pelikuidasi bertindak sebagai wakil sah syarikat untuk:

mentadbir aset syarikat;

mengurus tuntutan dan liabiliti; dan

memulakan atau mempertahankan prosiding undang-undang.

Prinsip ini bukan sekadar formaliti pentadbiran, tetapi merupakan asas kepada keseluruhan rangka kerja penggulungan, yang bertujuan memastikan bahawa semua tindakan yang melibatkan syarikat dilakukan secara teratur dan demi kepentingan kolektif pemiutang.

Prinsip undang-undang ini telah dihuraikan dengan jelas dalam autoriti yang dirujuk oleh Perayu. Dalam kes Hup Lee Coachbuilders Holdings Sdn Bhd v Cycle & Carriage Bintang Bhd [2013] 1 MLJ 406 (CA), Mahkamah Rayuan menegaskan bahawa apabila sesuatu entiti berada dalam penggulungan, hak untuk memulakan tindakan tidak lagi terletak pada syarikat secara bebas, tetapi pada pihak yang diberi kuasa di sisi undang-undang, iaitu pelikuidasi.

Dalam kes tersebut, Mahkamah menyatakan dengan tegas bahawa hanya pihak yang mempunyai kuasa statutori terhadap harta dan hak tindakan syarikat mempunyai locus standi untuk memulakan prosiding. Prinsip ini diperkukuh lagi dalam kes Small Medium Enterprise Development Bank Malaysia Bhd v Blackrock Corporation Sdn Bhd [2017] 9 CLJ 45 (CA), di mana Mahkamah Rayuan menegaskan bahawa segala kuasa untuk mengendalikan hal ehwal syarikat dalam penggulungan, termasuk hak untuk menjalankan litigasi, terletak pada pelikuidasi.

Mahkamah dalam kes tersebut menyatakan bahawa pengurusan dan kawalan ke atas syarikat yang telah digulung tidak lagi berada pada pengarah, tetapi vested sepenuhnya pada pelikuidasi. Ini membawa implikasi langsung bahawa mana-mana tindakan yang dimulakan tanpa penglibatan atau kuasa pelikuidasi adalah terdedah kepada cabaran dari segi keabsahan.

Perayu turut merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Lai King Lung (practising as Advocate and Solicitor under the name and style of Messrs Chris Lai, Yap & Partners, Advocates and Solicitors & Anor v Merais Sdn Bhd [2020] 5 MLJ 614 (FC), di mana Mahkamah Persekutuan telah menghuraikan dengan jelas kesan undang-undang penggulungan terhadap struktur pengurusan dan keupayaan litigasi sesuatu syarikat.

Dalam kes tersebut, Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa sebaik sahaja sesuatu syarikat memasuki penggulungan:

lembaga pengarah menjadi functus officio dan tidak lagi mempunyai kuasa untuk mengurus hal ehwal syarikat;

segala kuasa pengurusan, termasuk kawalan ke atas aset dan hak tindakan syarikat, beralih kepada pelikuidasi; dan

hanya pelikuidasi mempunyai kuasa untuk memulakan atau mempertahankan prosiding bagi pihak syarikat.

Prinsip yang dihuraikan oleh Mahkamah Persekutuan ini adalah bersifat asas dan substantif, kerana ia menegaskan bahawa selepas penggulungan, syarikat tidak lagi boleh bertindak melalui struktur pengurusan asalnya, dan sebarang tindakan undang-undang mesti dikendalikan melalui pelikuidasi sebagai wakil sah di sisi undang-undang. Mahkamah ini berpendirian bahawa autoriti Mahkamah Persekutuan dalam Lai King Lung (supra) mengikat dan memberikan panduan yang jelas bahawa sebarang tindakan yang dimulakan tanpa penglibatan atau kuasa pelikuidasi adalah terdedah kepada cabaran dari segi keabsahan.

