BAJING ANAK LAYONG v DATO SRI HJ MUSTAFAR BIN HJ ALI Pengerusi Lembaga Tatatertib Kumpulan Sokongan No 1 Jabatan Imigresen Malaysia (DA-25-2-02/2023)

DATO’ SRI HJ MUSTAFAR BIN HJ ALI (Pengerusi Lembaga Tatatertib Kumpulan Sokongan No. 1, Jabatan Imigresen Malaysia)

LEMBAGA TATATERTIB KUMPULAN SOKONGAN

3.

4.

KERAJAAN MALAYSIA … RESPONDEN-RESPONDEN ALASAN PENGHAKIMAN Pendahuluan [1] Ini adalah merupakan satu Permohonan Semakan Kehakiman yang difailkan oleh Pemohon di bawah Aturan 53 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 (KKM 2012) bagi memohon satu relif untuk membatalkan hukuman buang kerja yang dibuat oleh Responden serta satu Perintah Mandamus untuk Pemohon dikembalikan semula kepada pekerjaannya serta relif-relif lain yang berkait. Fakta kes [2] Pemohon adalah merupakan bekas Pegawai Imigresen berjawatan Pegawai Imigresen Gred KP19 yang telah berkhidmat selama 3 tahun. Pada masa yang material, Pemohon berkhidmat di Pejabat Imigresen Lapangan Terbang KLIA. [3] Pada pertengahan tahun 2016, satu operasi besar-besaran dibawah Akta Kesalahan Keselamatan (Langkah-Langkah Khas) 2012 (SOSMA) dan Akta Pencegahan Jenayah 1959 (APJ) oleh Polis DiRaja Malaysia telah dilakukan ke atas pegawai-pegawai Jabatan Imigresen kerana disyaki terlibat di dalam sindiket penyeludupan warga asing di KLIA di mana Pemohon adalah salah seorang yang ditahan didalam operasi tersebut. Di dalam operasi tersebut, Pemohon telah ditangkap serta ditahan, namun tiada sebarang pertuduhan dikenakan ke atas Pemohon. [4] Sebaliknya, pada 21/6/2016, Pemohon telah diperintahkan menjalani Perintah Pengawasan Polis di Bawah Seksyen 15 Akta Pencegahan Jenayah 1959 (Akta 297) ("Perintah Pengawasan tersebut") selama 2 tahun bermula 21/12/2016 hingga 20/12/2018 di dalam daerah Bintulu, Bahagian Bintulu, negeri Sarawak tertakluk kepada syarat-syarat yang dikenakan. [5] Berikutan itu, Responden Pertama selaku Pengerusi Lembaga Tatatertib, telah membuat pengaduan kepada Responden Kedua. [6] Pada 23/2/2018, Pemohon telah menerima surat daripada Responden Pertama melalui Ketua Jabatannya iaitu Pengarah Imigresen KLIA yang memaklumkan bahawa Responden Kedua dalam Mesyuarat Bil 01/2017 pada 24/1/2017 setelah mempertimbangkan dengan teliti, memutuskan Pemohon bersalah setelah Lembaga Pencegahan Jenayah membuat keputusan untuk meletakkan Pemohon di bawah Perintah Pengawasan tersebut. Responden Kedua turut mengenakan hukuman Buang Kerja mengikut Peraturan 38(g) Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan & Tatatertib) 1993 (PPA (K&T)) berkuatkuasa pada 24/11/2017. [7] Responden Pertama selaku Pengerusi Responden Kedua kemudiannya telah memberikan peluang kepada Pemohon di bawah Peraturan 14 & 15(1) Peraturan-Peraturan Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Awam 1993 (PPLTPA) untuk membuat rayuan kepada Responden Ketiga melalui Ketua Jabatan Pemohon dalam masa 14 hari dari tarikh terima surat keputusan Responden Kedua. [8] Pada 27/2/2018 Pemohon telah mengemukakan rayuan kepada Responden Ketiga memohon agar tidak dikenakan hukuman buang kerja. [9] Berikutan itu, Responden Ketiga pada 4/3/2019 telah bersidang untuk mendengar rayuan Pemohon dan mendapati bahawa rayuan Pemohon tidak mempunyai asas yang kukuh. Oleh yang demikian, keputusan Responden Kedua adalah dikekalkan.

suatu Perintah Certiorari bagi membatalkan hukuman buang kerja yang dibuat oleh Responden berkuatkuasa pada 24/1/2017;

suatu Perintah bahawa hukuman buang kerja ke atas Pemohon pada 24/1/2017 adalah batal, tidak sah dan tiada efek;

suatu Perintah Mandamus bahawa Pemohon, dengan kadar segera, dikembalikan ke pekerjaannya dengan pangkat asalnya sebelum pada hukuman buang kerja dikenakan oleh

suatu perintah bahawa pemohon layak menerima semula semua pembayaran gaji, elaun, emolumen, pampasan pencen, pencen bulanan dan segala bayaran yang beliau layak terima mengikut skim perkhidmatannya serta peluang kenaikan pangkat dan kekananan; dan