Oleh itu, apabila prinsip dalam Lai King Lung (supra) dibaca bersama dengan keputusan Mahkamah Rayuan dalam Hup Lee Coachbuilders Holdings (supra) dan Small Medium Enterprise (supra), Mahkamah ini mendapati terdapat satu garis prinsip yang konsisten bahawa selepas penggulungan, kuasa untuk mengawal dan menjalankan litigasi adalah terletak secara eksklusif pada pelikuidasi, dan tidak lagi pada syarikat melalui pengarahnya.

Prinsip yang sama turut diiktiraf dalam kes klasik Cape Breton Company v Fenn [1881] 17 Ch D 198, yang dirujuk oleh Perayu. Dalam kes tersebut, Mahkamah menegaskan bahawa tindakan atas nama syarikat dalam penggulungan hendaklah dikendalikan oleh pelikuidasi dan pihak lain tidak mempunyai kedudukan untuk bertindak kecuali dengan kebenaran Mahkamah. Autoriti ini menunjukkan bahawa prinsip tersebut telah lama diterima dalam ‘common law’ dan kekal konsisten sehingga kini.

Dengan mengambil kira prinsip-prinsip di atas, Mahkamah kini beralih kepada fakta kes ini dimana adalah tidak dipertikaikan bahawa Responden berada dalam penggulungan, pelikuidasi telah dilantik pada 21.10.2020 dan tindakan ini dimulakan dan diteruskan atas nama Responden.

Namun, apa yang ketara daripada rekod adalah ketiadaan bukti bahawa tindakan ini dimulakan oleh pelikuidasi, terdapat kebenaran atau arahan daripada pelikuidasi atau tindakan ini telah diratifikasi oleh pelikuidasi. Mahkamah telah meneliti Rekod Rayuan, Jilid-Jilid yang difailkan, Hujahan Bertulis serta dokumen sokongan, dan mendapati bahawa tiada satu pun dokumen yang menunjukkan penglibatan pelikuidasi dalam prosiding ini.

Dalam keadaan tersebut, tindakan ini kelihatan telah dimulakan oleh syarikat seolah-olah ia masih mempunyai keupayaan undang-undang penuh, sedangkan pada hakikatnya kuasa tersebut telah beralih kepada pelikuidasi.

Satu aspek yang amat signifikan dalam kes ini adalah bahawa hujahan Perayu berhubung isu ini tidak dijawab secara substantif oleh Responden. Mahkamah mendapati bahawa tiada penjelasan diberikan oleh Responden untuk menjelaskan asas keupayaannya memulakan tindakan atau menunjukkan bahawa pelikuidasi telah memberi kuasa.

Dalam keadaan sedemikian, Mahkamah berhak membuat inferens bahawa fakta yang dibangkitkan oleh Perayu adalah tidak dipertikaikan. Berdasarkan keseluruhan analisis di atas, Mahkamah membuat dapatan berikut:

status penggulungan Responden membawa kesan undang-undang yang jelas terhadap keupayaannya untuk bertindak;

selepas penggulungan, hak untuk memulakan dan meneruskan prosiding terletak secara eksklusif pada pelikuidasi;

tindakan yang dimulakan tanpa penglibatan atau kebenaran pelikuidasi adalah terjejas dari segi keabsahan.

Mahkamah seterusnya berpendirian bahawa kecacatan ini bukanlah suatu kecacatan teknikal yang boleh diperbetulkan, tetapi menyentuh asas keupayaan undang-undang sesuatu pihak untuk membawa tindakan. Dengan mengambil kira autoriti yang dirujuk oleh Perayu khususnya Hup Lee Coachbuilders (supra), Small Medium Enterprise (supra), serta prinsip yang ditegaskan oleh Mahkamah Persekutuan dan kes Lai King Lung (supra), Mahkamah ini berpendirian bahawa selepas sesuatu syarikat digulung, kuasa untuk memulakan dan meneruskan prosiding adalah terletak secara eksklusif pada pelikuidasi.