suatu siasatan/inkuiri/prosiding pentaksiran oleh Penolong Kanan Pendaftar/Timbalan Pendaftar, Mahkamah Tinggi Malaya Kota Bharu, Kelantan untuk menentukan semua tunggakan gaji, emolumen, elaun-elaun dan faedah-faedah lain yang Pemohon sepatutnya menerima dari tarikh Pemohon dibuang kerja daripada perkhidmatan (24/1/2017) sehingga penyelesaian penuh. Prinsip Undang-undang Berkaitan Semakan Kehakiman [14] Prinsip undang-undang di bawah Aturan 53 KKM 2012 adalah jelas dan mantap berkaitan kuasa Mahkamah ini di mana Mahkamah boleh menyemak keputusan Pihak Berkuasa Awam yang menjalankan tugas atau fungsi awam atas alasan sama ada sesuatu keputusan tersebut adalah “illegal, irrational or procedure impropriety”. [15] Mahkamah menegaskan bahawa permohonan Semakan Kehakiman bukan bertujuan untuk menyemak keputusan tetapi untuk menyemak proses keputusan itu dibuat, dan bahawa di dalam permohonan Semakan Kehakiman, Mahkamah tidak menjalankan bidang kuasa rayuan tetapi bidang kuasa penyeliaan. Adalah menjadi kewajipan Mahkamah untuk melihat sama ada keputusan yang dibuat oleh Lembaga Tatatertib itu telah mengikut prosedur yang ditetapkan di bawah PPA (U&T) dan PPPA. (rujuk; Wira Swire Sdn Bhd v. Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri [2019] 1 LNS 1026; Peguam Negara Malaysia v. Chin Chee Kow & Another Appeal [2019] 4 CLJ 561; [2019] MLJU 202; T Ganeswaran lwn. Suruhanjaya Polis Diraja Malaysia & Satu Lagi [2005] 3 CLJ 302 dan Rohana bte Ariffin & Anor v. Universiti Sains Malaysia [1988] 2 CLJ (Rep) 390; [1988] 1 CLJ 559). Isu-isu yang berbangkit [16] Di dalam hujahannya, peguam Pemohon telah membangkitkan 5 isu utama iaitu:

kegagalan Responden-responden mematuhi Peraturan 15 dan 16 PPLTPA;

kelewatan di dalam pemberitahuan keputusan rayuan tatatertib ke atas Pemohon;

kegagalan Responden-responden mematuhi Peraturan 20 PPLTPA dan Peraturan 53 PPA (K&T);

kegagalan Responden-responden mematuhi prosedur tindakan tatatertib di bawah Peraturan 32 dan 33(2) PPA(K&T); dan

kegagalan Ketua Jabatan untuk mendeposkan affidavit Analisis dan dapatan Mahkamah Isu (a); kegagalan Responden-responden mematuhi Peraturan 15 dan 16 PPLTPA [17] Keterangan di dalam kes ini menunjukkan Pemohon telah mengemukakan rayuan melalui surat rayuan Pemohon bertarikh 27/2/2018 kepada Responden Ketiga melalui Ketua Jabatan Pemohon, selepas menerima surat daripada Responden Pertama pada 23/2/2018 di mana Pemohon dibuang kerja. Surat rayuan yang dikemukakan oleh Pemohon kepada Responden Ketiga adalah dalam tempoh 14 hari dari tarikh terima surat keputusan daripada Responden Pertama. [18] Perkara ini telah diakui sendiri oleh pihak Responden Ketiga melalui ekshibit HM-4 yang dilampirkan di dalam Afidavit Jawapan Responden-responden (1) di Kandungan 9 yang dengan jelas menyatakan bahawa rayuan Pemohon telah diterima pada 27/2/2018. [19] Peraturan 15 dan 16 PPLTPA adalah jelas menyatakan bahawa kesemua pihak berkaitan tatatertib sama ada Ketua Jabatan, Lembaga Tatatertib maupun Lembaga Rayuan Tatatertib adalah secara mandatori perlu mematuhi tempoh masa yang ditetapkan. Perkara ini pernah dibincangkan oleh Mahkamah ini di dalam kes Mohd Shukri Roslan Iwn. Dato' Sri Hj Mustafar Hj Ali & Yang Lain [2022] 6 CLJ 253; [2022] MLRHU 561 di mana Mahkamah ini menyatakan bahawa Peraturan 15(2) PPLTPA adalah jelas menyatakan Ketua Jabatan "hendaklah" tidak lewat dari 30 hari dari tarikh penerimaan rayuan mengemukakannya kepada Lembaga Tatatertib. Perkataan hendaklah ataupun di dalam Bahasa Inggerisnya adalah "shall" membawa konotasi keperluan mandatori. [20] Berkaitan perkataan “shall” ini, Mahkamah Persekutuan di dalam kes Benjamin William Hawkes v. PP [2020] 8 CLJ 267; [2020] 5 MLJ 417 telah menjelaskan berkenaan tafsiran perkataan "shall" seperti berikut; "... Applying the principles as enunciated in the aforesaid cases, whether the word "shall" in a particular legislation is mandatory or directory depends upon the intention of the Legislature in question which is ascertained by looking at the whole scope of the statute to be construed. The use of the word "shall" would not by itself make a provision of the Act mandatory. It is to be construed with reference to the scheme of the statute and the context in which it is used. In Cheong Seok Leng v. PP [1988] 1 LNS 39; [1988] 2 MLJ 481 at 489 Chan Sek Keong JC (as he then was) explained the relevant rules of interpretation to be given to the word "shall" which appears in legislation as follows: ... [48] The purposive rule of interpretation must be adopted in interpreting s. 51A of the CPC, pursuant to s. 17A of the Interpretation Acts 1948 and 1967 which read as follows: 17A Regard to be had to the purpose of the Act In the interpretation of a provision of an Act, a construction that would promote the purpose or object underlying the Act (whether that purpose or object is expressly stated in the Act or not) shall be preferred to a construction that would not promote that purpose or object. [49] It is clearly untenable in this case to allude to the word 'shall' as mandatory, thus stultifying the justice of the case, when a document was not delivered to the accused persons before the commencement of the trial." [21] Terbaru, Mahkamah Persekutuan di dalam kes Bursa Malaysia Securities Bhd v. Mohd Afrizan Husain [2022] 4 CLJ 657 melalui penghakiman Hakim Nallini Pathmanathan HMP telah menjelaskan tafsiran perkataan "shall" seperti berikut; "[76] Rule 2.06 which is of central importance, prescribes how the AMLR is to be interpreted namely "in accordance with their spirit, intention and purpose". As well as in a way that "best promotes the principles on which they are based". [77] Regrettably, neither the High Court nor the Court of Appeal undertook any sort of consideration of the purpose nor principles set out in the rules in order to ascertain the meaning to be accorded to the word "shall" in r. 16.11(2). This was explained on the basis that as there was no ambiguity and there was no necessity to consider anything other than the express words used. This was understood to amount to a literal reading of the relevant rule falling for consideration. In so doing, the Court of Appeal misunderstood the function and purpose of the literal rule of statutory construction. Reading the express words set out in a statute in vacuo and without taking into consideration the context in which those words are utilised, does not amount to a literal approach to statutory interpretation. That is a grammatical application of the meaning of words. Section 17A of the Interpretation Acts 1948 and 1967 requires that the purpose and object of an Act and other instruments made under an Act must be undertaken when construing a statute. As s. 17A is a statutory provision, it must be complied with. Therefore, both the High Court and the Court of Appeal, in failing to undertake this task as provided for in s. 17A, committed an error of law." [22] Kedua-dua keputusan Mahkamah Persekutuan ini menekankan kepentingan untuk Mahkamah di dalam menafsirkan perkataan "shall" untuk menimbangkan peruntukan tersebut secara keseluruhan dengan mengambilkira seksyen 17A Akta Tafsiran 1948/1967. [23] Mahkamah ini ingin mengulangi apa yang dinyatakan oleh Mahkamah ini di dalam kes Mohd Shukri Roslan (supra) seperti berikut; "[24] Peraturan-peraturan tersebut meletakkan tanggungjawab kepada Lembaga Tatatertib bukan sekadar menyampaikan rayuan yang dikemukakan malahan ia menetapkan tanggungjawab untuk mengemukakan salinan rekod prosiding tatatertib serta alasan yang dipertimbang oleh Lembaga Tatatertib semasa membuat keputusan mereka. [25] Keperluan untuk mengemukakan rayuan pemohon dalam tempoh 30 hari, tidak hanya dinyatakan di dalam peraturan 15(2) namun diulang semula di dalam peraturan 15(3) dan hanya apabila ianya diterima, barulah Lembaga Rayuan mempunyai budi bicara untuk mengadakan suatu mesyuarat Lembaga Rayuan. [26] Lembaga Rayuan sepertimana di bawah peraturan 16(2) PPLTPA hanya boleh memutuskan sesuatu rayuan semata-mata atas merit rayuan tanpa menerima apa-apa pernyataan atau keterangan lanjut kecuali jika pada pendapatnya adalah patut untuk berbuat demikian. Oleh itu rayuan serta rekod prosiding dan alasan Lembaga Tatatertib adalah dokumen-dokumen asas yang penting bagi Lembaga Rayuan. [27] Apabila masa telah dinyatakan sebagai keperluan yang perlu dipatuhi bagi ianya dikemukakan, maka ianya