Dalam keadaan kes ini, ketiadaan penglibatan atau kebenaran pelikuidasi menjadikan tindakan Responden terjejas dari segi keabsahan di sisi undang-undang, dan isu ini sahaja sudah memadai untuk menggugat keseluruhan asas keputusan Mahkamah Sesyen. Isu (2) : Sama ada kecacatan tersebut merupakan ‘nullity’ yang menjejaskan keseluruhan prosiding dan mewajarkan pembatalan keputusan Mahkamah Sesyen 30. Setelah Mahkamah ini mendapati di bawah Isu (1) bahawa Responden tidak mempunyai keupayaan undang-undang untuk memulakan dan meneruskan tindakan tanpa melalui pelikuidasi, persoalan seterusnya yang perlu diputuskan adalah sifat kecacatan tersebut sama ada ia sekadar suatu ketidakpatuhan prosedural yang boleh diperbetulkan atau suatu kecacatan asas yang menjadikan keseluruhan prosiding tidak sah di sisi undang-undang.

Perayu berhujah bahawa kecacatan ini adalah bersifat fundamental kerana ia menyentuh ‘locus standi’ dan keupayaan undang-undang untuk bertindak, dan oleh itu tidak boleh dianggap sebagai suatu ‘irregularity’ semata-mata.

Mahkamah menerima bahawa sesuatu prosiding hanya boleh dimulakan oleh pihak yang mempunyai keupayaan undang-undang dan ‘locus standi’ yang sah. Ini adalah prasyarat asas kepada keabsahan sesuatu tindakan. Dalam konteks syarikat dalam penggulungan, prinsip ini telah dihuraikan secara autoritatif oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Lai King Lung (supra). Dalam kes tersebut, Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa selepas penggulungan:

lembaga pengarah menjadi ‘functus officio’;

segala kuasa pengurusan syarikat beralih kepada pelikuidasi; dan

hanya pelikuidasi mempunyai kuasa untuk memulakan atau mempertahankan prosiding.

Prinsip ini membawa implikasi yang jelas bahawa sebarang tindakan yang dimulakan selain daripada melalui pelikuidasi adalah bertentangan dengan kerangka undang-undang yang mengawal syarikat dalam penggulungan.

Mahkamah ini berpendapat bahawa prinsip dalam Lai King Lung (supra) tidak boleh ditafsirkan sebagai sekadar mengawal prosedur dalaman syarikat, tetapi merupakan satu prinsip substantif yang menentukan siapa yang mempunyai hak untuk bertindak. Dengan kata lain, isu ini bukan berkaitan dengan cara tindakan difailkan, tetapi berkaitan dengan persoalan yang lebih asas iaitu sama ada tindakan tersebut boleh dimulakan langsung di sisi undang-undang.

Dalam keadaan di mana hanya pelikuidasi mempunyai kuasa untuk bertindak, maka tindakan yang dimulakan tanpa kuasa tersebut tidak boleh dianggap sebagai satu tindakan yang sah dari awal. Prinsip ini disokong oleh keputusan Mahkamah Rayuan dalam Hup Lee Coachbuilders (supra), di mana Mahkamah menegaskan bahawa hanya pihak yang mempunyai ‘locus standi’ yang sah boleh memulakan tindakan.

Begitu juga dalam Small Medium Enterprise (supra), Mahkamah Rayuan menegaskan bahawa kuasa untuk mengendalikan hal ehwal syarikat dalam penggulungan adalah vested secara eksklusif pada pelikuidasi. Kedua-dua autoriti ini, apabila dibaca bersama dengan Lai King Lung (supra), menunjukkan bahawa isu ini adalah isu keupayaan undang-undang dan bukan sekadar ketidakpatuhan prosedur.

Mahkamah kini membezakan antara:

‘irregularity’ iaitu kecacatan prosedural yang tidak menjejaskan asas tindakan dan boleh diperbetulkan; dan

‘nullity’ iaitu kecacatan asas yang menjejaskan kewujudan tindakan itu sendiri.

Dalam kes ini, kecacatan yang timbul adalah bahawa tindakan dimulakan oleh pihak yang tidak mempunyai kuasa undang-undang untuk bertindak. Berdasarkan prinsip dalam Lai King Lung (supra), apabila kuasa tersebut terletak secara eksklusif pada pelikuidasi, maka tindakan oleh pihak lain adalah bertentangan dengan undang-undang.