perlu dipatuhi. Ia berkaitan dengan hak Pemohon untuk rayuannya didengari, bukan sahaja berdasarkan kepada rekod-rekod yang dikemukakan, malahan di dalam tempoh waktu yang telah dijamin oleh peraturan. Oleh itu, keperluan mematuhi tempoh masa ini adalah suatu yang mandatori dan kegagalan mematuhinya adalah bagi mahkamah satu ketidakaturan prosedur yang serius." [24] Mahkamah berpandangan bahawa keperluan di bawah Peraturan 15 dan 16 PPLTPA tersebut adalah satu peraturan yang mandatori dan Mahkamah tidak nampak sebarang alasan bagi Mahkamah ini untuk mengubah pandangan Mahkamah ini yang telah diberikan di dalam kes Mohd Shukri Roslan (supra). [25] Jika diteliti kepada kedua-dua Afidavit Jawapan Responden I dan II tersebut, tiada sebarang keterangan atau penjelasan yang dibuat oleh Responden-responden berkaitan bilakah Ketua Jabatan atau Lembaga Tatatertib mengemukakan rayuan Pemohon tersebut. Mahkamah tidak dikemukakan sebarang keterangan berkaitan berkaitan tarikh pengemukaan maupun penerimaan rayuan tersebut. [26] Peguam Persekutuan di dalam hujahannya berpendirian bahawa pendengaran rayuan Pemohon telah didengar sebaik kesemua dokumen yang diperlukan di bawah PPLTPA telah diterima. Bagi Peguam Persekutuan, keperluan memenuhi had masa tersebut bukanlah satu yang mandatori dan ianya tidak memprejudiskan Pemohon. Malahan ditekankan bahawa adalah tidak munasabah hanya kerana ketakpatuhan had masa boleh menjejaskan keputusan Responden 2 dan Responden 3. [27] Mahkamah berpandangan bahawa hujahan Peguam Persekutuan adalah sukar untuk diterima. Ini kerana apabila masa telah dinyatakan sebagai keperluan yang perlu dipatuhi, maka ianya perlu dipatuhi. Ini kerana ia berkaitan dengan hak pemohon untuk rayuannya didengari, bukan sahaja berdasarkan kepada rekod-rekod yang dikemukakan, malahan di dalam tempoh waktu yang telah dijamin oleh peraturan. Oleh itu, keperluan mematuhi tempoh masa ini adalah suatu yang mandatori dan kegagalan mematuhinya adalah bagi mahkamah satu ketidakaturan prosedur yang serius. [28] Di dalam masa yang sama, Responden bukan sahaja gagal untuk memenuhi keperluan tersebut, malahan gagal untuk menyediakan alasan bagi Mahkamah ini mempertimbangkan sama ada kelewatan yang berlaku adalah wajar. [29] Sehubungan dengan itu, bagi isu ini, Mahkamah merumuskan bahawa telah wujud ketidakpatuhan keperluan prosedur yang mandatori apabila Responden gagal mematuhi Peraturan 15 dan 16 PPLTPA dan ia menjejaskan dengan secara langsungnya keputusan yang telah dibuat oleh Responden. Isu (b); kelewatan di dalam pemberitahuan keputusan rayuan tatatertib ke atas Pemohon [30] Isu ini berbangkit berikutan dakwaan Pemohon bahawa telah wujud kelewatan selama 4 tahun 10 bulan dan 29 hari oleh Responden Ketiga untuk memaklumkan keputusan rayuannya. Peguam Pemohon menghujahkan bahawa apabila wujud kelewatan dan ianya tidak diberi penjelasan, maka semakin lama penangguhan, semakin sukar bagi badan disiplin untuk mewajarkan prosiding terhadap Pemohon. Selanjutnya, kelewatan yang lama mungkin, apabila ditambah dengan beberapa keadaan lain, menjadi bukti kukuh pengampunan ("condonation") di pihak majikan atas salah laku pekerja. (rujuk; Public Services Commision Malaysia & anor v. Vickneswary RM Santhivelu [2008] 6 CLJ 573; [2008] 2 MLRA 273). [31] Peguam Pemohon sekali lagi membawa perhatian Mahkamah ke atas keputusan Mahkamah ini di dalam isu yang sama di dalam kes Mohd Shukri Roslan (supra) apabila Mahkamah ini menyatakan; "[29] Selanjutnya Peguamcara Pemohon menghujahkan bahawa keputusan Lembaga Rayuan hanya dimaklumkan kepada Pemohon selepas 3 tahun dan 8 bulan melalui surat bertarikh 2 Februari 2021. Malahan pemakluman ini hanya dimaklumkan kepada Pemohon susulan daripada surat-surat yang telah dikemukakan oleh Peguamcara Pemohon kepada pihak Responden. [30] Mahkamah turut mendapati bahawa tiada penjelasan yang diberikan oleh Responden di atas kelewatan ini selain dari menyatakan bahawa surat telah dikemukakan kepada alamat terakhir Pemohon yang merupakan alamat semasa tindakan tatatertib dijalankan ke atas Pemohon. [31] Keperluan untuk memaklumkan Pemohon adalah jelas dinyatakan didalam Peraturan 20 PPLTPA yang mengkehendaki sesuatu keputusan Lembaga Rayuan diberitahu kepada Pemohon secara bertulis. Namun ia tidak pula menyatakan tempoh waktu yang perlu diambil bagi memaklumkannya." [32] Peguam Persekutuan sebaliknya menghujahkan bahawa kelewatan tersebut adalah disebabkan oleh kegagalan Pemohon untuk memaklumkan Ketua Jabatannya alamat tempat tinggalnya sepertimana yang diperuntukkan di bawah Peraturan 52 PPPA (K&T). Oleh itu, apabila surat keputusan rayuannya telah diserahkan ke alamat terakhir yang diketahui oleh Responden 1, maka ianya telah dianggap sebagai telah diserahkan kepada Pemohon sepertimana yang diperuntukkan di bawah Peraturan 52(2) PPPA (K&T) seperti berikut; “(2) Any notice, document or communication left at or posted to or sent by any other reasonable means to the address for service furnished under subregulation (1) shall be deemed to have been duly served on or communicated to the officer.” [33] Peguam Persekutuan telah menghujahkan bahawa Responden telah mematuhi keperluan penyerahan keputusan tersebut dan telah mengekshibitkan kad AR sepertimana di ekshibit "HM-7" dan menghujahkan bahawa beban kini berbalik kepada Pemohon untuk membuktikan sebaliknya. [34] Peguam Pemohon sebaliknya mempertikaikan ekshibit “HM-7” ini berdasarkan semakan ke atas nombor pengesanan EN330436870MY yang dibuat oleh Pemohon. Berdasarkan ekshibit “E” di Kandungan 11, Peguam Pemohon menghujahkan bahawa surat tersebut telah dialamatkan ke Nilai, Negeri Sembilan. Ini menimbulkan keraguan berkaitan siapakah dan kenapakah ianya di Nilai, Negeri Sembilan. [35] Mahkamah berpandangan bahawa hujahan peguam adalah agak janggal apabila hanya merujuk kepada semakan ke atas nombor pengesanan sahaja tanpa penjelasan oleh pihak Pos Malaysia. Ia tidak lain hanyalah merupakan andaian peguam Pemohon sahaja. Sedangkan ekshibit “HM-7” dengan jelas menunjukkan bahawa ia ditujukan kepada Pemohon dengan alamat di Rumah Sureng, Sungai Seremban, 97000 Bintulu, Sarawak. Ianya juga telah ditandakan sebagai “Tidak dituntut/unclaimed”. Alamat ini adalah disahkan sebagai alamat Pemohon. Oleh itu, bantahan peguam ini pada pandangan Mahkamah adalah tidak berasas. [36] Persoalan kedua yang berbangkit adalah dokumen apakah yang dikatakan dipos oleh Responden 3 kepada pemohon. Ini kerana di dalam Afidavit Jawapan Responden-responden (1), hanya dinyatakan; “pada 6/9/2019, Ketua Jabatan Pemohon telah menyerahkan sesalinan Surat Keputusan Responden Ketiga melalui serahan secara pos laju ke alamat kediaman terakhir Pemohon. Namun yang demikian, surat tersebut dikembalikan”. [37] Surat tersebut tidak diekshibitkan oleh pihak Responden namun ianya telah diekshibitkan oleh Pemohon sebagai sebahagian dari ekshibit “C” di dalam Afidavit Sokongan Pemohon di Kandungan 3. Oleh itu, tidak timbul apakah surat yang telah dipos kepada Pemohon. [38] Di atas pertimbangan ini, Mahkamah memutuskan bahawa Responden-responden telah menjalankan tanggungjawab statutorinya secara munasabah untuk memaklumkan Pemohon. Oleh yang demikian, Mahkamah memutuskan bahawa isu ini tidak memberi kesan ke atas keputusan Responden-responden ke atas Pemohon. Isu (c); kegagalan Responden-responden mematuhi Peraturan 20 PPLTPA dan Peraturan 53 PPA (K&T) [39] Bagi isu ini, asas hujahan peguam Pemohon adalah pemberitahuan keputusan Lembaga Rayuan Tatatertib kepada Pemohon adalah cacat dan tidak sah kerana keputusan Lembaga Rayuan Tatatertib sepatutnya dimaklumkan atau diberitahu oleh Pengerusi Lembaga Rayuan Tatatertib kepada Pemohon dan bukannya diberitahu oleh Encik Ikhbal Hanam Bin Mukras bagi pihak Setiausaha. Bahkan keputusan Lembaga Rayuan Tatatertib ini juga tidak diberitahu kepada Pemohon sendiri dan hanya diberitahu kepada majikan Pemohon. Pemohon hanya mengetahui berkenaan status keputusan rayuan Pemohon apabila Pemohon hadir ke pejabat majikan pada 18/03/2022. [40] Asas hujahan peguam Pemohon adalah berdasarkan kepada Peraturan 20 PPLTPA dan Peraturan 53(1) PPA (K&T). [41] Isu ini telah turut menjadi sebahagian dari isu yang telah Mahkamah ini ulas di dalam kes Mohd Shukri Roslan (supra) di mana Mahkamah menyatakan bahawa Mahkamah ini terikat dengan 2 keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Marzuki Abdul Aziz v. Ketua Polis Negara & Anor [2003] 3 CLJ 315 dan Dato' Saadon Othman v. Lembaga Tatatertib Awam Kumpulan Pengurusan (No 1) & Ors [2019] 1 LNS 980. Mahkamah ini telah memutuskan; "Di atas pertimbangan ini serta keterikatan Mahkamah ini ke atas keputusan Mahkamah Rayuan tersebut, Mahkamah merumuskan bahawa bagi isu ini ia tidak bermerit dan sekaligus tidak menjejaskan keputusan yang telah dibuat oleh responden ke atas Pemohon." [42] Sehubungan dengan itu, Mahkamah ini menegaskan bahawa Mahkamah ini masih terikat dengan keputusan-keputusan Mahkamah Rayuan tersebut. Sehubungan dengan itu, Mahkamah dengan ini memutuskan bahawa isu ini tidak bermerit. Isu (d); kegagalan Responden-responden mematuhi prosedur tindakan tatatertib di bawah Peraturan 32 dan 33(2) PPA(K&T) [43] Di dalam hujahannya, peguam Pemohon membawa perhatian Mahkamah ini ke atas Peraturan 32(1)(b) PPA (K&T) yang menyatakan apabila suatu Perintah Pengawasan telah dibuat terhadap seseorang pegawai di bawah mana-mana undang-undang berhubungan pencegahan jenayah, maka suatu kewajipan mandatori bagi Ketua Jabatannya hendaklah memohon bagi mendapatkan suatu salinan perintah terbabit. [44] Seterusnya Peraturan 32(2) (PPA (K&T) 1993) menyatakan apabila Perintah terbabit sudah diterima, Ketua Jabatan hendaklah mengemukakannya kepada Pihak Berkuasa Tatatertib yang berkenaan berserta dengan rekod perkhidmatan pegawai itu dan perakuan Ketua Jabatan. [45] Kedua-dua Peraturan ini dihujahkan menjadi satu keperluan mandatori agar Ketua Jabatan membuat pengesyoran dan perakuan sama ada seseorang pegawai itu patut dibuang kerja ataupun alternatif yang lebih ringan iaitu diturunkan pangkat. Pertimbangan pihak Lembaga Tatatertib hanyalah untuk menimbang laporan, rekod perkhidmatan dan Perakuan Ketua Jabatan yang dikemukakan kepadanya seperti dinyatakan dalam Peraturan 33 (2) PPA (K&T), dan membuat dapatan bahawa pegawai itu patut dibuang kerja atau mengenakan suatu hukuman yang lebih ringan. Namun keputusan ini hanya boleh dibuat sekiranya kesemua dokumen sudah ada. [46] Isu yang sama turut berbangkit di dalam kes Mohd Shukri Roslan (supra) dan Mahkamah ini ingin mengulangi pendirian Mahkamah bahawa surat sepertimana di Ekshibit HM-4 tidak menyatakan apakah pertimbangan-pertimbangan Lembaga Tatatertib sebelum membuat keputusan ke atas kes Pemohon. Surat tersebut hanya menyatakan: "setelah menimbangkan dengan teliti memutuskan tuan bersalah". Tiada sebarang rujukan dibuat sama ada ke atas rekod perkhidmatan Pemohon mahupun perakuan Ketua Jabatan. [47] Persoalan yang perlu diputuskan oleh Mahkamah adalah sama ada Peraturan 32 tersebut secara khususnya perakuan Ketua Jabatan adalah satu yang mandatori. Di dalam kes Subramanyam Sannasy v. SAC II Syed Alwi Syed Hamid & Anor [2010] 2 CLJ 677, Mahkamah Persekutuan berhadapan dengan isu sama ada surat pembuangan kerja di bawah prosiding disiplin yang dimulakan di bawah Peraturan 33 tanpa menyatakan yang sama di dalam surat pembuangan kerja, menyebabkan surat pembuangan kerja salah dan terbatal dan tidak mempunyai efek. Surat Lembaga Tatatertib tersebut menyatakan: "Pada menjalankan kuasa-kuasa tatatertib yang telah diwakilkan kepada Lembaga Tatatertib oleh Suruhanjaya Pasukan Polis mengikut PU(B) 441 bertarikh 14 Disember 2000, saya SAC II Syed Alwi bin Syed Hamid, Pengerusi Lembaga Tatatertib setelah meneliti fakta sabitan bersama-sama Ahli Lembaga Tatatertib serta syor Ketua Polis Daerah Batu Pahat selaras dengan kehendak Peraturan 37, Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 dengan ini memutuskan kamu dikenakan hukuman 'buang kerja' di atas sabitan Mahkamah tersebut selaras di bawah Peraturan 38 (g), Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 ". [48] Di dalam keputusannya Mahkamah Persekutuan telah mengambil kira keseluruhan konteks surat dan menyatakan bahawa ianya telah dipatuhi dengan ketat kerana perakuan Ketua Jabatan telah menyatakan berkenaan syor sejajar dengan Peraturan 37. [49] Di dalam kes di hadapan Mahkamah kini, Pengerusi Lembaga Tatatertib telah mendeposkan afidavit seperti berikut: "8.2. Pada 24.1.2017, setelah menerima sesalinan Perintah Tahanan Tersebut beserta rekod perkhidmatan Pemohon dan Perakuan Ketua Jabatan, Lembaga Tatatertib telah bersidang dan setelah mempertimbangkan dengan teliti, memutuskan bahawa Pemohon dikenakan hukuman buang kerja mengikut peraturan 38(g) PPPA (K&T) 1993 berkuatkuasa pada 24.1.2017”