Mahkamah berpendapat bahawa kecacatan sedemikian tidak boleh diklasifikasikan sebagai ‘irregularity’ kerana:

ia bukan melibatkan kesilapan dalam bentuk atau prosedur;

ia melibatkan ketiadaan kuasa untuk bertindak sejak awal; dan

ia menjejaskan legitimasi keseluruhan tindakan. Oleh itu, Mahkamah mendapati bahawa kecacatan ini adalah suatu ‘nullity’.

Mahkamah juga meneliti sama ada kecacatan ini boleh diperbetulkan melalui ratifikasi oleh pelikuidasi. Namun, berdasarkan rekod tiada bukti bahawa pelikuidasi telah meratifikasi tindakan ini, tiada langkah diambil untuk membetulkan kedudukan tersebut dan tiada hujahan dikemukakan oleh Responden untuk menyokong bahawa kecacatan ini boleh diperbetulkan. Dalam keadaan ini, kecacatan tersebut kekal sebagai suatu kecacatan asas sepanjang prosiding.

Persoalan seterusnya adalah kesan kecacatan ini terhadap keputusan Mahkamah Sesyen. Mahkamah ini berpendirian bahawa apabila sesuatu tindakan merupakan ‘nullity’, maka segala prosiding yang berpunca daripadanya turut terjejas. Ini kerana Mahkamah Sesyen telah memberikan penghakiman berdasarkan suatu tindakan yang pada asasnya tidak sah. Dalam keadaan sedemikian, keputusan Mahkamah Sesyen tidak boleh dianggap sebagai suatu keputusan yang selamat untuk dikekalkan.

Mahkamah juga mengambil perhatian bahawa isu keupayaan undang-undang ini tidak ditimbangkan oleh Mahkamah Sesyen. Berdasarkan prinsip campur tangan Mahkamah yang mendengar Rayuan, Mahkamah ini berhak untuk campur tangan sekiranya terdapat salah arah undang-undang atau kegagalan mempertimbangkan isu material. Dalam kes ini, kegagalan untuk mempertimbangkan isu ‘locus standi’ yang bersifat fundamental merupakan satu salah arah undang-undang yang nyata.

Berdasarkan keseluruhan analisis di atas, Mahkamah membuat dapatan bagi isu (2) ini bahawa:

tindakan yang dimulakan tanpa penglibatan atau kebenaran pelikuidasi merupakan suatu kecacatan asas;

kecacatan tersebut menyentuh keupayaan undang-undang dan ‘locus standi’;

kecacatan tersebut adalah suatu ‘nullity’ dan bukan sekadar ‘irregularity’; dan

kecacatan tersebut menjejaskan keseluruhan prosiding di Mahkamah Sesyen.

Dengan mengambil kira prinsip yang dihuraikan oleh Mahkamah Persekutuan dalam Lai King Lung (supra), serta disokong oleh keputusan Mahkamah Rayuan dalam Hup Lee Coachbuilders (supra) dan Small Medium Enterprise (supra), Mahkamah ini berpendirian bahawa tindakan yang dimulakan tanpa locus standi yang sah bukanlah suatu ketidakpatuhan prosedural yang boleh diperbetulkan, tetapi merupakan suatu ‘nullity’ yang menjejaskan keseluruhan prosiding.

Sehubungan itu, keputusan Mahkamah Sesyen yang berasaskan tindakan tersebut adalah tidak selamat dan tidak boleh dikekalkan, dan wajar diketepikan oleh Mahkamah ini. Isu (3): Sama ada Mahkamah ini wajar campur tangan dan apakah kesan terhadap keputusan Mahkamah Sesyen 46. Setelah Mahkamah ini mendapati bahawa tindakan yang dimulakan oleh Responden adalah terjejas oleh kecacatan asas yang bersifat ‘nullity’, persoalan seterusnya adalah sama ada Mahkamah ini, sebagai Mahkamah Rayuan, wajar campur tangan terhadap keputusan Mahkamah Sesyen.