8.3. Surat Keputusan bertarikh 7.3.2017 telah cuba diserahkan kepada pemohon secara pos berdaftar pada 17.4.2017 dan 12.1.2018 ke alamat kediaman terakhir Pemohon iaitu di alamat Rumah Sureng, Sungai Seremban, 97000 NBintulu, Sarawak, namun ianya dikembalikan kerana tidak dituntut. Sesalinan surat-surat yang dihantar pada 17.4.2017 dan 12.1.2018 yang dikembalikan tidak dituntut dilampirkan bersama-sama di sini dan ditanda sebagai ekshibit “HM-2”.

8.4 Keputusan tersebut akhirnya telah dimaklumkan kepada Pemohon pada 23.2.2018 dan telah diakui oleh Pemohon Sesalinan surat bertarikh 7.3.2017 tersebut beserta akuan penerimaan dilampirkan di sini dan ditanda sebagai ekshibit "HM-3" [50] Sehubungan dengan itu, bagi kes ini, Mahkamah berpandangan bahawa Responden-responden telah mematuhi Peraturan 32 dan 33(2) PPA (K&T) kerana Ketua Jabatan telahpun mengemukakan dokumen-dokumen yang perlu serta dipertimbangkan oleh Lembaga Tatatertib. [51] Peguam Pemohon selanjutnya menghujahkan bahawa keterangan afidavit Responden-responden sekadar menyatakan bahawa Lembaga Tatatertib telah menerima perakuan Ketua Jabatan tanpa menyatakan apakah perakuan tersebut serta tanpa merujuk kepada peraturan yang khusus. Ini dihujahkan sebagai tidak memadai. [52] Mahkamah ini telah dirujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Subramanyam Sannasy v. SAC II Syed Alwi Syed Hamid & Anor [2009] 3 MLRA 449 di mana Mahkamah Persekutuan telah memutuskan; "[3] Consequently, the appellant's head of department, pursuant to reg 33 of the Public Officers (Conduct and Discipline) Regulations 1993 ("the said Regulations"), submitted a report to the disciplinary authority and recommended that the appellant be dismissed. Regulation 33 of the said Regulations provides that where criminal proceedings against an officer result in his conviction, his head of department shall send a copy of the court's decision and his record of service to the appropriate disciplinary authority that has the power to impose punishment of dismissal or reduction in rank and shall recommend whether the officer should, inter alia, be dismissed or reduced in rank "depending on the nature and seriousness of the offence committed in relation to the extent the officer has brought disrepute to the public service". [4] On 20 August 2002, after considering the recommendation of the appellant's head of department and owing to the seriousness of the offence, the disciplinary authority decided to dismiss the appellant. [5] By letter dated 26 August 2002, the disciplinary authority informed the appellant of its decision; that letter ("the said letter"), inter alia, reads:

Pada menjalankan kuasa-kuasa tatatertib yang telah diwakilkan kepada Lembaga Tatatertib oleh Suruhanjaya Pasukan Polis mengikut PU(B) 441 bertarikh 14 December 2000, saya SAC II Syed Alwi bin Syed Hamid, Pengerusi Lembaga Tatatertib setelah meneliti fakta sabitan bersamasama Ahli Lembaga Tatatertib serta syor Ketua Polis Daerah Batu Pahat selaras dengan kehendak Peraturan 37, Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 dengan ini memutuskan kamu dikenakan hukuman 'Buang Kerja' di atas sabitan Mahkamah tersebut selaras di bawah Peraturan 38 (g), Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993.

Hukuman buang kerja terhadap kamu berkuatkuasa mulai 20 August 2002 iaitu tarikh mesyuarat Lembaga Tatatertib, Kontinjen Johor di bawah Peraturan 38, Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993. ... [14] Only regs 33, 37 and 38 of the said Regulations are relevant in this appeal. The said letter clearly informed the appellant that the disciplinary authority received a report from his head of department stating that the appellant was convicted of an offence under s 222 of the Penal Code in the magistrate's court at Batu Pahat and the sentence imposed. This would denote that the procedure pursuant to reg 33 was religiously adhered to by the appellant's head of department..." [53] Peguam Pemohon menghujahkan bahawa surat tersebut hanyalah menyatakan bahawa "setelah mempertimbangkan dengan teliti memutuskan tuan bersalah..." tanpa menyatakan apa yang dipertimbangkan dan dokumen apa yang diterima untuk proses menimbang sebelum membuat keputusan pembuangan kerja Pemohon serat perakuan apakah yang dikemukakan oleh Ketua Jabatan. Oleh itu, adalah jelas bahawa pihak Lembaga Tatatertib telah gagal mematuhi peruntukan Peraturan 33 (2) PPPA (K&T) 1993 dengan tidak menyatakan secara terperinci dokumen yang telah diteliti sebelum mencapai keputusan yang telah diputuskan terhadap Pemohon yang mana menjadikan hukuman buang kerja Pemohon adalah terbatal dan tidak sah. [54] Mahkamah berpandangan bahawa kes Subramanyam Sannasy (supra) yang dirujuk oleh peguam Pemohon bukanlah nas yang mewajibkan pihak Ketua Jabatan menyatakan apakah perakuan yang telah dikemukakan kepada Responden 2. Apa yang menjadi keperluan di dalam peruntukan tersebut adalah dokumen-dokumen termasuk perakuan Ketua Jabatan telah dikemukakan. [55] Ini telah dilaksanakan oleh Responden 1 dan diakui oleh Responden 2. Ia bagi pandangan Mahkamah adalah mencukupi dan mematuhi Peraturan 32 dan 33 PPPA (K&T). [56] Isu yang sama telah diputuskan oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Shuib bin Abdul Samad @ Zainal v Tan Sri Dato Seri Khalid bin Abu Bakar & ors [2017] 4 MLJ 476 di mana Mahkamah Rayuan menyatakan; “[22] Regulation 33(1) provides for the consideration of Disciplinary Authority in cases of conviction and detention. Subregulation (1) specifically refers to 'report', 'records of service' and 'the Head of Department's recommendation' forwarded under sub-reg. 29(2). The fact that the second respondent averred in para. 5.6 of the affidavit to 'menerima perakuan tindakan tatatertib' under sub-reg. 33(1), in our view would necessarily have entailed the receipt of the documents forwarded pursuant to sub-reg. 29(2). We therefore found no error of law or fact in the learned Judicial Commissioner's finding on the issues concerning regs. 29(2) and 33(1) of the 1993 Regulations.” [57] Sehubungan itu, isu ini bagi pandangan Mahkamah adalah tidak bermerit. Isu (e); kegagalan Keua Jabatan untuk mendeposkan afidavit [58] Selanjutnya peguam Pemohon turut mengemukakan bantahan ke atas afidavit yang hanya difailkan oleh Dato' Sri Haji Mustafar bin Haji Ali di atas kapasitinya sebagai Pengerusi Responden 2. [59] Mahkamah walaubagaimanapun berpegang kepada keputusan di dalam kes Dominic Selvam a/l S Gnanaprogasam v. Kerajaan Malaysia & ors [2007] 2 MLJ 761 yang telah memutuskan seperti berikut; "[17] All the documents exhibited in the affidavit in enclosure 25 showed a series of events in the plaintiff's service history. All the documents were signed and issued by different personnel at different places. Allaudeen is presently in charge and he has access to all the records of service of the plaintiff. Indeed Allaudeen is a qualified person to affirm and depose to all the facts in the affidavit in enclosure 25. No facts in this case are within the knowledge of any particular individual or officer. All the facts pertaining to the plaintiff's matter are documented and they are available as records kept by the defendants. Allaudeen, in my judgment, is a qualified person and he is the right person to affirm the affidavit in enclosure