Prinsip campur tangan Mahkamah yang mendengar Rayuan, sebagaimana yang diputuskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Ahmad Zulfendi bin Anuar v Mohd Shahril bin Abdul Rahman [2022] MLJU 1587, di mana Mahkamah Rayuan menegaskan bahawa Mahkamah Rayuan tidak akan campur tangan semata-mata kerana perbezaan pandangan, tetapi hanya apabila terdapat salah arah undang-undang atau kegagalan mempertimbangkan isu material.

Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa isu keupayaan undang-undang Responden untuk memulakan tindakan yang merupakan isu asas tidak ditimbangkan langsung oleh Mahkamah Sesyen. Isu tersebut bukan sahaja material, tetapi bersifat determinatif kerana ia menyentuh sama ada tindakan itu sah di sisi undang-undang sejak awal.

Mahkamah ini berpendirian bahawa kegagalan Mahkamah Sesyen untuk mempertimbangkan isu ‘locus standi’ dalam konteks penggulungan merupakan satu salah arah undang-undang yang nyata. Ini kerana, sebagaimana telah dihuraikan di bawah Isu (1) dan (2), hanya pelikuidasi mempunyai kuasa untuk memulakan dan meneruskan prosiding bagi pihak syarikat dalam penggulungan.

Oleh itu, sebelum Mahkamah Sesyen menilai merit tuntutan, Mahkamah sepatutnya terlebih dahulu memastikan bahawa tindakan tersebut dimulakan oleh pihak yang mempunyai keupayaan undang-undang. Kegagalan untuk berbuat demikian telah menyebabkan Mahkamah Sesyen mendengar dan memutuskan suatu tindakan yang pada asasnya tidak sah.

Mahkamah ini menegaskan bahawa dapatan di bawah Isu (1) dan (2) membawa kepada satu kesimpulan yang tidak dapat dielakkan, iaitu tindakan Responden adalah suatu ‘nullity’. Apabila sesuatu tindakan adalah ‘nullity’, maka segala prosiding yang berpunca daripadanya turut terjejas.

Ini termasuk perbicaraan di Mahkamah Sesyen, dapatan fakta oleh Hakim Bicara dan penghakiman yang diberikan. Dalam erti kata lain, kecacatan ini bukan sahaja menjejaskan sebahagian daripada prosiding, tetapi mencemari keseluruhan asas tindakan tersebut.

Mahkamah mempertimbangkan sama ada, walaupun terdapat kecacatan tersebut, keputusan Mahkamah Sesyen masih boleh dikekalkan atas dasar merit. Namun, Mahkamah berpendapat bahawa pendekatan sedemikian tidak boleh diterima kerana:

Mahkamah tidak boleh memberikan pengesahan kepada suatu tindakan yang tidak sah sejak awal;

mengekalkan keputusan tersebut akan bercanggah dengan prinsip dalam Lai King Lung (supra) yang menegaskan bahawa hanya pelikuidasi mempunyai kuasa untuk bertindak dan ia akan menjejaskan integriti proses kehakiman. Oleh itu, Mahkamah berpendirian bahawa keputusan Mahkamah Sesyen tidak boleh diselamatkan melalui analisis merit semata-mata.

Persoalan terakhir adalah bentuk remedi yang sesuai sama ada:

mengetepikan keputusan Mahkamah Sesyen sepenuhnya; atau

meremitkan kes untuk dibicarakan semula.

Mahkamah mendapati bahawa kecacatan dalam kes ini adalah berkaitan dengan keupayaan untuk memulakan tindakan, dan bukan sekadar kecacatan dalam proses perbicaraan. Dalam keadaan tersebut, Mahkamah berpendirian bahawa tindakan itu sendiri tidak sah, dan oleh itu tiada asas untuk meremitkan kes untuk perbicaraan semula. Remedi yang wajar adalah untuk mengetepikan keseluruhan keputusan Mahkamah Sesyen.