Allaudeen has signed the affidavit in enclosure 25 (Anderson v. Slather [1845] 9 Jur. 1085) before the Commissioner for Oaths ( Ex p. Heymann [1872] L R 7 Ch 488) and that affidavit is certainly admissible in evidence." [60] Berdasarkan kepada kes ini, Mahkamah merumuskan bahawa isu yang terakhir ini adalah turut tidak bermerit. Kesimpulan [61] Bersandarkan kepada analisis yang telah dinyatakan, Mahkamah bersetuju bahawa telah terdapat satu kepincangan prosedur telah berlaku di dalam keputusan oleh Responden ke atas Pemohon. Oleh yang demikian, Mahkamah membenarkan permohonan ini dan memerintahkan perintah seperti dipohon di perenggan (a) hingga (e) di Kandungan 6 tanpa sebarang perintah berkaitan kos. Bertarikh : 17hb. Januari, 2024 (DATUK MOHAMAD ABAZAFREE BIN MOHD ABBAS) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Pihak-Pihak: Bagi Pihak Pemohon : Shaharuddin bin Mohamed Tetuan Shaharuddin Hidayu & Marwarliz Lot 224, Tingkat 1, Seksyen 24 Jalan Sultan Yahya Petra, Lundang 15050 Kota Bharu Kelantan Bagi Pihak Responden : Ahmad Armi Najamuddin bin Azmi Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Kelantan Tingkat Bawah, Blok 5 Kota Darulnaim 15050 Kota Bharu Kelantan Tarikh Bicara : 23hb. November, 2023 Tarikh Keputusan : 23hb. November, 2023 Undang-Undang Yang Dirujuk: ➢ Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 ➢ Akta Kesalahan Keselamatan (Langkah-Langkah Khas) 2012 ➢ Akta Pencegahan Jenayah 1959 ➢ Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan & Tatatertib) 1993 ➢ Peraturan-Peraturan Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Awam 1993 Kes-Kes Yang Dirujuk: ➢ Wira Swire Sdn Bhd v. Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri [2019] 1 LNS 1026 ➢ Peguam Negara Malaysia v. Chin Chee Kow & Another Appeal [2019] 4 CLJ 561; [2019] MLJU 202 ➢ T Ganeswaran lwn. Suruhanjaya Polis Diraja Malaysia & Satu Lagi [2005] 3 CLJ 302 ➢ Rohana bte Ariffin & Anor v. Universiti Sains Malaysia [1988] 2 CLJ (Rep) 390; [1988] 1 CLJ 559 ➢ Mohd Shukri Roslan Iwn. Dato' Sri Hj Mustafar Hj Ali & Yang Lain [2022] 6 CLJ 253; [2022] MLRHU 561 ➢ Benjamin William Hawkes v. PP [2020] 8 CLJ 267; [2020] 5 MLJ 417 ➢ Public Services Commision Malaysia & anor v. Vickneswary RM Santhivelu [2008] 6 CLJ 573; [2008] 2 MLRA 273 ➢ Marzuki Abdul Aziz v. Ketua Polis Negara & Anor [2003] 3 CLJ 315 ➢ Dato' Saadon Othman v. Lembaga Tatatertib Awam Kumpulan Pengurusan (No 1) & Ors [2019] 1 LNS 980 ➢ Subramanyam Sannasy v. SAC II Syed Alwi Syed Hamid & Anor [2010] 2 CLJ 677 ➢ Shuib bin Abdul Samad @ Zainal v Tan Sri Dato Seri Khalid bin Abu Bakar & ors [2017] 4 MLJ 476 ➢ Dominic Selvam a/l S Gnanaprogasam v. Kerajaan Malaysia & ors [2007] 2 MLJ 761