Berdasarkan keseluruhan analisis di atas, Mahkamah membuat dapatan bahawa:

Mahkamah Sesyen telah tersalah arah undang-undang dengan tidak mempertimbangkan isu keupayaan undang-undang Responden;

tindakan Responden adalah suatu ‘nullity’;

keputusan Mahkamah Sesyen adalah tidak selamat dan tidak boleh dikekalkan; dan

Mahkamah ini wajar campur tangan dan mengetepikan keputusan tersebut. RUMUSAN DAN KESIMPULAN KESELURUHAN

Berdasarkan dapatan Mahkamah bagi ketiga-tiga isu yang telah dianalisis secara terperinci, Mahkamah ini merumuskan seperti berikut: Di bawah Isu (1), Mahkamah mendapati bahawa selepas Responden memasuki penggulungan, keupayaan undang-undang untuk memulakan dan meneruskan prosiding tidak lagi terletak pada syarikat secara bebas, tetapi secara eksklusif pada pelikuidasi, selaras dengan prinsip yang dihuraikan dalam Lai King Lung (supra), serta disokong oleh keputusan Mahkamah Rayuan dalam Hup Lee Coachbuilders (supra) dan Small Medium Enterprise Development (supra).

Di bawah Isu (2), Mahkamah mendapati bahawa tindakan yang dimulakan oleh Responden tanpa penglibatan atau kebenaran pelikuidasi merupakan suatu kecacatan asas yang menyentuh ‘locus standi’ dan keupayaan undang-undang untuk bertindak, dan oleh itu merupakan suatu nullity dan bukan sekadar ‘irregularity’;

Di bawah Isu (3), Mahkamah mendapati bahawa kecacatan tersebut mencemari keseluruhan prosiding di Mahkamah Sesyen, termasuk penghakiman yang diberikan, dan kegagalan Mahkamah Sesyen untuk mempertimbangkan isu fundamental ini merupakan suatu salah arah undang-undang yang mewajarkan campur tangan Mahkamah ini.

Mahkamah ini seterusnya menegaskan bahawa apabila sesuatu tindakan didapati sebagai ‘nullity’, keseluruhan prosiding yang berpunca daripadanya adalah terjejas. Dalam konteks ini, termasuk juga tuntutan balas Defendan yang difailkan dalam prosiding yang sama, yang tidak boleh berdiri secara berasingan daripada tindakan utama.

Oleh itu, Mahkamah berpendirian bahawa tiada asas untuk mengekalkan mana-mana bahagian keputusan Mahkamah Sesyen, sama ada berhubung tuntutan Plaintif mahupun tuntutan balas Defendan.

Sehubungan dengan dapatan dan rumusan di atas, Mahkamah ini dengan ini membuat perintah seperti berikut: i. Rayuan Perayu adalah dibenarkan; ii. Keseluruhan keputusan Mahkamah Sesyen Johor Bahru bertarikh 4 Jun 2025 adalah diketepikan sepenuhnya; iii. Keseluruhan prosiding di Mahkamah Sesyen, termasuk tuntutan Plaintif (kini Responden) dan tuntutan balas Defendan (kini Perayu) adalah terbatal dan diketepikan; dan iv. Kos rayuan ini adalah kos dalam kausa.

Tanpa menjejaskan hak pihak-pihak, mana-mana pihak adalah bebas untuk memulakan prosiding baharu yang sah di sisi undang-undang, tertakluk kepada had masa dan peruntukan undang-undang yang berkenaan.

Mahkamah ini menegaskan bahawa dalam keadaan di mana keseluruhan prosiding telah didapati sebagai suatu ‘nullity’, adalah tidak wajar bagi Mahkamah untuk cuba memisahkan atau mengekalkan mana-mana bahagian daripada keputusan Mahkamah Sesyen, termasuk dapatan berhubung tuntutan balas. Sebarang percubaan sedemikian akan bercanggah dengan prinsip asas bahawa sesuatu tindakan yang tidak sah tidak boleh menghasilkan kesan undang-undang yang sah. BERTARIKH: 14 MEI 2026 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi Pihak Perayu Tan Meng Khong Tetuan G.K Sritharan & Co Johor Bahru Peguam Bagi Pihak Responden Tetuan Ahmad Deniel, Ruben & Co, Kuala Lumpur